Zire Darakhatan Zeyton (1994)
Alternatieve titels: Through the Olive Trees, Under the Olive Trees, زير درختان زيتون
16 stemmen | gemiddelde 3,90
Iran / Frankrijk
Drama103 minuten
geregisseerd door
Abbas Kiarostamimet
Mohamad Ali Keshavarz,
Farhad Kheradmand en
Zarifah ShivaMohamad Ali Keshavarz speelt een regisseur die bezig is aan een film, 'Zendegi Edame Darad' ('En het leven gaat door..., een film die Kiarostami zelf gemaakt heeft over een grote aardbeving in Iran). Alle vrouwen zijn verzameld voor een casting. Een jonge vrouw wordt uitgekozen om de rol van bruid te spelen in een groot trouwfeest. Het maken van de film loopt echter niet van een leien dakje.
[permalink] geplaatst op 6 februari 2006, 20:14 uurMijn lievelingsfilm van Abbas Kiarostami. Wat een meesterwerk!
*****
/ ***** voor dit hoogtepunt van de jaren 90.
[permalink] geplaatst op 22 september 2007, 18:19 uur
4,0 [permalink] geplaatst op 12 maart 2008, 16:10 uurHet laatste Kiarostami die ik graag wilde zien, de rest bestaat maar uit documentaires en wat kleinere films. Ik laat ze 'voorlopig' maar liggen voor wat ze zijn.
Through the Olive Trees Maakt deel uit wat de critici noemen ''Koker trilogy'', aangezien alle drie films zich afspelen in het dorp 'Koker'....de trilogie begint bij ''Where Is the Friend's Home?'' gevolgd met ''Life, and Nothing More...'' en eindigt hier mee. Sommige beweren dat je de eerst twee genoemde hiervan moet hebben beschouwd om de grootse van de film te zien, Maar zelfs zonder die twee kan je zien dat de film groots is. alhoewel ik ''Where Is The Friend's Home?'' paar dagen geleden hebt ervaren.
Through the Olive Trees is gefilmpd in een simplistisch, menselijk en natuurlijke manier. Het is een studie tussen kunst en leven....realiteit en fictie.....poėtisch en lyrisch......dichterlijk en ėtisch. De film kan met gemak vergelijken worden met ''Poėtisch realisme'' film stroming.
Zo bevat de film meer dialogen en minder stiltes dan de andere Kirostami's films, behalve ''Ten'' die alleen maar om dialogen gaat. De herhalingen hebben echter hun plaats niet vrij gegeven. Ik vond de personages hier minder fascinerend en sensationeel. Bij vlagen zijn ze saai, meer in de richting van ''Freud zonder menselijke psyche''. Behalve de 'regisseur' die wel erg boeiend was. De dialogen pakten me niet sentimenteel....maar indrukwekkend waren ze wel. Toch vond ik de conversaties tussen het 'dorpjongen' en het 'dorpmeisje' niet behoorlijk boeiend.
Visueel de mooiste Kiarostami die ik zag, camerawerk was eigenlijk zeer typisch.....de 'auto-shot' was dit keer anders, ditmaal zien we de weg inplaats van de wijde shots. Het eindscene vond ik een van de mooiste shots die ik van Kiarostami zag. Ook al zie ik de film 'nog' niet als een meesterwerk....maar ik beschouw het ook absoluut niet al een 'tussendoortje'.
4* sterren.
[permalink] geplaatst op 19 oktober 2009, 22:30 uur
4,5 [permalink] geplaatst op 12 oktober 2010, 13:23 uur Kiarostami is wellicht de meest intelligente, nog levende filmmaker. Zijn combinaties van kunst, filosofie, emotie en formalistisch experiment zijn volkomen uniek en eindeloos fascinerend. Godard, maar dan volwassen. Dit is het laatste deel in de Koker trilogie, en Kiarostami stapelt nog een paar metafictionele lagen bovenop de voorgaande films. Maar uiteindelijk is het vooral een simpel verhaal over een naieve, zeer vastberaden jongen die verliefd is op een meisje dat hem niet ziet staan.
