À Bout de Souffle (1960)

Vond hem zeer matig. Raar verhaal met extreem weinig karakteruitdieping of -ontwikkeling. Het enige positieve vond ik de redelijke cast en de leuke muziek. Net 2,5*...

Bij de eerste scene hield ik mijn hart vast. Ik vond het alleen maar irritant. Maar het werd gelukkig allemaal een stuk leuker. Het verhaal was totaal onbelangrijk inderdaad. Dat is ook bepaald niet de kracht van deze film. Het leukste zijn toch echt de dialogen. Vooral op de momenten dat er niet veel gebeurde. (Zoals in de kamer van Seberg). De algehele sfeer had ook wel iets. Mooie vrouwen met jongenskapsels die mysterieus en intelligent zijn. Fraaie plaatjes van Parijs.

Het is niet helemaal mijn ding, maar wel leuk om gezien te hebben vanuit filmhistorisch oogpunt.

3.0*

erg goede film-noir. Godard zet een mooi verhaal neer over een onmogelijke liefde. De scènes op dat kamertje van die meid zijn erg goed. Het destructieve gedrag van Michel leidt tot een aantal fraaie scènes, met als hoogtepunt het eind. prachtige shot waarin zo’n beetje zijn laatste adem er een is met sigarettenrook, om er de woorden ‘je maakt me kotsmisselijk’ aan toe te voegen. De reactie en de mimiek van Patricia zijn geweldig. verder isdeze film een mooi portret van Parijs. niet alles is even geslaagd, maar een prima film. 4 sterren.

Leuk filmpje weer.

Godard is zowat de enige regisseur waarin ik effectief positieve dingen zie de 'film' de goeie richting ingeduwd hebben. Godard is ook één van de eerste die een scene durft aanhouden als ze interessant is. Niet alles in functie van het verhaal of het ideeëngoed/moraal, maar gewoon lekker doordoen als een scene lekker loopt.

Zo is hier de scene in de kamer van het meisje duidelijk een stevig hoogtepunt. Verder nog wel wat leuke dingen, erg los en luchtig allemaal, maar toch ook nog iets te veel dooie momenten. Muziek irriteerde me niet maar was verre van goed, en visueel is het verder ook matig.

Maar me niet verveeld, niet geïrriteerd en nergens echt saai. Jammer genoeg ook iets te weinig opwinding. Nouvelle Vague of niet, Godard blijft voor mij de eerste echte "regisseur". 3 kleine *.

Een fantastische film, in één woord fantastisch! Het eerste officiële product van de Nouvelle Vague en wat een tijdloos meesterwerk.

A Bout de Souffle is een film van tegenstellingen: speels en luchtig, maar tegelijkertijd vol levenswijsheid, sterk gededramatiseerd maar het grijpt je wel bij de keel, de montage schreeuwt je toe: “dit is niet echt” en toch wordt je meegezogen in de filmrealiteit.

Het op het oog simpele verhaal, een hommage aan de Amerikaanse gangsterfilms uit de jaren ‘40, is vlot en humoristisch. Erg grappig is bijvoorbeeld het commentaar dat Michel geeft op het verkeer gedurende de hele film. Er ontspinnen zich fantastische scènes, vooral die in het appartement, met onder andere het moment dat Michel zijn handen om de hals van Patricia sluit. Ook het interview met de schrijver is erg sterk: diepgang en oppervlakkigheid wisselen elkaar in hoog tempo af.

De onmogelijkheid van de hoofdpersonen om elkaar lief te hebben maakt de film aan de andere kant intriest. Er worden prachtige dingen gezegd over relaties, over mannen en vrouwen, over liefde en erotiek. De film verwijst naar andere kunsten, filosofie en naar zichzelf. Naast deze thematiek zijn het de ambivalente en complexe personages die intrigeren. Vooral van Patricia is totaal geen hoogte te krijgen, ze charmeert en verraadt met hetzelfde gemak.

Revolutionair is natuurlijk de montage en cinematografie. Op fraaie wijze komen camerabewegingen als motief telkens terug, bijvoorbeeld de shots vanuit de auto en het frontaal filmen van lopende personages. Ik ben een enorme fan van de jump-cuts, en zeker op de functionele wijze als Godard ze gebruikt: vanuit de auto bieden ze de illusie dat de hele stad wordt doorkruist in enkele minuten.

A Bout de Souffle is een absolute klassieker, ongelofelijk invloedrijk maar meer dan dat: de film blijft vernieuwend, ongewoon en persoonlijk. Mijn tweede Godard en wederom 4,5 sterren.

Best wel te pruimen maar ik vond die patricia nogal iritant

2,0

Qua muziek en qua beeldenpracht niet zo overdonderend mooi als Le Mepris. Maar toch weer een boeiende Godard. Daar waar Le Mepris wat meer overkwam als een luchtig drama, is dit allemaal wat komischer bedoeld.

Het script is toch wel geweldig, hoe verzin je het? Michel speelt hier, net zoals Bogart vaak doet een anti - held. Met lak aan alles en iedereen en daardoor gewoon erg grappig. Films die tegen bestaande waarden en normen trappen en dit op een ondeugende manier brengen kunnen blijkbaar geen verkeerd bij mij doen. Het is allemaal zo losjes in beeld gebracht. Godard lijkt zich nergens aan te hoeven houden en doet wat hij wil. Geen serieus verhaal en eigenlijk geen echte rode draad die prioriteit behoeft.

Geweldig moment als Michel uit de auto stapt en een kijk onder het rokje van een vrouw neemt. De film wordt wat minder naarmate Michel en Patricia zich op hun kamer begeven. Aardige dialogen soms, maar het duurt net wat te lang. Wat afwisseling was goed op zijn plaats geweest. Het plot deed mij ook wat denken aan een typische axhtervolgingsfilm. Wat dus eigenlijk wat tegenviel.

Maar ik ga zeker eens wat meer van Godard bekijken. Ondanks zijn wat lange dialogen, weet hij de aandacht vast te houden. Vooral doordat de gezichtsuitdrukkingen van zijn hoofdrolspelers zo sprekend en oprecht lijken. Maar dat kan weer voortkomen uit het feit dat hij er met zijn camera bovenop zit. 4*

Mijn eerste Nouvelle Vague.

......En ik ben openhartig als ik beduid dat dit beslist helemaal mijn ding is! . Ik heb immer met een dubbel gevoel naar Nouvelle Vague stroming gekeken. Uiterst bevestigend is dat Godard een groot inspiratie is geweest voor ´n paar van mijn favoriete cineasten, o.a. Wong Kar Wai, Tarantino. Het is dus in ruimer mate dan logische dat ik Godard zou kunnen waarderen.

Maar het concept van de stroming heb ik altijd vreemd gevonden. De makers doen er alles aan om te tonen dat het enkel een film is? Wat als je nou wel sympathie wil tonen voor de personages, ontroert wil worden, meegesleept wil worden tot het verhaal. Moet je dit alles terzijde zetten omdat de makers uitdrukken dat het maar een film is? Ook al is dat hun karwei, deze 'film' is briljant.

Allereerst een pluim voor de acteurs. Wat een boeiende spel zetten ze toch neer en wat een genoot om hen bezig te zien. Jean Seberg's personage gaat mijn top 10 meest geliefde vrouwelijke film personages in. En Belmondo is eenvoudigweg te gaaf voor worden met zijn maniertjes, sigaret en dynamische houding.

Visueel zeer bevredigend. Jump cuts, tracking shots, handcamera, mooie belichting geleid met sfeervolle muziek. het gehele look van de film ziet er simpelweg prachtig uit. De dialogen zijn tevens amusant, humoristisch en 'fascinerend'. Ik heb letterlijk met een glimlach zitten kijken. Geniaal werkje, dat staat vast. Ik kijk eruit naar zijn volgende werk. Heb er eigenlijk ontzettend zin in.

Geweldige film van Godard!

Belmondo speelt Michel voortreffelijk en is in enkele scenes gewoonweg hilarisch. Hoe hij bij dat vreemde vrouwtje die rok optilt en telkens aan de kont van zijn vriendin zit!

Heerlijke film met een geweldige montage, Godard bewijst dat er niet per se een moeilijk verhaal nodig is voor een gave film.

Het is wel duidelijk waar Tarantino inspiratie vandaan haalde! Heerlijk! 4.5*

Dit heb ik toch ervaren als een behoorlijk slechte film. Godard loopt zichzelf voor de voeten met z'n jump-cuts en vele goedkoop aandoende montage trucjes. Nergens ontstaat er suspense of ook maar enige gevoelens van meelevendheid met de personages. Heeft er vast ook mee te maken dat de karakters vrijwel inhoudsloos zijn en oninterresant gepresenteerd worden. Godard heeft later in z'n carriere in mijn ogen absoluut enkele pareltjes gemaakt maar dit doet me nog het meest denken aan een pretentieuze puber die alleen is gelaten in de montageruimte.

Vond vooral het begin prachtig omdat het toen nog allemaal lekker fris aanvoelde. Goede muziek en visueel erg leuk. Zoiets simpels als het autorijden aan het begin van de film wordt boeiend om naar te kijken door de montage. Hoofdpersonage Michel is geniaal met zijn gedrag en zijn klassieke hoed, zonnebril en sigaret. Kan me geen scene herinneren waarin hij geen peuk in zijn mond had.

Naast het visuele had de film voor mij verder niet bijster veel bijzonders te bieden. Het Frans met Amerikaans accent werd tegen het einde ook wat vervelend.

3.5*

Indrukwekkend debuut.

In A Bout de Souffle zie je toch dat Tarantino veel inspiratie heeft geput uit Godard. De dialogen zijn heerlijk te volgen in het luchtige sfeertje en het gaat nauwelijks ten koste van het verhaal. Ontspannende score ook, vond het goed passen in het hele geheel. Verder Godard zoals we hem gewoon zijn: Visueel stijlvol met knappe montage.

Jean-Paul Belmondo was ook weer leuk om bezig te zien. Veel talent heeft de man voor z'n luchtige rollen op zich te nemen.

****

Mijn eerste Godard. Het is een aardige film, met een luchtige sfeer, maar echt onder de indruk ben ik nog niet. Ik weet ook niet precies wat de bedoeling is geweest van Godard met al die jump-cuts, die hij regelmatig toepast in de montage. De eerste keer is het nog wel aardig, maar de volgende keren haalt het je meer uit de scene en het verhaal van de film op dat moment, dan dat het daadwerkelijk iets zinnigs aan de film toevoegt.

Belmondo doet het daarentegen wel goed. Grappig om te zien hoe hij zijn best doet om op Bogart te lijken en daar zo nu en dan ook best wel in slaagt. Het verhaaltje is wat voorspelbaar maar mede door Belmondo en de vaak goede dialogen onderhoudend genoeg om tot het einde te boeien. Toch had ik er van tevoren stiekem misschien nog iets meer van verwacht.

3,0*

Deze net bekeken.

Ooit al eens jaren geleden eerder geprobeerd, maar toen afgezet. Hij zit in de Belmondo dvd box, dus vandaag een nieuwe poging gedaan.

De film begint erg goed met prachtige auto's en het geeft je een soort van ouderwets zomergevoel, wat je alleen uit (zwart/wit) films uit de jaren '50/'60 krijgt.

Daarna wordt de film, wat mij betreft, steeds meer overladen met nietszeggende conservatie's, die wel heel natuurlijk overkomen, maar meestal de film geen moment verder helpen.

De Jumpcuts, waar iedereen het altijd over heeft, komen vaak nog al amateurachtig en vooral overbodig over. Alsof de regisseur geen andere manier wist zijn film op een bepaalde lengte te krijgen, wat eerlijk gezegd meer als een tekortkoming aan doet, dan op genialiteit.

Verder is de Jazz-achtige score totaal misplaatst en brengt het ieder moment van spanning vrijwel meteen om zeep,

.....maar... dan is er nog Belmondo, die werkelijk fantastisch is in deze film. Uber cool, met hoed en zijn sigaret ferm in de mond.

Samen met Seberg acteert hij zeer naturel, alsof beiden de tekst ter plekke bedenken en uitspreken.

Ook alle bijrollen worden goed tot zeer goed in gevuld.

Voor mij een aardige, ietswat pretentieuze film. Geen meesterwerk.

Voorlopig houd ik het op een zes, ofwel drie sterren.

De Fransman Jean-Luc Godard was grondlegger van de filmbeweging Nouvelle Vague die haaks stond op de heersende traditie uit Hollywood. Met een laag budget maakte hij een film met improvivatie, ruwe montage bestaande uit jumpcuts en referenties naar Amerikaanse cinema.

Ik ben onder de indruk. À bout de souffle is een film die ergens over gaat. Dialogen spelen zich af op nietszeggende momenten, maar zeggen zoveel over de personages en hun diepere gevoelens. Het is duidelijk dat Godard wilde breken met de Amerikaanse traditie. Dat is hem zeker gelukt en dat voelt verfrissend aan. En dan te bedenken dat het om een film gaat van alweer een halve eeuw oud. Klasse!

Fuck it, de film is af en toe best saaïg, maar hoe kun je daar nou over klagen als een film zo geweldig swingend is.

Hoe sfeervol is deze Godard ook weer, hij heeft de vibe weer uitermate goed te pakken en de film is weer extreem stijlvol. Met die jazz-soundtrack erbij enzo. Zitten ook echt een stuk of wat geweldige camerabewegingen bij, zoals een dubbele 360 graden shot die echt feilloos is uitgevoerd.

Dat het soms wat knullig oogt (voorbijgangers werken niet echt mee, de slotscenes zijn gaaf maar ietwat amateuristisch) daar doen we het dan maar mee. Breathless is ook nog eens geweldig geacteerd en verdient de status volledig.

4*

Ik had de keuze uit ongeveer zeven Godard films om gister te gaan kijken. Het is niet meer dan logisch om dan met zijn debuutfilm te beginnen. À Bout de Souffle is dan ook een erg vermakelijk en vlotte film. Verhaal is dan verder niet echt veel speciaal. Sterk punt van de film is dat het erg veel sfeer ademt. Lekkere jazz muziek en erg sfeervol gefilmd. De film was natuurlijk een ode aan de Amerikaanse gangsterfilms. Het is daar in geslaagd en de film weet ook nog een eigen identiteit met zich mee te brengen. Het spel van de acteurs is dan ook prima. De nog erg jonge Belmondo doet het uitstekend, al steelde Jean Seberg toch wel de show vond ik. Over de zogenaamde jumpshots was ik iets minder enthousiast, al was het soms wel grappig. Zo vond ik de jumpshots bij de sommige ruzies wel leuk bedacht, maar het was op sommige momenten ook weer compleet nutteloos. Maar verder vond ik dit best een aardige film. Niet erg bijzonder, maar wel lekker sfeervol. Ben zeker van plan om meer van Godard te gaan kijken.

3*, wel zeer ruime overigens.

Leuk filmpje. De eerste van monsieur Godard zie ik nu, ik zie weinig Franse films maar deze uit 1960 draaide toevallig. Vreemd monteerwerk wel, zie er weinig positiefs in. Juist de langere scenes in het begin van de film vond ik indrukwekkender omdat het gewoon lastiger is om dat goed uit te voeren voor de acteurs. Bemondo en Seberg, vind ik wel een leuk koppeltje. Ik had wel iets meer van de 'misdaad' verwacht, blijft een beetje beperkt. Belmondo moet zwarte longen hebben gehad na de opnames, sjeezes wat rookt hij hier veel weg. Verder vind ik zwart/wit films altijd wat meer sfeer hebben dus dat geld hier ook. Prima.

Mijn 1e Godard. Leuke film - mooie luchtige sfeer en twee prima hoofdrolspelers. Bijzonder vond ik het echter (nog) niet echt. Maar wat niet is, kan nog komen?

Zou me niets verbazen. De stijl die Godard hanteert bij deze À Bout de Souffle beviel me namelijk prima. Zo'n 1e keer is dan misschien even wennen en ik was (na een lange dag) nogal moe tijdens het kijken, dus wie weet wat herziening in petto heeft.

Belmondo is érg (wannabe ) cool als hoofdrolspeler, met z'n sigaret steeds. Mooi camerawerk, visueel sowieso sterk. Een paar mooie scenes, dus een voldoende.

Eindelijk dan mijn eerste Godard gezien (als 1800e stem op MM, gaat u schamen! ) en waarschijnlijk volgen er deze week nog twee.

Ik had zo'n vermoeden dat 'Nouvelle Vague' mij zou liggen, dus dan maar beginnen bij de film die 'officieel' als eerste te boek staat. Lekker tegendraads je personage tegen de camera laten praten. Genoeg films waar zoiets niet werkt, hier vond ik het wel gaaf.

Belmondo zet een gaaf personage neer, al is het eerste half uur van de film wel het minst. Niet zozeer slecht, maar weinig bijzonder. Vooral de relaxte scène in het appartement was erg leuk, maar eigenlijk waren alle scènes daarna dat. Vooral hoe Patricia erin opgaat, stelen van de Cadillac, is leuk om te volgen. Sowieso was de wisselwerking tussen die twee erg fijn.

Goed camerawerk, sterke montage en, hoewel soms net iets te dik aangezet, sfeervolle muziek.

4*

Jaja, die Nouvelle Vague. Het punt daarvan heb ik geloof ik wel door, maar geef mij toch maar liever een of ander zwaarmoedig Russisch drama of iets dergelijks. De film is van de hak op de tak in elkaar gezet en ik wist niet echt wat ik er mee aan moest. Zo'n lange scene in het appartement tussen de twee hoofdrolspelers is wel aardig om te volgen, maar heel verheffend vond ik het ook weer niet. Het tijdsbeeld van Parijs was daarentegen wel leuk om mee te krijgen. Anyway, leuk om eens een film uit dit genre te zien, maar ik ben niet echt benieuwd naar andere soortgelijke werken.

Unieke filmervaring. Het bewust zijn van een film kijken, heb ik wel al meerdere keren ervaren met films, maar niet in deze mate. Je weet werkelijk niet wat je van de film moet denken de eerste paar minuten. Het viel me eigenlijk zwaar tegen, de losse montage kwam totaal niet over als een artistiek kunstje, maar meer als een franse Edward Wood. Wat mij zo verrast heeft is dat ik, na een paar minuten opeens echt geboeid bleef en het allemaal vele mate meer kon waarderen. Vooral de dialogen vond ik erg diepzinnig en plat tegelijk, en naast deze verliefdheid is het ontiegelijk moeilijk om volledig in de film op te gaan. Natuurlijk bewust, we proberen het alsnog. De Nouvelle Vague heeft in ieder geval genoeg opheffingen en ideeën op de markt weten te brengen, waardoor er nu genoeg arthouse films zijn die ook een rug willen toe keren naar Hollywood. Een aaneenschakeling van allemaal (verrassende) positieve elementen zoals muziek, gebruik van camera, acteerprestaties en het doorbreken van de vierde wand maak jij mij enthousiast. Alleen bij de montage trok ik af en toe mijn twijfels. Een film als geen ander, moeilijk te oordelen. Voorlopig een 4,5 ster. Krijgt wel nog eens een herziening

Ik denk dat ik er een nieuwe regisseur bij heb om veel films van te kijken.

Want dit was tegen mij verwachtingen een erg leuk werkje geworden. Ik ken de naam Godard alleen maar van horen van en wist ook totaal niet wat ik er van moest verwachten. Niks tegen oude films maar ik had nooit zo'n soort film verwacht uit 1960.

Het begin zat ik erg verward te kijken naar wat ik nou op het scherm zag. Snelle jump cuts waar geen coherentie bij zit en al snel krijg je het gevoel naar een film te kijken die door iemand met down syndroom aan elkaar lijkt geflanst. En al snel begon ik te denken hoe het het mogelijk is dat iemand ook maar enige bewondering heeft voor dit soort films.

Maar dan komen we in het hotel aan en was ik verkocht door het camerawerk. Lange tracking shots van her en der en van persoon naar persoon. Vage gesprekken, gladde muziek, inventief camerawerk, stadse beelden en enorm veel sfeer.

Bij Godard moet je dus zijn voor tof camerawerk. Nouvelle Vague ligt precies in mijn straatje.

Op naar meer!

*4

Het middenstuk is nog best vermakelijk, met de gesprekjes die ze hebben, het begin en het einde daarentegen is saai en soms ook verwarrend (hoewel ik misschien niet goed genoeg heb opgelet).

Wat betreft beeld en geluid was het uiteraard vernieuwd en origineel voor die tijd, en als je er op gaat letten vallen er wel wat grappige shots en dingetjes op, maar dat is anno nu nauwelijks nog interessant.

Het tijdsbeeld is leuk, de mode en Parijs, maar verder geen bijzonder leuke film.

2,5*

Vermakelijk. De film is leuk, alleen mist wat sfeer doordat de film zwart-wit is geschoten. Het verhaaltje is vermakelijk en snel. De film is geschoten in het mooie Parijs, wat zorgt voor mooie beelden. Script is matig. Veel nietszeggende scènes. Goede cast. Vooral Jean Seberg vond ik goed en overtuigend.

3.0*

Toen ik nog een jong Ferdydurkje was, dacht ik dat met Nouvelle Vague de Nieuwe Vaagheid bedoeld werd. Jeugdig als ik was, had ik een hekel aan 'vaagheid', en door dat misverstand heb ik de films van Godard en consorten lange tijd links laten liggen.

À Bout de Souffle bleek ik tot vorige week zelfs nog nooit te hebben gezien, en ik kan niet anders zeggen dan dat ik zeer aangenaam verrast ben.

De camera is of in beweging, of gericht op beweging. Zelfs in de pontificale close-ups is er beweging. De jazz, de springerige editing, de rusteloze impulsiviteit van het hoofdpersonage (voortreffelijk gespeeld door Belmondo), de vriendelijke doch koele charme van Seberg, de dialogen, die soms nergens heen lijken te gaan, en dan weer doorspekt worden met lucide en geestige oneliners of replieken: dat alles geeft deze film een geweldige dynamiek en een lichtvoetige sfeer, waarin tegelijkertijd de vertwijfeling over het leven doorklinkt.

Ze proberen het wel, maar er is geen romantiek à la Bergman & Bogart voor Michel en Patricia weggelegd. Ze kunnen of durven er uiteindelijk niet in te geloven, niet in zichzelf en niet in elkaar.

Het is denk ik die bepaalde sfeer, die mengeling dus van vrijheid en wanhoop, die Godard hier zo scherp weet neer te zetten, wat À Bout de Souffle tot een film maakt die niet of nauwelijks verouderd lijkt.

Ja, hier word ik wel blij van.

"Quelle est votre ambition dans la vie ?" "Devenir immortel et mourir"

Wat een geweldig ritje was dit. Vanaf de eerste minuut liet ik maar alles los ging ik mee met Godard en Belmondo. De coolheid van Belmondo's rusteloze personage met de eeuwige sigaret; het leven vol stijl, oplichting en improvisatie; Seberg die van het scherm spat als de wispeltutige, zoekende, maar uiterst charmante Patricia. De boeiende dialogen, de jump cuts, het sfeertje. Ruime 3.5*, en heb alweer zin in een volgende Godard.

Een frisse film met prachtige beelden van het Parijs van de jaren '60, waar het soms lijkt alsof er sindsdien niets is veranderd. M.u.v. het wagenpark uiteraard, en die wonderschone auto's van toen voegen een zekere charme toe aan de film. Er zijn genoeg scenes waar ik door al het moois niet wist waar ik mijn ogen op moest richten.

De dialogen zijn zeer boeiend en speels, dat geldt ook voor het camerawerk. Ook het romantische blijft speels waardoor de film er niet in verzandt. Ik had de film heel graag ook in Rome verder zien gaan.

Een film die me zeker breathless liet. Eerste indruk: 4 hele dikke sterren. Prachtig.

Was zeker niet buiten adem van deze film. Voor zijn tijd misschien wat vooruitstrevend: misdadigheid naast vrije liefde. Eigenlijk folderke voor stoere bink in wording, Belmondo, en "vrijkopje" Seberg. Oervervelend met vijfig keer "Pourqoui ?" en "Je ne sais pas" in de converesaties. Als dat psychologische benadering is, vaarwel film. Enkele belachelijke, zeker achterhaalde scènes.

Eindelijk eens een Godard gezien

Uiterlijk doet het erg Hollywood aan, en ook het verhaaltje is niet bijster interessant.

Maar die wisselwerking tussen Michel en Patricia is wel betoverend mooi. Zou me niet eens verbazen als films als Before Sunrise hier deels hun inspiratie vandaan hebben gehaald, vooral wat die lekkere vloeiende schijnbaar oppervlakkige dialogen betreft.

En Belmondo is onweerstaanbaar charmant, dat mag ook gezegd worden..