menu

À Bout de Souffle (1960)

Alternatieve titel: Breathless

mijn stem
3,52 (577)
577 stemmen

Frankrijk
Misdaad / Romantiek
90 minuten

geregisseerd door Jean-Luc Godard
met Jean-Paul Belmondo, Jean Seberg en Daniel Boulanger

De jonge kruimeldief Michel (Belmondo) probeert op Humphrey Bogart te lijken. Onderweg naar Parijs steelt hij een auto en vermoordt een agent. Eenmaal naar de lichtstad gevlucht, krijgt hij een relatie met de Amerikaanse Patricia. Zij ontpopt zich sneller dan hem lief is als een vreselijke femme fatale. Tussen de twee ontstaat een amoureuze verhouding. Ondertussen zit de politie Michel op de hielen. Hij weet dat hij dit niet eeuwig volhoudt, en hij neemt steeds meer risico's...

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=w2hDR_e1o1M

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van erniesam
1,5
Tja, het doet echt aan als een amateuristisch werkje. Letterlijk. Ik kan mij de status die deze film geniet geen enkel moment voorstellen. Ik had deze film al eens gezien, lang geleden, en toen had ik al zoiets van: mheeh, niet mijn ding. Gisteravond de Criterion bluray bekeken: prachtig beeld, maar weinig inhoud. Heb nog twee andere films van Godard gezien: Weekend en Band of Outsiders. De eerste vond ik wel interessant, de tweede ook al matig. Godard is blijkbaar niet mijn ding.

Een positief element van Breathless vind ik de fotografie. Je kunt wellicht zien dat het lowbudget gefilmd is, maar af en toe bevat het toch adembenemende plaatjes. Ook houd ik wel van een beetje gritty, realistisch camerawerk; het geeft een wat documentaire achtige 'feel' aan de film. Dat is wel het enige pluspunt dat ik kan bedenken.

Het verhaaltje vond ik niet interessant. Een irritant en vervelend hoofdpersonage, gekwebbel met z'n vriendin, een Seberg die een beetje hard to get speelt om later totaal onverwachts de politie te bellen en Belmondo wordt neergeschoten. Met name de quasi intellectuele dialogen begonnen mij de strot uit te hangen, zeker wanneer Melville wordt ondervraagd door de journalisten. Een beetje politiek en feminisme d'r in gooien, welja, linkse ideologie moet ook een uitlaatklep hebben lijkt het. En dan de zo befaamde jumpcuts. Het zou leuk geweest zijn als ze functioneel waren, maar Godard lijkt ze willekeurig te hanteren.Na 5 minuten ergerde ik me al bont en blauw. Het is leuk als je iets nieuws wilt doen in film, maar zorg er dan ook voor dat het een doel dient en ook echt werkt binnen de film. Bijzonder irritant en lelijk. Vernieuwen om het vernieuwen. Nee, Godard kan naar mijn mening nog niet in de schaduw van Malle en Truffaut staan.

Afgezien van de fotografie een bijzonder lelijke film.

4,0
eRCee schreef:
Je kan gewoon zelf even de meningen doorlopen natuurlijk...

Een alternatief is dit artikel van sensesofcinema.com.

Wat de vergelijking met Tarantino betreft, maak ik wel de bedenking dat de "vernieuwing" bij Godard leidt tot het "wegfilteren" van geweld (tegen de verwachtingen in), bij Tarantino tot het tegenovergestelde...

avatar van Drulko Vlaschjan
3,5
Ik heb films kijken pas sinds kort tot hobby verheven. Voorheen deed ik het zeer sporadisch. Tot nu toe ben ik erg te spreken over de oude Franse cinema. Lekker sfeertje, lekker tempo, mooi geschoten, niet te veel plot driven. Dat geldt ook voor deze film.

Ik lees hier allemaal dingen over montage en een hoofdpersoon die tegen de camera praat. Was me niet opgevallen. Misschien nog maar eens kijken dan, over een jaar of twintig.

Veel meer heb ik hier nu even niet over te melden, maar ik nam mij voor om bij elke film die ik zag een korte reactie te plaatsen. Dat mag toch wel? Of is dat vervelend?

1,0
TMP
Een vervelende film. Hoewel de film anderhalf uur duurt, lijkt er geen einde aan te komen. Een nietszeggend plotje vormt de basis voor heel veel oninteressante dialogen tussen twee nauwelijks uitgediepte en inhoudsloze personages. Het komt nogal pretentieus over. Aanvankelijk valt met enige moeite te begrijpen waarover het gaat, om aan het eind van de film te moeten concluderen dat het eigenlijk bijna niets voorstelt. Door wat stijlfiguren, waaronder de nogal vervelende jump-cuts, wordt geprobeerd er wat meer van te maken, maar ook dat kan mij niet bekoren. Met de nodige moeite afgekeken.

5,0
De adembenemende debuut-(langspeel)film van Jean-Luc Godard zette de filmwereld goed op zijn kop. De regisseur, cameraman en acteurs lijken maar wat te doen. Wie beter observeert merkt hoe knap de bewegingen en scenes in elkaar zitten. De lange dialoog in de hotelkamer tussen hoofdrolspelers Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg is als een fladderende dans van baltsende vogels. De op straat spelende scenes werden gewoon gefilmd tussen het onbewust aanwezige Parijse volk.

avatar van Metalfist
3,5
Eindelijk een Godard waar ik iets mee kon

Jean-Luc Godard is zo'n naam in de cinema waar je niet omheen kan. Ik ben altijd al wel fan geweest van de Franse cinema, maar om tot nu toe was het geen grote liefde tussen de cineast en mezelf. Le Mépris kon er nog iet of wat mee door, maar zijn segment uit Ro.Go.Pa.G. was werkelijk abominabel. Ik probeer echter een regisseur niet op één of twee films af te schrijven en kocht ik een tijd geleden deze À Bout de Souffle, al was dat vooral vanwege Jean-Paul Belmondo..

Want die kan bijna nooit iets verkeerd doen bij mij, Louis Malle's Le Voleur even buiten beschouwing gelaten. À Bout de Souffle wordt als één van de bekendste films van JLG gezien en het is tot nu toe ook zijn beste. Hier en daar vreselijk chaotisch, die jumpcut die hij onder andere gebruikt in het gesprek tussen Patricia en de journalist is niet echt voor mij weggelegd en de scène aan het begin waar Michel de agent neerschiet ziet er vreselijk amateuristisch uit, maar de leegheid van het leven van een gangster komt mooi tot zijn recht. Hoewel het met een speelduur van nog geen 90 minuten geen lange film is, valt het wel op dat het naar het midden toe allemaal wat begint te slepen. Zeker het gesprek tussen Michel en Patricia in de hotelkamer lijkt urenlang te duren en dan is het eigenlijk vooral nog wat genieten van een heerlijke jazzy soundtrack. Zonde eigenlijk, want het begin van de film was van een hoger niveau. Michel die wat doelloos lijkt rond te rijden en ondertussen commentaar op alles en nog wat geeft.. Ik had er gerust nog wat langer naar kunnen kijken.

Vooral ook wel omdat Belmondo een heerlijke acteur blijft. Met gedeukte hoed, zonnebril en een sigaret in de mond steelt hij hier in ieder geval de show. Goede chemie ook met Jean Seberg trouwens. Het is in ieder geval schrijnend dat haar carrière zo abrupt zou stoppen (een lastercampagne van de FBI zou uiteindelijk tot haar vermoedelijke zelfmoord in 1979 leiden) want Seberg lijkt toch wel wat in haar mars te hebben. Verdere bijrollen zijn compleet verwaarloosbaar, al is het wel fijn om zowel Godard zelf alsook Jean-Pierre Melville in een kleine bijrol te zien. Die van Godard is meer een cameo (een omstaander die Michel herkent en de politie verwittigt), maar Melville is als Parvulesco (de schrijver die wat flirt met Patricia wanneer ze hem interviewt) wel leuk.

Ik hoop dat ik hiermee een goede reeks van Godard start, ik heb in ieder geval Le Petit Soldat nog liggen. Hopelijk is het niet enkel vanwege de hulp van François Truffaut dat deze film me is bevallen, al is het wel frappant dat ik diens Nouvelle Vague film (Les Quatre Cents Coups) minder kan waarderen dan deze. Toch ook maar eens werk van Le Petit Soldat gaan maken om echt zeker te zijn.

3.5*

5,0
Ik geloof dat ik met Godard mijn regisseur heb gevonden.

Net als Drulko Vlaschjan kijk ook ik nog maar een paar jaar films. Ik heb daarom nog niet heel veel films gezien en pas sinds januari 2018 heb ik mijn eerste Godard-film gezien maar het was een openbaring! À Bout de Souffle is mijn derde Godardfilm en opnieuw een parel van een film. De film is toegankelijker en wellicht wat simpeler dan Vivre Sa Vie en Le Mépris, maar er is opnieuw gewoonweg niets wat ik niet geweldig vind aan de film.

Qua inhoud doet de film me wat denken aan de recent uitgekomen Phantom Thread (2017) - MovieMeter.nl, want ook hier zien we een complexe verhouding tussen een man en een vrouw – de autodief Michel en zijn nieuwe vlam Patricia – waarbij het lijkt dat de man sterk is en de vrouw zwak (hij laat graag weten dat hij niets zo veracht als lafheid en vindt het jammer dat zijn mooie vriendin zo laf is) maar waarbij wellicht de rollen omdraaien als de relatie zich ontwikkelt. De wijze waarop dit wordt verteld c.q. in beeld gebracht is m.i. echter interessanter dan in Phantom Thread, nu À Bout de Souffle vol wijsheden zit, tegelijkertijd fel realistisch is (het stel spreekt en gaat met elkaar om zoals een echt stel dat doet, welk realisme juist bevreemdend werkt op het grote doek) en Godard Godard niet zou zijn als er niet ook een meta-narratief is in de vorm van de regisseur die door Patricia wordt geïnterviewd. Het liefdesverhaal dat een soort mislukt of pervers soort Romeo-en-Julia-verhaal is doordat ze niet zonder elkaar kunnen maar toch ook vooral met zichzelf bezig zijn vormt het hart van een verder een standaard- maar geloofwaardig verhaal over een moordende autodief op de vlucht voor de politie waarbij Michel trouw blijft aan zijn beginsel om niets (de dood) te prefereren boven verdriet. Michel en Patricia willen allebei alles en één zal alles verliezen.

Kortom, de film prikkelt de zintuigen en het intellect, het toont het echte leven en stelt daar de juiste vragen bij en er zit een vrouw en een pistool in het verhaal, dus wat wil een mens nog meer? Na het zien van zo’n volmaakte film als deze vraag ik me zelfs af wat het nut is van alle films die erna zijn gekomen.

avatar van durange
3,0
geplaatst:
Serieus. Wordt deze film nou aangehaald als een van de beste films allertijden? Iconisch wil ik best geloven. Ik weet wel dat deze film belangrijk is voor Nouvelle Vague. Maar inhoudelijk vond ik hem niet zo.
Vivre sa vie is een film waarin de complexe innerlijke wereld van de hoofdpersoon naar voren komt. In Breathless voel je nooit sympathie met de hoofdpersoon. Dat was een arrogante kwaal die geen zinnig woord uit z'n mond liet komen. Elke zin gooide hij een lege statement ten koste van vrouwen onze kant op. Patricia was dan wel leuk. De sterren zijn dan ook voor haar. Maar ze had die knar eigenlijk beter geen aandacht moeten geven, had d'r ook weer tijd gescheeld.

Helaas. Ik had verwacht dat deze Godard film me meer zou doen dan Le Mépris & Vivre sa vie omdat dit vaak toch wel als dé essentiële Godard wordt aangehaald.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:56 uur

geplaatst: vandaag om 07:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.