Le Mépris (1963)

Prachtige film, ik ben echt fan aan het worden van de Nouvelle Vague. Deze film gaat eigenlijk nergens over, maar tegelijk gaat hij daar dieper op in dan ooit. Ik heb zelden een emotie beter uitgewerkt gezien dan de o zo herkenbare verachting hier. Hoe moeilijk (in veel gevallen gewoon onmogelijk, maar als het lukt bereik je een band die erg veel kan weerstaan) het is om de zielige zwakte van iemand die je goed kent te erkennen en te verdragen, terwijl je het op geen enkele manier aan de persoon zelf kunt uitleggen, vind ik een erg fascinerend onderwerp, en dat de film errond zich voortsleept met de snelheid van een slak op weg naar de guillotine (of zoiets, ik ben niet zo goed in metaforen verzinnen ) geeft er wat mij betreft nog een extra charme aan. Absoluut de moeite dus, en een puike 4.5 waard.

Beste Godard die ik gezien heb.

Begint ook meteen geweldig. Godard die de begincredits laat voorlezen. Geniaal in z'n eenvoud. Volgende scene wordt getoond in drie kleurtjes ... rood, wit, blauw. Godard is een regisseur die mij erg aan Miike doet denken. De stijl is radicaal anders, maar ze zijn beiden even wars. Zelfs hun grootste mislukkingen bevatten nog interessante dingen, en in (bijna) elke film wordt er wel ergens buiten de lijntjes gekleurd.

Emotie vond ik niet zoveel terug in de film. Daarvoor was het geheel echt een te kille constructie. Godard maakt van z'n film een film. Gooit met de soundtrack, de dialogen zijn stijf maar hebben een duidelijk esthetische functie, personages lijken vaak aan touwtjes te hangen. Godard's films zijn het equivalent van de huidige street fashion. Het is gewoon cool om een scheur in je broek te hebben.

Opvallendst was de prachtige score. Echt heerlijke, sfeervolle muziek die bijna de helft van de film draagt. De andere bijna helft wordt gedragen door de dialogen. Het strakke stramien waarmee Bardot en Piccoli hun conversaties houden is iets wat rotvast de sfeer van een scene bepaalt. En een duidelijk gemis wanneer er even gezwegen werd. Volgens mij is Godard ook de enige regisseur die zo met dialoog omspringt.

Verder een aardig filmpje, paar leuke scenes en visueel net aardig genoeg. Boeiend regisseur. 3.5*

Niet Godards mooiste (dat is Vivre sa Vie), ook niet zijn beste (A Bout de Souffle, zonder twijfel) maar wel een prachtige film. Door de lovende recensies hierboven viel dat me echter stiekem een heel klein beetje tegen.

Qua stijl is dit de minst opvallende film van de vier Godards die ik heb gezien. Minder eigenzinnig en grensdoorbrekend, minder vuurwerk. Dat wordt gelukkig goedgemaakt door de locaties en het kleurgebruik, beiden heel bijzonder.

De drijvende kracht achter Le Mepris is echter toch B.B. Niemand is waarschijnlijk zo goed in het portretteren van een vrouw als Godard en wanneer die vrouw dan ook nog eens Brigitte Bardot is... Ze is mysterieus en toch tastbaar, verandert in een oogwenk van oppervlakkig tot nadenkend, zit boordevol leven en is tegelijk geassocieerd met de dood. Indrukwekkend.

Mooie thema's ook weer in deze film. Het onbegrip tussen man en vrouw, door geen van tweeen gewild en waarin beiden even onschuldig als verantwoordelijk zijn. Maar ook film zelf is een thema. En dan wordt er nog gespeeld met mythologie in dialogen waarbij je nauwelijks tijd hebt de helft van de ondertiteling te lezen. Esthetische functie, natuurlijk, maar mijn trek in een herziening komt toch niet louter voort uit deze esthetica.

Godard blijf ik een fantastisch regisseur vinden. Wil je hem vergelijken met Tarantino dan schakel je kunst en kitsch aan elkaar gelijk. Een verder betoog zal ik iedereen besparen. Voor dit kunststukje 4*.

Mijn 1ste Godard, maar een bijzonder fijne kennismaking.

Intigrerend is de juiste omschrijving voor deze film. De film verloopt in een rustig tempo en wisselt niet zo gek veel van locatie. Met name als beiden in hun huis vertoeven duurt het even voordat ze er weer op uitgaan. Waartoe zijn mensen die op elkaars lip zitten geneigd? Juist, tot praten. Veel dialogen onderling. Maar constant boeiend om te volgen. Je voelt als het ware een klik tussen beiden hoofdpersonen. Er valt naast de dialogen, die steeds meer verworden tot een psychologische strijd met een erotische onderlading nog zoveel meer te genieten. Vooral het kleurengebruik mag er wezen. Je zou niet denken dat je met een film uit de jaren `60 te maken hebt. Geen duffe kleuren, maar wat felle kleuren, vooral de kleur rood dan.

Verder aangename muziek en prachtige opnames van de Italiaanse kust. Met name die grote trap, met de zon die daarop weerkaatste zag er fijn uit en maakte dat het idealistische plaatsje nog wat meer meerwaarde kreeg.

Het einde vond ik alleen wat minder. Speling van het lot of niet, ik vond het wat gemakkelijk. Zonder het auto - ongeluk had het einde al volstaan. Daarnaast deed dit abrupte voorval mij denken aan een andere Europese film die nog voordat Le Mepris het levenslicht zag werd gemaakt.

Voor mij had het eigenlijk wel mogen eindigen toen Bardot wegzwom uit het leven van Picolli. Origineel, omdat mensen vaak uit elkaar gaan na een woordenwisseling en daarna vaak weglopen of wegrijden.

Hoogtepunt voor mij was de scène waar wordt ingezoomd op een naakte Bardot, vanaf een apart camerastandpunt. 4*

Uitstekende film van Godard. Ook de beste film met Brigitte Bardot die ik tot nu toe heb gezien. Ook de korte erotische scenes met BB oogden zeer mooi. Film kent een mooi openingsshot en heeft verder een mooi kleurengebruik. Wat deze film echt ver boven het gemiddelde deed uitsteken is het gebruik van de passende lyrische muziek van George Delerue, die de film een geweldige sfeer geeft. Dit toont weer eens aan hoe belangrijk een filmscore is.

Bij herziening is deze film van Godard bij mij daarom ook in waardering gestegen dit itt tot "Week-end", waar Godard te veel zijn Marxistische boodschap verkondigde.

4,5*

Erg goeie film. Luchtig en tegelijk een filosofische 'rit' naar kunst, emoties, geluk, cinema, hartstochtelijke liefde, passie, verdriet, begeerte, besluiteloosheid en onzekerheid. Visueel erg sterk. Prachtige beelden van mythische goden in combinatie met een van de mooiste klassieke muziek stukken ooit. Heerlijk! Thematiek doet de film veel aan Kiarostami's Under the Olive Trees denken. Heb immer een zwak gehad voor films die rond film afspelen. Ook de naturele acteerwerk komt daar overeen.

Ik heb maar weinig kritiekpunten maar toch de ietwat mindere aspect is dat de film ondanks dat het in feite een serieuze drama is wat flauw en knullige momenten achter laat. Daar doel ik me vooral op bepaalde conversaties tussen de producer en de rest. Heb verder genoten. Ik geef hem momenteel 4* maar het kan zo een 4,5* of een 5* worden. Maar dat zal ik nog even bewaren. Fijne reden ook om de film te herzien.

Erg puur.

Puur omdat de film zo diep gaat op de 2 geliefden. De liefde is over, niks anders dan gezaag en geklaag. Heel andere romantiek dan anders maar niet minder waar, integendeel.

Godard levert opnieuw fantastisch werk af met de muziek onder de beelden. Werkelijk prachtige muziek en enorm sfeerbrengend bij de felle kleuren op het scherm. Zeer leuk hoe hij die openingsscène brengt.

De cast doet het ook goed. Eerste keer dat ik Brigitte Bardot aan het werk zie en ze stelt me niet teleur. Ook Michel Piccoli doet dat niet. Beiden brengen hun rollen en de dialogen erg overtuigend. Jack Palance is goed gecast als de dikke nek.

Leuk idee overigens om een regisseur te gaan casten als hemzelf. En erg leuk gebracht door Fritz Lang.

****

More Bold! More Brazen! And Much, Much More Bardot!

Ik kende Jean-Luc Godard eigenlijk alleen maar van naam en faam. Had al een aantal keren getwijfeld om eens een film van hem mee te pakken maar kon nooit eigenlijk goed kiezen, vooral ook uit schrik dat ie zou tegenvallen. Ik was dan ook blij dat ik deze in de bibliotheek vond, een Godard met Bardot. Kan moeilijk tegenvallen?

Toch gebeurt het. Misschien waren mijn verwachtingen wat te hoog gespannen maar ik vond hier maar redelijk bitter weinig aan. De openingscredits zijn wel leuk gevonden doordat de crew gewoon wordt opgenoemd en ook de scène erna met Bardot en Piccoli hun gesprek in bed kon mijn aandacht ook nog vasthouden. Jammer genoeg komt het verhaal nooit echt op gang en verveelt het allemaal ook vrij snel. Vooral doordat in het begin van de film er vooral gebruik wordt gemaakt van de tolk Francesca waardoor je dezelfde zin elke keer in twee verschillende talen hoort. Mijn DVD versie koos er dan ook willekeurig voor om nu eens het Franse te ondertitelen, dan het Engelse en soms helemaal niets. Le Mépris slaagt er alleen in om helemaal op het einde waar Bardot zich te pletter rijd met Palance mij wat te verbazen. Dat was dus dan ook nog het interessantste van de film. Jammer dat de film daarna dan ook gedaan was. Ik kreeg trouwens ook constant een Otto e Mezzo gevoel bij deze film en dat is in mijn ogen geen pluspunt.

Brigitte Bardot was eigenlijk de enige reden dat ik erin slaagde om de film uit te zien. Ze slaagt erin om de gehele film perfect op haar schouders te dragen. Geen wonder dat ze de Franse versie van Marilyn Monroe wordt genoemd. De rest van de cast vervalt eigenlijk bijna in het niets tegenover Bardot maar vooral Fritz Lang was irritant. Kan hij toch beter films maken dan acteren.

Visueel slaagt het ook allemaal wat tegen. Buiten hier en daar wat mooi kleurgebruik en het rood-wit-blauw in het begin van de film, wat dan ook nog eens verschrikkelijk lelijk was, gebeurt er bitter weinig. De enige mooie scène was dan ook wanneer Piccoli werd betrapt op het versieren van Francesca door Bardot op weg naar de WC. De trap rechts in beeld en Bardot en Piccoli links, zag er echt mooi uit. Wat dan wel weer goed was, was de muziek. Normaal let ik hier niet zo heel hard op maar de deuntjes die hier in voorkwamen waren wel knappe stukken.

Teleurstelling, zal de eerste en waarschijnlijk de laatste Godard zijn voor een lange tijd.

2*

Prachtige poster trouwens.

Mijn eerste Godard en Le Mépris stort zich m'n top 20 binnen (over een plekje bij de eerste 10 ga ik eens goed nadenken). Wat een a-dem-be-ne-mend mooie film is dit!

Beginnend bij de credits zijn de eerste 30 minuten haast ongeëvenaard. Het tedere spel van het koppel, de ontmoeting op het filmpark, en dan het stuk bij het landhuis. De scene als Jack aankomt en we een zichtbaar neergeslagen Camille langzaam in de ogen kijken is van een grootse schoonheid, misschien wel mijn favoriete shot ooit. Zeker gevoegd bij de prachtige muziek die doorweven in de hele film zeer nadrukkelijk aanwezig is, maar slechts bijdraagt aan de schoon- en grootsheid.

Haast achteloos verandert de setting naar het huis van het koppel, waarin de twee op constante voet van oorlog en vrede, van liefde en haat hun discussies voeren. Godard neemt hier z'n tijd om langzaam maar zeker vast te stellen dat er vanaf hier geen weg terug is. Zelfs, of misschien wel juist, niet in de Capri setting, waarin Paul langzaam begrijpt wat er tussen de twee mis is gegaan.

Het verhaal wordt gelardeerd met heerlijke (film)grapjes (de vertaalster die een zin vertaalt voordat hij wordt uitgesproken, de scene in het theater, Bertolt Brecht) en schitterende shots, te veel om op te noemen dus daar ga ik me maar niet aan wagen. De film is visueel een kunstwerk, is verder aandoenlijk, intelligent, een feest om naar te mogen kijken.

5* voor dit meesterwerk.

Net gezien, ronduit schitterend.

Voorgelezen openingscredits? Zo simpel, maar geweldig effectief.

Een scène van 2 personen in bed, waarvan één een schitterende halfnaakte vrouw, die 2 keer van kleur verandert? Typisch Godard, maar heerlijk onverwachts.

Dit zijn nog maar 2 voorbeelden uit de opening van de film, waarna o.a. de lange scène in de flat en de scènes bij de villa volgen. Het is allemaal heerlijk anders, maar oh zo effectief.

Fritz Lang als zichzelf, een evil producer, een mooie (en dat is me toch een understatement) vrouw, een scenarist die worstelt met zijn werk en relate, en een verhaal dat aan de ene kant nergens over gaat, maar aan de andere kant geweldig diep gaat.

En dan ook nog geschoten op een manier dat je elke still zo aan de muur kan hangen. Én een intrigrerende soundtrack, die, zo lijkt het, te pas en te onpas komt en gaat. Maar zoals al gezegd, het werkt. Ik kan me voorstellen dat dat niet voor iedereen geldt, maar ik ben haast verliefd.

4.5*, met eigenlijk gegarandeerde verhoging binnenkort, want die blu-ray gaat zeker vaker de speler in.

Godard toont met Le Mepris de botsing tussen het Europese artistieke en de Amerikaanse commercie. Maar hoewel dit de kern van de film vormt, het door de studio gedwongen worden om een film van nota bene Fritz Lang te herschrijven, komt het ook niet verder dan dit gegeven.

Le Mepris lijkt daarmee oppervlakkig te blijven, waarbij slechts eenmalig echt gerefereerd wordt aan de relatie tussen kunst en geld, wat ik graag uitgediept had gezien. Daarnaast loopt een liefdestragedie die verbonden is met het voornoemde plot, maar ook deze connectie wordt nergens uitgediept, wat de lange gesprekken uiteindelijk langdradig maken.

Of ik begrijp nog niet hoe je Godard dient te bekijken. Ik had niettemin iets onconventionelers verwacht, wat mijn lichte ontgoocheling kan verklaren. Niettemin mooi gebruik van Delerue's muziek, een interessant hoewel tevens sterk pretentieus karakter en thema en enkele goede vondsten.

Niet het grote Godardmeesterwerk waarop ik had gehoopt, maar toch zeker een uitstekende film. Het eerste half uur is wellicht het beste wat Godard ooit gedaan heeft. De credits, de naaktscène, de eerste confrontatie tussen Palance en Lang, het gedrag van Bardot nadat ze met Palance is meegereden: perfect. Na de credits en die eerste bedscène viel het met al snel op dat Godard zijn gebruikelijke speelsheid wat inperkte. Geen grootse filmtruukjes, maar hoogstens een paar grapjes tussendoor die niet eens doorgezet worden tot het technische gebied van de film. Maar deze ingetogenheid (voor Godard dan) levert een wat meer consistente film op dan gewoonlijk. Dat het allemaal wat serieuzer van toon is werkte ook goed. Dit is waarschijnlijk het dichtst dat Godard ooit is gekomen bij echte mensen op film vastleggen.

Helaas levert het uiteindelijk toch niet zijn beste werk op, want in het midden bevind zich ineens een half uur durende discussiescène, waarin Bardot en Piccoli door het huis lopen en ruzie maken, om het vervolgens weer bij te leggen en dan weer ruzie te maken. Op zich heel goed gedaan, maar het heeft te weinig inhoud voor een scène van een half uur. Na een kwartier/ twintig minuten is alles wel gezegd en gaat het gewoon door. De rek raakt eruit. Daarna zitten nog wel mooie stukken, met name die rond De Odyssee, maar het centrale punt van de film, de relatie Piccoli-Bardot, staat stil en iedere dialoog is een herhaling van de vorige. Het hielp ook niet mee dat Godard zoiets dergelijks al deed in A Bout de Souffle. Daar zit ook zo'n ellenlang gesprek in over trouw en ontrouw.

Maar wat goed is is dan ook daadwerkelijk goed. Het acteerwerk is niet heel bijzonder, al is Jack Palance hier wel een opmerkelijke verschijning en is het leuk om Fritz Lang als een overduidelijk geïdialiseerde versie van zichzelf te zien. De film scoort hoog op het audiovisuele vlak, met schitterende muziek en vooral prachtig kleurgebruik en art-direction. De zomerse sfeer is een mooi contrast met de kilheid van de relaties in deze film.

Interessant is ook de subtext, waar ik pas van hoorde na het kijken van de film. Dit was Godards enige big budgetproject (ik vroeg me al af hoe hij Bardot hierin kreeg) en hij had zelfs een Amerikaanse producer die vooral Bardot naakt wilde zien. Deze producent wilde graag zijn stempel op de film drukken, maar in plaats daarvan maakte Godard een film over de strijd tussen een producent en een regisseur. Rara wier hier als de boeman afgebeeld wordt. Ook gebruikt Godard hier CinemaScope terwijl hij Lang er kritiek op laat leveren en spot hij stiekem met Bardots status als sekssymbool. Het zit dan ook vooral in deze kleine dingetjes dat we Godards speelsheid terugziet. Door de hoge druk bracht hij ze echter wat subtieler dan voorheen.

Dus eigenlijk is het gewoon een prima film die in mijn hoofd blijft doorgroeien. Wellicht dat ik bij herziening wat meer kan met die eeuwig durende discussiescènes tussen Bardot en Piccoli.
3,5*

Le Mèpris voelt aan als een noodlotsdrama, als een requiem haast. De soundtrack draagt daar enorm veel aan bij. Het einde van een relatie, liefde wordt minachting, het einde aan Godards rotvaste ideeën over cinema misschien ook. En hoewel Godard hier genoeg speelt met vorm gaat het nooit dat noodlottige gevoel in de weg zitten, is het meer ingehouden dan in veel van zijn andere films. Nog steeds duidelijk een geconstrueerde film, niet direct een emotionele rollercoaster, maar wel met een constant triest gevoel. Fraai levendig ook al zitten we bijna de halve film in een appartement.

Helemaal duidelijk wordt nooit waarom de liefde minachting wordt, aanwijzingen genoeg, maar het lijkt uiteindelijk het noodlot, net als het einde.

Mijn favoriet van de Godards die ik tot nu toe zag.

4.0*

De film begint heel typisch waarbij een filmset wordt getoond met een camera die langzaam op de kijker afkomt, terwijl een voice-over de introtitels uitspreekt. Een film in een film. Jean-Luc Godard geeft met zijn Le mépris erg af op de Amerikaanse cinema. In films als À bout de souffle deed hij dat al op gebied van stijl, maar hier doet hij dat met inhoud: zo wordt een Amerikaanse producent afgeschilderd als een autoritaire hufter. Brigitte Bardot is onvergetelijk en de kleine rol van Fritz Lang als zichzelf is natuurlijk prachtig. Qua stijl is deze film meer toegankelijk voor de mainstreamfilmliefhebber, maar qua vertelling alsnog erg bijzonder.

Soms kom je wel eens een film tegen van Jean-Luc Godard die goed werkt. Waarin de vreemde geluidslassen en idiote cuts zijn beperkt en waarbij we zelfs iets boeiends te zien krijgen tussen de randen van het kader. Le Mépris is zo'n film. Niet dat we met een ongelooflijk goed verhaal te maken hebben maar de vele filosofietjes en constateringen over kunst werken nog zeer degelijk en de film zit bomvol erg prettige scenes. Brigitte Bardot en Jack Palance spelen mooie personages maar de show wordt toch echt gestolen door Fritz Lang die hier zichzelf speelt. Godard richt zich vaak op de cineviel met z'n films en tussen die films is Le Mépris toch wel zo'n beetje de cinevielenporno, gaafe film.

Vond hem wat minder dan bijv. A Bout de Souffle en Bande a Part. Iets te dichtgemetseld ofzo. Ik mistte zo hier en daar het frivole en pakkende uit die films.

Langs de andere kant wel een aardige film, en ik snap wel weer dat dit als Godard's beste beschouwd zal worden. Het kleurengebruik is fantastisch, over elke camerapositie en beweging is diep nagedacht, scenes zijn plaatjes. Maar toch had het niet het gewenste effect op mij. Zo'n soundtrack maakte in het begin nog indruk op me, maar hoe langer de film duurde en hoe vaker exact dezelfde compositie werd herhaald, hoe vervelender ik hem vond.

3*

Ah, godard kan ook een mooi drama brengen. Een bizar, bevreemdend en afstandelijk drama had ik al van hem gezien. Ook hier zitten het absurdistische wel weer in. Mensen zijn in zijn films niet in staat normaal met elkaar te communiceren. Een terugkerend thema in al zijn film. Gesprekken ontsporen zonder duidelijk aanwijsbare reden. In deze film is het niet duidelijk waarom het echtpaar ruzie heeft, dat moet je als kijker zelf aanvoelen. En dat komt langzaam, maar zeker. Vond de mooie beelden, Schitterende muziek en de aparte sfeer in deze film erg goed werken. Hoewel de combinatie van een film over filmmaken en een drama niet voor de handliggend is, is het best gevaarlijk om bij het dramatische gedeelte niet in cliches te vervallen. Voor elke andere regisseur dan Godard dan. Er is niemand in de wereld (vroeger of nu) die er voor kan zorgen dat 2 mensen in een kamer die praten en zwijgen (en dat is het dan zo'n beetje) boeiender kan houden. Echt heel grote klasse. Unieke film, die nog even een aparte vermelding voor het geweldige eind verdient.

Op momenten is dit van de beste cinema ooit gemaakt, als geheel ook heel bijzonder, maar als ik het vergelijk met andere films die ik heel erg goed vind, legt deze het nog wel af. Dat is de enige reden dat ik niet hoger dan 4 sterren kom.

Mijn tweede Godard, na A Bout de Souffle en deze film is me wat beter bevallen dan die eerste. Vooral die zogenaamde jumpcuts vond ik zijn eerste film nogal irritant en niets toevoegend aan de film. In deze film komt dat gelukkig niet terug en moet ik zeggen dat het zelfs een meer dan aardige film is. Wat vooral opvalt aan deze film zijn de mooie kleuren in combinatie met de sterke, steeds weer terugkerende soundtrack van de film, die je precies het gevoel geeft dat bij de film past.

Brigitte Bardot en Michel Piccoli vormen een interessant koppel wiens hoogtijdagen inmiddels ruim achter ze liggen. Wat ik wel grappig vond in deze film zijn de momenten waarop ze met Jack Pallance moeten praten, die Engels praat en waarbij constant een vrouw loopt die alles voor hen vertaald. Ook leuk is de rol van Fritz Lang, die zichzelf speelt en best wel grappige opmerkingen heeft. Een minpunt vond ik op een gegeven moment de steeds terugkerende discussies tussen Bardot en haar man, die eerst nog wel boeiend waren, maar erg lang duurden en waarbij het op een gegeven moment leek dat ze in herhaling vielen.

Het einde is dan weer wel erg sterk en dan vergeet ik trouwens nog de sterke zomerse, maar soms ook koude sfeer te noemen die deze film uitstraalt. Ja best een mooie film dit, met een ietwat minder middenstuk, maar verder genoeg elementen om dit boven de gemiddelde film uit te tillen.

3,5*

Mijn 3e Godard, deze Le Mépris en waar ik eerst nog dacht dat deze regisseur misschien wel niet helemaal aan mij besteed leek te zijn, trekt deze schitterende film me (gelukkig) over de streep. Drie keer is scheepsrecht - wat een genot!

Na de eerste tien minuten van deze film wist ik direct al dat dit mijn favoriete Godard (tot nu toe) zou gaan worden. De opening waar de credits worden voorgelezen - vreselijk, wat simpel, maar owh, wat leuk. Wat daarna volgt is niet helemaal van deze wereld geloof ik. Ik kreeg echt direct een brok in mijn keel toen ik de combinatie Brigitte Bardot (naakt op bed) met de niets minder dan briljante soundtrack voorgeschoteld kreeg.

Hoe kan je van zo'n simpel lijkend iets zo iets briljants maken? Zo dus! En dat is het begin nog maar. Ja, die muziek... zucht. Direct één van mijn favoriete scores allertijden - prachtig hoe deze steeds weer komt opzwepen. Ik vond de chemie tussen Bardot en Piccoli briljant. Ongrijpbaar, onbegrijpelijk, meeslepend, ontroerend - het noodlot.

Een prachtig, meeslepend verhaal, mooie locaties; schitterend geschoten, zowel de cinematografische hoogstandjes naar het einde toe als de uitermate simpel lijkend, maar briljant en effectief geschoten scénes in het appartement. Uitstekende, interessante dialogen, afgewisseld met luchtige momenten en de meer aangrijpende kant van het verhaal; liefde - minachting, waarom? Moelijk en intrigerend.

En dat natuurlijk ook vooral door de steeds weer opzwepende muziek die ik nooit weer zal vergeten; bril-jant x 10. Ik heb genoten van mijn 3e Godard, dé film die mij ertoe aanzet om meer van deze regisseur te gaan zien. En anders zie ik deze wel weer.

Weer eens herzien en onvoorstelbaar hoe erg deze Godard groeit per herziening. Zoveel symboliek d.m.v. subtiele referenties, veel 'persoonlijke' reflecties van Godard, Coutard's cinemascope fotografie is betoverend (vooral Capri ), Fritz Lang als zichzelf (maar ook als Godard) maar niet vergeten dat Paul de grootste raakvlakken heeft met Godard zelf, B.B., Capri. Erg persoonlijke film die zowel op filmtechnisch vlak zijn tijd ver vooruit was (tot op heden is er geen regisseur die ook maar een beetje in de buurt van Godard kwam) maar ook qua symboliek en surrealisme kent het zijn gelijke niet. Ik waardeer het vooral omdat het een hele persoonlijke film is van Godard waar zijn vervreemding van Anna Karina centraal staat. Groeit nog meer in mijn persoonlijke top.

Maar weer een Godardje meegepikt, de derde alweer. En ik ben er wederom niet uit wat ik er van moet vinden. De film is ongewoon (of juist typisch Godard?) en heeft een lichtvoetig stijltje. Halverwege de film wordt bijvoorbeeld een half uur uitgetrokken tussen Bardot en Piccoli die een hele discussie hebben over van alles en nog wat. Dan besluiten ze wel naar Capri, dan weer niet, dan weer wel. Beetje oeverloos, maar ja ik bleef toch enigszins geboeid kijken. Gelukkig voor de kijker gaan ze naar Capri en word je op het eind van de film daardoor getrakteerd op schitterende natuur.

Maar toch, ik weet het niet. Uuiteindelijk heb ik het idee dat ik na iets heel magers gekeken heb., wat toevallig niet vervelend was om naar te kijken De uitwerking van het dilemma (Piccoli krijgt de opdracht om een verhaal commercieel aantrekkelijker te maken) vond ik niet heel super gedaan. Brigitte Bardot is zeker knap, maar zo bijzonder vind ik haar voorkomen ook niet. Tenslotte had Le Mépris ook nog regisseur Fritz Lang als zichzelf, dat was dan wel weer stoer. Maar ik heb absoluut niet het idee gehad dat dit weer een ander meesterwerk was van Godard.

The wise man does not oppress others with his superiority

Kil, pretentieus drama dat vooral het intellect aanspreekt, maar enige emotie volledig achterwege laat. De film behandeld uiteindelijk twee, niet te onderschatten, thema’s: dat van een uiteenvallend huwelijk en de relatie tussen artistieke en commerciële kunst. Beide elementen worden echter zo vlak uitgewerkt dat ze geen van beiden echt overkomen.

Elke film bevat een aantal lacunes die de kijker dient in te vullen. Dat is niet te voorkomen. Soms ligt het aantal lacunes in een film zelfs dermate hoog dat er veel eigen interpretatie bij moet komen kijken: Bresson is een filmmaker die dit op redelijk meesterlijke wijze weet toe te passen. Noodzakelijk is dan wel de aanwezigheid van aanknopingspunten, wat een uitgangspunt moet vormen waar de kijker iets mee kan. Maar in Le Mépris krijgt het publiek er wel érg weinig toegewezen om te kunnen achterhalen wat de oorzaak van Camille’s plotselinge minachting jegens haar man is. En deze oorzaak is wel degelijk erg belangrijk om interesse te kunnen opbouwen voor de rest van de film: zo zonder blijven alle motivaties van de personages uitermate vaag en wordt het opbrengen van sympathie een lastige opgave. Bovendien vallen de dialogen uiteindelijk net zo vaak in de herhaling als de sentimentele soundtrack, zodat beiden na verloop van tijd vooral beginnen af te stompen.

Het thema rondom het artistieke dilemma blijkt Godard uiteindelijk heel gemakkelijk in twee zinnen duidelijk te kunnen maken: “In deze moderne wereld dienen we te accepteren wat anderen willen. Waarom is geld zo belangrijk geworden in wat we doen, wat we zijn en wat we worden?” De verder overbodige aanloop hier naartoe lijkt voornamelijk als excuus gediend te hebben om Godard’s kennis van Homerus, Dante, Hölderling en Brecht mooi te etaleren.

Le Mépris bevat desalniettemin mooi gestileerd camerawerk en dito kleurgebruik dat altijd een mooi contrast vormt met de losse cinema varité-aanpak in Godard’s zwartwitfilms. Toch mist de film hiermee wel de speelsheid van de meeste andere Nouvelle Vague Godardfilms. Er toch nog even terloops een pistool instoppen (wat meer een grapje naar Godard’s eigen opmerking dat je voor film niet meer dan een vrouw en een pistool nodig hebt lijkt te zijn dan een daadwerkelijke toevoeging aan het verhaal) helpt nergens om de film een vlotter tempo te geven zoals we dat kennen van de meeste Godardfilms. Het dichtst dat Le Mépris hierbij in de buurt komt, is in de komische scènes waar iedere zin tussen de producent en Paul vertaald moet worden door de Italiaanse tolk. Verder lijkt een liefdesdrama niks voor Godard te zijn: traag, kil en vooral gespeend van enige interessante bevindingen.

Zo is 't maar net (niet). Dat zinnetje zou getypt kunnen zijn door Camille Javal, wier carrière als tikgeit jammerlijk in de knop gebroken wordt, en daarom haar kunsten op dat gebied niet heeft kunnen perfectioneren .

Maar gelijk heb je. Godard laat zijn film over een stuk of drie sporen tegelijkertijd lopen, en dat levert een opmerkelijk schouwspel op. De gekunsteldheid van dialogen, scènes (schiet Ulysses zichzelf daar door de keel?) en verhaal ligt er dik bovenop, met uit behoorlijk dikke (Lang) en flinterdunne (Prokosch) boeken citerende, schematische figuren, en allerlei andere visuele en tekstuele gebbetjes waarbij je je soms afvraagt wat je er mee aan moet. Je zou je er haast rood en blauw aan gaan zitten ergeren...

Uit de intro wordt al duidelijk dat de heer Godard zijn visie op (het maken van) film met ons wil delen, met daarin de ietwat clichématige tegenstelling tussen (Europese) cultuur en (Amerikaanse) commercie. Maar daar blijft het niet bij; op die basis weet hij uiteindelijk een fascinerende en ook geestige film te bouwen.

Godard weet het 'nadeel' van Bardot (die hem in eerste instantie, uit commerciële overwegingen, kennelijk werd opgedrongen door producer Ponti) om te toveren in een voordeel, door juist die commerciële druk thematisch te incorporeren in zijn film: de kont van onze heldin is regelmatig, opzichtig en schijnbaar niet-functioneel in beeld, maar tegelijkertijd is dat misschien toch iets wezenlijks aan het vrouwelijke in mannelijke ogen: het erotisch-zinnelijke, dat hem ofwel kan inspireren tot grootse daden, of dat hij kan misbruiken.

Wat dat (die verbinding van het erotische met de artistieke 'inspiratie') betreft, spreekt het gesleep met, en het nadrukkelijk geblader in, het kloeke plaatjesboek met oud-romeinse, eh kunst, misschien ook wel boekdelen.

Dat brengt me bij het in mijn ogen kloppend hart van de film: de teloorgang van een kunstenaar, die zich ten koste van zijn artistieke integriteit uitlevert aan de commercie, gespiegeld aan - of zelfs verbeeld als - het op de klippen lopen van zijn huwelijk.

Het gedrag van Camille komt in een ander licht te staan als je haar niet alleen ziet als het lieftallige, doch ietwat wispelturige vrouwtje van de schrijver, maar ook, of misschien wel in wezen, als zijn inspiratie, zijn artistieke geweten. Zijn muze, zogezegd, om in de sfeer van de film-in-de-film te blijven. En dat geweten komt in opstand als het in de uitverkoop wordt gedaan, zich dan manifesterend als een ware jungiaanse 'anima': irrationeel, nukkig en onvoorspelbaar, waarmee het kwaad kersen eten is als je haar tegen je in het harnas jaagt.

Aardig in dat verband is de scène waarin Paul aan het werk is op zijn.. typemachientje, en zoiets als 'zij moest een beslissing nemen die tegen haar natuur inging' op papier weet te krijgen. Het lijkt te duiden op (zelf-)inzicht, en dat bevalt Camille kennelijk, want op dat moment bakt zij weer even zoete broodjes met hem.

Wie weet hebben we hier wel te maken met een 'Persona'- achtige constructie in de vorm van de vierhoek Paul, Camille, Prokosch en Francesca, symbolisch overschaduwd door de mythische figuren Minerva, Neptunus, Ulysses en Penelope. Voor het gebruik van de kleuren rood en blauw (en geel) zou ik maxcomthrilla's term willen gebruiken, en ik heb ook gebiologeerd zitten kijken naar de ontregelende, flitsende flashbacks (met hup, ook een flashforward er in).

Klaarblijkelijk is het dus weer een 'dialoog van Godard met zichzelf', maar iemand van zijn statuur weet dat moeiteloos boven de navelstaarderij uit te tillen. Le Mépris heeft in ieder geval op mij, in al zijn overduidelijke, demonstratieve gekunsteldheid en opgelegde symboliek, een grote indruk gemaakt.

Deze film confronteert de grootsheid van de homerische Oudheid met de banaliteit van het heden. Toen waren er goden en helden. Odysseus trotseerde alle gevaren om terug bij zijn geliefde Penelope te raken. Nu is de mens nietig. Zonder duidelijke reden blijkt Camille plots niet meer van Paul te houden.

Visueel interessant is de suggestie dat de godenbeelden bewegen, terwijl in werkelijkheid de camera beweegt. Ook de verandering van belichting tijdens de erotische openingsscène is mooi. In gekleurd licht krijgt BB (Brigitte Bardot, niet Bertold Brecht) zelf iets goddelijks; in gewoon licht is ze van vlees en bloed.

Mijn tweede Godard na Alphaville en mijn eerste film met Brigitte Bardot. Een erg mooie vrouw om te zien, maar dat maakt helaas nog geen goede film.

De openingscredits die voorgelezen werden waren geniaal, maar verder waren de hoogtepunten schaars. Een paar mooi gestileerde shots met Bardot met name, maar voor de rest kwamen de beelden erg als door de tijd ingehaald op me over. Niet verwonderlijk gezien de leeftijd van de film, maar niettemin beviel het wat minder. De muziek viel in positieve zin op, maar heeft ook weer niet een memorabele indruk op me achtergelaten.

Dan het verhaal. Wellicht dat ik dit een stuk interessanter vind als ik het zelf meegemaakt heb, en er veel van mezelf in herken, maar ik kon er niet zoveel mee. Het komt wel over alsof er een sterke filosofie achter zit, met de parallellen met het Odyssee verhaal waar de hoofdpersoon zelf naar zoekt, maar het raakt me bar weinig. Misschien dat als ik de film flink wat later nog eens zie, ik het meer zal waarderen. Voor nu 2*.

Bijzondere film. Nergens wekt Godard de indruk om realisme in zijn film te krijgen - altijd weet je naar een stuk cinema te kijken. Maar het werkt wel. De film is de hele tijd boeiend, de muziek is bijzonder mooi, het naturelle spel heerlijk en toch lukt het men om de wat (bewust) geforceerde dialogen oprecht eruit te krijgen. Verder mooie beelden (vooral in het begin) en het aantrekkelijke tolkmeisje Francesca helpt ook mee. Bij uitstek is dit een film die ik nog weleens vaker zou willen zien. Ook omdat de ideeën niet allemaal direct doorkomen en er volgens mij veel meer in zit dan op het eerste gezicht of bij een eerste kijkbeurt is te zien.

Maar ook, de film liet me verder volstrekt koud. Hoewel ik me geen seconde heb verveeld was de film als geheel net te afstandelijk om het echt een meesterwerk te nemen. 4,0*.

Mooie cinema.
Eigenlijk heb ik me nooit in de films van Godard (zoveel zag ik er nu ook nog niet), kunnen vinden, op "Vivre sa Vie" na, maar deze hier is toch heel bijzonder.
Wat er uitspringt is natuurlijk de wondermooie muziek (die beslist de film op een hoger niveau tilt) maar, naast het speciale van het samenbrengen van het quartet Bardot-Piccoli, Palance-Lang, zijn het vooral een pak schitterende scènes die zullen blijven hangen, zoals de grote dispuutscène met Brigitte met zwarte pruik en felrode badmantel en Piccoli met wit laken als een Romeinse senator (maar met hoed op), de openingscène van de film en het knap camerawerk die de twee hoofdrolspelers doorheen de ganse film expressief in beeld brengt.
Michel Piccoli en Brigitte Bardot zijn trouwens perfecte vertolkers.
Brigitte spant echter de kroon, een actrice in staat een onderhoudende rol te vertolken en met meer inhoud dan wat van een seksbommetje uitsluitend wordt verwacht.
Haar uitspraak en gevatte intonatie in haar stem, bewonder ik al vast, ook al zegt ze maar "Pourquoi ? " of "Je ne sais pas".

Mooie film en voor Godard toegankelijk. Het gaat over de verfilming van de Odyssee, maar het verhaal over Paul en Camille is de Odyssee in een moderne vorm. Paul zegt wel dat hij van haar houdt, maar uit zijn gedrag blijkt dat niet. Als de arrogante Amerikaan haar mee vraagt ziet hij hem niet als een bedreiging en had in feite jaloers moeten reageren om zijn liefde te tonen. Blijkbaar wil hij de producer niet beledigen en vindt het gedrag van de producer tegenover Camille ondergeschikt, terwijl Camille had gewild dat hij voor haar had gekozen.

Overigens kun je de Odyssee ook een variant noemen op het verhaal van Adam en Eva in het paradijs, waar Adam niet ingrijpt als de slang Eva verleidt. Hier is Capri het paradijs en de producer de slang.

Brigitte Bardot is prachtig, en de algehele stijl is best fijn voor het oog (net als het mooie Capri met het bijzondere huis en de meeste camerastandpunten), maar verder denk ik niet dat ik echt veel kan met Godard (dit is mijn derde).

Het is op zijn best soms wat Woody Allen avant la lettre, met 2 personages die al pratend door het huis lopen en in en uit beeld verdwijnen. Maar dan inhoudelijk allemaal een stuk humorlozer en vervelender.

De achtergrondmuziek doet ook nogal random aan, het zwelt op de raarste momenten aan, midden in wat lijkt een casual dialoog. Ook het geluid zelf is op momenten enorm slecht en de beeldkwaliteit wisselt ook nogal eens.

Geen idee of dat allemaal expres is, Godard kennende wel, allemaal wat spielerei met vorm, net als dat heen en weer pannen van de camera, maar echt geslaagd vind ik dat allemaal niet echt. Alleen het kleurgebruik, waardoor ik nieuwsgierig werd naar deze film is inderdaad wel de moeite waard.

Inhoudelijk zie ik vaagjes wel wat Godard probeert te doen, maar heel boeiend vond ik dat verder niet.

Het bijzondere is dat de film tegelijkertijd oppervlakkig en diepgaand (tot op het pretentieuze af) is. Hoewel de film in theorie misschien boeiend is, vond ik het in de praktijk, afgezien van het visuele toch een te taaie zit voor een hogere beoordeling.

kleine 3*

Positief verrast.

Mijn 21e Godard (eigenlijk 6e wanneer we shorts en Histoire(s) du cinema niet meetellen) en de tweede dit jaar na Pierrot le Fou (1965) in maart. Dan beviel Le Mépris toch beduidend beter. Metaniveau filmwereldje heb ik een zwak voor, maar wanneer een meester als Godard het uitvoert, met Fritz Lang in de cast, dan begin je al met pluspunten. Krankzinnig genoeg had ik na al die duizenden films nog steeds slechts één miezerig Brigitte Bardot filmpje gezien, het drieluik Histoires Extraordinaires (1968), waar ze een rolletje in speelt. Bijzonder hoe iemands iconische status, veelvuldige afbeelding en referenties je kunnen doen geloven dat je al het een en ander van iemand gezien hebt in de loop der jaren, terwijl dit amper het geval is. Hoe dan ook, ook BB verrast vanaf het eerste shot. Wat een verschijning.

Deze eerste keer kijken dwaalde ik regelmatig af door de prachtige muziek van het speciaal voor deze film door Georges Delerue gecomponeerde Camille's Theme. Iets soortgelijks overkwam me destijds bij het horen van Martynovs The Beatudes in La Grande Bellezza. Tevens bleef ik kijken naar wat Godard allemaal aan het doen was, met zijn shots. Heerlijk. Nadeel: op een gegeven moment betrapte ik me er op dat ik stiekem het plot een beetje langs me heen had laten gaan. Waar ruziën ze nu precies over? Afijn, even terug, en we zijn weer op de hoogte. Dat even terug heb ik een aantal keer gedaan trouwens, voor mij behoorlijk uitzonderlijk tijdens het kijken van een film.

Ik meen dat Biosguru zich ooit iets liet ontvallen op social media, waarom hij de film zo kut vond. Op een of andere manier is dat altijd blijven hangen, en heb ik Le Mépris met een wat lagere verwachting vooruit geschoven. Het is niet onmogelijk dat ik daardoor extra verrast was, hoe leuk ik hem vond. ensuite, merci beaucoup.

4* met ruimte bij herziening.