Le Mépris (1963)

Niet als je je in de diepere laag van de film verplaatst, waar Godard Lang als hemzelf heeft gecast.

Denk ik ook......

2e Godard dat ik nu gekeken heb eerste was pierrot le fou die trouwens zwaar tegenviel.

-Le mépris wist me deze keer iets meer te boeien dan pierrot van godard, het verhaal is best goed en de scenes vervelen niet echt,(de openingsscene tussen het koppel met de naakte bardot op het bed en de kleurverandering was best mooi ).

-Maar had hier toch allemaal net iets meer van verwacht. (Feit dat me eigenlijk wat stoorde aan de film is dat je na de film gezien te hebben je nog steeds niet echt goed weet waarom ze niet meer van hem houd en hem veracht, ze praten erover maar ze heeft hem toch nooit een duidelijk antwoord en dan ineens verlaat ze hem zomaar met de amerikaan). Vind dat hier meer achter had moeten zitten.

-Einde met het auto-ongeval vond ik dan wel weer goed gedaan en ook groot pluspunt aan de film is de schitterende soundtrack die steeds terugkomt wat ik zeker niet erg vond, en dan zeker niet te vergeten de schitterende bardot. die toch wel beetje de film draagt vind ik.

Al bij al geen slechte film vind ik maar word toch niet echt een speciaal (verre van een meesterwerk voor mij).

Godard geeft me na deze 2 films dan ook niet echt overtuigt en denk dat deze regisseur niet echt men smaak van film is. Mss dat ik ooit nog wel eens een film van hem tegen kom die ik fantastisch vind.

Hoewel ik er meer van had verwacht heeft deze film mij op een eigenaardige verrast. Alleen al de voorgelezen main-credits. Zoiets origineel had ik nog nooit gehoord.

Brigitte Bardot is van zich zelf schitterend en dat heeft Godard ook gezien. Elk frame van Bardot is sexy en fluweel zacht!

Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in het appartement waar de problemen tussen Bardot en Piccoli worden uitgevochten. Wat hier knap aan is, is dat dat deze scenes niet vervelen. Misschien komt het door het sterke spel van beide acteurs, met nadruk de gefrustreerde maar toch sexy blik van Bardot of het stijljvolle camerawerk.

Deze film zal mij bijblijven dankzij Brigitte en natuurlijk door de eigenaardige manier waarop de meeslepende soundtrack van Georges Delerue telkens terug komt in de film. Dit stukje muziek voelt aan als een puur muzikaal meesterwerk van een van de oude meesters!

4****

Weer eens herzien en onvoorstelbaar hoe erg deze Godard groeit per herziening. Zoveel symboliek d.m.v. subtiele referenties, veel 'persoonlijke' reflecties van Godard, Coutard's cinemascope fotografie is betoverend (vooral Capri ), Fritz Lang als zichzelf (maar ook als Godard) maar niet vergeten dat Paul de grootste raakvlakken heeft met Godard zelf, B.B., Capri. Erg persoonlijke film die zowel op filmtechnisch vlak zijn tijd ver vooruit was (tot op heden is er geen regisseur die ook maar een beetje in de buurt van Godard kwam) maar ook qua symboliek en surrealisme kent het zijn gelijke niet. Ik waardeer het vooral omdat het een hele persoonlijke film is van Godard waar zijn vervreemding van Anna Karina centraal staat. Groeit nog meer in mijn persoonlijke top.

Le Mépris... de vernietiging van een huwelijk dat wordt geanalyseerd door het verhaal van de Odyssee. Net als elke andere Godard film: interessante dialogen, geweldig doch simplistische gebruik van kleuren, & de cinematografie is prachtig. Ik weet niet of het aan mij lag, maar ik voelde dat het in deze film soms "ontbrak" aan emoties... alsof emoties meer in het kleurgebruik werden teruggezien, dan dat de acteurs ze daadwerkelijk uitbeelden (ik kan het niet logisch verklaren). Verder is Brigitte Bardot natuurlijk prachtig, en een waar portret van de moderne vrouw die in iedere Godard film terugkeert ("onlogisch, ontwapenend, impulsief, tot waanzin drijvend, koninklijk, mysterieus").

Maar weer een Godardje meegepikt, de derde alweer. En ik ben er wederom niet uit wat ik er van moet vinden. De film is ongewoon (of juist typisch Godard?) en heeft een lichtvoetig stijltje. Halverwege de film wordt bijvoorbeeld een half uur uitgetrokken tussen Bardot en Piccoli die een hele discussie hebben over van alles en nog wat. Dan besluiten ze wel naar Capri, dan weer niet, dan weer wel. Beetje oeverloos, maar ja ik bleef toch enigszins geboeid kijken. Gelukkig voor de kijker gaan ze naar Capri en word je op het eind van de film daardoor getrakteerd op schitterende natuur.

Maar toch, ik weet het niet. Uuiteindelijk heb ik het idee dat ik na iets heel magers gekeken heb., wat toevallig niet vervelend was om naar te kijken De uitwerking van het dilemma (Piccoli krijgt de opdracht om een verhaal commercieel aantrekkelijker te maken) vond ik niet heel super gedaan. Brigitte Bardot is zeker knap, maar zo bijzonder vind ik haar voorkomen ook niet. Tenslotte had Le Mépris ook nog regisseur Fritz Lang als zichzelf, dat was dan wel weer stoer. Maar ik heb absoluut niet het idee gehad dat dit weer een ander meesterwerk was van Godard.

Van sommige Godard films, die ik lang geleden eens zag, staat mij nog maar relatief weinig bij. Maar Le Mépris stond nog helemaal op mijn netvlies, wat nog maar eens bleek toen ik de film weer eens ging kijken.

Sublieme tragedie met eveneens briljante muziek van Georges Delerue. Onvoorstelbaar dat men voor de Italiaanse versie een nieuwe score heeft laten schrijven door Piero Piccioni, hoewel die ook behoorlijk goed is. Maar de zo innemende muziek van Delerue is simpelweg een element wat niet weg te denken is. Vraag mij af of er iemand is die als eerste de Italiaanse versie heeft gezien?

Zie ook mijn recensies van beiden scores:

Georges Delerue - Le M?pris (1963) - MusicMeter.nl

Piero Piccioni - Il Disprezzo (2003) - MusicMeter.nl

Helemaal mee eens. Jammer dat een film die cinematisch zo goed is, met zulke schitterende locaties en zo'n mooie muziek, toch ten ondergaat. Het script is gewoonweg één lange, saaie, gekunstelde dialoog van Godard met zichzelf.

Mooie muziek (die me niet altijd even zorgvuldig gebruikt lijkt te zijn), mooie kleuren, prima acteerwerk en enkele mooie locaties (Capri op kop natuurlijk). Dit verder aangevuld met enkele leuke ideeën, zoals de rushes met de Griekse standbeelden en de gesproken credits aan het begin van de film.

Daar tegenover staat "typisch Godard-geleuter" wat soms charmant is, maar ook in deze film hoofdzakelijk irriteert. De film start sterk met de eerste 20 minuten, maar daarna verslapt het mijns inziens (te weinig evolutie). In zijn laatste 10 minuten weet de film zich voor een deel te herpakken.

Beter dan "A Bout de Souffle", helaas minder dan "Pierrot le Fou". Voorlopig een standaard 3*.

3*

The wise man does not oppress others with his superiority

Kil, pretentieus drama dat vooral het intellect aanspreekt, maar enige emotie volledig achterwege laat. De film behandeld uiteindelijk twee, niet te onderschatten, thema’s: dat van een uiteenvallend huwelijk en de relatie tussen artistieke en commerciële kunst. Beide elementen worden echter zo vlak uitgewerkt dat ze geen van beiden echt overkomen.

Elke film bevat een aantal lacunes die de kijker dient in te vullen. Dat is niet te voorkomen. Soms ligt het aantal lacunes in een film zelfs dermate hoog dat er veel eigen interpretatie bij moet komen kijken: Bresson is een filmmaker die dit op redelijk meesterlijke wijze weet toe te passen. Noodzakelijk is dan wel de aanwezigheid van aanknopingspunten, wat een uitgangspunt moet vormen waar de kijker iets mee kan. Maar in Le Mépris krijgt het publiek er wel érg weinig toegewezen om te kunnen achterhalen wat de oorzaak van Camille’s plotselinge minachting jegens haar man is. En deze oorzaak is wel degelijk erg belangrijk om interesse te kunnen opbouwen voor de rest van de film: zo zonder blijven alle motivaties van de personages uitermate vaag en wordt het opbrengen van sympathie een lastige opgave. Bovendien vallen de dialogen uiteindelijk net zo vaak in de herhaling als de sentimentele soundtrack, zodat beiden na verloop van tijd vooral beginnen af te stompen.

Het thema rondom het artistieke dilemma blijkt Godard uiteindelijk heel gemakkelijk in twee zinnen duidelijk te kunnen maken: “In deze moderne wereld dienen we te accepteren wat anderen willen. Waarom is geld zo belangrijk geworden in wat we doen, wat we zijn en wat we worden?” De verder overbodige aanloop hier naartoe lijkt voornamelijk als excuus gediend te hebben om Godard’s kennis van Homerus, Dante, Hölderling en Brecht mooi te etaleren.

Le Mépris bevat desalniettemin mooi gestileerd camerawerk en dito kleurgebruik dat altijd een mooi contrast vormt met de losse cinema varité-aanpak in Godard’s zwartwitfilms. Toch mist de film hiermee wel de speelsheid van de meeste andere Nouvelle Vague Godardfilms. Er toch nog even terloops een pistool instoppen (wat meer een grapje naar Godard’s eigen opmerking dat je voor film niet meer dan een vrouw en een pistool nodig hebt lijkt te zijn dan een daadwerkelijke toevoeging aan het verhaal) helpt nergens om de film een vlotter tempo te geven zoals we dat kennen van de meeste Godardfilms. Het dichtst dat Le Mépris hierbij in de buurt komt, is in de komische scènes waar iedere zin tussen de producent en Paul vertaald moet worden door de Italiaanse tolk. Verder lijkt een liefdesdrama niks voor Godard te zijn: traag, kil en vooral gespeend van enige interessante bevindingen.

Mijn 4e Godard en zowaar zijn eerste voldoende. Film begon leuk met de openingcredits en Bardot naakt op bed. Ook de eerste confrontatie, want dat was het wel met de producent is veel belovend. Maar vanaf de rushes gaat het mis. Een hoop (filosofisch) artistiek geneuzel en de ruzie die thuis volgt is veeeeel te uitgesponnen. Nu hou ik best van andersoortige cinema, maar die van Godard weet me gewoon niet te raken. Daar is het allemaal veel te zelfbewust voor en mist het een relativerende speelsheid. En zo weet hij zelfs van Bardot een onaantrekkelijk wicht te maken. Goh, wat viel zij me tegen hier. Gewoontjes.

Twijfel tussen een 3 en een 3,5, omdat het vooral dankzij de muziek en het fijne kleurgebruik best lekker weg keek. Daarnaast ben ik gewoon dol op films over filmmaken.

Een hele krappe 3,5

Godard 'Contempt' script sells for 144,000 euros - france24.com

@Reinbo: Probeer Pierrot Le Fou eens. Wat mij betreft zijn meest speelse & frivole film.

Grappig, het 'trappenhuis' van deze film zit nu in reclame voor een of andere eau de toilette.

Klopt, Uomo.

Dat is overigens het beroemde Casa Malaparte op Capri, het huis waar de fameuze Italiaanse schrijver Curzio Malaparte in ballingschap verbleef op bevel van Mussolini.

Malaparte en Godard lijken wel wat op elkaar; beiden enfant-terrible en non-conformist, hoewel Malaparte dat veel verder doorvoert, ook buiten zijn schrijverschap, dan Godard. Denk dat het gebruik van deze locatie in Le Mepris een eerbetoon is van Godard aan de in 1957 overleden Curzio Malaparte (hoewel ik hiervoor geen verdere onderbouwing of bron heb).

Zo is 't maar net (niet). Dat zinnetje zou getypt kunnen zijn door Camille Javal, wier carrière als tikgeit jammerlijk in de knop gebroken wordt, en daarom haar kunsten op dat gebied niet heeft kunnen perfectioneren .

Maar gelijk heb je. Godard laat zijn film over een stuk of drie sporen tegelijkertijd lopen, en dat levert een opmerkelijk schouwspel op. De gekunsteldheid van dialogen, scènes (schiet Ulysses zichzelf daar door de keel?) en verhaal ligt er dik bovenop, met uit behoorlijk dikke (Lang) en flinterdunne (Prokosch) boeken citerende, schematische figuren, en allerlei andere visuele en tekstuele gebbetjes waarbij je je soms afvraagt wat je er mee aan moet. Je zou je er haast rood en blauw aan gaan zitten ergeren...

Uit de intro wordt al duidelijk dat de heer Godard zijn visie op (het maken van) film met ons wil delen, met daarin de ietwat clichématige tegenstelling tussen (Europese) cultuur en (Amerikaanse) commercie. Maar daar blijft het niet bij; op die basis weet hij uiteindelijk een fascinerende en ook geestige film te bouwen.

Godard weet het 'nadeel' van Bardot (die hem in eerste instantie, uit commerciële overwegingen, kennelijk werd opgedrongen door producer Ponti) om te toveren in een voordeel, door juist die commerciële druk thematisch te incorporeren in zijn film: de kont van onze heldin is regelmatig, opzichtig en schijnbaar niet-functioneel in beeld, maar tegelijkertijd is dat misschien toch iets wezenlijks aan het vrouwelijke in mannelijke ogen: het erotisch-zinnelijke, dat hem ofwel kan inspireren tot grootse daden, of dat hij kan misbruiken.

Wat dat (die verbinding van het erotische met de artistieke 'inspiratie') betreft, spreekt het gesleep met, en het nadrukkelijk geblader in, het kloeke plaatjesboek met oud-romeinse, eh kunst, misschien ook wel boekdelen.

Dat brengt me bij het in mijn ogen kloppend hart van de film: de teloorgang van een kunstenaar, die zich ten koste van zijn artistieke integriteit uitlevert aan de commercie, gespiegeld aan - of zelfs verbeeld als - het op de klippen lopen van zijn huwelijk.

Het gedrag van Camille komt in een ander licht te staan als je haar niet alleen ziet als het lieftallige, doch ietwat wispelturige vrouwtje van de schrijver, maar ook, of misschien wel in wezen, als zijn inspiratie, zijn artistieke geweten. Zijn muze, zogezegd, om in de sfeer van de film-in-de-film te blijven. En dat geweten komt in opstand als het in de uitverkoop wordt gedaan, zich dan manifesterend als een ware jungiaanse 'anima': irrationeel, nukkig en onvoorspelbaar, waarmee het kwaad kersen eten is als je haar tegen je in het harnas jaagt.

Aardig in dat verband is de scène waarin Paul aan het werk is op zijn.. typemachientje, en zoiets als 'zij moest een beslissing nemen die tegen haar natuur inging' op papier weet te krijgen. Het lijkt te duiden op (zelf-)inzicht, en dat bevalt Camille kennelijk, want op dat moment bakt zij weer even zoete broodjes met hem.

Wie weet hebben we hier wel te maken met een 'Persona'- achtige constructie in de vorm van de vierhoek Paul, Camille, Prokosch en Francesca, symbolisch overschaduwd door de mythische figuren Minerva, Neptunus, Ulysses en Penelope. Voor het gebruik van de kleuren rood en blauw (en geel) zou ik maxcomthrilla's term willen gebruiken, en ik heb ook gebiologeerd zitten kijken naar de ontregelende, flitsende flashbacks (met hup, ook een flashforward er in).

Klaarblijkelijk is het dus weer een 'dialoog van Godard met zichzelf', maar iemand van zijn statuur weet dat moeiteloos boven de navelstaarderij uit te tillen. Le Mépris heeft in ieder geval op mij, in al zijn overduidelijke, demonstratieve gekunsteldheid en opgelegde symboliek, een grote indruk gemaakt.

Deze film confronteert de grootsheid van de homerische Oudheid met de banaliteit van het heden. Toen waren er goden en helden. Odysseus trotseerde alle gevaren om terug bij zijn geliefde Penelope te raken. Nu is de mens nietig. Zonder duidelijke reden blijkt Camille plots niet meer van Paul te houden.

Visueel interessant is de suggestie dat de godenbeelden bewegen, terwijl in werkelijkheid de camera beweegt. Ook de verandering van belichting tijdens de erotische openingsscène is mooi. In gekleurd licht krijgt BB (Brigitte Bardot, niet Bertold Brecht) zelf iets goddelijks; in gewoon licht is ze van vlees en bloed.

Mijn tweede Godard na Alphaville en mijn eerste film met Brigitte Bardot. Een erg mooie vrouw om te zien, maar dat maakt helaas nog geen goede film.

De openingscredits die voorgelezen werden waren geniaal, maar verder waren de hoogtepunten schaars. Een paar mooi gestileerde shots met Bardot met name, maar voor de rest kwamen de beelden erg als door de tijd ingehaald op me over. Niet verwonderlijk gezien de leeftijd van de film, maar niettemin beviel het wat minder. De muziek viel in positieve zin op, maar heeft ook weer niet een memorabele indruk op me achtergelaten.

Dan het verhaal. Wellicht dat ik dit een stuk interessanter vind als ik het zelf meegemaakt heb, en er veel van mezelf in herken, maar ik kon er niet zoveel mee. Het komt wel over alsof er een sterke filosofie achter zit, met de parallellen met het Odyssee verhaal waar de hoofdpersoon zelf naar zoekt, maar het raakt me bar weinig. Misschien dat als ik de film flink wat later nog eens zie, ik het meer zal waarderen. Voor nu 2*.

(Nog) beter dan ik dacht. Bij herziening van Le mepris blijken de personages en hun handelingen meer begrijpelijk dan ik veronderstelde, en dat komt de emotionele binding duidelijk ten goede. Wellicht komt dit betere begrip ook deels doordat ik momenteel in een boek bezig ben dat gelijkaardige thema's behandelt, namelijk het derde deel van de fantastische Jouw gezicht morgen-trilogie van Javier Marías. Hoe kan iemand van het ene op het andere moment (schijnbaar) veranderen, zijn of haar houding tegenover jou morgen compleet verschillen van die vandaag? De film geeft geen pasklaar antwoord op het waarom in dit geval, maar biedt toch voldoende aanknopingspunten om er een beeld van te krijgen.

Een deel van het antwoord ligt ook, en dat zag ik nu pas duidelijk, in de Odyssee-parallel die getrokken wordt. Fritz Lang en de producer voeren hun strijdt om de juiste interpretatie van Homerus' epos; de eerste is romantisch, de tweede cynisch. Bij de Amerikaan zijn oprechtheid en trouw niet-bestaande, terwijl Lang het ideaalbeeld van de liefde tussen Odysseus en Penelope (belaagd door de willekeur van de goden) staande wil houden. In de concrete situatie tussen Camille en Paul wint schijnbaar de interpretatie van de Amerikaan, op het symbolische vlak lijkt de Duitse meester echter aan het langste eind te trekken. Maar dan het laatste shot: Odysseus ziet volgens het storyboard zijn geboorteland Ithaca, terwijl de camera ons een lege zee toont. Hiermee lijkt Godard definitief af te rekenen met het idee van eeuwigdurende gevoelens.

De ultiem melancholische muziek en de gehele verschijning van Brigitte Bardot doen de rest, en maken Le mépris echt tot een parel. Ik denk nog even na over een verhoging.

Godard boeit mij over het algemeen niet, er komen hier titels voorbij die ik misschien wel eens zou kunnen proberen. Wat mij van begin af stoorde was de vertaling, steeds maar herhalen van hetgeen gezegd wordt, delen Engels en weer Frans. Bardo aan de andere kant maakte veel goed, visueel maar ook zeker in haar rol.

Tijdloos.

Veel films die ooit onder de noemer "grensverleggend" of "excentriek" vielen, zijn nu hooguit schattig. Boeiende, maar gedateerde experimenten zeg maar. Le Mépris is een uitzondering. Na ruim 50 jaar zit er verrassend weinig sleet op.

Godard steekt vriendelijk de middelvinger op naar enkele aloude filmregeltjes. Zo schakelen de verschillende personages niet over naar één taal, maar wordt alles tot vervelens toe vertaald door een tolk. Irritant op een briljant manier! Ook leuk: de openingscredits die gortdroog voorgelezen worden. Daarnaast spat de arrogantie bij momenten van het scherm. Wel met een dikke knipoog, waardoor het allemaal leuk blijft. Enkele voorbeelden: de producer die wandelafstanden overbrugt met zijn blitse Alfa, personages die zichzelf helemaal interessant vinden bij het citeren van semi-wijsheden ...

Voorts is het genieten van de knappe fotografie. Heerlijk vintagebeelden, ondersteund door een wondermooie soundtrack. Strijkers liggen me doorgaans niet echt, maar de score van Georges Delerue heeft echts iets betoverends.

Le Mépris is jammer genoeg niet volledig vrij van kwaaltjes. Zo steekt overacting regelmatig de kop op. De film is ook - bewust - afstandelijk, waardoor je automatisch wat apathischer toekijkt.

Hoe dan ook is dit een film die er nog steeds staat! En dat is best knap. 3,5*

Le Mépris | 50th anniversary edition

Belachelijke prijs momenteel. Als je hem via amazon.fr koopt ben je om onverklaarbare redenen veel meer kwijt. Prachtige box met de Studio Canal blu ray versie. Aanverwante documentaire op dvd. Mooie poster van Brigitte Bardot. Novel van Alberto Moravia en meer.

Bijzondere film. Nergens wekt Godard de indruk om realisme in zijn film te krijgen - altijd weet je naar een stuk cinema te kijken. Maar het werkt wel. De film is de hele tijd boeiend, de muziek is bijzonder mooi, het naturelle spel heerlijk en toch lukt het men om de wat (bewust) geforceerde dialogen oprecht eruit te krijgen. Verder mooie beelden (vooral in het begin) en het aantrekkelijke tolkmeisje Francesca helpt ook mee. Bij uitstek is dit een film die ik nog weleens vaker zou willen zien. Ook omdat de ideeën niet allemaal direct doorkomen en er volgens mij veel meer in zit dan op het eerste gezicht of bij een eerste kijkbeurt is te zien.

Maar ook, de film liet me verder volstrekt koud. Hoewel ik me geen seconde heb verveeld was de film als geheel net te afstandelijk om het echt een meesterwerk te nemen. 4,0*.

Mooie cinema.
Eigenlijk heb ik me nooit in de films van Godard (zoveel zag ik er nu ook nog niet), kunnen vinden, op "Vivre sa Vie" na, maar deze hier is toch heel bijzonder.
Wat er uitspringt is natuurlijk de wondermooie muziek (die beslist de film op een hoger niveau tilt) maar, naast het speciale van het samenbrengen van het quartet Bardot-Piccoli, Palance-Lang, zijn het vooral een pak schitterende scènes die zullen blijven hangen, zoals de grote dispuutscène met Brigitte met zwarte pruik en felrode badmantel en Piccoli met wit laken als een Romeinse senator (maar met hoed op), de openingscène van de film en het knap camerawerk die de twee hoofdrolspelers doorheen de ganse film expressief in beeld brengt.
Michel Piccoli en Brigitte Bardot zijn trouwens perfecte vertolkers.
Brigitte spant echter de kroon, een actrice in staat een onderhoudende rol te vertolken en met meer inhoud dan wat van een seksbommetje uitsluitend wordt verwacht.
Haar uitspraak en gevatte intonatie in haar stem, bewonder ik al vast, ook al zegt ze maar "Pourquoi ? " of "Je ne sais pas".

Mooie film en voor Godard toegankelijk. Het gaat over de verfilming van de Odyssee, maar het verhaal over Paul en Camille is de Odyssee in een moderne vorm. Paul zegt wel dat hij van haar houdt, maar uit zijn gedrag blijkt dat niet. Als de arrogante Amerikaan haar mee vraagt ziet hij hem niet als een bedreiging en had in feite jaloers moeten reageren om zijn liefde te tonen. Blijkbaar wil hij de producer niet beledigen en vindt het gedrag van de producer tegenover Camille ondergeschikt, terwijl Camille had gewild dat hij voor haar had gekozen.

Overigens kun je de Odyssee ook een variant noemen op het verhaal van Adam en Eva in het paradijs, waar Adam niet ingrijpt als de slang Eva verleidt. Hier is Capri het paradijs en de producer de slang.

In die tijd toen deze film uitkwam stonden er rijen voor de kassa voor elke Bardot maar vele begrepen deze Goddard niet!! (uit overlevering)

Brigitte Bardot is prachtig, en de algehele stijl is best fijn voor het oog (net als het mooie Capri met het bijzondere huis en de meeste camerastandpunten), maar verder denk ik niet dat ik echt veel kan met Godard (dit is mijn derde).

Het is op zijn best soms wat Woody Allen avant la lettre, met 2 personages die al pratend door het huis lopen en in en uit beeld verdwijnen. Maar dan inhoudelijk allemaal een stuk humorlozer en vervelender.

De achtergrondmuziek doet ook nogal random aan, het zwelt op de raarste momenten aan, midden in wat lijkt een casual dialoog. Ook het geluid zelf is op momenten enorm slecht en de beeldkwaliteit wisselt ook nogal eens.

Geen idee of dat allemaal expres is, Godard kennende wel, allemaal wat spielerei met vorm, net als dat heen en weer pannen van de camera, maar echt geslaagd vind ik dat allemaal niet echt. Alleen het kleurgebruik, waardoor ik nieuwsgierig werd naar deze film is inderdaad wel de moeite waard.

Inhoudelijk zie ik vaagjes wel wat Godard probeert te doen, maar heel boeiend vond ik dat verder niet.

Het bijzondere is dat de film tegelijkertijd oppervlakkig en diepgaand (tot op het pretentieuze af) is. Hoewel de film in theorie misschien boeiend is, vond ik het in de praktijk, afgezien van het visuele toch een te taaie zit voor een hogere beoordeling.

kleine 3*

Positief verrast.

Mijn 21e Godard (eigenlijk 6e wanneer we shorts en Histoire(s) du cinema niet meetellen) en de tweede dit jaar na Pierrot le Fou (1965) in maart. Dan beviel Le Mépris toch beduidend beter. Metaniveau filmwereldje heb ik een zwak voor, maar wanneer een meester als Godard het uitvoert, met Fritz Lang in de cast, dan begin je al met pluspunten. Krankzinnig genoeg had ik na al die duizenden films nog steeds slechts één miezerig Brigitte Bardot filmpje gezien, het drieluik Histoires Extraordinaires (1968), waar ze een rolletje in speelt. Bijzonder hoe iemands iconische status, veelvuldige afbeelding en referenties je kunnen doen geloven dat je al het een en ander van iemand gezien hebt in de loop der jaren, terwijl dit amper het geval is. Hoe dan ook, ook BB verrast vanaf het eerste shot. Wat een verschijning.

Deze eerste keer kijken dwaalde ik regelmatig af door de prachtige muziek van het speciaal voor deze film door Georges Delerue gecomponeerde Camille's Theme. Iets soortgelijks overkwam me destijds bij het horen van Martynovs The Beatudes in La Grande Bellezza. Tevens bleef ik kijken naar wat Godard allemaal aan het doen was, met zijn shots. Heerlijk. Nadeel: op een gegeven moment betrapte ik me er op dat ik stiekem het plot een beetje langs me heen had laten gaan. Waar ruziën ze nu precies over? Afijn, even terug, en we zijn weer op de hoogte. Dat even terug heb ik een aantal keer gedaan trouwens, voor mij behoorlijk uitzonderlijk tijdens het kijken van een film.

Ik meen dat Biosguru zich ooit iets liet ontvallen op social media, waarom hij de film zo kut vond. Op een of andere manier is dat altijd blijven hangen, en heb ik Le Mépris met een wat lagere verwachting vooruit geschoven. Het is niet onmogelijk dat ik daardoor extra verrast was, hoe leuk ik hem vond. ensuite, merci beaucoup.

4* met ruimte bij herziening.

Tja, mooi dat ie jou wel beviel. Ik kan deze film niet uitstaan. Vervelende personages, het geneuzel, alles irriteert me aan deze film. En laat Fritz Lang toch met rust.