Nuovo Cinema Paradiso (1988)

Zeker 1 van de mooiste films die ik gezien heb....vooral de kleine Toto vond ik zeer goed spelen....de kleine man speelde ook nog in `Stanno tutti bene`, van dezelfde regisseur.

De muziek van Morricone is uitmuntend, het verhaal op zich is ook goed. ( Zakdoekjes bij de hand )

Een juweeltje voor je dvd-collectie.

Staat ook in mijn top 10.

Verder heb ik hier niets meer aan toe te voegen, behalve dat dit een klein meesterwerkje is ( Guyke heeft al een leuke recensie toegevoegd, en ben `t volledig met hem eens. )

Een topper die iedere filmliefhebber gezien mòet hebben.

Gewoonweg één van de beste Italiaanse films ooit ! (volgens mijn bescheiden mening)

Ik heb de director's cut gezien en die is toch zeker 3 sterren waard.

IK zag de internationale versie, en die was werkelijk prachtig. Ik heb me hier en daar moeten inhouden om niet te wenen.

Die ontroering die de film teweeg brengt, is wel voor grotendeels bepaalt door de -alweer prachtige- muziek van Morricone.

4.0*

een 3,5 is toch niet echt hoog als je dit een van de beste italiaanse films ooit vindt!

ga binnenkort de internationale versie bekijken, hoop dat dat ook de beste is, heb namelijk geen zin om die andere versies te zoeken

Ode aan de cinema, en zo hoort het!!

4*

Ga niet voor een langere versie, zie niet zo goed wat die zou moeten toevoegen. Trouwens dat kleine jongetje speelt wel goed ja. Grappig.

Een film vol nostalgie, romantiek en liefde voor de cinema. Ik heb de volle drie uur van deze directors cut genoten. Vooral de relatie tussen Alfredo en Toto is hartverwarmend. En de muziek van Morricone tilt de film naar een nog hoger niveau.

4,5*

Een mooie film met prachtige muziek van Marricone. Deze film samen met das boot gehuurd en ook deze film voor het eerst gezien. Zonde dat ik deze nooit eerder heb gezien. Prachtige ontroerende film. 4*

Een 3.5 vanwege het pakkende einde

Dit meesterwerk is nu verkrijgbaar bij FRS voor slechts 7(!) euro. Het gaat om de wat langere director's cut, naar mijn mening de beste versie van deze film.

Om met 'Nuovo Cinema Paradiso' kennis te maken, bekijk ik dan best meteen de director's cut, of liever eerst de gewone bioscoopversie? Of bestaat daar geen consensus over?

Er zijn maar weinig users die beide versies gezien hebben.

Ik zag de driector's cut en die vond ik soms te langdradig. Ik zou nu voor de korte versie gaan.

Maar misschien ervaar jij de director's cut wel anders. Moeilijk in te schatten natuurlijk.

De film is op te delen in 3 delen. Het eerste deel wordt door de meesten wel als het beste gezien en in de director's cut zijn vooral de andere 2 delen opgerekt heb ik begrepen.

Ok, bedankt, dan ga ik voor de oorspronkelijke bioscoopversie...

Ik zou ook eerste de bioscoopversie bekijken, als de film je dan goed bevalt kan je later altijd nog de director's cut bekijken (heb ik ook gedaan). Er zitten geen grote verschil tussen, alleen een paar kleine toegevoegde scene's.

Mooi comment op een zeer aangrijpende film.

Zulk soort word tegenwoordig niet meer gemaakt.

En ja, die kleine toto.....klein lief mannetje.

Heb me maar meteen aan de DC gewaagd. Met lichte vrees, denkend aan aanverwante films als Meglio en Novecento.

Van die vrees was na een uur niks meer over. Vaak mooi in beeld gebracht, heerlijk feel-good sfeertje, muziek die mooi bij de film past. Deed me erg denken aan Electric Shadows, die zo'n beetje dezelfde premisse heeft. Echt leuk ventje ook en de vriendschap met Alfredo is erg aandoenlijk.

Wanneer Toto dan als tiener verdergaat daalt het niveau een klein beetje, hoewel ik de film daar ook nog erg vermakelijk vond. Film bleef lekker wegkijken, en er was nog steeds wat te zien af en toe.

Wat er dan met het laatste uur gebeurt is mij een beetje een raadsel. Van lieflijke feel-good slaat het echt over in melige zeikerij die pijnlijk is om te aanschouwen. Het laatste uur is overbodig, het laatste half uur had gewoon radicaal geschrapt moeten worden. Het hele weerzien met Elena maakt de film misschien tot een duidelijker geheel, maar wat mij betreft is dat een enorme zwakte. Alsof ik daar nog op zat te wachten. Daarbij vond ik het maar dubieus ook. Film doet het aan als romantisch/dramatisch einde waar we sympathie hebben voor beide personages, maar Toto is iemand die wat in't rond slaapt en die vrouw heeft een vent en twee kinderen. De sloeries.

Vond het ook apart dat de muziek van Morricone daar echt zwaar begon te irriteren en het nare sfeertje alleen maar versterkte.

Mjah, eerst uur was erg mooi, tweede uur iets minder maar niks ergs, derde uur vond ik een ramp.

3*

Ik heb de 2 uurs versie gezien, en die verveelde me zo nu en dan al.

ben blij dat ik de 2uurs versie heb gezien, na onderhond te hebben gelezen. Op een weerzien met elena zat ik namelijk ook totaal niet te wachten. In de 2uurs versie zit die verhaal-nawee (gelukkig?) niet.

La piazza e mia, la piazza e mia! mia, mia mia, mia.... ik lag in een deuk.

Flinke kluif, die director's cut. Ik vond het nu niet bepaald een meesterwerk. Mooi en sfeervol verhaal, prachtig in beeld gebracht en voorzien van mooie Morricone-muziek, maar het kon mij grotendeels niet raken. Schuldig hieraan zijn natuurlijk weer eens de irritante italiaanse nasynchronisatie (kunnen ze dit nu echt nooit goed doen?), de flauwe humor (inclusief het plichtmatige onnodige gekke-bekken-trekken) en de karikaturale personages. Het laatste gedeelte vond ik nu juist het mooiste, vooral door de sterkere enotionele lading en het prachtige einde. Al met al dik aangezet melodrama, veel te lang (eigen schuld, had ik maar voor de bioscoopversie moeten gaan) en af en toe vrij simplistisch, maar de liefde voor cinema straalt er in ieder geval vanaf, en dat maakt veel goed.

Je hebt dan ook flinke pech gehad, vrees ik. Ik zag de korte versie van 2 uur en die bevat voor het grootste deel niet jouw klachten. De twee uur durende versie is van de studio en, hoe graag ik regisseurs ook gelijk geef, de keuzes van de studio was zo gek nog niet. De focus ligt nu duidelijk op de kinderjaren van Salvatore, waarover iedereen het (terecht) eens lijkt dat het 't beste stuk is. De kinderjaren krijgen hier zeker een uur van de speeltijd. Vervolgens 40 minuten voor de ongeveer 20-jarige Salvatore en maar een minuut of 20 voor de oudste versie. De ontmoeting met zijn jeugdliefde blijft uit in deze versie. Ik had verwacht dat het zou komen, maar ik was eigenlijk stiekem blij dat deze ontmoeting weggelaten wordt. De film heeft dit niet nodig en ik vermoed dat soap-achtige clichés nogal snel om de hoek liggen.

Verder een prachtige film. Het woord 'nostalgie' lijkt bij geen een film zo goed te passen. Het eerste uur is erg vrolijk en bevat veel prachtige momenten. Persoonlijk heb ik nog nooit van een dorp gehoord waarin iedereen zo van film houdt, maar dat mag natuurlijk niet als kritiek gelden. Het werkt zelfs erg goed. De band tussen Salvatore en Alfredo is hartverwarmend. Ook zitten er leuke bijrollen in; met name van de censurerende priester.

Het stuk met de 20-jarige Salvatore vond ik het minst, maar had ik absoluut geen hekel aan. Het laatste gedeelte is wat sentimenteel, maar het is tevens een mooi voorbeeld van hoe sentiment wél kan werken. Dat Alfredo die gecensureerde scènes aan Salvatore naliet had ik al geraden, maar het effect is er nauwelijks minder om. Al die kussen zijn een mooie afsluiting van de film.

Ik heb in ieder geval geen spijt dat ik eerst voor de korte versie gegaan ben. Ik heb een dvd met twee versies, maar het zou best kunnen dat ik me altijd tot de korte versie zal beperken. De lengte is zo precies goed, zelfs al had ik het gevoel dat bepaalde momenten inderdaad wat onbelicht bleven. Het enige minpunt is de onduidelijke relatie van Salvatore met zijn moeder. De oude moeder en de jongere moeder hebben totaal niets met elkaar gemeen.

Betoverend mooie film, in het bijzonder denk ik voor de liefhebbers van oude tijden. Gevoelig, maar niet sentimenteel.

Dit meesterwerk laat zich niet in woorden vangen. Het is pure nostalgie! Wie kan bij deze met zo veel liefde gemaakte film met de betoverende klanken van Ennio Morricone zijn ogen droog houden?

Mooi gezegd. Puur genieten

Maximale score voor een voortreffelijke film

5.0

Net de director's cut gekeken van deze prachtige, ontroerende, melancholische film. Zou niet weten wat er nog beter zou kunnen aan deze film. In een woord fantastisch.

De internationale versie gezien en ben blij dat ik die als eerste in de speler heb gestopt. Zat namelijk echt niet te wachten op een weerzien met zijn jeugdliefde.

Mooie ode aan de cinema en bij die laatste scene kon ik het niet helpen een traantje te laten.

errug goede film, maarreh... om 't nou de beste italiaanse film te noemen? daarvoor zijn de italianen toch te goed!
wel leuk dat je zo'n collage krijgt van films en filmposters uit die tijd.
geweldig vond ik de film la terra trema met de geknipte kusscène die je op 't eind (tenminste, in de director's cut, de normale nog niet gezien) in de knip-plakfilm ziet.
wat ik wel 'n beetje jammer vond dat de hoofdpersoon in drie fases van z'n leven zo ontzettend verschillend er uit ziet. vooral als hij regisseur is het moeilijk om 'm nog als dat jongetje te zien.

Idem hier.

Een film die op knappe wijze hulde levert aan de cinema uit een vervolgen tijdperk, toen niemand nog een tv had en cinema de enige ontspanningsvorm was in een afgelegen dorp, en dus ook hét sociaal bindmiddel bij uitstek was.
Jammer dat de nostalgie (vroeger was het toch zoveel beter) er een beetje te dik werd opgelegd, met name de steeds opzwellende themamuziek om dit gevoel te versterken begon bij momenten te irriteren.
Maar het einde is wel echt prachtig.

Een leuke, mooie en vermakelijke eerste gedeelte met een leuke jonge Salvatore. Lekker nostalgische melancholie zonder te vervallen in te overdreven sentimentaliteit. De muziek is soms iets te herhalend en de decors missen soms net dat authentieke. Een sterk begin, een prima middenstuk en een soms wat oninteressant (maar toch best aardig) eindstuk. Al met al een leuke zij het wat onevenwichtige wandeling 'down memory lane'.

Film over film . Altijd leuk zo'n onderwerp en het zorgt bij Nuovo Cinema Paradiso voor een prachtige ontroerende film. Vooral het eerste gedeelte met de kleine Toto is werkelijk waar schitterend. In de kritiek van bijvoorbeeld Onderhond dat het daarna wat afzwakt kan ik me wel in vinden, al vond ik het einde toch ook heel mooi gevonden. Italiaanse cinema op zijn best .

Ook in de director’s cut blijft dat onuitgediept, maar een minpunt kan dat absoluut niet genoemd worden. Alleen al de gedachte aan een nog langere speelduur maakt me onpasselijk.

Onpasselijk werd ik ook van zo’n beetje elke scène vanaf het moment waarop Salvatore niet langer dat ondeugende (maar onschuldige), kleine kereltje is. Deze “wending” vindt na ongeveer een uur plaats – een uur dat overigens niet veel meer is dan een nostalgische terugblik op de hoogtijdagen van een Siciliaans theater, en cinema in het algemeen – en is blijkbaar aanleiding voor melodramatiek en pathos van de hoogste orde, zoals alleen de Italianen dat kunnen.

Zeemzoet en oversentimenteel op het misselijkmakende af, de ene scène nog erger dan de ander. Ik noem het telefoongesprek (zelden een zo lelijk gefilmde scène gezien) en de belachelijk slecht geschreven dialogen (“but I never hear love in their voices” ), maar onbetwist dieptepunt is toch wel de eindscène: moet ik werkelijk ontroerd worden door iemand die zonder enige aanleiding zijn moeder, zus en anderen vaarwel zegt en meer dan dertig jaar niets meer van zich laat horen? Echt een idiote en ongeloofwaardige situatie, met liefdesverdriet dat geen seconde voelbaar is.

En moeten al die scènes echt zo ellendig lang duren? Heb pas tijdens de reeds genoemde eindscène vooruitgespoeld, maar dat had natuurlijk al veel eerder gemoeten. De jankmuziek, de afschuwelijk slechte dubbing, de kinderachtige humor… Dit is geen ode, dit is een belediging.

0.5*