À Bout de Souffle (1960)

3 sterren voor het experiment.

Bijzondere film voor z'n tijd. Eerste film van de Nouvelle Vague-beweging, lees ik achterop de dvd-hoes. Weet iemand de uitgangspunten van die club?

3,5 of 4 *?

...

Vooruit, toch maar 4 (gemiddelde een beetje optrekken)

Over de Nouvelle Vague.

Ik probeer maar even een idee te geven. Zoals bij zoveel bewegingen en stromingen is er eigenlijk nauwelijks sprake van een club. Er waren een paar filmfanaten die elkaar vonden, en (niet meer dan een paar jaar !) elkaar steunden. We hebben het over de paar jaar vóor 1960, en wat later.

De leden van die 'club' gingen daarna ieder hun eigen weg. Godard wordt meestal beschouwd als de leider van het stel. Verder had je Chabrol, Truffaut, Eric Rohmer en Jacques Rivette. En natuurlijk allerlei verwante zielen.

Bindmiddel was dat ze allemaal filmgek waren en schreven in het vakblad 'Cahiers du Cinéma'. Wat ze wilden ? In elk geval moest er een eind komen aan wat ze noemden de 'cinéma de papa' [de ouwelullenfilms... alle films tot dan toe, dus]. Iedere stroming zet zich tegen voorgangers af.

Ze wilden : een nieuwe kritische kijk op film. Ze vonden dat vrijwel alles ondergeschikt moest zijn aan de filmische kant van film. Ze wilden minder invloed toestaan aan de studio's, de 'markt', de scenario's - en de deur openzetten naar allerlei invloeden.

Vooral Truffaut kon daar fanatiek over lullen. Ze zochten voorgangers die ze konden bewonderen en vonden die in Amerika [Truffaut vond Hitchcock een held - en wie was Hitch om hem tegen te spreken ?]. Ook allerlei filmers die tot dan toe als niet meer dan goede vaklui gerekend werden, werden opgehemeld [Sam Fuller bijvoorbeeld]. Soms tot hun eigen verbazing werden ze met veel omhaal van woorden de 'auteurs' genoemd van de films.

Die 'auteurstheorie' is voor een groot deel onzin, en de onderschatting van een fatsoenlijk scenario was ook een ahum... tijdelijke bevlieging.

Godard was de meest rebelse mafkees. Zijn eerste films hebben iets onmiskenbaar nieuws en fris (vreselijk woord, maar ik weet niks beters). Daarna zocht hij het een tijdje in de politieke films (rond 1968) en in andere experimenten. Een paar films van hem vind ik een regelrechte kwelling (maar ik vind het prima dat ze gemaakt zijn). Vaak ook zat er iets van pesterij in : een filosoof liet hij gewoon tien minuten lang zijn denkbeelden uitleggen, terwijl wij graag naar Brigitte Bardot wilden kijken die braaf zat te luisteren.

Van mooie meiden hadden ze allemaal verstand, die Nouvelle Vaguers. Anna Karina vergoedde veel onzin. Allevijf ontdekten ze veel nieuw talent.

Prachtig hugohei, dit is meer dan waar ik op gehoopt had, thanx!

De theorie is vaak voor allerlei onzin gebruikt, maar had een grote waarde en was op zichzelf verre van onzin.

Misschien. Licht es toe, als je wilt.

Een halfjaar is voorbij gegaan... je spreektijd is om.

Sorry, ik zie het nu pas:

Het ging er aanvankelijk vooral om om die regisseurs te lauweren die volgens de bewuste Fransen ondergewaardeerd werden. Regisseurs in genrefilms zoals Hawks en Hitchcock. Door erop te wijzen dat het auteurs waren die een stempel drukten op elke film die ze maakten. De auteurstheorie is dus eigenlijk ontstaan om mensen die binnen het (Hollywood)systeem iets bijzonders (en vooral: eigens) konden doen, te eren.

Ook werden de 'auteurs'onder de regisseurs als hoogst haalbare bestempeld. Regisseurs dus die een eigen signatuur hadden; die niet inwisselbaar waren. Kortom, het was goed als je aan een film kon zien wie hem gemaakt had. De theorie is nooit bedoeld om te zeggen dat een regisseur de enige belangrijke creatieve factor in een film is. Truffaut heeft zich later wel vaker uitgesproken over het feit dat velen op een verkeerde manier aan de haal gingen met de theorie.

Ramon zei bij La Dolce Vita: (...)beelden zitten vol met energie en vitaliteit: nachtclubs met feestende mensen, overvolle terrasjes, kibbelende mensen(...).

Zo ook bij Souffle, een onverwacht goede film, met schitterende rollen van zowel Seberg als Belmondo. Het einde mag het niveau dan wat naar beneden halen, maar ok.

Seberg (én Parijs) op haar mooist. 4*

Vond hem zeer matig. Raar verhaal met extreem weinig karakteruitdieping of -ontwikkeling. Het enige positieve vond ik de redelijke cast en de leuke muziek. Net 2,5*...

Bij de eerste scene hield ik mijn hart vast. Ik vond het alleen maar irritant. Maar het werd gelukkig allemaal een stuk leuker. Het verhaal was totaal onbelangrijk inderdaad. Dat is ook bepaald niet de kracht van deze film. Het leukste zijn toch echt de dialogen. Vooral op de momenten dat er niet veel gebeurde. (Zoals in de kamer van Seberg). De algehele sfeer had ook wel iets. Mooie vrouwen met jongenskapsels die mysterieus en intelligent zijn. Fraaie plaatjes van Parijs.

Het is niet helemaal mijn ding, maar wel leuk om gezien te hebben vanuit filmhistorisch oogpunt.

3.0*

Die kerel die om een vuurtje vraagt en dan wat geld krijgt om maar lucifers te gaan kopen...

Laatste waarschuwing om uw video te programmeren.

Nouvelle Vague. Meesterwerk. Tijdloos. Invloedrijk. Fris. Snel. "Jazzy". Vlot. Rap. "Slick". Jump cuts. Ironisch. Misdaad. Politie. Actie. Paris!.

Jean-Paul Belmondo. Cool. Stoer. Gangster. Jean Seberg. "Adorable". Prachtig. Romantiek. Passie. Joie de vivre. Einde. Ademloos. "Breathless". À bout... de souffle...

****¼

Kon helaas mijn slaap niet bedwingen, maar vond het tot dan toe wel wat hebben, deze film. Die woorden van Gorro zeggen wat dat betreft veel.

Ik heb heel erg genoten van deze film. Parijs wordt prachtig en vooral sfeervol in beeld gebracht, de dialogen zijn sterk, de acteurs hebben présence (en ja, Seberg is een prachtige vrouw), de muziek is jazzy, de auto's zijn mooi.

Het verhaal is misschien wat dunnetjes en het einde stelt wat teleur, maar al bij al toch een dik verdiende quotering van 4 sterren.

Na lange tijd weer herzien en wat blijft dit toch een geweldige film! Zeer cool, fris en energiek, vol verwijzingen naar popcultuur en cinema en met een ongelooflijke feel-good-factor. Godard krijgt steeds meer waardering van mij.

Die scene tussen Belmondo en Seberg in dat apartementje is echt fenomenaal. Ademloos en met een big smile naar gekeken....

Ach, de film blinkt voortdurend uit in zijn sfeer en spontaniteit. Geen enkele handeling blijft gewoontjes in deze film van Godard. Zo huppelt Seberg natuurlijk niet gewoon over straat, maar volgt ze de al hupsend de stippellijn op het asfalt en zo wordt een conversatie tussen Seberg en Belmondo achterin een taxi, betreffende Parijse chicks en hun te korte rokjes, gevolgd door een jumpcut naar een korte scene waarin deze taxi remt, Belmondo uit de taxi springt, een meisje met zo'n kort rokje van achter benadert en vlug haar rokje omhoog tilt, om zich daarna weer uit de voeten te maken. Hilarisch!

Verder is het me opgevallen dat Tarantino toch erg veel van Godard 'leent': die "Like a Virgin"- dialoog uit Reservoir Dogs en die "Potbelly"- dialoog uit Pulp Fiction hadden zomaar door Godard bedacht kunnen zijn. Om van het gebruik maken van filmreferenties en de toevoeging van een portie cool maar te zwijgen! De Godard-invloeden zijn overduidelijk aanwezig in het oeuvre van Tarantino.

Al met al. 4,5*

ik genoot vooral van onvoorspelbaarheid en woordspelletjes. Dat pak en die da blijven cool.

deed me denken aan kerouac, zorgeloos van de hak op de tak

leuk

Heb net een hele analyse over Band à Part (Godard - 1964) gemaakt en ook uit deze film heeft Tarantino dingen uit mee genomen, denk aan de dansscène in het café en sommige dialogen. Ook de naam van Tarantino's productiebedrijf stamt af van Godard's Bande à Part. Ik vind dat persoonlijk geweldig!

Van Godard was bekend dat hij een liefde had voor de Amerikaanse B-film uit de jaren '40 met in het bijzonder de 'Film Noir'. In Film Art van Bordwell en Thompson wordt de Nouvelle Vague beschreven als het afzetten tegen de "carefully polished French cinema of quality". Godard had overigens wel een hoge dunk van zich zelf, zo noemt hij zich zelf in de openingscredits van Bande à Part "Jean-Luc Cinema Godard".

5 sterren voor het geslaagde experiment.

hier ook!

erg goede film-noir. Godard zet een mooi verhaal neer over een onmogelijke liefde. De scènes op dat kamertje van die meid zijn erg goed. Het destructieve gedrag van Michel leidt tot een aantal fraaie scènes, met als hoogtepunt het eind. prachtige shot waarin zo’n beetje zijn laatste adem er een is met sigarettenrook, om er de woorden ‘je maakt me kotsmisselijk’ aan toe te voegen. De reactie en de mimiek van Patricia zijn geweldig. verder isdeze film een mooi portret van Parijs. niet alles is even geslaagd, maar een prima film. 4 sterren.

Leuk filmpje weer.

Godard is zowat de enige regisseur waarin ik effectief positieve dingen zie de 'film' de goeie richting ingeduwd hebben. Godard is ook één van de eerste die een scene durft aanhouden als ze interessant is. Niet alles in functie van het verhaal of het ideeëngoed/moraal, maar gewoon lekker doordoen als een scene lekker loopt.

Zo is hier de scene in de kamer van het meisje duidelijk een stevig hoogtepunt. Verder nog wel wat leuke dingen, erg los en luchtig allemaal, maar toch ook nog iets te veel dooie momenten. Muziek irriteerde me niet maar was verre van goed, en visueel is het verder ook matig.

Maar me niet verveeld, niet geïrriteerd en nergens echt saai. Jammer genoeg ook iets te weinig opwinding. Nouvelle Vague of niet, Godard blijft voor mij de eerste echte "regisseur". 3 kleine *.

Einde lijkt ook op Chinatown.

Zaten echt rare dialogen in.

Zoals Patricia die vroeg of ze in de wasbak mocht plassen.

Zo raar.

Wel erg leuke film!

Dat heb ik gemist, geloof ik...

Ik weet niet wat, maar iets in deze film boeide mij enorm en dus nodigt deze eerste Godard die ik zie uit om meer van deze regisseur te gaan zien! Volgende keer met een goed glas whisky, want dat past goed bij dit soort films.

Zij noemden het zelf Le Cinéma de Papa.

Om nog even terug te komen op de discussie over La Politique des Auteurs, de bedoeling van deze theorie was dat de regisseur als kunstenaar werd beschouwd en op deze manier film ook kunst werd.

De theorie ontstond naar aanleiding van het artikel “La Caméra-Stylo”(De Camera-pen) van de criticus Alexandre Astruc. Volgens dit artikel was de regisseur een schrijver of kunstenaar, de camera zijn pen en film de taal waarmee hij zich uitdrukte.

Er moest volgens de aanhangers van deze politiek dus ook een duidelijke relatie bestaan tussen film en regisseur. Alsof de film een conversatie is tussen de maker ervan en de mensen die de film bekijken. De relatie moest men terugvinden in alle opposities van de film: tussen auteur en genre, tussen regisseur en publiek, tussen theorie en praktijk of zoals Godard zei tussen methode en gevoel. De aanwezigheid van deze relatie zorgde ervoor dat werken van een bepaalde regisseur herkenbaar werden.

A Bout de Souffle verdient voor mij trouwens 5 sterren, het was een van de eerste films die alle gangbare regels van toen omver wierp en is daarom zeer belangrijk voor de geschiedenis van de (cult/arthaus) film. Daarnaast is het gewoon een zeer stijlvolle, grappige en mooie film.