Betrayal (1983)

De film volgt nauwkeurig het toneelstuk van Pinter. 'Bedrog' heette het in Nederland. En opvallend is dat het toneelstuk begint bij het einde en eindigt met het begin [er zijn overigens meer toneelstukken die zo in elkaar zitten].

Heel clever gedaan. Erg 'klein' gehouden (drie mensen, bijna altijd binnen). En heel sterk gespeeld door (vooral) Kingsley, maar ook door Irons en Hodge, die zo koel en Engels is als een cucumber sandwich.

Niemand deze film gezien ? Jammer.

Binnenkort wordt het toneelstuk weer gespeeld. Als het maar een klein beetje goed wordt gedaan, is dat zeer de moeite waard.

Jazeker gezien, zij het een tijdje geleden, heb hem nog niet op DVD kunnen vinden. Vond hem destijds indrukwekkend. Vooral het einde van de film als de handen elkaar even raken is subtiel en erg mooi gemaakt. Graag zou ik hem opnieuw zien.

Zomergastenfilm vanavond. Het begin is veelbelovend, sterke cast en dialogen... alvast 4*

Mooi. Interessante structuur, die gek genoeg pas na een half uurtje écht begint te werken. Kingsley is overigens geweldig, als (bijna) emotieloze echtgenoot.

3,5*

Ik vond hem op zich goed geacteerd en behoorlijk intrigerend,

echter: je kon TE veel merken dat het een toneelstuk was en dat lijkt me toch niet helemaal de bedoeling. De dialogen waren gewoon niet realistisch genoeg, maar te toneelmatig. Ook werd er nooit iemand woedend tijdens een gesprek en iedereen wachtte geduldig tot de ander was uitgesproken (gezien het onderwerp lijkt me dat ook niet echt realistisch).

Het ook constant herhalen in je antwoord wat de vorige spreker net heeft gezegd, begon op een gegeven moment mij nog al te irriteren.

En toen..... begon het rond 00:45 zoooo te donderen en bliksemen dat ik voor alle zekerheid maar de TV heb uitgezet, dus geen idee hoe de film eindige en of het einde nog wat bijzonders in petto had.

Iemand die kort even het slot kan vertellen???

Voor wat ik gezien heb geef ik hem een zeven, ofwel 3,5 ster!

Het slot is niet heel opzienbarend: Jerry die op een feestje behoorlijk dronken is en aan Emma bekend dat hij helemaal, totaal, volkomen ondersteboven van haar is, wat zij eerst alleen als dronkemanspraat interpreteert (net als Robert, die nog even binnen komt wandelen en een flard van het gesprek meekrijgt). Pas aan het einde van de scene dringt tot haar door dat het hem menens is, en dan zie je al dat ze begint te smelten.


Goed gespeeld en het blijft boeien, maar inderdaad wel erg toneelmatig. Het gekke is dat ik daar bij andere toneelbewerkingen voor film (zoals Glenglary Glenn Ross) totaal geen last van had. Het heeft misschien iets te maken met de dialogen van Pinter en het onderkoelde, typisch Britse acteren. Er valt in de hele film geen onvertogen woord. Dat is opvallend, gezien het onderwerp. (En vergelijk dat eens met Shoot The Moon, een echtscheidingsfilm van een heel andere soort.)

Korykory schrijft over het onderkoelde, typisch Britse acteren en dat er in de hele film geen onvertogen woord valt. In tegenstelling tot Korykory vind ik dit niet opvallend maar juist bijzonder functioneel in relatie tot het onderwerp van deze film. Het acteerwerk van Ben Kingsley heeft mij bijzonder geraakt. Zijn boosheid over het bedrog komt door zijn manier van acteren, zoals vermeld door Korykory, juist ongelooflijk goed voor het voetlicht.

Verfilmd toneel, dus even bijsturen, but it's allright with me.

Pinter schrijft over mensen van de tweede helft van de 20ste eeuw, zijn tijd, die hij het best kent, of is het over mensen van alle tijden !?

Hoe dan ook, goed verfilmd, origineel en inhoudelijk.

We zijn nooit te oud om te leren.

Waarom geef ik ,eigenlijk geen 4 aan deze film die ik geboeid heb gevolgd ?

Na het zien van deze film kun je haast niet anders denken dan dat Harold Pinter een kluizenaar is die nog nooit met andere mensen te maken heeft gehad. Zou hij werkelijk denken dat mensen zo met elkaar praten?

Tja, de rest doet er dan niet meer toe. Er viel nauwelijks naar dit statische gedoe te kijken. 1* voor Patricia Hodge.

Een toneelmatige film die koeltjes vertelt over het bedrog tussen twee echtparen. Je zou verwachten dat acteurs als Jeremy Irons en Ben Kingsley makkelijk de film kunnen dragen. Toch is dat niet waar dat vooral komt door het kalme acteren bij dit gegeven. Niemand wordt echt kwaad of spreekt echt uit wat op zijn hart ligt. Het is vooral om elkaar heen praten en het feit dat ze rustig elkaar laten uitpraten. De structuur van de film is intrigerend maar helpt bij deze film niet echt omdat vrijwel alles binnen is opgenomen in statige shots. Verder vond ik het niet echt boeiend en leken de personages me niet echt mensen van vlees en bloed. Daarvoor was het te gemaakt.