Le Mépris (1963)

Niet als je je in de diepere laag van de film verplaatst, waar Godard Lang als hemzelf heeft gecast.

Denk ik ook......

2e Godard dat ik nu gekeken heb eerste was pierrot le fou die trouwens zwaar tegenviel.

-Le mépris wist me deze keer iets meer te boeien dan pierrot van godard, het verhaal is best goed en de scenes vervelen niet echt,(de openingsscene tussen het koppel met de naakte bardot op het bed en de kleurverandering was best mooi ).
-Maar had hier toch allemaal net iets meer van verwacht. (Feit dat me eigenlijk wat stoorde aan de film is dat je na de film gezien te hebben je nog steeds niet echt goed weet waarom ze niet meer van hem houd en hem veracht, ze praten erover maar ze heeft hem toch nooit een duidelijk antwoord en dan ineens verlaat ze hem zomaar met de amerikaan). Vind dat hier meer achter had moeten zitten.
-Einde met het auto-ongeval vond ik dan wel weer goed gedaan en ook groot pluspunt aan de film is de schitterende soundtrack die steeds terugkomt wat ik zeker niet erg vond, en dan zeker niet te vergeten de schitterende bardot. die toch wel beetje de film draagt vind ik.
Al bij al geen slechte film vind ik maar word toch niet echt een speciaal (verre van een meesterwerk voor mij).
Godard geeft me na deze 2 films dan ook niet echt overtuigt en denk dat deze regisseur niet echt men smaak van film is. Mss dat ik ooit nog wel eens een film van hem tegen kom die ik fantastisch vind.

Hoewel ik er meer van had verwacht heeft deze film mij op een eigenaardige verrast. Alleen al de voorgelezen main-credits. Zoiets origineel had ik nog nooit gehoord.
Brigitte Bardot is van zich zelf schitterend en dat heeft Godard ook gezien. Elk frame van Bardot is sexy en fluweel zacht!
Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in het appartement waar de problemen tussen Bardot en Piccoli worden uitgevochten. Wat hier knap aan is, is dat dat deze scenes niet vervelen. Misschien komt het door het sterke spel van beide acteurs, met nadruk de gefrustreerde maar toch sexy blik van Bardot of het stijljvolle camerawerk.
Deze film zal mij bijblijven dankzij Brigitte en natuurlijk door de eigenaardige manier waarop de meeslepende soundtrack van Georges Delerue telkens terug komt in de film. Dit stukje muziek voelt aan als een puur muzikaal meesterwerk van een van de oude meesters!
4****

Weer eens herzien en onvoorstelbaar hoe erg deze Godard groeit per herziening. Zoveel symboliek d.m.v. subtiele referenties, veel 'persoonlijke' reflecties van Godard, Coutard's cinemascope fotografie is betoverend (vooral Capri ), Fritz Lang als zichzelf (maar ook als Godard) maar niet vergeten dat Paul de grootste raakvlakken heeft met Godard zelf, B.B., Capri. Erg persoonlijke film die zowel op filmtechnisch vlak zijn tijd ver vooruit was (tot op heden is er geen regisseur die ook maar een beetje in de buurt van Godard kwam) maar ook qua symboliek en surrealisme kent het zijn gelijke niet. Ik waardeer het vooral omdat het een hele persoonlijke film is van Godard waar zijn vervreemding van Anna Karina centraal staat. Groeit nog meer in mijn persoonlijke top.

Maar weer een Godardje meegepikt, de derde alweer. En ik ben er wederom niet uit wat ik er van moet vinden. De film is ongewoon (of juist typisch Godard?) en heeft een lichtvoetig stijltje. Halverwege de film wordt bijvoorbeeld een half uur uitgetrokken tussen Bardot en Piccoli die een hele discussie hebben over van alles en nog wat. Dan besluiten ze wel naar Capri, dan weer niet, dan weer wel. Beetje oeverloos, maar ja ik bleef toch enigszins geboeid kijken. Gelukkig voor de kijker gaan ze naar Capri en word je op het eind van de film daardoor getrakteerd op schitterende natuur.

Maar toch, ik weet het niet. Uuiteindelijk heb ik het idee dat ik na iets heel magers gekeken heb., wat toevallig niet vervelend was om naar te kijken De uitwerking van het dilemma (Piccoli krijgt de opdracht om een verhaal commercieel aantrekkelijker te maken) vond ik niet heel super gedaan. Brigitte Bardot is zeker knap, maar zo bijzonder vind ik haar voorkomen ook niet. Tenslotte had Le Mépris ook nog regisseur Fritz Lang als zichzelf, dat was dan wel weer stoer. Maar ik heb absoluut niet het idee gehad dat dit weer een ander meesterwerk was van Godard.