À Bout de Souffle (1960)

We dienen te vertrekken van de meest letterlijke en de minst bewerkte waarheid. Vanaf dan zal hij het steeds hebben over de noodzaak om te vertrekken van "de dingen zoals ze zijn" en "de ware betekenis van de dingen".

Overigens is Godard een groot bewonderaar van Roberto Rossellini.

Filmkrant

Er staan behoorlijke spoilers in het artikel, dus lezen op eigen risico...

A Bout de Souffle was natuurlijk vooral revolutionair vanwege de stijl, de manier van vertellen.

Vrij onvergelijbaar met Viaggio in Italia. Ik vind dat een betere film, maar ik vind het overduidelijk dat deze film veel revolutionairder was.

Lijkt me wel ja.

Overigens vind ik Godard ook inhoudelijk goed als regisseur zoals in oa Week End, Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux, Le Mepris en Alphaville.

Wel, de auteurstheorie werd voor het eerst over geschreven door Alexandre Astruc, een schrijver voor Cahiers du Cinéma. Samen met Henri Langlois en André Bazin was hij een van de grootvaders van de Nouvelle Vague, zij hebben later met Chabrol, Truffaut, Godard, Rohmer en Rivette de stroming ontketend. Het artikel heet trouwens La Caméra Stylo.

Maar het was Truffaut die het over "politique des auteurs" had in "Une certaine tendance du cinéma français" (ook in Cahier) en hij wordt doorgaans als de bedenker van de auteurstheorie aangeduid. Allemaal leuk en aardig, het gaat nogal ver om de nouvelle vague te reduceren tot die theorie.

Een bepaalde stroming in de Franse film, die heb ik ook gelezen. Truffaut kon heel erg doordraven over de auteurspolitiek. Ik vind niet dat je de Nouvelle Vague moet reduceren tot deze theorie, maar ik vind wel dat het er onderdeel van is. Alle regisseurs van de stroming probeerde tenslotte auteurfilms te maken.

Dat probeerde heel de wereld, na dat stuk. Maar inderdaad heeft het er wel iets mee te maken.

Onlangs nog herzien en ik werd wederom helemaal omvergeblazen door de frisheid van A Bout de Souffle. Deze film is op alle punten onvergelijkelijk met elke andere film die ik ken en vormt haast een nieuwe kunstvorm op zichzelf. Onvoorstelbaar knap.

Bijzondere film, dat is het zeker. Ik weet eigenlijk ook niet zo goed wat ik er over moet zeggen. De stijl van Godard is vrij apart. Alles komt heel los over. Dit kijkt heel lekker weg, maar zorgt erop de een of andere manier ook weer voor dat de film geen echt geheel wil worden. De montage is ook bijzonder, maar haalt je soms wel heel even uit de film, wat een beetje vervelend is. De personages zijn leuk, maar hun gedrag soms onlogisch en onbegrijpelijk. De film is goed, maar nergens echt groots. En zo blijf je met tegenstellingen zitten. Zeker een leuke film om gezien te hebben, maar ook weer niks om wildenthousiast over te worden.

3*

De film stond net op 3,71 toen jij met dat cijfer en die uiterst solide onderbouwing kwam aanzetten, vandaar mijn reactie. "Die Patricia was nogal irritant" vind ik niet echt een goede motivatie voor een 2* overigens.

Voor 1960 zeker een bijzondere en gedurfde film, maar als filmliefhebber viel hij me toch tegen. Hoewel ik Jean Paul Belmondo in meerdere films heb gezien, vond ik hem hierin behoorlijk irritant. Bovendien rookte hij als een echte kettingroker de ene na de andere sigaret. Het verhaal boeide mij niet genoeg, de dialogen tussen Michel en Patricia waren in mijn ogen zwak. De jazzy muziek die de beelden moesten ondersteunen waren wel goed gekozen en paste zeker in dat tijdsbeeld.

Kortom: met hoge verwachtingen gekeken, maar zwaar tegengevallen.

Een 2.5*

Wat een schobbejak!

De doerak!

Nou Godard eigenlijk niet. Dat is zo'n vervelende onaangepaste puber die telkens hetzelfde deuntje afdraait.

Heeft geen enkel idee wat film is. Is gewoon een ordinaire klootzak. En dat laat ie in het dagelijkse leven ook zien, prima ! The Basterd.

Volgens mij heb je de afgelopen 20 jaar geen film van Godard meer gezien dus ik snap niet waarom hij er nu opeens van langs krijgt. Eerst kijken, dan zeuren.

En deze vond je destijds zelfs erg goed.

LOL. Ja dat mag. Van wat ik gezien heb, daarover mag ik oordelen, toch ? Of ik er verder iets meer van gezien heb, dat was uit voorzorg. Logisch

Doe dat dan, in plaats van een persoon aan te vallen. Echt geen stijl zoals jij over sommige regisseurs praat. We hebben het hier over films, niet over persoonlijkheden (ik mag hopen dat het laatste je beoordeling van het eerste niet beinvloedt).

Mijn derde Godard, en tevens de eerste die een voldoende scoort. Hier zag ik een klein charmante film, met name door de rol van Jean Seberg. Een leuke vrouw die de film opfleurt. Daarmee is voor mij ook haast alles gezegd. Het verhaal is erg simpel, en de film moet het vooral hebben van zijn grappige dialogen, en de, voor die tijd, aparte montage.

Toch wel weer zin in een vierde Godard, deze geef ik 3*.

Wat bedoel je hiermee?

Dat dit een van de meest vernieuwende en invloedrijke films aller tijden is komt slechts voor een klein deel door de montage. Belangrijker is de gehele sfeer, die totaal breekt met de gebruikelijke stijfheid in films. Praten in de camera, dedramatisering van misdaad, dialogen over niks, lange scenes zonder gebeurtenissen, geluiden die elkaar overstemmen, filosofische spervuren, gekkigheden tussendoor (bijvoorbeeld het optillen van de rok van een willekeurige vrouw), kortom: teveel om op te noemen. Je doet dit meesterwerk ernstig tekort door slechts te spreken van aparte montage 'voor die tijd'.

Dat is het lastige aan deze film. Alles is luchtig, gededramatiseerd en A Bout de Souffle doet geen enkele poging om te raken of indruk te maken. (Dat dit desondanks soms toch gebeurt, bijvoorbeeld bij het ijzersterke einde, is alleen maar heel knap.) Maar uiteindelijk kan je het de film niet verwijten dat het je gevoelsmatig weinig doet. Dat is immers juist de bedoeling.

Mijn criteria zijn bij deze film dus anders omdat de film zich niet aan de normale wetten houdt of wil houden. Waar ik normaal veel aandacht heb voor emotionele lading geef ik nu bij wijze van spreken punten voor onderkoeldheid. Uiteindelijk moet je A Bout de Souffle ook een beetje goed willen vinden. Alleen op die manier kan je je eigen referentiekader loslaten en meegevoerd worden op de frisse wind die Godard hier laat waaien.

Kijk, dat is een heikel punt. Ik denk dat het willen goedvinden van films dan bijna objectief wordt. Onderkoelde films kunnen nog steeds erg goed aanvoelen. Bij A Bout viel me vooral de door jou genoemde afstandelijkheid moeilijk inderdaad.

Om dat nou ineens goed te willen vinden, vind ik moeilijk

Dan kan je als het ware van elke film wel iets goeds maken. Maar wie weet, bij een 2e kijkbeurt lukt het misschien zowaar

en daarom is beoordelen zo moeilijk eRCee. je eigen referentiekader loslaten en meegevoerd worden op een frisse wind (wat niet gelijk staat aan de film goed willen vinden, maar in jou geval kijken naar de film alsof je in die tijd leeft en deze film dan te zien krijgt. fris, nieuw, apart).

ik heb nog nooit zoiets gezien. brutaal. speels. letterlijk verknipt . een dialoog over niks?! hoe sprekend kan het zijn? maar ook afstandelijk. het duurde een tijdje voordat ik in het verhaal en de personages groeide. maar ik kwam er niet helemaal in. het is wel een van de eerste films waar ik expliciet op het medium gedrukt werd . dus daar kan je je in verheugen

4*

Helemaal kan dat natuurlijk nooit. Maar sommige films verdienen het wel om je tevoren te verdiepen in onder andere de historische waarde, omdat goede kunst niet gemakkelijk geconsumeerd kan worden. Dat is vooral wat ik bedoel: alleen als je deze film bekijkt als een groots kunstwerk, een mijlpaal in de filmgeschiedenis (omdat je je erin verdiept hebt), pas dan zie je hoe goed A Bout de Souffle echt is.

Qua emotionele binding moet ik je gelijk geven. Perfect gededramatiseerd. Wel vind ik de hoofdpersonages vanaf het begin razend interessant.

het is wel een van de eerste films waar ik expliciet op het medium gedrukt werd . dus daar kan je je in verheugen

Doe ik zeker.

Een schitterende film. De personages, een mooie Patricia, de frisse sfeer en montage vormen met elkaar een zo mooi geheel dat ik anderhalf uur lang alleen maar heb zitten genieten.

Enkele prachtige scenes sprongen eruit, waaronder de gesprekken in de hotelkamer. Magnifiek, voorlopig 4 sterren met kans op verhoging.

Avantgardistische (lees amateuristische maar dan artistiek-french new wave-lijkt op neo classic from italy) filmje dat het origineel is van de cultclassic Breathless (met een geniale Gere, hier met Bogey fan Belmondo-aardige rol trouwens). . Best wel een grappige sfeerprent van die tijd, sommige scenes duren weer heel lang en er zat totaal geen spanning in de film. Hetgeen jammer is. Thriller elementje zouden ze eruit moeten hebben gehaald. 3