Meningen

De film speelt zich af in een echt vliegtuig dat de productie had gekocht. Er was dus geen sprake van een set en decorstukken. Bijna de hele film speelt zich af in de cockpit. De focus van de film concentreert zich op het personage Tobias. De filmmakers waren van mening dat hij de claustrofobische cockpit niet kon verlaten, en het publiek dit eveneens niet zou doen. Regisseur Patrick Vollrath wilde een hyperrealistische sfeer creëren. Voor de beste opname en belichting liet hij de acteurs improviseren. Joseph Gordon-Levitt zei dat dit soms brutaal en uitdagend was, maar hielp hem tegelijkertijd om volledig in zijn personage op te gaan. Het maakte tevens deel uit van Vollrath's algemene doel voor extreem realisme. De titel van de film verwijst naar code 7500. In het geval van een kaping wordt de code door een piloot in de transponder ingevoerd. Dit is een elektronisch apparaat dat wordt gebruikt om het vliegtuig te identificeren op de radarbewakingssystemen van de luchtverkeersleiding. Deze code waarschuwt de luchtverkeersleiding zonder medeweten van de kaper(s). "7500" werd niet opgenomen als een typische film, waarbij dagelijks een reeks shots en scènes werden aangepakt. De camera bleef een uur lang rollen voor een enkele opname. Het montageproces omvatte het in stukken hakken en samenstellen van stukjes materiaal van 40 tot 60 minuten. Acteur Carlo Kitzlinger is in het echte leven een piloot. Hij heeft jarenlang voor Lufthansa Airlines gevlogen. Hij assisteerde Joseph Gordon-Levitt om piloot te worden voor de rol. Joseph Gordon-Levitt verving de eerder gecaste Paul Dano. Diverse medewerkers waren enthousiast over Gordon-Levitt. Glen Basner noemde hem een van de grootste acteurs van zijn generatie, en gaf een geheel nieuwe dimensie aan het personage van Tobias Ellis. Hij was verheugd om zowel met hem als Vollrath samen te werken. Ook Vollrath liet zich positief uit over Gordon-Levitt. Hij noemde hem een van de meest opwindende acteurs op het scherm van vandaag, en kon niet wachten om met hem samen te werken. Aylin Tezel vertolkt de rol van Gökce. Dit is Turks voor "Hemels." Haar zoon Deniz betekent "Zee."

Het verhaal trok mij erg aan, en ook ik had eveneens hoge verwachtingen bij Joseph Gordon-Levitt. De filmmakers hebben nauwkeurig onderzoek gedaan, en gingen voor puur realisme. Dit geeft een duidelijk beeld van wat er in werkelijkheid zou kunnen gebeuren. Het tempo wordt op deze manier langzamer, maar het uiterlijk grimmiger. Dit in tegenstelling tot andere films met vliegtuigkapingen. Dit is dan ook geen typische Hollywood-film vol glitter en glans. Op het gebied van realisme is deze film geslaagd.

3,0 *

Puur en alleen voor de liefhebbers van slasher-films.

Marcus is de bedenker van het spel '75.
De doelstelling is om een willekeurig telefoonnummer in te toetsen, en de persoon vervolgens 75 seconden aan de lijn moet zien te houden.
Dat niet iedereen deze grap kan waarderen, wordt voor de bende op een zéér pijnlijke manier duidelijk.

7eventy 5ive toont veel vergelijkingen met Scream, maar kan hier niet aan tippen.
Rutger Hauer's personage heeft meer een bijrol.
Voor zo'n acteur vind ik dit best wel jammer, en hadden ze beter iemand anders kunnen nemen.
De rest van de cast is ook niet veel soeps, maar hier kijk je dwars doorheen indien je grotendeels uit bent op zoveel mogelijk slachtoffers en bloed.
Op de vraag of het einde verrassend is? Nee, niet bepaald.
Laten we voorop stellen dat we altijd wel weten dat er in dit soort films richting het einde terug naar het begin wordt gegaan.
Dit stelt de kijker in staat om een al een beetje te gissen naar de moordenaar.
Echter maakt me niemand wijs dat ze van te voren wisten dat Scott (William) de moordenaar is.
De onbekende moordenaar in deze horrorfilm is overigens een kruising tussen de killer in ATM en Jason Voorhees uit Friday The 13th.
Het concept verdiend misschien niet de originaliteitsprijs, maar welke horrorfilm verdiend dit tegenwoordig wel?

3,0 *

Inderdaad een flinke tegenvaller.

Zowel de beeld als geluidskwaliteit is een ramp.

Daarnaast is er van een goede actie western helemaal geen sprake.

De speelduur van 75 minuten zegt eigenlijk al genoeg.

1,5 *

Deze Zweedse film over pesterijen vond ik persoonlijk nogal zwak.

Veel rommelig camerawerk, en de personages worden te weinig uitgediept.

Wel kun je je een beeld vormen over hoe sommige slachtoffers van pesterijen zich voelen, en dit is alles behalve vrolijk.

Jammer, hier hadden ze meer uit kunnen halen.

2,0 *

De film bevat een goed verhaal, maar helaas was de levering van het bovennatuurlijke niet zo sterk. Het uitgangspunt is creatief bedacht, maar halverwege valt het resultaat tegen. Tshamano draagt de film, en dit zorgt voor een onderhoudende rit. Leuk om eens een keertje te bekijken, maar daar blijft het dan ook bij.

2,5 *

Het werkelijke budget van deze bagger lag ruim onder de 5.000 dollar.

Zo te zien hebben weinig mensen van deze film gehoord, en dat is een groot geluk. Alles is gewoon ronduit slecht. Ik heb met veel moeite de rit uitgezeten. Dit in de hoop dat het beter zou worden. Nadat de aftiteling in beeld verscheen, kon ik opgelucht ademhalen.

0,5 *

Ik moet toegeven dat het allemaal leuk is bedacht.

Voor de echte liefhebbers zal deze film/musical ongetwijfeld fantastisch zijn.

Ook de humor begrijp ik wel.

Ondanks alles zijn dit soort films helaas niet mijn smaak.

2,0 *

Een redelijke komedie met de humor van Joe Pesci.

Deze keer speelt hij de rol van Tommy als maffia-koerier.

Hij moet 8 hoofden bij een maffia-baas afleveren.

In het vliegtuig maakt hij kennis met Charlie, die op het punt staat om zijn a.s. schoonouders te ontmoeten.

Wanneer de tas met de 8 hoofden te groot is, moet Tommy deze noodgedwongen achterlaten bij de stewardess voor in de vrachtruimte.

Hier zal Tommy veel spijt van krijgen als later blijkt dat Charlie per ongeluk zijn tas heeft meegenomen.

Wat volgt is een anderhalf uur durende dollemansrit om de tas terug te krijgen.

De uitwerking van het verhaal is te standaard.

Dit zorgt grotendeels voor flauwe humor die we al vaker hebben gezien.

Ondanks alles zijn er een paar leuke scènes aanwezig die de moeite waard zijn.

2,5 *

8 Mile was o.a. het acteerdebuut voor Eminem.

De track Lose Yourself werd een grote hit, en kreeg zelfs een Oscar voor de beste soundtrack in 2002.

Eminem speelt de rol van Jimmy 'B-Rabbit' Smith die het ver in de rapscene probeert te schoppen.

Kim Basinger speelt Jimmy's moeder die in een woonwagen woont, en haar dagen slijt met bingo, zuipen en het bespringen van haar jongere vriend Greg.

Tevens dreigt ze uit haar woonwagen te worden gezet, omdat ze de huur niet kan betalen.

Ook wijlen Brittany Murphy liet zich van haar beste kant zien.

De acteerprestaties zijn goed.

Net zoals het vele rappen wat deze film domineert.

3,0 *

Bij vlagen een onderhoudende film.

Centraal staat het fictieve personage Matthew (Matt) Scudder. Deze werd bedacht door Lawrence Block. Het personage komt in diverse boeken voor. In 2014 vertolkte Liam Neeson deze rol in A Walk among the Tombstones (2014). Dit is ook de enige connectie die ze hebben.

In deze film wordt die rol vertolkt door Jeff Bridges. De rol van prostituee Sarah zou oorspronkelijk worden vertolkt door Jamie Lee Curtis, maar Rosanna Arquette nam haar plek in. Vyto Ruginis maakte zijn filmdebuut, en het was de laatste bioscoopfilm voor regisseur Hal Ashby. De carrière van Ashby raakte in een neerwaartse spiraal. Hij ging drugs gebruiken, en werd 20 dagen na de opnames ontslagen. Hij kon enkel nog als televisieregisseur aan de bak komen. Helaas is hem een comeback nooit gegund. Hij overleed op 27 december 1988 op 59-jarige leeftijd aan de gevolgen van alvleesklierkanker.

Het originele script van Oliver Stone werd herschreven door R. Lance Hill. Stone liet op zijn beurt weten hier niet bepaald blij mee te zijn, omdat veel dingen werden aangepast. Hierdoor werd er teveel afgeweken van het originele script. De producenten waren eveneens niet blij met Hill's aanpassingen, en deden een beroep op Robert Towne. Hill voelde zich zwaar genaaid, en liet dit duidelijk merken. Volgens Mark Damon heeft Ashby het script uiteindelijk weggegooid, en kregen de acteurs en actrices de opdracht om hun dialogen te improviseren.

Jammer dat het script niet helemaal de verwachtingen weet waar te maken. Ik irriteerde mij enorm aan het einde. De spanning wordt onderdrukt door een heleboel onnodig en luidruchtig geschreeuw van de personages. Toch kijkt de film redelijk weg, maar is het verre van een topfilm.

Andy Garcia werd genomineerd voor een NYFCC Award als zijnde beste mannelijke bijrol.

2,5 *

Juliane Block probeerde waarschijnlijk een mysterieuze sfeer te creëren, maar ze is duidelijk niet in haar opzet geslaagd. Zelfs de speelduur van 80 minuten is veel te langdradig voor dit amateuristisch werk.

1,0 *

De film is een duidelijke en moderne hervertelling van A Christmas Story. Dit met een pestkop en de wens om op alle mogelijke manieren een stuk specifiek speelgoed voor Kerstmis te krijgen. In het begin van de film zegt de volwassen Jake tegen zijn dochter dat hij haar het verhaal zal vertellen over hoe hij aan zijn Nintendo is gekomen. Dit is waarschijnlijk een verwijzing naar zijn serie How I Met Your Mother. De jonge Jake draagt een Chicago Bears-wintermuts. De Chicago Bears wonnen de Super Bowl in 1986. Dit ruim twee jaar voordat deze film zich afspeelde. “Original Appalachian Artworks” wordt richting het einde van de film gecrediteerd. Original Appalachian Artworks Inc. is gevestigd in Cleveland, GA, en heeft in totaal 53 medewerkers. Dit is het bedrijf dat de Cabbage Patch-poppen heeft geproduceerd, en op de markt heeft gebracht wat in de film te zien zijn. Hasbro nam de rechten over om Cabbage Patch-poppen in 1988 te produceren, nadat Coleco het faillissement van Chapter 11 had aangevraagd. Ze bleven de poppen met verschillende gimmicks maken, waaronder de poppen die kazoo’s speelden. In 2001 verwierf een voormalige Coleco-marketingexpert de licentierechten van “Original Appalachian Artworks”, en verkocht ze aan de retailer Toys “R” Us. In 1984 verwierf Mattel de licentierechten op de poppen van “Original Appalachian Artworks.” Hun eerste Cabbage Patch-poppen kwamen in 1985 in de winkels. Enkele van de meer populaire poppen die uitkwamen onder de naam Cabbage Patch Kids, waren de “Birthday Kids”, “Splash ‘n’ Tan Kids” en “Pretty Crimp and Curl.” Alvorens Neil Patrick Harris begon met filmen, moest hij eerst 14 dagen in quarantaine. Elke dag plaatste hij een grappige video waarin hij te kennen gaf hoe hij de dagen doorkwam. De tweeling in de film wordt vertolkt door Brielle Rankins en Braelyn Rankins. In het echte leven zijn ze echter geen tweeling, maar broers en zussen die feitelijk een jaar van elkaar zijn gescheiden. De moeder van Jake Doyle wordt vertolkt door Juni Diane Raphael. In de Showtime-serie Black Monday gaat het personage van Raphael’s echte echtgenoot Paul Scheer tot het uiterste om zijn kinderen een Nintendo te bezorgen. Het huis van de rijke Timmy Keane bevindt zich aan Wells Hill Ave in Toronto, Canada. Het script van Kevin Jakubowski verscheen op de Black List van 2019. De eerste Nintendo-thuisconsole die in de Verenigde Staten werd uitgebracht, stond simpelweg beter bekend als de “Nintendo.” Tegenwoordig verwijzen retro-gamers naar deze console als de NES voor Nintendo Entertainment System. In Japan stond het bekend als de Famicom for Family Computer. Op de doos voor het Nintendo Entertainment System in de film staat het woord “video game set” gedrukt. Vanwege de videogamecrash in 1983 heeft Nintendo de woorden “video game” niet op de console vermeld. In plaats daarvan had het systeem de woorden “action set” erop gedrukt. Deze werd op de markt gebracht, en was vergelijkbaar met een VHS-videorecorder. Het NES-vechtspel dat door Tammy Hodges en Timmy Keane wordt gespeelt bestaat niet, en werd speciaal voor de film verzonnen. De game is een mash-up van “Street Fighter 2” en “Mortal Kombat.” Deze games bestonden nog niet in het jaar waarin de film zich afspeelt. Ondanks dat de NES de rode draad van deze film is, verschijnt er geen enkele game die door Nintendo is ontwikkeld. Zelfs niet de games die Nintendo op de kaart hebben gezet zoals “Donkey Kong” en “Super Mario Bros.”

De film spreekt boekdelen over de generatie van de jaren '80. Aangezien ik persoonlijk tot deze categorie behoor, heb ik mij persoonlijk erg vermaakt met deze Kerstfilm. Het is leuk, grappig, onderhoudend, bevat een creatief verhaal en geeft kinderen een belangrijke les mee. Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.

3,0 *

Een mooie combinatie van misdaad en drama.

8-Pallo vertelt het verhaal over Pike die op vrije voeten komt, en samen met haar dochtertje een nieuw leven wilt opstarten.

Ze wil niets meer met drugs te maken hebben, en zelfs haar lichaam gooit ze niet in de strijd.

Elias Kaski is een agent die niet graag zou willen dat Pike in haar oude gewoontes terugvalt.

Het enige obstakel is echter Lalli.

Hij is de ex-vriend van Pike, en tevens de vader van haar dochtertje Alexandra.

De grote vraag is of Pike in staat is om clean te blijven.

De spanning is op sommige momenten duidelijk voelbaar, en raak je als kijker vooral emotioneel betrokken bij het verhaal.

Actrice Jessica Grabowsky zet een uitstekende rol neer, en ook de rest van de cast doet het goed.

Pirkka-Pekka Petelius liet mij op sommige momenten aan Tobin Bell ( Saw (2004) ) denken.

Internationale films scoren over het algemeen goed, maar het grote nadeel is dat ze hier zelden in Nederland op DVD verkrijgbaar zijn.

3,5 *

NFL quarterback Tom Brady speelt zichzelf, en bracht het grootste deel van zijn carrière door als speler van de New England Patriots. Ten tijde van de release van deze film, speelde hij voor de Tampa Bay Buccaneers. Een paar dagen voor de release van de film, kondigde hij voor de tweede keer zijn afscheid voor de NFL aan. Kort nadat hij zijn eerste afscheid had aangekondigd, kwam hij al snel terug op deze beslissing. Tijdens een scène bij het uitwisselen van de truien, is dit een subtiele verwijzing naar een waargebeurd verhaal. Na de Super Bowl LI werd de trui van Brady gestolen. Tijdens een inval in het huis van de Hondurese krant "La Prensa", werd de trui op 12 maart 2017 door de Mexicaanse federale politie en FBI gevonden. Twee dagen later nam directeur Mauricio Ortega om "persoonlijke redenen" ontslag.

Jane Fonda en Lily Tomlin zijn goede vriendinnen. Naast hun hoofdrol in Nine to Five, waren ze ook zeven seizoenen te zien in de Netflix-show Grace and Frankie. Sally Field is de enige van de vier vrouwelijke hoofdrolspelers, die tijdens de opnames jonger was dan 80 jaar. De dames waren goed voor twaalf Oscar-nominaties en vijf overwinningen. Ondanks het feit dat ze wel werd genomineerd, heeft Lily Tomlin niets gewonnen. Van die twaalf nominaties streden ze slechts één keer tegen elkaar voor een Oscar in 1980. Sally Field en Jane Fonda waren in de race voor Best Actress in a Leading Role. Sally Field wist uiteindelijk deze Oscar te winnen.

Het plot is uitermate dun, en het geheel is melodramatisch te noemen. Dit gebaseerd op een waargebeurd verhaal wat we al vaker voorbij hebben zien komen. Toch weet de chemie tussen Fonda, Field, Tomlin en Moreno goed uit te pakken. Best wel mooi om te zien dat de dames ondanks hun leeftijd voor een sterke dynamiek zorgen. Redelijk onderhoudend voor de liefhebbers.

2,5 *

Een redelijke komische western die alleen is weggelegd voor de echte liefhebbers.

Bij vlagen vond ik de film zo nu en dan wel leuk, maar is het verder niet mijn soort humor.

Regisseur Álex de la Iglesia had een beroep gedaan op Clint Eastwood om zichzelf te spelen in deze film.

Hij heeft zelfs aangeboden om richting L.A. te vertrekken om de scènes met hem te filmen.

Echter was Eastwood op dat moment bezig met de productie van Mystic River (2003)

Hierdoor moest hij het aanbod helaas afslaan.

2,5 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat zich in 1968 heeft afgespeeld.
Het slachtoffer in kwestie is Barbara Jane Mackle.
In 1971 kwam haar boek uit m.b.t. dit drama.
Zij werd pas na 83 uur gevonden in een onderaardse container.
We weten bij deze dus ook al direct hoe het verhaal afloopt.
Het feit dat we de kidnapper aan het begin van de film zien, voorspelt zijn lot.

Redelijke TV-film die het niet bepaald van de spanning moet hebben.
Met een beter script zou dit ook een betere film zijn geworden.

2,5 *

Gebaseerd op het leven van Helene Hanff. De film werd voorafgegaan door “Play for Today: 84, Charing Cross Road” uit 1975. Mel Brooks kocht de rechten op het boek “84 Charing Cross Road” voor de verjaardag van Anne Bancroft. Van 1964 tot aan haar dood in 2005 waren ze man en vrouw. Sinds juni 2017 is Charing Cross Road in Londen omgebouwd tot een McDonald’s-restaurant. Links van de deur bevindt zich een ronde koperen plaquette ter herinnering aan de boekenwinkel Marks & Co., en de associatie met Helene Hanff. Dit geeft aan dat het een plek van cultuur en eruditie is. In 2003 was de echte boekenwinkel een wijnbar genaamd “All Bar One.” Toen deze film halverwege de jaren ’80 werd gemaakt, was de beroemde boekenwinkel een platenzaak geworden. De boekenwinkel werd zodoende herbouwd in Shepperton Studios. Dat maakte het ook makkelijker om het passerende verkeer van de jaren ’40 naar de jaren ’70 te veranderen. Helene Hanff bezocht uiteindelijk de boekenwinkel op Charing Cross Road 84, maar die was toen al gesloten. Hanff had haar reis te lang uitgesteld vanwege financiële problemen, en een onwil om te reizen. Frank P. Doel was in december 1968 overleden als gevolg van een buikvliesontsteking door een gebarsten appendix. Hanff bereikte uiteindelijk Charing Cross Road 84 tijdens de zomer van 1971 om het lege pand te begroeten. In haar boek “The Duchess of Bloomsbury Street” uit 1973 heeft ze uitgebreid over haar bezoek geschreven. Hanff beschreef in dit werk haar bezoeken met vrienden en fans aan verschillende locaties, en plaatsen van literair en historisch belang in Londen en Zuid-Engeland. Deze reis was een hoogtepunt in haar leven. Haar bescheidenheid en gevoel voor humor zijn duidelijk als ze praat over de vrienden. Met name over Frank, zijn vrouw Nora en hun dochter Sheila, die zo toegewijd aan haar waren vanwege Charing Cross Road 84 en haar liefde voor Londen. In 1949 begonnen ze met elkaar te corresponderen. Dit tot aan de dood van Frank in december 1968. Hanff schreef haar boek in 1970. Dit terwijl ze er op dat moment nog niet was geweest. Haar voormalig flatgebouw aan 301 E. 72nd Street in New York City, werd als een eerbetoon omgedoopt tot “Charing Cross House.” Een koperen plaquette bij de ingang herdenkt haar woonplaats, en haar auteurschap van haar boek “84 Charing Cross Road.” Als Frank een bundeltje met haar brieven omhoog houdt, is haar retouradres het eigenlijke adres. In het echte leven moest Hanff worstelen om rond te komen. Ze schreef meer dan 20 toneelstukken, maar deze werden nooit geproduceerd. Hoewel deze film verwijst naar haar schrijven voor de tv-show The Adventures of Ellery Queen, schreef ze slechts drie afleveringen. Haar ander televisiewerk was verspreid, en bestond voor een groot deel uit eenmalige inspanningen. Ze zag pas echt succes, nadat ze twee boeken had gepubliceerd die betrekking hadden op Marks & Co., en de toneel-, film en televisieversies van “84 Charing Cross Road.” De geschiedenis van boekhandel Marks & Co. wordt in het kort beschreven op hun website. Het verhaal van “84 Charing Cross Road” is in vijf mediavormen verwerkt. Dit in een boek, een televisiefilm, deze theaterfilm, een toneelstuk en een radioproductie. Hoewel wordt beweerd dat het om een waargebeurd verhaal gaat, suggereert ten minste één bron dat er sprake was van artistieke vrijheid. Leo Marks was de zoon van de eigenaar, en werd later een scenarioschrijver. Daarnaast was hij het hoofd van codes en communicatie voor de speciale agenten van Groot-Brittannië, en de ondergrondse tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ondanks het feit dat hij amper oud genoeg was om te studeren. In zijn boek “Between Silk and Cyanide” gaf hij over zijn vader te kennen: “Hij heeft de zachte kleine mythe van Helene Hanff nooit gelezen. Lang voordat deze werd gepubliceerd, zou hij er zelf een worden.” De rantsoenering van voedsel in Groot-Brittannië, begon in januari 1940 als gevolg van de Tweede Wereldoorlog. Dit eindigde pas op 11 juli 1954. In feite was de rantsoenering van sommige artikelen strenger in de jaren direct na de oorlog, dan tijdens het conflict. Het rechtstreeks tegen de camera spreken werd in deze film op een ongebruikelijke manier gedaan. Telkens wanneer Helene rechtstreeks in de camera spreekt, praat ze met haar correspondent Frank D. Doel. Dit ontstond niet in het scenario, maar in het toneelstuk. Dit was de tweede bioscoopfilm voor regisseur David Hugh Jones. Zijn eerste was Betrayel uit 1983. De cast bestaat uit de vier Oscarwinnaars Anne Bancroft, Anthony Hopkins, Dame Judi Dench en Mercedes Ruehl. Voor de Amerikaanse actrice Ruehl was dit haar eerste Britse film. Dit was de enige dramatische film voor producent Mel Brooks waarin hij als uitvoerend producent werd vermeld. Zijn naam werd niet vermeld bij o.a. The Elephant Man, Frances en The Fly, omdat hij dacht dat het publiek een komedie zou verwachten. Bancroft en Perkins waren eerder al samen te zien in The Elephant Man. De film werd geproduceerd door Brooksfilms, waarvan Brooks uitvoerend producent was. De film werd opgenomen in maart, april, mei en juni 1986. Productieontwerper Eileen Diss was verantwoordelijk voor meer dan 12.000 boeken op de planken om de boekhandel mee te bevoorraden. Frank P. Doel las het gedicht van William Butler Yeats “Aedh Wishes fort he Cloths of Heaven” voor. Anthony Hopkins is familie van Yeats aan zijn moeders kant. Helene Hanff en scenarioschrijver Hugh Whitemore wonnen de inaugurele USC Scripter Award, die door de Friends of the University of Southern California Libraries werd uitgereikt. Dit voor de beste filmaanpassing van een boek. James Roose-Evans bewerkte zijn toneelstuk “84, Charing Cross Road” uit 1981 voor een BBC Radio 4-productie. Gillian Anderson en Denis Lawson speelden hierin de hoofdrol, en de show debuteerde op 25 december 2007. Dit tot 27 februari 1983.

Ik ben blij dat ik de film een herkansing heb gegeven. Hij kijkt lekker weg, en het bevat een interessant stukje geschiedenis.

3,0 *

Vol verwachting ging ik me aan 84C MoPic wagen.

Vooral omdat ik een groot liefhebber van Found Footage-Films ben.

84C Charlie MoPic (Motion Picture) is een cameraman die de gebeurtenissen van 6 militairen filmt ten tijde van de oorlog in Vietnam.

Hoewel de film wordt beschreven als een actie/oorlogsfilm, is hier weinig van te merken.

Deze past het beste in de categorie drama.

De filmstijl werd al eerder toegepast in Cannibal Holocaust (1980)

Pas in 1999 met The Blair Witch Project (1999) kreeg de term " Found Footage " pas echte bekendheid, en is het tot op de dag van vandaag ontzettend populair in het horror-genre.

Indien je dus op zoek bent naar een dramafilm m.b.t. de oorlog in Vietnam, dan is dit wel een aanrader.

Als actiefilm heeft hij me echter diep teleurgesteld.

2,5 *

Een film met Al Pacino is meestal het bekijken wel waard.

Dit geldt ook voor 88 Minutes.

Pacino kruipt in de huid van psychiater Jack Gramm.

Hij is verantwoordelijk voor het opbergen van de seriemoordenaar Jon Forster.

Forster wordt veroordeeld tot de doodstraf, maar geeft zelf aan onschuldig te zijn.

De reden is dat Jack Gramm tijdens het proces een heleboel heeft gelogen om Forster op die manier te kunnen opbergen.

Niet veel later krijgt Jack een telefoontje waarbij hem verteld wordt dat hij na 88 minuten zal sterven.

Voor Jack begint de tijd te tikken.

Standaard thriller met een aardig verhaal.

Als kijker kun je al een beetje gissen naar de mogelijke daders en hun motieven.

Echt voorspelbaar is hij niet, maar de film is ook niet verrassend te noemen.

Het was oorspronkelijk de bedoeling dat James Foley de film zou regisseren, maar Jon Avnet nam diens plek in.

Ook de releasedatum stond ingepland voor 2005, maar werd meerdere malen vertraagd.

Uiteindelijk verscheen hij in 2007.

Voldoende om te kijken, maar persoonlijk vind ik de rating voor 88 Minutes hier overdreven hoog.

3,0 *

De laatste film van Michael Kenneth Williams. De acteur overleed op 6 september 2021 op 54-jarige leeftijd aan een overdosis drugs.

Zonder enige karakterontwikkeling word je als kijker direct in het plot gegooid. Het ontbreekt aan spanning en sensatie om je geïnteresseerd te houden. De film moet het met name hebben van de dramatische scènes. John Boyega zet de rol van Brian Brown-Easley overtuigend neer, en ook de rest van de cast komt geloofwaardig over. Dit had een betere film kunnen zijn. Ondanks deze kritische kanttekeningen weet de film gelukkig nog een voldoende te scoren.

3,0 *

Een goeie film met een redelijk verhaal.

De gedachte is best wel ziek.

Vooral als je bedenkt dat je zulk soort gestoorde gasten ook in de realïteit hebt.

8MM kent wel een paar overbodige scènes waarbij het te langdradig dreigde te worden.

De acteerprestaties zijn goed, en vond ik Peter Stormare sterk in z'n rol.

Geen geweldige film, maar ook geen afrader.

3,0 *

8MM 2 heeft inderdaad niets met de versie uit 1999 te maken met Nicolas Cage.

De titel van de film slaat nergens op, en dit is best wel jammer.

Door de kijker op dit dwaalspoor te brengen, zorgen ze er namelijk voor dat dit een gemiste kans is.

Met een laag budget weten ze immers toch voor een redelijke thriller te zorgen.

Echter had het verhaal beter gekund, en proberen een aantal mooie dames de film overeind te houden.

Leuk om eens een keertje te bekijken, maar het is geen bijblijvertje.

2,5 *

Een matige korte thriller met drie vrouwen in de hoofdrol, die duidelijk nooit een Beretta 92FS in handen hebben gehad. In de film wordt een verwijzing gemaakt naar Die Hard. Het personage John McClane maakt in deze film eveneens gebruik van een Beretta 92FS.

Het verhaal beschikt over voldoende potentie, maar helaas levert deze film niet de gewenste resultaten. Het acteerwerk, de setting, de dialogen en algehele dynamiek creëren een ongeloofwaardige sfeer.

2,0 *

Een mooie animatiefilm met een magerder verhaal.

Gelukkig maakt de actie veel goed, en verveelt hij absoluut niet.

Ook de prachtige muziek draagt z'n steentje bij.

3,0 *

Een matige film die tijdens de pandemie in Los Angeles werd gefilmd.

Ondanks dat het acteerwerk goed is, bevat de film saaie dialogen en een slecht script. Meer kan ik er niet over zeggen.

2,0 *

Een slechte film waarin een meid wordt gemarteld door een religieuze psychopaat.

Behoorlijk foute muziek, slecht geluid en een matige cast.

1,5 *

Een arthouse-film voor kijkers die van dit soort dingen houden. F.J. Ossang is een bekwaam filmmaker, maar iemand met een verworven smaak. Persoonlijk had ik erg veel moeite om mijn aandacht erbij te houden.

2,5 *

Een alles behalve komische Turkse komedie met een saai script.

1,5 *

Een blik op de keiharde realiteit tijdens de oorlog in Afghanistan eind jaren 80.

De film wordt opgesplitst in 2 delen.

Het 1e deel concentreert zich op een stel Russen die zich vrijwillig aanmelden om deel te kunnen nemen aan de oorlog in Afghanistan.

Hun leven bestaat grotendeels uit blowen en vrouwen.

Ze zullen er echter al snel achter komen dat de training geen lolletje is.

In het 2e deel van de film wordt het menens.

Hoewel sommige Russen wat irritant overkomen, weet de film voldoende te boeien.

Je blijft na afloop weer behoorlijk onder de indruk, en hoopt dat je deze ellende nooit hoeft mee te maken.

Maar wat die Russen ooit in Sneeuwwitje hebben gezien.........???

Daar moet je wel behoorlijk stoned voor zijn!!

3,0 *

Een matige film die een beeld schetst van de relatie tussen Lisa en Matt.

Dit alles wordt afgewisseld met 9 tracks van bands waar het koppel o.a. naar toe gaat.

Tussendoor krijgen we genoeg erotiek en soft-porno te zien.

De doelstelling van deze film is absoluut niet om de kijker opgewonden te laten worden.

Verder ligt de nadruk niet op sex alleen, en hebben de tracks ook een bepaalde betekenis op hun relatie.

Helaas niet meer dan 2,0 *