Nuovo Cinema Paradiso (1988)
Alternatieve titel: Cinema Paradiso

568 stemmen | gemiddelde 3,94

Italië / Frankrijk
Drama155 minuten / 124 minuten (internationale versie) / 173 minuten (director's cut)
geregisseerd door
Giuseppe Tornatoremet
Philippe Noiret,
Salvatore Cascio en
Jacques PerrinEen beroemde regisseur keert voor het eerst sinds 30 jaar terug naar zijn dorpje op Sicilië. Hij denkt terug aan zijn jeugd die hij doorbracht in de Paradiso bioscoop waar de projectionist Alfredo hem de liefde voor de film bijbracht. Hij wordt ook herinnerd aan zijn jeugdliefde Elena, die hij in de steek moest laten toen hij naar Rome vertrok.Deze film staat op nummer 68 in de top 250
» volledige top 250
5,0
[permalink] geplaatst op 3 mei 2011, 14:18 uurJuist niet. Als je de Director's cut bekeken heb heb je in principe alles al gezien. Dan hoef je de 'originele' versie niet meer te bekijken. Dat is dan niet meer dan een uitgeklede versie..
4,0
[permalink] geplaatst op 3 mei 2011, 14:32 uurJa jongens, bedankt. Dat neemt de twijfel wel weg zo.
Het gaat mij er mee om welke versie het meest indruk zal maken bij de eerste kijkbeurt.
4,0
[permalink] geplaatst op 23 mei 2011, 20:57 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenRuim twee weken geleden toch voor de originele versie gegaan.
Vooraf alle punten bijeen gesprokkeld waardoor dit weleens een film kon zijn die zich in mijn top tien zou nestelen; ik kwam tot de conclusie dat Cinema Paradiso alles in zich had bij het lezen van recensies en het zien van trailers - een klein, vertederend mannetje, dat verzot is op film en verknocht aan de plaatselijke bioscoop, een mooie vriendschap tussen jong en oud, een sfeervol, Italiaans plaatsje, met alles erop en eraan, een reeks aan mooie beelden van iemand die we volgen in verschillende fases van zijn leven - ik ben er gek op.
Maar dan valt al gauw de bijzonder belabberde dubbing op. Op zich nog tamelijk charmant in films als deze, maar het zoog bijna de gehele laag aan magie weg. Veel scènes verlopen daardoor nogal stokkerig en langzamerhand zag ik al mijn bovengenoemde punten in het water vergaan en het plekje in mijn top tien op de zeebodem liggen.
Natuurlijk blijft er nog een uiterst amusante film over, met gedenkwaardige scènes en bij vlagen voldoende sfeer, maar er zat zoveel meer in. Het tweede gedeelte doet naar mijn inziens nauwelijks onder aan het eerste en ook het derde stuk mag er zijn met scènes met het vernietigen van de bioscoop, terwijl alle - op de bioscoop verliefde - mensen oud zijn geworden en met weemoed naar de vallende bouwstenen staren. En natuurlijk het moment dat Salvatore de aan elkaar gevlochten film van Alfredo bekijkt. Schitterend.
De muziek van Ennio Morricone vond ik best aardig, maar in tijde van Baaria was mister Mirricone veel beter op dreef. Ik mistte het meeslepende.
Kleine 4* en de director's cut laat nog wel een tijdje op zich wachten. Al weet ik zeker dat ik over een jaar of tien met veel plezier het schijfje (?) in de Blue Ray-speler (?) schuif (?).
5,0
[permalink] geplaatst op 1 juni 2011, 19:57 uurrep_robert schreef:Waarom zou je dan ook de uitgeklede versie kijken vraag ik me dan ook af
Om later nog de volle versie te kunnen zien. Na de volledige versie ga je niet meer de uitgeklede versie bekijken, toch?
4,0
[permalink] geplaatst op 5 juni 2011, 14:56 uurIcU schreef:
Juist niet. Als je de Director's cut bekeken heb heb je in principe alles al gezien. Dan hoef je de 'originele' versie niet meer te bekijken. Dat is dan niet meer dan een uitgeklede versie..
Je kunt ook een film 2 keer kijken. Vind het een vreemde gedachtegang. Hij had gewoon de Directors cut moeten zien, zoals dat hoort. Vind het sowieso walgelijk wanneer er stukken uit films worden geknipt vanwege commerciele redenen.
Dit was een mooie film, de lange versie welteverstaan

.
5,0
[permalink] geplaatst op 11 juni 2011, 0:29 uurIk heb de 170 minuten de director's cut versie gezien en vraag me af wat hieruit geknipt moet worden.
Dat kan ik nog bekijken want op de DVD staat ook de original theatrical version.
Maar ik vond de 170 minuten heerlijk.
Zo prachtig uit het leven gegrepen het hele verhaal.
Zeker als filmliefhebber heeft deze film een mooi thema.
De muziek is meeslepend maar nooit bombastisch of opgedrongen.
Maar zelden zie je films waar echt iedereen zelfs figuranten een sterke rol neerzetten.
In Cinema Paradiso is dat absoluut wel zo.
Zelf heb ik wat Italiaans bloed dus ook de taal en toch de herkenbare Italiaanse trekjes van de mensen spreekt me aan.
Ik ga een plaatsje zoeken in mijn top 10.
5,0
[permalink] geplaatst op 20 juni 2011, 10:52 uurDit is geen half werk
[permalink] geplaatst op 23 juni 2011, 22:08 uurIk kom deze film de laatste tijd steeds vaker tegen in de schappen van diverse winkels. Toch staat hij mij tegen. Het plot spreekt mij totaal niet aan en de speelduur schrikt ook wat af.
Toch moet ik er gezien het gemiddelde en de lovende recensies snel een keer aan geloven.
Hmmmm.....
5,0
[permalink] geplaatst op 23 juni 2011, 23:18 uur@SnakeDoc als ik zo kijk naar jouw top 10, zou deze film daar nog wel eens bij kunnen komen of in de buurt.
5,0
[permalink] geplaatst op 3 juli 2011, 23:21 uurMen wat een film is dit toch.
3,0
[permalink] geplaatst op 26 september 2011, 18:04 uurDe film wist me vooral in het begin enorm te boeien. De vriendschap tussen Alfredo en de jonge Toto wordt op een mooie manier in beeld gebracht en is dan ook aangenaam om te zien. Vanaf dat de wat oudere versie van Toto op de proppen komt, wordt de film toch net dat tikkeltje minder: ik kon in ieder geval mijn aandacht er niet meer voor de volle 100% bijhouden.
3,0
[permalink] geplaatst op 5 oktober 2011, 21:57 uurKitscherige dubs.
Het verhaal over een jongetje wiens passie bij de lokale plattelandsbioscoop ligt, zal menige cinefiel aanspreken. Toch maken de niet altijd even goede en ietwat kitscherige dubs en het tweede deel met de adolescente hoofdrolspeler al minder indruk. Het laatste deel met de jongen rond middelbare leeftijd stelt zelfs een beetje teleur.
Goed.
3,0
[permalink] geplaatst op 3 januari 2012, 18:00 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenEen film die sterk begint, met een sfeervol decor (een oude bioscoop) en goede chemie tussen de hoofdrolspelers, (de jonge) Toto en Alfredo. De sfeervolle muziek van Morricone past goed bij de film. Naarmate de film langer duurt, wordt het echter steeds minder interessant, met onder meer een weinig overtuigende romance. Tegen het eind krabbelt de film wel weer wat op, maar hij kan helaas niet de gehele speelduur lang boeien.