Meningen

Een komische horrorfilm in de stijl van Final Destination (2000).

De film is meer komisch dan eng, maar bevat wel een paar aardige momenten. Vooral voor liefhebbers van gore. De CGI is echter behoorlijk overdreven.

2,5 *

De inspiratie voor dit verhaal ontstond op basis van een krantenartikel die schrijver François Truffaut in handen kreeg. Het artikel ging over een kleine crimineel genaamd Michel Portail, en zijn Amerikaanse vriendin. In 1952 jatte Portail een auto om zijn zieke moeder in Le Havre te bezoeken, en vermoordde uiteindelijk een motoragent. Dit was de eerste grote film van Jean-Luc Godard. In tegenstelling tot meerdere geruchten, heeft hij deze film nooit zonder een script opgenomen. In het begin had hij echter geen kant-en-klaar script. Om een meer afstandelijke en spontane kwaliteit te creëren, gaf Godard de acteurs hun tekst tijdens het filmen. Daarnaast koos hij voor natuurlijk licht, en wilde hij niet dat de cast make-up droeg. Dit om de productie licht en wendbaar te houden. De scènes werden in de ochtend geschreven, en in de middag gefilmd. Godard vroeg Jean-Pierre Melville om advies tijdens de postproductiefase, omdat de eerste bewerking te lang was voor distributie. Melville stelde voor dat hij alle scènes zou verwijderen die de actie vertraagden. In plaats van hele scènes te knippen, heeft Godard slechts kleine stukjes verwijderd. Dit leidde tot de "jump cut"-techniek die in deze film werd geïntroduceerd. Melville noemde het resultaat uitstekend. In die tijd was het een heel gedoe om een vergunning te krijgen, die het filmen in de straten van Parijs mogelijk moesten maken. Voor die vergunning was een compleet script nodig. Godard liet een assistent een nepscript uittypen voor een film die nooit werd opgenomen. Daarnaast werden sommige scènes stiekem gefilmd. Dit is merkbaar aan de verraste reacties van sommige passerende voetgangers. Acteur Jean-Paul Belmondo speelt de rol van Michel Poiccard a.k.a. Laszlo Kovacs. Zijn alias is geen eerbetoon aan cameraman László Kovács, maar een verwijzing naar een personage in À Double Tour. Jean Seberg vertolkt de rol van de Amerikaanse Patricia Franchini. Godard ontmoette de actrice via haar toenmalige echtgenoot François Moreuil. De regisseur was van mening dat Seberg de film een meer commerciële aantrekkingskracht kon geven, omdat ze al in diverse Hollywood-producties spraakmakende optredens had gemaakt. Op de set boterde het niet altijd even goed tussen Godard en Seberg. In de film is het personage van Seberg bang om oud te worden. Helaas was deze opmerking geloofwaardig te noemen, omdat de actrice op 40-jarige leeftijd zelfmoord pleegde. Regisseur Jean-Luc Godard is richting het einde in een korte cameo te zien. Belmondo was ervan overtuigd dat de film ontzettend slecht zou scoren. Hij was daarom ook zeer verrast door de warme ontvangst die de film kreeg. De film werd rond dezelfde tijd als Les Quatre Cents Coups en Hiroshima Mon Amour uitgebracht. Hiermee werd de basis gelegd voor de Franse Nouvelle Vague (New Wave).

Persoonlijk had ik veel bewondering voor de filmstijl van Godard. De regisseur kon zich in die tijd geen dolly veroorloven, en duwde een cameraman in een rolstoel. Deze inspiratie kreeg hij van Jean-Pierre Melville, die dezelfde low-budgettechniek had toegepast in Bob le Flambeur en Le Silence de la Mer. Toch is deze film niet echt verouderd, en is het bijna een parodie op zichzelf geworden. Hij kan beter in de context van 1960 worden bekeken. Dit in een tijd dat deze film technisch innovatief was. Niet weggelegd voor een algemeen publiek met thematische inhoud, maar anderzijds aardig om eens een keertje te hebben bekeken.

2,5 *

Een redelijke luchtige film. Niet het beste werk van de Chauveron, maar ook niet saai.

2,5 *

Een redelijke komedie in de stijl van Speed en Runaway Car. Dit met een rode Mercedes Klasse V in de hoofdrol.

De film slaagt erin om een luchtige draai te geven aan een serieus probleem. De standaard clichés tijdens een familietrip worden uit de kast getrokken, en het verhaal bevat een paar leuke momenten. Toch zijn niet alle scènes even lachwekkend. Desondanks wel de moeite waard om eens te bekijken.

2,5 *

In het begin had ik twijfels over de hoeveelheid horror, maar halverwege de film was ik al snel overtuigd! Niet voor niets is deze uiteindelijk opgenomen in een lijst met de meest verontrustende films aller tijden.

De film kreeg behoorlijk veel kritiek te verduren. Aan een grote hoeveelheid bloed is er geen gebrek, maar echt spannend wordt het niet. Ook het script is te slap voor woorden. Toch kan ik niet zeggen dat ik hem slecht vond, en is hij voor de liefhebbers van gore zeker weggelegd.

Deze brute productie onder leiding van Bustillo en Maury won 9 prijzen, en werd 5 keer genomineerd. Sinds begin dit jaar wordt er gesproken over een Spaanse remake. Deze zou door Miguel Ángel Vivas worden geregisseerd. Rachel Nichols speelt naar alle waarschijnlijkheid de hoofdrol. Als je van plan bent om naar de originele versie te kijken, hou dan even goed rekening met het feit dat de bevalling niet bepaald op een natuurlijke manier verloopt!

3,0 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Het is bijna te bizar voor woorden dat oplichter Philippe Miller zover is gekomen. Cluzet is sterk in zijn rol, en laat duidelijk zien dat dergelijke praktijken toch mogelijk blijken te zijn. Een kleinere rol is weggelegd voor Gérard Depardieu.

Een film die er bijna niet van was gekomen, omdat de crew in de steek werd gelaten door een bouwbedrijf. Mede dankzij de hulp van een ander bouwbedrijf, was het mogelijk om een lange weg aan te leggen waarbij de opnames konden plaatsvinden.

Goed genoeg voor 3 filmprijzen en 13 nominaties.

3,5 *

De kracht van deze Franstalige film zit hem in een sterk plot!

Over het verhaal moet je verder niet veel vertellen, want het gevaar bestaat dat je teveel spoilers vrijgeeft. De film werd 2 keer genomineerd voor een prijs, maar heeft helaas nooit iets gewonnen. Wederom een geslaagde film uit Frankrijk. Chapeau!

3,5 *

Een controversiële film over seksualiteit onder leiding van Catherine Breillat.

In Zuid-Korea werd deze film gebanned wegens de explicite seksscènes. Ondanks het feit dat acteur Libero De Rienzo gebruik maakte van een penisprothese. Vooral de verkrachtingsscène zorgde voor wat onrust. Verder bestaat het verhaal grotendeels uit dialogen, en is de cast aardig samengesteld.

De film won binnen 2 jaar tijd 4 internationale prijzen, en werd 3 keer genomineerd.

3,0 *

De éérste horror-film uit Brazilië.

Een film die niet bepaald onopgemerkt bleef. Zo deden geruchten de ronde dat José Mojica Marins een cameraman met een pistool heeft bedreigd. Dit na aanleiding van een scène die de crewleden weigerden op te nemen i.v.m. slechte belichting. Marins gaf later te kennen dat dit pistool nep was. Sommige crewleden werden gearresteerd, nadat ze bomen hadden omgezaagd. Deze werden na eigen zeggen voor de set gebruikt. Marins had veel voor de film over. Zo verkocht hij z'n huis en auto om de film te kunnen financieren.

De film werd een grote hit in Brazilië. In een theater aldaar werd hij ruim 4 maanden lang vertoond. Een redelijke low-budget horror-film die nog 2 sequels kreeg. Esta Noite Encarnarei no Teu Cadáver (1967) en Encarnação do Demônio (2008).

2,5 *

Een vrij heftige film van Joachim Lafosse.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Dit vond plaats op 28 februari 2007 in Nivelles, waarbij een moeder (Geneviève Lhermitte) haar 5 kinderen om het leven bracht. Niet alle feitelijke gebeurtenissen werden overgenomen, maar het verhaal is hier grotendeels wel op gebaseerd. De film werd binnen 11 weken tijd opgenomen.

Regisseur Joachim Lafosse verdiepte zich in het verhaal om een beter beeld te krijgen. Wat drijft een moeder zover om tot een afgrijselijke daad over te gaan?

De film won 8 prijzen, en werd 11 keer genomineerd.

3,0 *

De werktitel van deze film was "Being in Motion." Regisseur Eric Gravel baseerde zijn script op zijn persoonlijke ervaringen tijdens de stakingen in 1995. Mensen uit Parijs en de buitenwijken kwamen destijds samen om elkaar te helpen. Gravel koos ervoor om de scènes in Parijs met kleur te corrigeren, zodat het er kouder uit zou zien. Dit met de doelstelling om de stad op een vijandig gebied voor Julie te laten lijken. Wegens de pandemie in 2020, moesten de voorbereidingen in Frankrijk medio maart worden gestaakt. Ruim een week nadat de opnames in oktober weer werden hervat, kwam er een nieuwe lockdown. De film werd uiteindelijk op 6 februari 2021 voltooid.

Een hectische film met een alleenstaande moeder van twee kinderen in de hoofdrol. De fotografie en muziek weerspiegelen haar tempo, en Julie moet alles op alles zetten om te overleven. De stakingen in Parijs, de opvang voor haar kinderen, de sollicitaties naar een nieuwe baan, de achterstallige alimentatie van haar ex en haar huidige invalbaan als dienstmeid in een chique hotel, maken het er niet makkelijker op. De grote vraag blijft dan ook of Julie in staat is om haar hoofd boven water te houden.

3,0 *