Meningen

Deze klassieke western werd door het bedrijf Batjac van John Wayne geproduceerd. In eerste instantie was de acteur eveneens van plan om de hoofdrol te vertolken. Nadat de preproductie van start was gegaan, besloot hij om op deze beslissing terug te komen. Dit aangezien John Ford contact met hem had opgenomen voor een rol in The Searchers. Aangezien er al geld was uitgegeven om “7 Men from Now” te maken, kon het project niet worden gestopt zonder het geld kwijt te raken. The Duke riep de hulp in van Randolph Scott om de hoofdrol voor zijn rekening te nemen. In eerste instantie werd Gary Cooper benaderd, maar hij sloeg het aanbod af. Ook Joel McCrea en Robert Preston werden overwogen. Nadat Wayne zich realiseerde dat hij niet in de film kon spelen, overwoog hij om het project te laten vallen. Toen de acteur kreeg te horen dat de vertegenwoordigers van Robert Mitchum waren geïnteresseerd, besloot hij om het project aan Warner Bros. te geven. Wayne gaf de vrouwelijke hoofdrol aan Gail Russell. In het verleden was zij samen met Wayne te zien in Angel and the Badman en Wake of the Red Witch. Dit ondanks de waarschuwing dat ze er 20 jaar te oud uitzag om een personage van halverwege de 20 te spelen. Russell had al ruim vijf jaar geen films meer gemaakt, en kampte met een ernstig drankprobleem. Dit zou haar later op 36-jarige leeftijd fataal worden. Voor haar eerste scène moest Russell onder de modder zitten, en de wagen door de modderpoel helpen trekken. Hoewel de bemanning zich zorgen om haar maakte, was de actrice vastberaden om door te zetten. In totaal bracht ze ruim zes uur door onder de modder en de kou van het water. Boetticher wilde niet dat ze eruitzag alsof ze modder door de visagisten had laten aanbrengen. Tot ieders verbazing deed ze een perfecte neusval in het moddergat, en kwam dit heel realistisch over. “7 Men from Now” was het begin van een samenwerking tussen Randolph Scott en regisseur Budd Boetticher. Laatstgenoemde blies de carrière van Scott nieuw leven in. In totaal maakten ze samen nog zes films. Scott heeft de film gecrediteerd voor het nieuw leven inblazen van een dode carrière. Boetticher, Scott en Russell reden elke ochtend te paard naar de filmlocatie in Lone Pine, Californië. Dit terwijl de rest van de cast en crew conventioneel vervoer namen. Schrijver Burt Kennedy en regisseur Budd Boetticher hadden een hekel aan de titelsong, en liepen met de gedachten rond om het te verwijderen toen de film werd gerestaureerd. Batjac en UCLA stonden er echter op dat de film in zijn oorspronkelijke vorm werd vertoond. Fred Sherman vertolkte de rol van goudzoeker “old timer.” In werkelijkheid was de acteur zeven jaar jonger dan Scott. Fort Crittenden werd in 1867 gebouwd aan het hoofd van Davidson Canyon in Arizona. Specifiek gezien was het een operatiebasis tegen de Apaches dat in 1865 werd verwoest. Het fort werd in 1873 gesloten. Dat betekent dat “7 Men from Now” zich binnen een tijdsbestek van zes jaar afspeelt. (1867-1873) Heuvels en vervallen muren laten dit duidelijk zien. Fort Crittenden werd vernoemd naar een held uit de burgeroorlog. De film werd decennialang zelden bekeken, en werd zo nu en dan op filmfestivals vertoond. Ruim 50 jaar na de bioscooprelease werd hij als een gerestaureerde “Special Collectors Edition” op DVD uitgebracht.

Een prima western die had kunnen resulteren in een geweldige klassieker als Wayne de hoofdrol had vertolkt. Echter mogen de acteerprestaties van Randolph Scott niet worden onderschat, en heb ik me toch 78 minuten lang vermaakt.

3,0 *

Hoewel het verhaal in meerdere films voorkomt, blijft dit redelijk onderhoudend. Bijna elk personage wordt nader toegelicht. Echter vond ik in deze film bepaalde dingen slecht uitgewerkt.

Een redelijke misdaadfilm, maar helaas geen bijblijvertje.

2,5 *

Schrijver en regisseur Alexandre Moratto castte een Braziliaanse immigrant die zes maanden in een sweatshop werkte. Dit terwijl hij onderzoeksinterviews hield met overlevenden van mensenhandel.

Een aangrijpend verhaal in een documentaire-stijl. In de film is er nauwelijks sprake van muziek, maar dergelijke stille scènes maken het geheel realistisch verontrustend. De cast is prima samengesteld, en krijgt het hoofdpersonage met een moreel dilemma te maken. Wellicht dat de daadwerkelijke omstandigheden vele malen heftiger zijn geweest, maar dat zou resulteren in een onkijkbare film.

3,5 *

Standaard actiefilm met een mager verhaal.

De actie was nog wel te pruimen, en de acteerprestaties zijn redelijk.

Ik vond Pete Lee-Wilson wel sterk in zijn rol als de geflipte Alexsie Kutchinov.

Gewoon eens bekijken op een luie regenachtige dag, en vervolgens weer vergeten.

2,5 *

Een typische film die je geweldig of rampzalig vindt. Ik had vanaf het begin de grootste moeite om het verhaal aandachtig te blijven volgen. Voor de liefhebbers zal tijd een belangrijk sleutelwoord zijn om hem te kunnen waarderen. Persoonlijk was voor mij alles volstrekt zinloos, en kon ik er geen touw aan vastknopen.

1,0 *

Een slechte en amateuristische B-film. In tegenstelling tot wat de titel van de film doet vermoeden, draait het verhaal grotendeels om een stel kannibalen. De cast is matig samengesteld, en je kunt als kijker weinig sympathie voor ze opbrengen.

Een sterke afrader.

1,0 *

De laatste film van John Ford. Tijdens de release werd het gezien als een flop, maar inmiddels wordt "7 Women" gezien als een van zijn beste werken. De film wordt weinig uitgezonden op televisie, maar is voor de liefhebbers wel op Blu-ray verkrijgbaar. Anne Bancroft herinnerde zich dat Ford pagina's uit het script scheurde en de film beschreef als "geweldig, maar een beetje gek." Na een carrière van 53 jaar, was dit zijn laatste bioscoopfilm. In totaal ontving hij zes Academy Award-nominaties en won hij vier Oscar Awards voor Beste Regisseur. Het gaat om "The Informer", "The Grapes of Wrath", "How Green Was My Valley" en "The Quiet Man." Bancroft verving Patricia Neal, nadat de actrice tijdens de opnames een beroerte kreeg. Katharine Hepburn weigerde om een rol te vertolken.

De film bracht Ford weer samen met een van zijn favoriete acteurs, Woody Strode, die de hoofdrol speelde in "Sergeant Rutledge" en ook prominente rollen had in "Two Rode Together" en "The Man Who Shot Liberty Valance." In zijn autobiografie, "Goal Dust", schreef Strode: "Er waren twee Chinese hoofdrollen in 'Seven Women.' Ik kreeg er een en Mike Mazurki speelde de andere. Hij en ik vechten om een zendelinge en ik word uit de film geschreven. Deze keer plakten de make-upmensen rubber over mijn ogen en een vlecht op mijn hoofd. De Chinese spierbundels die aan de film werkten, zeiden: 'Woody, jij ziet er Chineeser uit dan wij.'" Terwijl Strode aan "7 Women" werkte, bood regisseur Richard Brooks hem een rol aan in "The Professionals", waardoor hij voor het eerst een hoofdrol kreeg naast Burt Lancaster, Lee Marvin en Robert Ryan.

In werkelijkheid gaat het om acht vrouwen: dokter Cartwright, Agatha Andrews, Jane Argent, Emma Clark, Florrie Pether, juffrouw Binns, mevrouw Russell en juffrouw Ling. De titel verwijst echter duidelijk naar de zeven vrouwen die in de missiepost wonen, waarbij de achtste vrouw (de dokter) een buitenstaander is. "7 Women" had oorspronkelijk de titel "Chinese Finale." Volgens een korte film ter gelegenheid van het 40-jarig jubileum van MGM, is dit de titel van het korte verhaal waarop de film is gebaseerd. De film is gebaseerd op het korte verhaal "Chinese Finale" van Norah Lofts. In het Verenigd Koninkrijk werd deze film samen met de Franse film "Les Félins" vertoond als voorprogramma.

Jane Chang was zeer onder de indruk van het feit dat Ford de moeite had genomen om haar in het Chinees te regisseren. Anna Lee herinnerde zich hoe ze genoot van de theepauzes van John Ford om 16:30 uur. In een verklaring gaf ze te kennen: "Hij was ontzettend charmant tegen iedereen. We namen zoals altijd rond 16:30 uur een theepauze, waarbij de tafel, de theepot en de gebakjes werden aangeschoven. Hij was hier bijzonder hoffelijk in en verhief nooit zijn stem." Desondanks was er sprake van één ongelukkig incident. Actrice Flora Robson protesteerde dat er op haar kleedkamerdeur geen "Dame" voor haar naam stond. Lee voegde eraan toe: "Ik zag hoe ze volledig werd afgemaakt, omdat ze niet begreep dat je niet met meneer Ford in discussie kon gaan of hem vragen kon stellen. Zo ging het altijd als er iemand nieuw was." De opnames van "7 Women" verliepen verder ontspannen en vonden volledig plaats in een studio, omdat John Ford vanwege zijn slechte gezondheid niet naar China kon reizen voor opnames op locatie. Desondanks bleef zijn werkwijze sommige cast- en crewleden verbazen. Met name producent Bernard Smith, die volgens Anna Lee "naar de lange tafel kwam met gloednieuwe pagina's. Ford tilde zijn ooglapje op, bekeek ze, bestudeerde ze een paar momenten en gooide ze vervolgens opzettelijk, recht voor de neus van Bernie Smith, op de grond en zei: 'Nu improviseren we de dialogen.' Daarom denk ik dat er waarschijnlijk niet meer dan een dozijn pagina's van het originele script zijn gebruikt." Hoeveel er daadwerkelijk werd geïmproviseerd, is echter discutabel, aangezien een vergelijking tussen het scenario en de film weinig grote verschillen laat zien. Afgezien van de mise-en-scène en wat straattaal, zoals de laatste zin van Anne Bancroft tegen Mike Mazurki: "So long, you bastard."

Net zoals veel klassieke westerns van John Ford, bevat "7 Women" alle favoriete thema's van de regisseur. Voor deze laatste film castte hij bijna uitsluitend vrouwen. Daarvoor maakte hij doorgaans films met mannen in de hoofdrol. Anne Bancroft en Margaret Leighton zouden samen de hoofdrollen spelen op Broadway in de heropvoering van "The Little Foxes" van Lillian Hellman uit 1967. Ditzelfde verhaal uit "7 Women" werd al verteld in de anthologiereeks "Alcoa Theatre" uit 1957, in de aflevering "Chinese Finale" met Jan Sterling in de rol van Dr. Cartwright.

Wellicht wat onderschat door menig critici, want de film kijkt lekker weg. In mijn optiek een waardige afsluiter voor Ford.

3,0 *

De hele film werd op één locatie in de bossen van Soest opgenomen. Elke dag werd er 10 minuten aan filmmateriaal opgenomen, en waren de opnames binnen 8 dagen voltooid. In eerste instantie zou de aanval op het Duitse garnizoen volledig worden gefilmd, maar de budgetbeperkingen hielden dit o.a. tegen. De film stond voor een beperkte bioscooprelease ingepland voor april 2020. Door de pandemie moesten alle bioscopen noodgedwongen sluiten. Na maanden van uitstel werd besloten om de film op Video on Demand uit te brengen. Op 23 oktober verscheen hij op Amazon Prime Video. Dit was de eerste in eigen beheer geproduceerde film uit Nederland, die op een groot streamingplatform werd uitgebracht. Tijdens de gewelddadige verhoorscène tussen de Oberleutnant en Abraham, sloeg acteur Roy van Kleef de vastgebonden Peter Nillesen per ongeluk in het gezicht. De bewuste take werd gebruikt voor de film.

Indien je een oorlogsfilm met veel actie verwacht, dan kun je deze productie beter links laten liggen. Persoonlijk heb ik me redelijk vermaakt met deze mysterieuze thriller. Vooral gezien het feit dat hij met een ontzettend laag budget werd gemaakt. Veel meer kun je dus niet verwachten. Verre van een topfilm, maar redelijk onderhoudend.

2,5 *

Alleen voor de fans van Duitse humor.

Het sprookje van Sneeuwwitje en de 7 Dwergen komt tot leven in deze Duitstalige film die grotendeels flauwe humor bevat.

De 7 dwergen hebben een afkeer tegen vrouwen, maar besluiten vervolgens toch om hun huis met Sneeuwwitje te delen.

Als vervolgens de koningin op de hoogte is van haar bestaan, wordt de jager ingeschakeld om haar levend te vangen.

De recensies zijn matig, en ook ik sluit me hierbij aan.

Hoewel ik eerlijk moet bekennen dat er zo nu en dan toch nog een glimlach op mijn gezicht verscheen.

Dit had grotendeels te maken met Rüdiger Hoffmann uit de spiegel.

De rest van de humor heb ik al in meerdere films teruggezien, of is verre van grappig.

2,0 *

Net zo flauw als z'n voorganger, maar voor de echte fans van Duitse humor voor herhaling vatbaar.

De 7 dwergen keren in dit vervolg terug om Sneeuwwitje te helpen.

De doelstelling is om te voorkomen dat een ander bekend sprookjesfiguur haar kind krijgt.

Ze krijgen hooguit 2 dagen de tijd om zijn naam te raden.

Aan de boze koningin (Nina Hagen) zal het niet liggen, want zij heeft last van alzheimer.

Verder wordt er gebruik gemaakt van de tracks Go West van The Village People en Only You van The Flying Pickets in dwergenstijl.

Misschien leuk voor de echte liefhebbers, maar ik ben van mening dat Duitsland beter geen komische films kan maken.

2,0 *

Een doorsnee film met onbekende personages. Dit met een zwak plot, maar met een redelijke cinematografie.

2,0 *

Aan de ene kant krijgen we te maken met een typische rampenfilm, en aan de andere kant zien we een impasse tussen de hoofdpersonages. Het verhaal wordt o.a. verteld op basis van flashbacks, maar wist me als kijker helaas niet op emotioneel gebied te raken.

2,5 *

De film speelt zich af in een echt vliegtuig dat de productie had gekocht. Er was dus geen sprake van een set en decorstukken. Bijna de hele film speelt zich af in de cockpit. De focus van de film concentreert zich op het personage Tobias. De filmmakers waren van mening dat hij de claustrofobische cockpit niet kon verlaten, en het publiek dit eveneens niet zou doen. Regisseur Patrick Vollrath wilde een hyperrealistische sfeer creëren. Voor de beste opname en belichting liet hij de acteurs improviseren. Joseph Gordon-Levitt zei dat dit soms brutaal en uitdagend was, maar hielp hem tegelijkertijd om volledig in zijn personage op te gaan. Het maakte tevens deel uit van Vollrath's algemene doel voor extreem realisme. De titel van de film verwijst naar code 7500. In het geval van een kaping wordt de code door een piloot in de transponder ingevoerd. Dit is een elektronisch apparaat dat wordt gebruikt om het vliegtuig te identificeren op de radarbewakingssystemen van de luchtverkeersleiding. Deze code waarschuwt de luchtverkeersleiding zonder medeweten van de kaper(s). "7500" werd niet opgenomen als een typische film, waarbij dagelijks een reeks shots en scènes werden aangepakt. De camera bleef een uur lang rollen voor een enkele opname. Het montageproces omvatte het in stukken hakken en samenstellen van stukjes materiaal van 40 tot 60 minuten. Acteur Carlo Kitzlinger is in het echte leven een piloot. Hij heeft jarenlang voor Lufthansa Airlines gevlogen. Hij assisteerde Joseph Gordon-Levitt om piloot te worden voor de rol. Joseph Gordon-Levitt verving de eerder gecaste Paul Dano. Diverse medewerkers waren enthousiast over Gordon-Levitt. Glen Basner noemde hem een van de grootste acteurs van zijn generatie, en gaf een geheel nieuwe dimensie aan het personage van Tobias Ellis. Hij was verheugd om zowel met hem als Vollrath samen te werken. Ook Vollrath liet zich positief uit over Gordon-Levitt. Hij noemde hem een van de meest opwindende acteurs op het scherm van vandaag, en kon niet wachten om met hem samen te werken. Aylin Tezel vertolkt de rol van Gökce. Dit is Turks voor "Hemels." Haar zoon Deniz betekent "Zee."

Het verhaal trok mij erg aan, en ook ik had eveneens hoge verwachtingen bij Joseph Gordon-Levitt. De filmmakers hebben nauwkeurig onderzoek gedaan, en gingen voor puur realisme. Dit geeft een duidelijk beeld van wat er in werkelijkheid zou kunnen gebeuren. Het tempo wordt op deze manier langzamer, maar het uiterlijk grimmiger. Dit in tegenstelling tot andere films met vliegtuigkapingen. Dit is dan ook geen typische Hollywood-film vol glitter en glans. Op het gebied van realisme is deze film geslaagd.

3,0 *

Puur en alleen voor de liefhebbers van slasher-films.

Marcus is de bedenker van het spel '75.
De doelstelling is om een willekeurig telefoonnummer in te toetsen, en de persoon vervolgens 75 seconden aan de lijn moet zien te houden.
Dat niet iedereen deze grap kan waarderen, wordt voor de bende op een zéér pijnlijke manier duidelijk.

7eventy 5ive toont veel vergelijkingen met Scream, maar kan hier niet aan tippen.
Rutger Hauer's personage heeft meer een bijrol.
Voor zo'n acteur vind ik dit best wel jammer, en hadden ze beter iemand anders kunnen nemen.
De rest van de cast is ook niet veel soeps, maar hier kijk je dwars doorheen indien je grotendeels uit bent op zoveel mogelijk slachtoffers en bloed.
Op de vraag of het einde verrassend is? Nee, niet bepaald.
Laten we voorop stellen dat we altijd wel weten dat er in dit soort films richting het einde terug naar het begin wordt gegaan.
Dit stelt de kijker in staat om een al een beetje te gissen naar de moordenaar.
Echter maakt me niemand wijs dat ze van te voren wisten dat Scott (William) de moordenaar is.
De onbekende moordenaar in deze horrorfilm is overigens een kruising tussen de killer in ATM en Jason Voorhees uit Friday The 13th.
Het concept verdiend misschien niet de originaliteitsprijs, maar welke horrorfilm verdiend dit tegenwoordig wel?

3,0 *

Inderdaad een flinke tegenvaller.

Zowel de beeld als geluidskwaliteit is een ramp.

Daarnaast is er van een goede actie western helemaal geen sprake.

De speelduur van 75 minuten zegt eigenlijk al genoeg.

1,5 *

Deze Zweedse film over pesterijen vond ik persoonlijk nogal zwak.

Veel rommelig camerawerk, en de personages worden te weinig uitgediept.

Wel kun je je een beeld vormen over hoe sommige slachtoffers van pesterijen zich voelen, en dit is alles behalve vrolijk.

Jammer, hier hadden ze meer uit kunnen halen.

2,0 *

De film bevat een goed verhaal, maar helaas was de levering van het bovennatuurlijke niet zo sterk. Het uitgangspunt is creatief bedacht, maar halverwege valt het resultaat tegen. Tshamano draagt de film, en dit zorgt voor een onderhoudende rit. Leuk om eens een keertje te bekijken, maar daar blijft het dan ook bij.

2,5 *

Het werkelijke budget van deze bagger lag ruim onder de 5.000 dollar.

Zo te zien hebben weinig mensen van deze film gehoord, en dat is een groot geluk. Alles is gewoon ronduit slecht. Ik heb met veel moeite de rit uitgezeten. Dit in de hoop dat het beter zou worden. Nadat de aftiteling in beeld verscheen, kon ik opgelucht ademhalen.

0,5 *

Ik moet toegeven dat het allemaal leuk is bedacht.

Voor de echte liefhebbers zal deze film/musical ongetwijfeld fantastisch zijn.

Ook de humor begrijp ik wel.

Ondanks alles zijn dit soort films helaas niet mijn smaak.

2,0 *

Een redelijke komedie met de humor van Joe Pesci.

Deze keer speelt hij de rol van Tommy als maffia-koerier.

Hij moet 8 hoofden bij een maffia-baas afleveren.

In het vliegtuig maakt hij kennis met Charlie, die op het punt staat om zijn a.s. schoonouders te ontmoeten.

Wanneer de tas met de 8 hoofden te groot is, moet Tommy deze noodgedwongen achterlaten bij de stewardess voor in de vrachtruimte.

Hier zal Tommy veel spijt van krijgen als later blijkt dat Charlie per ongeluk zijn tas heeft meegenomen.

Wat volgt is een anderhalf uur durende dollemansrit om de tas terug te krijgen.

De uitwerking van het verhaal is te standaard.

Dit zorgt grotendeels voor flauwe humor die we al vaker hebben gezien.

Ondanks alles zijn er een paar leuke scènes aanwezig die de moeite waard zijn.

2,5 *

8 Mile was o.a. het acteerdebuut voor Eminem.

De track Lose Yourself werd een grote hit, en kreeg zelfs een Oscar voor de beste soundtrack in 2002.

Eminem speelt de rol van Jimmy 'B-Rabbit' Smith die het ver in de rapscene probeert te schoppen.

Kim Basinger speelt Jimmy's moeder die in een woonwagen woont, en haar dagen slijt met bingo, zuipen en het bespringen van haar jongere vriend Greg.

Tevens dreigt ze uit haar woonwagen te worden gezet, omdat ze de huur niet kan betalen.

Ook wijlen Brittany Murphy liet zich van haar beste kant zien.

De acteerprestaties zijn goed.

Net zoals het vele rappen wat deze film domineert.

3,0 *

Bij vlagen een onderhoudende film.

Centraal staat het fictieve personage Matthew (Matt) Scudder. Deze werd bedacht door Lawrence Block. Het personage komt in diverse boeken voor. In 2014 vertolkte Liam Neeson deze rol in A Walk among the Tombstones (2014). Dit is ook de enige connectie die ze hebben.

In deze film wordt die rol vertolkt door Jeff Bridges. De rol van prostituee Sarah zou oorspronkelijk worden vertolkt door Jamie Lee Curtis, maar Rosanna Arquette nam haar plek in. Vyto Ruginis maakte zijn filmdebuut, en het was de laatste bioscoopfilm voor regisseur Hal Ashby. De carrière van Ashby raakte in een neerwaartse spiraal. Hij ging drugs gebruiken, en werd 20 dagen na de opnames ontslagen. Hij kon enkel nog als televisieregisseur aan de bak komen. Helaas is hem een comeback nooit gegund. Hij overleed op 27 december 1988 op 59-jarige leeftijd aan de gevolgen van alvleesklierkanker.

Het originele script van Oliver Stone werd herschreven door R. Lance Hill. Stone liet op zijn beurt weten hier niet bepaald blij mee te zijn, omdat veel dingen werden aangepast. Hierdoor werd er teveel afgeweken van het originele script. De producenten waren eveneens niet blij met Hill's aanpassingen, en deden een beroep op Robert Towne. Hill voelde zich zwaar genaaid, en liet dit duidelijk merken. Volgens Mark Damon heeft Ashby het script uiteindelijk weggegooid, en kregen de acteurs en actrices de opdracht om hun dialogen te improviseren.

Jammer dat het script niet helemaal de verwachtingen weet waar te maken. Ik irriteerde mij enorm aan het einde. De spanning wordt onderdrukt door een heleboel onnodig en luidruchtig geschreeuw van de personages. Toch kijkt de film redelijk weg, maar is het verre van een topfilm.

Andy Garcia werd genomineerd voor een NYFCC Award als zijnde beste mannelijke bijrol.

2,5 *

Juliane Block probeerde waarschijnlijk een mysterieuze sfeer te creëren, maar ze is duidelijk niet in haar opzet geslaagd. Zelfs de speelduur van 80 minuten is veel te langdradig voor dit amateuristisch werk.

1,0 *

De film is een duidelijke en moderne hervertelling van A Christmas Story. Dit met een pestkop en de wens om op alle mogelijke manieren een stuk specifiek speelgoed voor Kerstmis te krijgen. In het begin van de film zegt de volwassen Jake tegen zijn dochter dat hij haar het verhaal zal vertellen over hoe hij aan zijn Nintendo is gekomen. Dit is waarschijnlijk een verwijzing naar zijn serie How I Met Your Mother. De jonge Jake draagt een Chicago Bears-wintermuts. De Chicago Bears wonnen de Super Bowl in 1986. Dit ruim twee jaar voordat deze film zich afspeelde. “Original Appalachian Artworks” wordt richting het einde van de film gecrediteerd. Original Appalachian Artworks Inc. is gevestigd in Cleveland, GA, en heeft in totaal 53 medewerkers. Dit is het bedrijf dat de Cabbage Patch-poppen heeft geproduceerd, en op de markt heeft gebracht wat in de film te zien zijn. Hasbro nam de rechten over om Cabbage Patch-poppen in 1988 te produceren, nadat Coleco het faillissement van Chapter 11 had aangevraagd. Ze bleven de poppen met verschillende gimmicks maken, waaronder de poppen die kazoo’s speelden. In 2001 verwierf een voormalige Coleco-marketingexpert de licentierechten van “Original Appalachian Artworks”, en verkocht ze aan de retailer Toys “R” Us. In 1984 verwierf Mattel de licentierechten op de poppen van “Original Appalachian Artworks.” Hun eerste Cabbage Patch-poppen kwamen in 1985 in de winkels. Enkele van de meer populaire poppen die uitkwamen onder de naam Cabbage Patch Kids, waren de “Birthday Kids”, “Splash ‘n’ Tan Kids” en “Pretty Crimp and Curl.” Alvorens Neil Patrick Harris begon met filmen, moest hij eerst 14 dagen in quarantaine. Elke dag plaatste hij een grappige video waarin hij te kennen gaf hoe hij de dagen doorkwam. De tweeling in de film wordt vertolkt door Brielle Rankins en Braelyn Rankins. In het echte leven zijn ze echter geen tweeling, maar broers en zussen die feitelijk een jaar van elkaar zijn gescheiden. De moeder van Jake Doyle wordt vertolkt door Juni Diane Raphael. In de Showtime-serie Black Monday gaat het personage van Raphael’s echte echtgenoot Paul Scheer tot het uiterste om zijn kinderen een Nintendo te bezorgen. Het huis van de rijke Timmy Keane bevindt zich aan Wells Hill Ave in Toronto, Canada. Het script van Kevin Jakubowski verscheen op de Black List van 2019. De eerste Nintendo-thuisconsole die in de Verenigde Staten werd uitgebracht, stond simpelweg beter bekend als de “Nintendo.” Tegenwoordig verwijzen retro-gamers naar deze console als de NES voor Nintendo Entertainment System. In Japan stond het bekend als de Famicom for Family Computer. Op de doos voor het Nintendo Entertainment System in de film staat het woord “video game set” gedrukt. Vanwege de videogamecrash in 1983 heeft Nintendo de woorden “video game” niet op de console vermeld. In plaats daarvan had het systeem de woorden “action set” erop gedrukt. Deze werd op de markt gebracht, en was vergelijkbaar met een VHS-videorecorder. Het NES-vechtspel dat door Tammy Hodges en Timmy Keane wordt gespeelt bestaat niet, en werd speciaal voor de film verzonnen. De game is een mash-up van “Street Fighter 2” en “Mortal Kombat.” Deze games bestonden nog niet in het jaar waarin de film zich afspeelt. Ondanks dat de NES de rode draad van deze film is, verschijnt er geen enkele game die door Nintendo is ontwikkeld. Zelfs niet de games die Nintendo op de kaart hebben gezet zoals “Donkey Kong” en “Super Mario Bros.”

De film spreekt boekdelen over de generatie van de jaren '80. Aangezien ik persoonlijk tot deze categorie behoor, heb ik mij persoonlijk erg vermaakt met deze Kerstfilm. Het is leuk, grappig, onderhoudend, bevat een creatief verhaal en geeft kinderen een belangrijke les mee. Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.

3,0 *

Een mooie combinatie van misdaad en drama.

8-Pallo vertelt het verhaal over Pike die op vrije voeten komt, en samen met haar dochtertje een nieuw leven wilt opstarten.

Ze wil niets meer met drugs te maken hebben, en zelfs haar lichaam gooit ze niet in de strijd.

Elias Kaski is een agent die niet graag zou willen dat Pike in haar oude gewoontes terugvalt.

Het enige obstakel is echter Lalli.

Hij is de ex-vriend van Pike, en tevens de vader van haar dochtertje Alexandra.

De grote vraag is of Pike in staat is om clean te blijven.

De spanning is op sommige momenten duidelijk voelbaar, en raak je als kijker vooral emotioneel betrokken bij het verhaal.

Actrice Jessica Grabowsky zet een uitstekende rol neer, en ook de rest van de cast doet het goed.

Pirkka-Pekka Petelius liet mij op sommige momenten aan Tobin Bell ( Saw (2004) ) denken.

Internationale films scoren over het algemeen goed, maar het grote nadeel is dat ze hier zelden in Nederland op DVD verkrijgbaar zijn.

3,5 *

NFL quarterback Tom Brady speelt zichzelf, en bracht het grootste deel van zijn carrière door als speler van de New England Patriots. Ten tijde van de release van deze film, speelde hij voor de Tampa Bay Buccaneers. Een paar dagen voor de release van de film, kondigde hij voor de tweede keer zijn afscheid voor de NFL aan. Kort nadat hij zijn eerste afscheid had aangekondigd, kwam hij al snel terug op deze beslissing. Tijdens een scène bij het uitwisselen van de truien, is dit een subtiele verwijzing naar een waargebeurd verhaal. Na de Super Bowl LI werd de trui van Brady gestolen. Tijdens een inval in het huis van de Hondurese krant "La Prensa", werd de trui op 12 maart 2017 door de Mexicaanse federale politie en FBI gevonden. Twee dagen later nam directeur Mauricio Ortega om "persoonlijke redenen" ontslag.

Jane Fonda en Lily Tomlin zijn goede vriendinnen. Naast hun hoofdrol in Nine to Five, waren ze ook zeven seizoenen te zien in de Netflix-show Grace and Frankie. Sally Field is de enige van de vier vrouwelijke hoofdrolspelers, die tijdens de opnames jonger was dan 80 jaar. De dames waren goed voor twaalf Oscar-nominaties en vijf overwinningen. Ondanks het feit dat ze wel werd genomineerd, heeft Lily Tomlin niets gewonnen. Van die twaalf nominaties streden ze slechts één keer tegen elkaar voor een Oscar in 1980. Sally Field en Jane Fonda waren in de race voor Best Actress in a Leading Role. Sally Field wist uiteindelijk deze Oscar te winnen.

Het plot is uitermate dun, en het geheel is melodramatisch te noemen. Dit gebaseerd op een waargebeurd verhaal wat we al vaker voorbij hebben zien komen. Toch weet de chemie tussen Fonda, Field, Tomlin en Moreno goed uit te pakken. Best wel mooi om te zien dat de dames ondanks hun leeftijd voor een sterke dynamiek zorgen. Redelijk onderhoudend voor de liefhebbers.

2,5 *

Een redelijke komische western die alleen is weggelegd voor de echte liefhebbers.

Bij vlagen vond ik de film zo nu en dan wel leuk, maar is het verder niet mijn soort humor.

Regisseur Álex de la Iglesia had een beroep gedaan op Clint Eastwood om zichzelf te spelen in deze film.

Hij heeft zelfs aangeboden om richting L.A. te vertrekken om de scènes met hem te filmen.

Echter was Eastwood op dat moment bezig met de productie van Mystic River (2003)

Hierdoor moest hij het aanbod helaas afslaan.

2,5 *

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat zich in 1968 heeft afgespeeld.
Het slachtoffer in kwestie is Barbara Jane Mackle.
In 1971 kwam haar boek uit m.b.t. dit drama.
Zij werd pas na 83 uur gevonden in een onderaardse container.
We weten bij deze dus ook al direct hoe het verhaal afloopt.
Het feit dat we de kidnapper aan het begin van de film zien, voorspelt zijn lot.

Redelijke TV-film die het niet bepaald van de spanning moet hebben.
Met een beter script zou dit ook een betere film zijn geworden.

2,5 *

Gebaseerd op het leven van Helene Hanff. De film werd voorafgegaan door “Play for Today: 84, Charing Cross Road” uit 1975. Mel Brooks kocht de rechten op het boek “84 Charing Cross Road” voor de verjaardag van Anne Bancroft. Van 1964 tot aan haar dood in 2005 waren ze man en vrouw. Sinds juni 2017 is Charing Cross Road in Londen omgebouwd tot een McDonald’s-restaurant. Links van de deur bevindt zich een ronde koperen plaquette ter herinnering aan de boekenwinkel Marks & Co., en de associatie met Helene Hanff. Dit geeft aan dat het een plek van cultuur en eruditie is. In 2003 was de echte boekenwinkel een wijnbar genaamd “All Bar One.” Toen deze film halverwege de jaren ’80 werd gemaakt, was de beroemde boekenwinkel een platenzaak geworden. De boekenwinkel werd zodoende herbouwd in Shepperton Studios. Dat maakte het ook makkelijker om het passerende verkeer van de jaren ’40 naar de jaren ’70 te veranderen. Helene Hanff bezocht uiteindelijk de boekenwinkel op Charing Cross Road 84, maar die was toen al gesloten. Hanff had haar reis te lang uitgesteld vanwege financiële problemen, en een onwil om te reizen. Frank P. Doel was in december 1968 overleden als gevolg van een buikvliesontsteking door een gebarsten appendix. Hanff bereikte uiteindelijk Charing Cross Road 84 tijdens de zomer van 1971 om het lege pand te begroeten. In haar boek “The Duchess of Bloomsbury Street” uit 1973 heeft ze uitgebreid over haar bezoek geschreven. Hanff beschreef in dit werk haar bezoeken met vrienden en fans aan verschillende locaties, en plaatsen van literair en historisch belang in Londen en Zuid-Engeland. Deze reis was een hoogtepunt in haar leven. Haar bescheidenheid en gevoel voor humor zijn duidelijk als ze praat over de vrienden. Met name over Frank, zijn vrouw Nora en hun dochter Sheila, die zo toegewijd aan haar waren vanwege Charing Cross Road 84 en haar liefde voor Londen. In 1949 begonnen ze met elkaar te corresponderen. Dit tot aan de dood van Frank in december 1968. Hanff schreef haar boek in 1970. Dit terwijl ze er op dat moment nog niet was geweest. Haar voormalig flatgebouw aan 301 E. 72nd Street in New York City, werd als een eerbetoon omgedoopt tot “Charing Cross House.” Een koperen plaquette bij de ingang herdenkt haar woonplaats, en haar auteurschap van haar boek “84 Charing Cross Road.” Als Frank een bundeltje met haar brieven omhoog houdt, is haar retouradres het eigenlijke adres. In het echte leven moest Hanff worstelen om rond te komen. Ze schreef meer dan 20 toneelstukken, maar deze werden nooit geproduceerd. Hoewel deze film verwijst naar haar schrijven voor de tv-show The Adventures of Ellery Queen, schreef ze slechts drie afleveringen. Haar ander televisiewerk was verspreid, en bestond voor een groot deel uit eenmalige inspanningen. Ze zag pas echt succes, nadat ze twee boeken had gepubliceerd die betrekking hadden op Marks & Co., en de toneel-, film en televisieversies van “84 Charing Cross Road.” De geschiedenis van boekhandel Marks & Co. wordt in het kort beschreven op hun website. Het verhaal van “84 Charing Cross Road” is in vijf mediavormen verwerkt. Dit in een boek, een televisiefilm, deze theaterfilm, een toneelstuk en een radioproductie. Hoewel wordt beweerd dat het om een waargebeurd verhaal gaat, suggereert ten minste één bron dat er sprake was van artistieke vrijheid. Leo Marks was de zoon van de eigenaar, en werd later een scenarioschrijver. Daarnaast was hij het hoofd van codes en communicatie voor de speciale agenten van Groot-Brittannië, en de ondergrondse tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ondanks het feit dat hij amper oud genoeg was om te studeren. In zijn boek “Between Silk and Cyanide” gaf hij over zijn vader te kennen: “Hij heeft de zachte kleine mythe van Helene Hanff nooit gelezen. Lang voordat deze werd gepubliceerd, zou hij er zelf een worden.” De rantsoenering van voedsel in Groot-Brittannië, begon in januari 1940 als gevolg van de Tweede Wereldoorlog. Dit eindigde pas op 11 juli 1954. In feite was de rantsoenering van sommige artikelen strenger in de jaren direct na de oorlog, dan tijdens het conflict. Het rechtstreeks tegen de camera spreken werd in deze film op een ongebruikelijke manier gedaan. Telkens wanneer Helene rechtstreeks in de camera spreekt, praat ze met haar correspondent Frank D. Doel. Dit ontstond niet in het scenario, maar in het toneelstuk. Dit was de tweede bioscoopfilm voor regisseur David Hugh Jones. Zijn eerste was Betrayel uit 1983. De cast bestaat uit de vier Oscarwinnaars Anne Bancroft, Anthony Hopkins, Dame Judi Dench en Mercedes Ruehl. Voor de Amerikaanse actrice Ruehl was dit haar eerste Britse film. Dit was de enige dramatische film voor producent Mel Brooks waarin hij als uitvoerend producent werd vermeld. Zijn naam werd niet vermeld bij o.a. The Elephant Man, Frances en The Fly, omdat hij dacht dat het publiek een komedie zou verwachten. Bancroft en Perkins waren eerder al samen te zien in The Elephant Man. De film werd geproduceerd door Brooksfilms, waarvan Brooks uitvoerend producent was. De film werd opgenomen in maart, april, mei en juni 1986. Productieontwerper Eileen Diss was verantwoordelijk voor meer dan 12.000 boeken op de planken om de boekhandel mee te bevoorraden. Frank P. Doel las het gedicht van William Butler Yeats “Aedh Wishes fort he Cloths of Heaven” voor. Anthony Hopkins is familie van Yeats aan zijn moeders kant. Helene Hanff en scenarioschrijver Hugh Whitemore wonnen de inaugurele USC Scripter Award, die door de Friends of the University of Southern California Libraries werd uitgereikt. Dit voor de beste filmaanpassing van een boek. James Roose-Evans bewerkte zijn toneelstuk “84, Charing Cross Road” uit 1981 voor een BBC Radio 4-productie. Gillian Anderson en Denis Lawson speelden hierin de hoofdrol, en de show debuteerde op 25 december 2007. Dit tot 27 februari 1983.

Ik ben blij dat ik de film een herkansing heb gegeven. Hij kijkt lekker weg, en het bevat een interessant stukje geschiedenis.

3,0 *

Vol verwachting ging ik me aan 84C MoPic wagen.

Vooral omdat ik een groot liefhebber van Found Footage-Films ben.

84C Charlie MoPic (Motion Picture) is een cameraman die de gebeurtenissen van 6 militairen filmt ten tijde van de oorlog in Vietnam.

Hoewel de film wordt beschreven als een actie/oorlogsfilm, is hier weinig van te merken.

Deze past het beste in de categorie drama.

De filmstijl werd al eerder toegepast in Cannibal Holocaust (1980)

Pas in 1999 met The Blair Witch Project (1999) kreeg de term " Found Footage " pas echte bekendheid, en is het tot op de dag van vandaag ontzettend populair in het horror-genre.

Indien je dus op zoek bent naar een dramafilm m.b.t. de oorlog in Vietnam, dan is dit wel een aanrader.

Als actiefilm heeft hij me echter diep teleurgesteld.

2,5 *