Le Mépris (1963)

he van die poster heb ik thuis een schilderij hangen!

in welke kamer?

in de computerkamer.

Een interessant opgezet thema, maar het verhaal op zich is helaas wat traag. Helemaal coherent kan ik het trouwens ook niet noemen. Wel is het goed geregisseerd en bevat de film mooie panorama's van de Italiaanse kust. 3 *

Het is zo saai, maar dezelfde tijd zo leuk. De triestheid in de ogen van Camille Javal. De conformisme van zijn man. Great Fritz Lang en mooi technicolor-beelden van de prachtige Italië. Dus wordt het 5 punten. Dank u wel Godard. En Moravia.

Prachtige film, ik ben echt fan aan het worden van de Nouvelle Vague. Deze film gaat eigenlijk nergens over, maar tegelijk gaat hij daar dieper op in dan ooit. Ik heb zelden een emotie beter uitgewerkt gezien dan de o zo herkenbare verachting hier. Hoe moeilijk (in veel gevallen gewoon onmogelijk, maar als het lukt bereik je een band die erg veel kan weerstaan) het is om de zielige zwakte van iemand die je goed kent te erkennen en te verdragen, terwijl je het op geen enkele manier aan de persoon zelf kunt uitleggen, vind ik een erg fascinerend onderwerp, en dat de film errond zich voortsleept met de snelheid van een slak op weg naar de guillotine (of zoiets, ik ben niet zo goed in metaforen verzinnen ) geeft er wat mij betreft nog een extra charme aan. Absoluut de moeite dus, en een puike 4.5 waard.

ik houd van deze film. ik houd van godard. ik ben verliefd. 5

Ik zal je zeggen; hoe meer films ik van de man (her)zie, hoe verliefder ik lijk te worden. Le Mepris is fantastisch! Een emotie ontleed tot op het bot, relatieleed, artistieke cinema versus commerciele film, Fritz Lang als Fritz Lang, mooie kleurenfotografie, filosofie, een hoop quotes, dat typische Godard-stijltje dat ik nog steeds niet kan definieren.... onweerstaanbare film. Al drie maal gezien na aanschaf van de dvd.

Mmm ja, ik vind dit een van de meeste interessante films die ik in mijn leven heb gezien, maar ik kan het niet echt thuisbregen tot een cijfer. Ik heb de film drie keer gezien in een tijdsspanne van een paar dagen, een film die me aantrok. Een film met veel interessante thema's, maar Godard faalt als verhalenverteller (Bardot als typewriter?!, Picolli die een geweer pakt kent geen motivatie) en zijn filmkritiek heb ik ook niet honderd procent meegekregen. Maar op de ene of andere rare manier trekt de film je aan, je wilt hem herzien. Deze film is interessant als film, als een coherent geheel van mislukte experimenten in een schitterende technicolorwereld met weergaloze muziek.

Lastig, ik geef 4,5 ster.

Beste Godard die ik gezien heb.

Begint ook meteen geweldig. Godard die de begincredits laat voorlezen. Geniaal in z'n eenvoud. Volgende scene wordt getoond in drie kleurtjes ... rood, wit, blauw. Godard is een regisseur die mij erg aan Miike doet denken. De stijl is radicaal anders, maar ze zijn beiden even wars. Zelfs hun grootste mislukkingen bevatten nog interessante dingen, en in (bijna) elke film wordt er wel ergens buiten de lijntjes gekleurd.

Emotie vond ik niet zoveel terug in de film. Daarvoor was het geheel echt een te kille constructie. Godard maakt van z'n film een film. Gooit met de soundtrack, de dialogen zijn stijf maar hebben een duidelijk esthetische functie, personages lijken vaak aan touwtjes te hangen. Godard's films zijn het equivalent van de huidige street fashion. Het is gewoon cool om een scheur in je broek te hebben.

Opvallendst was de prachtige score. Echt heerlijke, sfeervolle muziek die bijna de helft van de film draagt. De andere bijna helft wordt gedragen door de dialogen. Het strakke stramien waarmee Bardot en Piccoli hun conversaties houden is iets wat rotvast de sfeer van een scene bepaalt. En een duidelijk gemis wanneer er even gezwegen werd. Volgens mij is Godard ook de enige regisseur die zo met dialoog omspringt.

Verder een aardig filmpje, paar leuke scenes en visueel net aardig genoeg. Boeiend regisseur. 3.5*

Prachtige score? Dialogen met een esthetische functie? Visueel aardig? Evil Onderhond from a parallel universe!?

Heb LE MEPRIS vandaag voor de eerste keer gezien. Naast de niet onaardige muzikale illustratie van Georges Delerue viel mij ook de symboliek op die in de film steekt. Een ode aan de Griekse Odyssee en aan de cinema. En stevige vertolkingen van Piccoli, Bardot en Palance. Een prent die blijft nazinderen en die ik beslist nog eens opnieuw zal bekijken. (wellicht geef ik hem dan nog een hogere score).

Mijn eerste kennismaking met het werk van Godard is zeker meegevallen.

De beste Godard die ik tot nu toe gezien heb.

Films van de man zijn vaak voor mij iets te ‘cool’, hebben toch een hoog Tarantino (bij gebrek aan beter vergelijkmateriaal) gehalte, alleen dan op hun tijd en plaats. De sfeer die ze uitstralen kan me net niet echt pakken en is me teveel gebaseerd op trucjes met film en de kijker.

Le Mepris begon ook zo, met het oplezen van de titelrol en de driekleurige filterscene. Blijft leuk, die trucjes, maar echt mooie cinema maakt het niet. Later wordt de film beter en beter. Vooral wanneer Bardot (mooie vrouw) en Picolli in hun appartement met elkaar aan de haal gaan wordt het echt mooi. Door middel van quotes en lange dialogen (die ook stijltechnisch en esthetisch erg mooi klinken, haast hallucinerend door de het repeterende ritme) wordt een relatie (universeel) uitgepluist.

Muziekaal is het ook erg mooi, het stuk van Delerue is dramatisch en ondersteunt mooi de onderliggende gevoellens van de film. Soms zijn die in beeld niet direct terug te vinden, maar laat de muziek voelen dat ze er wel degelijk zijn.

Eerste Godard die iets warmer aanvoelt, maar nog steeds die afstandelijke en frisse feeling heeft. Ik heb nu toch steeds meer vertrouwen in de man. Mooie film, die ik zeker een herkijk gun. 3,5/4*

Ik vind dit 1 van de Godards die het juist niet van de trucjes moet hebben, maar juist van de sfeer en de thema's. De muziek en het esthetisch effect van de dialogen dragen enorm bij aan die sfeer. Ik overweeg deze film in mijn top 10 te zetten. Bloedmooi.

Ik heb het ook over de andere films die ik van de man gezien heb. Deze is, wat ik ook uitleg in mijn bericht, juist door de muziek en dialogen net dat beetje anders en minder een truc.

Ik zie nu ook pas dat je kritiek geldt voor het oeuvre van Godard. Sorry, als ik in mijn werkpauze op MM ga, dan raffel ik de updates een beetje te gehaast af.

Mijn eerste Godard viel me zeker niet tegen, erg mooie film die zijn tijd duidelijk ver vooruit was, goed geacteerd, schitterende fotografie laat dat duidelijk zijn, ook het steeds terugkerende klassieke stuk is te mooi.

Mmaar wat ik vooral verwachtte van Le Mépris was de emotie minachting zoals nooit te voren te zienin een film en dat maakte Godard niet helemaal waar denk ik.

Vooral het eerste uur vond ik erg sterk als de film dat niveau had kunnen aanhouden had ik er bijna de maximale score voor overgehad, jammer dus dat er na een tijdje een zekere leegte de film insluipt, ik hou het dus voorlopig op een dikke 4*.

Ik ga de film ooit zeker herzien, misschien is dit wel 1 van de zeer zeldzame films (voor mij toch) waar je echt een beetje ouder moet zijn om hem helemaal te waarderen.

Niet Godards mooiste (dat is Vivre sa Vie), ook niet zijn beste (A Bout de Souffle, zonder twijfel) maar wel een prachtige film. Door de lovende recensies hierboven viel dat me echter stiekem een heel klein beetje tegen.

Qua stijl is dit de minst opvallende film van de vier Godards die ik heb gezien. Minder eigenzinnig en grensdoorbrekend, minder vuurwerk. Dat wordt gelukkig goedgemaakt door de locaties en het kleurgebruik, beiden heel bijzonder.

De drijvende kracht achter Le Mepris is echter toch B.B. Niemand is waarschijnlijk zo goed in het portretteren van een vrouw als Godard en wanneer die vrouw dan ook nog eens Brigitte Bardot is... Ze is mysterieus en toch tastbaar, verandert in een oogwenk van oppervlakkig tot nadenkend, zit boordevol leven en is tegelijk geassocieerd met de dood. Indrukwekkend.

Mooie thema's ook weer in deze film. Het onbegrip tussen man en vrouw, door geen van tweeen gewild en waarin beiden even onschuldig als verantwoordelijk zijn. Maar ook film zelf is een thema. En dan wordt er nog gespeeld met mythologie in dialogen waarbij je nauwelijks tijd hebt de helft van de ondertiteling te lezen. Esthetische functie, natuurlijk, maar mijn trek in een herziening komt toch niet louter voort uit deze esthetica.

Godard blijf ik een fantastisch regisseur vinden. Wil je hem vergelijken met Tarantino dan schakel je kunst en kitsch aan elkaar gelijk. Een verder betoog zal ik iedereen besparen. Voor dit kunststukje 4*.

Mijn 1ste Godard, maar een bijzonder fijne kennismaking.

Intigrerend is de juiste omschrijving voor deze film. De film verloopt in een rustig tempo en wisselt niet zo gek veel van locatie. Met name als beiden in hun huis vertoeven duurt het even voordat ze er weer op uitgaan. Waartoe zijn mensen die op elkaars lip zitten geneigd? Juist, tot praten. Veel dialogen onderling. Maar constant boeiend om te volgen. Je voelt als het ware een klik tussen beiden hoofdpersonen. Er valt naast de dialogen, die steeds meer verworden tot een psychologische strijd met een erotische onderlading nog zoveel meer te genieten. Vooral het kleurengebruik mag er wezen. Je zou niet denken dat je met een film uit de jaren `60 te maken hebt. Geen duffe kleuren, maar wat felle kleuren, vooral de kleur rood dan.

Verder aangename muziek en prachtige opnames van de Italiaanse kust. Met name die grote trap, met de zon die daarop weerkaatste zag er fijn uit en maakte dat het idealistische plaatsje nog wat meer meerwaarde kreeg.

Het einde vond ik alleen wat minder. Speling van het lot of niet, ik vond het wat gemakkelijk. Zonder het auto - ongeluk had het einde al volstaan. Daarnaast deed dit abrupte voorval mij denken aan een andere Europese film die nog voordat Le Mepris het levenslicht zag werd gemaakt.

Voor mij had het eigenlijk wel mogen eindigen toen Bardot wegzwom uit het leven van Picolli. Origineel, omdat mensen vaak uit elkaar gaan na een woordenwisseling en daarna vaak weglopen of wegrijden.

Hoogtepunt voor mij was de scène waar wordt ingezoomd op een naakte Bardot, vanaf een apart camerastandpunt. 4*

Ja, dat viel mij ook weer op. De muziek staat vrijwel los van beeld en verhaal. Voortdurend wordt op willekeurige momenten strijkmuziek ingestart die in de gemiddelde Hollywoodfilm de romantische-ontknoping zou ondersteunen. Geweldig gedaan.

Deze Franse New Wave is meer dan brilliant en val meestal een beetje weg bij de meesterwerken van Jeanl-luc Godard zoals: A Bout de Souffle en Alphavile; echter is deze fim wel weer een groots succes maar mooi filtergebruik waardoor de felle kleuren naar voren komen.

Ja ja, en zo gebeurt het toch nog. Olaf moet concluderen dat Godard toch een film heeft gemaakt die gewoon, eehm, heel goed is. En ik weet ook waarom: dit is gewoon Antonioni-territory Een gedoemde relatie en twee mensen die uiteindelijk ronddolen in een veel te groot landschap. Bardot is de echtgenote de opeens niet meer houdt van haar man Piccoli. Laatste zit daardoor gevangen: hij kan het niet negeren en hij kan niet al te boos worden. Dus broeit de film tot aan het einde, waarbij je als kijker Bardot de nodige rotschoppen wilt verkopen. De muziek doet ook zijn ding. De gezwollen themamelodie van George Delerue wordt op zoveel ondramatische momenten ingezet, dat je de bui al vroeg ziet hangen. Nou vooruit, we proberen Pierrot Le Fou nog, met die vreselijke Belmondo...

Mooie film, met een mooie Bardot die je soms behoorlijk op de zenuwen werkt, door haar gedrag ten opzichte van Piccoli. Maar Le Mepris biedt meer dan een film over een relatie die stuk loopt tussen 2 mensen.

Palance die in weze het commerciele Amerika symboliseert, die enkel naakt wil zien in plaats van inhoud. Lang die daar lijnrecht tegenover staat en het behoud van artistieke kunst vertegenwoordigd. Des te ironischer is het dat Godard Bardot vaak naakt filmt, dit destijds onder druk van zijn producenten.

Godard moet vast een minachting hebben gevoeld voor de commerciele rommel die Hollywood vaak kon produceren en het is wat dat betreft vandaag de dag alleen maar erger geworden. Hij moet vast ook liefde hebben gevoeld voor de Italiaanse cinema, getuige de vele filmposters die je tegenkomt in de film op muren.

4*

Ook voor mij de beste Godard tot nog toe.

Grootste pluspunt is de soundtrack, heerlijk die terugkerende melodie. Creeerde een erg aangenaam sfeertje. Visueel gebeurd er op het begin na niet zo veel. Toch was het allemaal aangenaam om te volgen. Ook een paar best gelaagde camerabewegingen. De dialogen gaan weer van erg interessant naar ronduit saai. Toch is het merendeel leuk, verveeld heb ik me verder ook niet.

De acteurs doen het verder prima, Lang is ook een ontdekking. Ik vind de man zelf beter acteren dan regisseren. Sterke film die ruim 40 jaar na dato nog steeds z'n mannetje staat.

3.5* Dik.

Uitstekende film van Godard. Ook de beste film met Brigitte Bardot die ik tot nu toe heb gezien. Ook de korte erotische scenes met BB oogden zeer mooi. Film kent een mooi openingsshot en heeft verder een mooi kleurengebruik. Wat deze film echt ver boven het gemiddelde deed uitsteken is het gebruik van de passende lyrische muziek van George Delerue, die de film een geweldige sfeer geeft. Dit toont weer eens aan hoe belangrijk een filmscore is.

Bij herziening is deze film van Godard bij mij daarom ook in waardering gestegen dit itt tot "Week-end", waar Godard te veel zijn Marxistische boodschap verkondigde.

4,5*

Wat te doen?

Godard films zijn zeker niet geschikt als tussendoortje of als ontspannende zondagmiddagmatinee. En zonder voorkennis of nastudie is het helemaal lastig om er chocola van te maken. Onder een dun laagje vernis zijn het films voor de in-crowd, waarbij de graadmeter vooral wordt gevormd door de beruchte eigen parochie. Het zijn eigenlijk geen films; het zijn statements verpakt in iets wat op film lijkt.

Le Mepris is zo'n statement waarbij de vorm belangrijker lijkt dan de inhoud; 'style over substance' zou je kunnen zeggen. Normaal gesproken geen aanbeveling, maar in het geval van Godard is de vorm zó geladen en beladen dat deze ook weer inhoud krijgt.

Voor de casual kijker is het goed voorstelbaar dat Le Mepris een op zijn best verwarrende, misschien intrigerende ervaring is, en op zijn slechts een mager relatiedramaatje met een hoop flauwekul. Ik kan me dan ook goed verplaatsen in de tegenstribbelende studiobazen die wilden ingrijpen in Godard's werkzaamheden om de kans op commercieel succes niet helemaal te verprutsen. Het is ten slotte hun geld waarmee hij aan de slag ging.

Ik kan me ook goed verplaatsen in de kritiek van 'kenners' en beroepsrecensenten die Le Mepris zien als een egodocument waar Godard vooral zichzelf bevredigt en als een hautaine, pedante kwast zijn broodmeesters (en het casual publiek?) te kakken zet. Sterker nog, ik ben het wel met ze eens. De minachting (!) en arrogantie die Godard in en met Le Mepris laat zien is eigenlijk onuitstaanbaar.

En toch, als je dan wat meer weet - althans denkt te weten - van de achtergrond, van de ideeën, van de omstandigheden ten tijde van het maken van Le Mepris, en dat koppelt aan het talent, vakmanschap en zeker ook de onverbiddelijke meedogenloosheid waarmee Godard te werk gaat, dan is hier iets bijzonders aan de hand. Dan is hier misschien zelfs wel iets spectaculairs aan de hand. Het begrip en daarmee de bewondering voor de film neemt heel rap toe.

Wat te doen?

Le Mepris is de eerste film waarbij ik het voorlopig niet aandurf een beoordeling, laat staan een cijfer te geven. Het is eigenlijk hard werken om sowieso een beetje grip te krijgen op een 'film' van Godard.

Ik weet niet eens of dat eigenlijk ooit gaat lukken....

Erg goeie film. Luchtig en tegelijk een filosofische 'rit' naar kunst, emoties, geluk, cinema, hartstochtelijke liefde, passie, verdriet, begeerte, besluiteloosheid en onzekerheid. Visueel erg sterk. Prachtige beelden van mythische goden in combinatie met een van de mooiste klassieke muziek stukken ooit. Heerlijk! Thematiek doet de film veel aan Kiarostami's Under the Olive Trees denken. Heb immer een zwak gehad voor films die rond film afspelen. Ook de naturele acteerwerk komt daar overeen.

Ik heb maar weinig kritiekpunten maar toch de ietwat mindere aspect is dat de film ondanks dat het in feite een serieuze drama is wat flauw en knullige momenten achter laat. Daar doel ik me vooral op bepaalde conversaties tussen de producer en de rest. Heb verder genoten. Ik geef hem momenteel 4* maar het kan zo een 4,5* of een 5* worden. Maar dat zal ik nog even bewaren. Fijne reden ook om de film te herzien.

Een aparte film. Toch anders dan de andere Godard's die ik heb gezien. De film was rustiger, af en toe zelfs traag, maar wel boeiend. Aan de ene kant lijkt het typisch Godard, aan de andere kant juist niet. De camerabewegingen zijn veel vloeiender dan in de andere films die ik heb gezien bijvoorbeeld. De dialogen zijn net zo apart en ook de onderlinge relaties zijn weer af en toe bizar.

Een prachtig kleurenspel en een schitterende muzikale begeleiding. Mooie, vloeiende beelden en een uiterst originele (gesproken) inleiding. Het verhaal lijkt enorm oppervlakkig. Als je niet goed kijkt tenminste. Dan lijkt het slechts een verhaal over een vrouw die haar man zonder reden minacht. Dat is het niet zomaar denk ik. Er zijn ook parallellen te trekken met Godard's eigen leven en het is natuurlijk deels een aanklacht tegen de gevestigde orde in Hollywood. Ook mooi trouwens hoe de 'scenarist' in de film zijn eigen 'verhaal' probeert te verwerken in het script op een gegeven moment.

Opvallend dat Fritz Lang er in zit trouwens! Prachtig drama, niet bepaald om vrolijk van te worden. Het is denk ik een film die je moet grijpen. Ik vond het geweldig, mijn ouders, die ook keken, iets minder geloof ik.

Erg puur.

Puur omdat de film zo diep gaat op de 2 geliefden. De liefde is over, niks anders dan gezaag en geklaag. Heel andere romantiek dan anders maar niet minder waar, integendeel.

Godard levert opnieuw fantastisch werk af met de muziek onder de beelden. Werkelijk prachtige muziek en enorm sfeerbrengend bij de felle kleuren op het scherm. Zeer leuk hoe hij die openingsscène brengt.

De cast doet het ook goed. Eerste keer dat ik Brigitte Bardot aan het werk zie en ze stelt me niet teleur. Ook Michel Piccoli doet dat niet. Beiden brengen hun rollen en de dialogen erg overtuigend. Jack Palance is goed gecast als de dikke nek.

Leuk idee overigens om een regisseur te gaan casten als hemzelf. En erg leuk gebracht door Fritz Lang.

****

Hier kan ik absoluut niks mee... Het begon nochtans veelbelovend met de openingcredits waar er gewoon verteld werd wie aan de film meewerkte (dat was meteen het beste van heel de film) en de sterke scene op het bed waar het licht 3 x veranderde. Verder kon het me absoluut niet boeien. Ik raakte echt niet IN de film. Ligt het aan het feit dat Godard bijna heel de film weigert close te draaien? Ik weet het niet. In elk geval had ik het na een tijdje wel gezien met die long shots - plan séquences. De acteurs zijn goed, maar het kabbelt maar wat voort en de dialogen zijn zo overdreven esthetisch/poëtisch dat ik er niet goed van wordt.

Ik denk dat is A Bout De Souffle maar eens ga zien, Godard verdient zowieso nog een kans vermits hij één van de belangrijkste cineasten van de 20e eeuw wordt genoemd maar met deze film geloof ik het nog niet.