Nuovo Cinema Paradiso (1988)

Ik kwam het eerste half uur erg moeilijk 'in de film', maar toen ik er eenmaal 'in zat' keek ik naar een mooie film over de liefde en de liefde voor de film (zoals vele hier op deze site). Ondanks het mindere begin 3* (hij zit wel dicht tegen de 3,5* aan).

Ik vond vooral het eerste gedeelte met het kleine jochie mooi. Dat menneke speelt heel leuk en de vriendschap met Alfredo is prachtig.
Ik herkende wat 'Haanstra momenten' wanneer je de gezichten van de mensen zag in de bioscoop terwijl ze naar de film keken.
Een feelgood film, totdat Alfredo blind geraakt als gevolg van de brand.

Het tweede 'gedeelte' met de wat oudere jongen vond ik een stuk minder boeiend, en het laatste stuk met de oude man die terugkeert naar zijn dorp saai en langdradig, wat mijn cijfer voor de hele film aardig omlaag haalt.
Ik zag de director's cut. Ik had achteraf liever de 120 minuten versie gezien.

De hele film was vrij dik aangezet. Zowel de sfeer en humor van het eerste deel als het sentiment in het tweede en derde deel. Dat stoorde me niet echt, het had ook wel iets lekkers eigenlijk. Baden in een nostalgisch sfeertje (waarbij ik bijna had gewild dat ik in een dorpje met bioscoop geboren was ver voordat de TV kwam). Een eerste verliefdheid, mooie plaatjes en het typisch Italiaanse (waar ik toch wel een zwak voor heb).

Ik heb de director's cut gezien en vluchtig de originele versie doorgenomen om te kijken wat er allemaal mist. En dan vind ik de originele versie toch iets incompleets hebben. Het einde waarin Totò zijn jeugdliefde terugziet, maakt het verhaal toch ronder en meer af. Het gegeven (je dromen of je jeugdliefde volgen) komt veel beter uit de verf.

Ik heb me geen moment verveeld en behoorlijk genoten, maar echt groots vond ik de film nooit worden. Gewoon erg goed wel.

3.5*

brengen ze een prachtige dvd uit compleet met de originele bioscoopversie en de DC (welke versie 155 min. duurt is me nog steeds een raadsel), doen ze er een mooi boekje bij met info over de verschillende versies, verpesten ze het door de zijkanten van de film af te knippen.

anyway de drie uur durende DC gezien. ik verwachte een trage film, maar wat een vaart zat erin. vooral de scènes met het kleine jongentje waren erg goed. mooi tijdsbeeld over de ontwikkeling van cinema op Sicilië. veel erg grappige momenten (vooral de dorpsgek, van wie het plein is, is erg leuk). het kleine jongentje is zeer goed gecast. na een uur neemt de film een sprong en is het kleine jongentje, een man van een jaar of 20. goed getimed. het leuke frivole begin was voldoende behandeld en het was tijd dat het verhaal wat meer volwassen zou worden. er werd ruimte gemaakt voor een mooi liefdesverhaal. een combinatie tussen een ingetogen (en oprecht ogend) liefdesverhaal en de frivoliteit van het eerste uur. het laatste uur (30 jaar later), is veel somberder van toon. net iets minder dan de rest (ik heb dan ook begrepen dat hier het meest in gesneden was bij de biosversie), maar erg mooi. geen clichés, geen happy endings, de film blijft gewoon logisch en oprecht (een gevoel dat ik heel de film had). erg mooie film. gaat dit zien! 4,5 sterren.

Een schitterende film die langzaam begint maar die mij daarna constant wist te boeien, dankzij een kijkje in het pure Siciliaanse leven van de mensen aldaar: de passie, romantiek, de overvloed aan humor. Wauw! 4,5*

Mooie, ontroerende film. Zal de DC nog wel eens opsnorren, kijken of hij me dan nog meer bevalt.

3,5* voorlopig.

Heb me maar meteen aan de DC gewaagd. Met lichte vrees, denkend aan aanverwante films als Meglio en Novecento.

Van die vrees was na een uur niks meer over. Vaak mooi in beeld gebracht, heerlijk feel-good sfeertje, muziek die mooi bij de film past. Deed me erg denken aan Electric Shadows, die zo'n beetje dezelfde premisse heeft. Echt leuk ventje ook en de vriendschap met Alfredo is erg aandoenlijk.

Wanneer Toto dan als tiener verdergaat daalt het niveau een klein beetje, hoewel ik de film daar ook nog erg vermakelijk vond. Film bleef lekker wegkijken, en er was nog steeds wat te zien af en toe.

Wat er dan met het laatste uur gebeurt is mij een beetje een raadsel. Van lieflijke feel-good slaat het echt over in melige zeikerij die pijnlijk is om te aanschouwen. Het laatste uur is overbodig, het laatste half uur had gewoon radicaal geschrapt moeten worden. Het hele weerzien met Elena maakt de film misschien tot een duidelijker geheel, maar wat mij betreft is dat een enorme zwakte. Alsof ik daar nog op zat te wachten. Daarbij vond ik het maar dubieus ook. Film doet het aan als romantisch/dramatisch einde waar we sympathie hebben voor beide personages, maar Toto is iemand die wat in't rond slaapt en die vrouw heeft een vent en twee kinderen. De sloeries.

Vond het ook apart dat de muziek van Morricone daar echt zwaar begon te irriteren en het nare sfeertje alleen maar versterkte.

Mjah, eerst uur was erg mooi, tweede uur iets minder maar niks ergs, derde uur vond ik een ramp.

3*

Flinke kluif, die director's cut. Ik vond het nu niet bepaald een meesterwerk. Mooi en sfeervol verhaal, prachtig in beeld gebracht en voorzien van mooie Morricone-muziek, maar het kon mij grotendeels niet raken. Schuldig hieraan zijn natuurlijk weer eens de irritante italiaanse nasynchronisatie (kunnen ze dit nu echt nooit goed doen?), de flauwe humor (inclusief het plichtmatige onnodige gekke-bekken-trekken) en de karikaturale personages. Het laatste gedeelte vond ik nu juist het mooiste, vooral door de sterkere enotionele lading en het prachtige einde. Al met al dik aangezet melodrama, veel te lang (eigen schuld, had ik maar voor de bioscoopversie moeten gaan) en af en toe vrij simplistisch, maar de liefde voor cinema straalt er in ieder geval vanaf, en dat maakt veel goed.

Je hebt dan ook flinke pech gehad, vrees ik. Ik zag de korte versie van 2 uur en die bevat voor het grootste deel niet jouw klachten. De twee uur durende versie is van de studio en, hoe graag ik regisseurs ook gelijk geef, de keuzes van de studio was zo gek nog niet. De focus ligt nu duidelijk op de kinderjaren van Salvatore, waarover iedereen het (terecht) eens lijkt dat het 't beste stuk is. De kinderjaren krijgen hier zeker een uur van de speeltijd. Vervolgens 40 minuten voor de ongeveer 20-jarige Salvatore en maar een minuut of 20 voor de oudste versie. De ontmoeting met zijn jeugdliefde blijft uit in deze versie. Ik had verwacht dat het zou komen, maar ik was eigenlijk stiekem blij dat deze ontmoeting weggelaten wordt. De film heeft dit niet nodig en ik vermoed dat soap-achtige clichés nogal snel om de hoek liggen.

Verder een prachtige film. Het woord 'nostalgie' lijkt bij geen een film zo goed te passen. Het eerste uur is erg vrolijk en bevat veel prachtige momenten. Persoonlijk heb ik nog nooit van een dorp gehoord waarin iedereen zo van film houdt, maar dat mag natuurlijk niet als kritiek gelden. Het werkt zelfs erg goed. De band tussen Salvatore en Alfredo is hartverwarmend. Ook zitten er leuke bijrollen in; met name van de censurerende priester.

Het stuk met de 20-jarige Salvatore vond ik het minst, maar had ik absoluut geen hekel aan. Het laatste gedeelte is wat sentimenteel, maar het is tevens een mooi voorbeeld van hoe sentiment wél kan werken. Dat Alfredo die gecensureerde scènes aan Salvatore naliet had ik al geraden, maar het effect is er nauwelijks minder om. Al die kussen zijn een mooie afsluiting van de film.

Ik heb in ieder geval geen spijt dat ik eerst voor de korte versie gegaan ben. Ik heb een dvd met twee versies, maar het zou best kunnen dat ik me altijd tot de korte versie zal beperken. De lengte is zo precies goed, zelfs al had ik het gevoel dat bepaalde momenten inderdaad wat onbelicht bleven. Het enige minpunt is de onduidelijke relatie van Salvatore met zijn moeder. De oude moeder en de jongere moeder hebben totaal niets met elkaar gemeen.

Film over film . Altijd leuk zo'n onderwerp en het zorgt bij Nuovo Cinema Paradiso voor een prachtige ontroerende film. Vooral het eerste gedeelte met de kleine Toto is werkelijk waar schitterend. In de kritiek van bijvoorbeeld Onderhond dat het daarna wat afzwakt kan ik me wel in vinden, al vond ik het einde toch ook heel mooi gevonden. Italiaanse cinema op zijn best .

Ik ben het wel met de meesten hier eens dat het eerste gedeelte van de film veruit het sterkst is. Het jongetje speelt echt enorm goed en de scenes met Alfredo zijn geweldig om te zien. Echt mooi hoe die twee langzaam maar zeker een band krijgen. Ook het personage Alfredo wordt goed gespeeld. Hij komt erg warm over en naarmate de film vorderde kreeg ik steeds meer sympathie voor hem.

Het tweede gedeelte van de film is een stuk minder interessant. Het hele liefdesverhaal vond ik eigenlijk niet echt interessant en wederom zijn de scenes tussen Toto en Alfredo het sterkst.

Het laatste gedeelte van de film is dan wel weer goed. De muziek van Morricone past goed en weet de meeste scenes wel te versterken. Ik heb me dan ook geen moment verveeld. Ook leuk trouwens om telkens van die oude filmbeelden in de film tussendoor te zien.

3,5*

Eerste uur is ronduit prachtig. Hoe de cinema het centrum is waar alles uit het dorp gebeurt en bij elkaar komt is schitterend in beeld gebracht. De vriendschap tussen Toto en Alfredo ontstaat langzaam en is erg overtuigend.

Het tweede uur is ietsje minder maar kent zeker sterke momenten. Ik vond echter het liefdesverhaaltje niet zo speciaal als de rest van de film.

Het einde vond ik wel erg mooi om te zien en paste perfect bij het verhaal.

Ik zag de korte versie en die vond ik geweldig, wellicht vind ik de director's cut wat te langdradig, maar die zal ik over een tijdje weleens bekijken.

4,5* Deze had ik veel eerder moeten zien.

Fantastische film.

Onbegrijpelijk dat ik hier al maanden tegenop had zitten kijken want wat een prachtige cinema is dit. Sluit mij aan bij het merendeel van de reacties hier, vooral het eerste uur is heerlijk om naar te kijken. De aandoenlijke Toto, de band met zijn grote vriend Alfredo en zijn streken die zijn moeder soms tot wanhoop drijft, het is allemaal prachtig in beeld gebracht. Zet hiernaast muziek van Morricone en mooie plaatjes van Sicilië en de nostalgie druipt van het scherm.

Het tweede gedeelte met de tiener Toto boet iets in aan kwaliteit maar dankzij de prima acteerprestaties blijft het een mooi schouwspel, pas tegen het einde aan wordt het iets vervelender en had het laatste half uur van mij niet echt gehoeven.

Toch 4,5*, twee en een half uur geweldige cinema, een half uur iets minder.

Lang geaarzeld om er aan te beginnen vanwege de tijdsduur, Ten onrechte want de film boeit de volle 170 minuten. Anders dan in zijn autobiografische kroniek Baarìa (ook een lange zit!) beperkt Giuseppe Tornatore in deze film het aantal hoofdrol personages, waardoor een compacter en beter samenhangend geheel ontstaat. De cast is voortreffelijk met Salvatore Cascio als de ontwapenende jonge Totò als uitspringer. Maar ook de scenes in de altijd overvolle bioscoopzaal zijn werkelijk schitterend door de getoonde tegenstellingen: de prostitué vs. de zogende moeder, de snurkende boer vs. de man die de dialogen van de film uit z'n hoofd kent, snotterende carabinieri, enz. Prachtig! En dan is er ook nog de muziek van Ennio Morricone. Ook vanwege de lange reeks oude films, die de revue passeren, is Nuovo Cinema Paradiso een must voor filmliefhebbers.

Klein pareltje toch weer hoor.

De film heeft echt alle ingrediënten voor mij om het leuk te vinden, het opgroeien in de jeugd, de eerste liefde, prachtige natuur/mooie dorpjes en de prachtige muziek van Morricone.

Vooral de eerste drie kwartier zijn prachtig met de kleine Salvatore en de oude Alfredo, die gaandeweg de film steeds een mooiere band met elkaar opbouwen. Dit gaat ook gepaard met de nodige kattekwaad en tegelijkertijd ook drama. Erg fraai en ook mooi geacteerd door beiden.

Dan switcht de film over naar de tienerjaren van Salvatore en tot mijn verbazing moest ik constateren dat dit niet helemaal voor mij werkte. De romance vond ik eigenlijk niet zo geloofwaardig en Alfredo lijkt wel 10 jaar lang elke conversatie een poëtische wending te geven. Niet helemaal geloofwaardig.

Gedeelte nummer drie zit lekker vol met kleffe elementen en je moet er maar net tegen kunnen. Mij raakte het in ieder geval wel, maar het vrolijke uit het eerste gedeelte is wel compleet weg. De transformatie van een klein, brutaal en vrolijk mannetje naar een oude, eenzame man is zeer schrijnend en tegelijkertijd ook ontroerend. Vooral dat melancholische gevoel naar de kindertijd werkt echt meer dan prima in de film.

Want ondanks dat je passie je ver kan brengen in het leven, uiteindelijk kan niemand zonder liefde. Erg mooi geacteerd ook in dit laatste deel van de film.

Tuurlijk is de muziek van Morricone zoals gewoonlijk weer prachtig en extreem herkenbaar. Compleet anders dan dat ik gewend ben, veel gespeel met een viool bijvoorbeeld. Echt credits voor de familie Morricone in deze film.

Zeer goede film met een iets minder middenstuk.

Dikke vier sterren(denk nog even na over 4,5*)

Ruim twee weken geleden toch voor de originele versie gegaan.

Vooraf alle punten bijeen gesprokkeld waardoor dit weleens een film kon zijn die zich in mijn top tien zou nestelen; ik kwam tot de conclusie dat Cinema Paradiso alles in zich had bij het lezen van recensies en het zien van trailers - een klein, vertederend mannetje, dat verzot is op film en verknocht aan de plaatselijke bioscoop, een mooie vriendschap tussen jong en oud, een sfeervol, Italiaans plaatsje, met alles erop en eraan, een reeks aan mooie beelden van iemand die we volgen in verschillende fases van zijn leven - ik ben er gek op.

Maar dan valt al gauw de bijzonder belabberde dubbing op. Op zich nog tamelijk charmant in films als deze, maar het zoog bijna de gehele laag aan magie weg. Veel scènes verlopen daardoor nogal stokkerig en langzamerhand zag ik al mijn bovengenoemde punten in het water vergaan en het plekje in mijn top tien op de zeebodem liggen.

Natuurlijk blijft er nog een uiterst amusante film over, met gedenkwaardige scènes en bij vlagen voldoende sfeer, maar er zat zoveel meer in. Het tweede gedeelte doet naar mijn inziens nauwelijks onder aan het eerste en ook het derde stuk mag er zijn met scènes met het vernietigen van de bioscoop, terwijl alle - op de bioscoop verliefde - mensen oud zijn geworden en met weemoed naar de vallende bouwstenen staren. En natuurlijk het moment dat Salvatore de aan elkaar gevlochten film van Alfredo bekijkt. Schitterend.

De muziek van Ennio Morricone vond ik best aardig, maar in tijde van Baaria was mister Mirricone veel beter op dreef. Ik mistte het meeslepende.

Kleine 4* en de director's cut laat nog wel een tijdje op zich wachten. Al weet ik zeker dat ik over een jaar of tien met veel plezier het schijfje (?) in de Blue Ray-speler (?) schuif (?).

De film wist me vooral in het begin enorm te boeien. De vriendschap tussen Alfredo en de jonge Toto wordt op een mooie manier in beeld gebracht en is dan ook aangenaam om te zien. Vanaf dat de wat oudere versie van Toto op de proppen komt, wordt de film toch net dat tikkeltje minder: ik kon in ieder geval mijn aandacht er niet meer voor de volle 100% bijhouden.

Kitscherige dubs.

Het verhaal over een jongetje wiens passie bij de lokale plattelandsbioscoop ligt, zal menige cinefiel aanspreken. Toch maken de niet altijd even goede en ietwat kitscherige dubs en het tweede deel met de adolescente hoofdrolspeler al minder indruk. Het laatste deel met de jongen rond middelbare leeftijd stelt zelfs een beetje teleur.

Goed.

Een film die sterk begint, met een sfeervol decor (een oude bioscoop) en goede chemie tussen de hoofdrolspelers, (de jonge) Toto en Alfredo. De sfeervolle muziek van Morricone past goed bij de film. Naarmate de film langer duurt, wordt het echter steeds minder interessant, met onder meer een weinig overtuigende romance. Tegen het eind krabbelt de film wel weer wat op, maar hij kan helaas niet de gehele speelduur lang boeien.

Prachtige, prachtige film... Brok in mijn keel. Deze film is met liefde voor cinema en de bioscoop doordrenkt. Het ogenschijnlijk simpele plotje ontstijgt zijn eenvoud door de krachtige passie voor film die van het doek afspat.

Hij stond al heel lang op mijn lijstje maar op de een of andere manier had ik hem nog steeds nooit gezien. Ik ben blij dat ik hem nu gewoon een keer aan heb gezet. Ik wil er ook geen standaard review over schrijven, goed acteerwerk mooie muziek etc aangezien ik nog helemaal in de magie van de film zit.

Zo min mogelijk over lezen en gewoon gaan zien dus dit juweeltje.

edit: ik heb de theatrical cut gezien en ben natuurlijk razend benieuwd naar de directors cut, toevallig is de 2 disc in de aanbieding nu, misschien maar even halen.

Welke versie ik gezien heb weet ik niet, maar hij duurde in ieder geval te lang. Het eerste uur vond ik Nuovo Cinema Paradiso een behoorlijk aangename film, maar op een gegeven moment stokt de ontwikkeling en blijft de plaat hangen. Het liefdesverhaaltje is veel te dun om 2,5 uur te kunnen dragen en met name het laatste uur voegt weinig toe, behalve een hoop sentimentele gesprekken. Ook de muziek herhaalt zichzelf te vaak. Met enig ongeduld uitgezeten.

Heb de kortste versie gezien (124 minuten) en ik vond juist het tweede uur (na de brand) het sterkste van de film, met vooral het eind (na de begrafenis) als positieve uitschieter. Het begin was voor mijn gevoel iets te traag, men viel teveel in herhaling met de filmzaalscenes. Ook de romance boeide me niet.

De film blijft ook de hele tijd eigenlijk iets te braaf voor mijn smaak, iets meer spanning had het geen kwaad gedaan.

Hoogtepunten waren voor mij als filmliefhebber toch de beelden van het oude filmtheater zowel voor als na de brand. Altijd sneu als een oude bioscoop, om wat voor reden dan ook, de deuren moet sluiten.

Mooie beelden en prima acteerwerk.

Aangename, leuke film die vooral een sterke sfeer weet neer te zetten en ook goed wegkomt met de drie tijdsvakken (terwijl de bioscoop teloorgaat, gaat ook het prachtige dorpje langzaam ten gronde aan geparkeerde auto's en armoede, niet de kern van de film maar wel heel overtuigend). Ik sluit me aan bij de mensen die het eerste deel goed vinden, het tweede deel ca va (wel een héél cheesy romance, maar goed) en het derde deel vrij ergerlijk (althans de scenes tussen Elena en Toto). Het enige dat ik ervan kan maken, is dat de regisseur daarmee met zijn eigen film voor een deel ook de filmgeschiedenis zelf een deel wou volgen: waar je in het eerste deel wel wat links kan leggen met typische neorealistische Italiaanse films, met een arm kind in de hoofdrol etc, past het tweede deel erg goed in de typische cheesy romantische klichéfilms die in Italië zoveel gemaakt zijn (en zo geliefd zijn vanwege hun zeemzoeterige 'als ik maar lang genoeg voor haar raam blijf wachten komt ze vanzelf naar buiten') en is het derde deel wel te vergelijken met de vele slechte soaps met personages van middelbare leeftijd vol tragische spijt en romance. Het feit dat in de film een aantal acteurs spelen die mijn (Roemeense) vriendin herkende uit Italiaanse soaps die ze zelf als kind veel bekeken heeft, ondersteunt die these nog wat. Het maakt de film an sich niet beter, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen dat de regisseur in zijn eigen verhaal ook alle elementen heeft willen verwerken die de populaire Italiaanse films, en de bijhorende bioscoop-ervaring (en later tv-ervaring), van de jaren '30 tot '80 zo onvergetelijk gemaakt heeft voor hem en zijn hele generatie.

Maar goed, ook afgezien daarvan een mooie film over film, met goede acteurs die zich in een heerlijke omgeving afspeelt en ondanks de drie uur in een wip voorbij is. En dus toch een aanrader!

Een rasechte sentimentele tearjerker. maar om em daarom nou geen 4 sterren te geven..

Pas halverwege de film kwam ik erachter dat ik em al gezien had een paar jaar geleden. Eigenlijk een goed teken want ik beleefde de film gewoon opnieuw. Hij is dan ook wonderschoon en puur, op enkele irritaties na. Zelden ook een film gezien waarin de muziek zo bijzonder mooi verweven is, echt een totaalpakketje dus. Ook het kleurgebruik is adembenemend mooi, en ja, het is sowieso gewoon een en al beauty.

Teder, nostalgisch, ontroerend. Emotionele muziek en prachtige beelden en pitoresque bijzonderheden over het leven en gebruiken in een Siciliaanse dorp en wat de cinema was in de jaren 40, 50...De liefde van de "operateur" voor zijn vak en de bewondering van het kind voor de magie van het gebeuren. Mooi.

De acteurs zijn schitterend. Philippe Noiret is voor mij een top-tien acteur en de anderen, die kleine ook en vooral, zijn uitmuntend. Dit zijn de films waar ik van hou. Terecht overladen met prijzen.

Heerlijk werk.

Tijdens kerst deze film gezien. Had hem al een tijdje liggen, maar uitgesteld en vond het rond kerst een geschikt moment om deze film te zien. Heb niet eens de moeite genomen de Theatrical Release in mijn blu-ray speler te stoppen, maar gelijk de director's cut van 170 min. Zat er klaar voor.

Ik heb erg genoten van deze film. Een heerlijk romantisch drama met humor en een mooie cinematografie en veel, heel veel sfeer. Ik heb zelfs een traantje weggepinkt tegen het eind. Vond het echt emotioneel om te zien hoe moeilijk de hoofdrol speler dat meisje wilt hebben, maar gewoon ongrijpbaar en weggehouden word. Heb dat niet vaak met films behalve "Once Upon A Time In America" en zeker "The Deer Hunter".

En dan de muziek. Jemig ik dacht dat ik niet meer weggeblazen kon worden door Ennio Morricone na "Once Upon A Time In America" nou niks is minder waar. Deze score doet het daar zeker niet voor onder. Het raakt mij misschien nog zelfs ietsje meer.

Prachtfilm dit! Voor herhaling vatbaar (meerdere keren zelfs). Een klassieker!
Zonet een flinke plaats in mijn Top 10. Heb er flink over nagedacht, maar vind het waard!

De versie van een uur of twee. En dat is maar goed ook als ik het zo lees. Het lijntje rondom Elena vond ik het minste onderdeel, dus dat extraatje kan me gestolen worden. Een fijn, aandoenlijk en uiteindelijk ook pakkend filmpje met liefde voor het vak en waarvan de meeste magie in de jongste jaren zit. Guitig ventje met Alfredo als sympathieke lobbes. Paar lollige scènes rond het bioscoopje, waar geen kusje te zien is. Met de puber lijkt het weg te zakken, maar de volwassen Totò pakt het geleidelijk aan weer op met een paar rake blikken. Zeker tijdens de vermaande slotscène. Mooi.

Nuovo Cinema Paradiso vindt ik een schitterende en ontroerende film.

Omdat er volgens mij best wel wat verschillen zitten tussen de verschillende versies van de film zeg ik meteen maar dat ik 124 minuten versie heb gezien.

Het eerste deel van de film met de jonge Salvatore is zeker het beste stuk. Wat een leuk jongetje was die Salvatore trouwens. Lief, ondeugend en schattig en met een goed hart. Je zou willen dat alle kinderen zo zijn. In het dorpje waar de film afspeelt is iedereen gek op The Cinema. Dit levert erg sfeervolle scenes en ook de nodige humor op. Erg leuk om trouwens om al die oude film beelden tussen door te zien. Tegelijkertijd krijgen we ook een hele mooie opbloeide vriendschap te zien tussen Salvatrore en Alfredo. Die Alfredo vindt ik trouwens ook een erg sympathieke man. Heftige scene dat die bioscoop in de brand vliegt nadat Alfredo eerst iedereen heeft blij gemaakt door die film ook op het plein te tonen.

Het eerste deel is fantastisch is en zou ik als het kon 6 sterren willen geven…. Vanaf het moment dat we overgaan op de tiener Salvatore wordt de film helaas wel tijdelijk wat minder. Er zitten nog steeds mooie scenes in dit stuk. ( vooral tussen Salvatore en Alfredo ). Maar het liefdesverhaaltje had van mij niet zo nodig in de film gehoeven. Wat dat betreft ben ik echt blij dat ik niet de director's cut heb gezien. Ik heb gelezen dat in die versie nog een hereniging kwam met die jeugdliefde Elena. Daar zat ik echt niet op te wachten en ik ben dan ook blij dat in de versie die ik heb gezien dat dit er niet in zat.

Het laatste deel met de oudere Salvatore vindt ik erg goed. Het toch wat luchtige sfeertje uit het eerste deel is eigenlijk totaal verdwenen. In plaats daarvan wordt de film een beetje sentimenteel en nostalgisch. Het is een contrast met het eerste deel van de film, maar het werkte voor mij. Juist doordat bijvoorbeeld alle sfeervolle scenes in de bioscoop nog vers in mijn geheugen zaten ging er echt wat door mij heen toen die bioscoop eraan ging. De laatste scene van de film als Salvatore die gecensureerde scenes achterelkaar bekijkt is prachtig. Echt een heel mooi en ontroerend eind.

Het acteerwerk in deze film vindt ik best wel goed. Vooral de jonge Salvatore en Alfredo kwamen goed over.

De muziek in deze film is van Ennio Morricone en zijn zoon Andrea ( Andrea schreef het liefdes thema ). De muziek vindt ik werkelijk prachtig. Al vanaf het begin van de film weet de muziek je in de film mee te voeren. De muziek weet nog voor een heel pak emotie te zorgen tijdens het kijken van de film. Echt subliem gedaan door vader en zoon Morricone.

Al met al vindt ik dit een hele mooie film. Deze film heeft mij geraakt. Hoewel deze film niet perfect is geef ik met overtuiging de maximale score.

5 sterren voor deze film.

Prachtig. Op één of andere manier laat ik sommige films veel te lang liggen, voordat ik ze zie. 'Nuovo Cinema Paradiso' stond ook al tijden te wachten. Ein-de-lijk gezien vandaag en ik heb erg genoten. Van de muziek van Morricone, tot het simpele verhaaltje dat briljant, komisch en ontroerend is uitgewerkt. Van het kleine jochie, de 20er, tot de volwassen beroemde regisseur. Betoverend mooi gebracht. Naar het einde toe moest ik bijna een paar keer wat traantjes wegpinken. Deze prent is met liefde voor film gemaakt, dat is elke seconde te zien en ik hou ervan. Alfredo is één van de mooiste karakters die ik in tijden heb meegemaakt en zijn samenspel met de kleine Toto is schitterend. Heb de korte versie gezien overigens.

Cinema Paradiso wilde ik al een tijdje zien en nu is het er dan eindelijk van gekomen. Om te beginnen de korte versie van 124 minuten gekeken (niet in het Engels uiteraard), maar ik moet zeggen dat ik het liefst nu meteen al de extended version zou zien.

Een succesvolle regisseur keert na 30 jaar weer terug naar zijn geboortedorpje in Sicilië voor de begrafenis van Alfredo, de bioscoopprojectionist die hem de liefde voor film heeft aangeleerd. Hij haalt veel herinneringen op aan de plaatselijke bioscoop, zijn eerste liefde en alle ervaringen uit zijn jeugd voordat hij naar Rome ging.

De film deed me door het Coming-of-Age motief denken aan Once upon a Time in America, ook al zo'n geweldige Italiaanse film. De rollen zijn allemaal sterk vertolkt en de oudere en jongere versies zijn goed uitgekozen. Zoals gebruikelijk in Italië is de film helemaal gedubd, dat moest ook wel gezien veel acteurs eigenlijk Frans zijn. Sommige achtergrond-personages zijn een beetje cartoonesk gedubd, maar bij de belangrijkste rollen is het bijzonder degelijk. Godzijdank dat ik geen Engelse versie heb moeten zien, dat zou verschrikkelijk zijn geweest. Het acteerwerk was helemaal in orde. Vooral Philippe Noiret vond ik erg sterk als de knorrige maar zeer sympathieke Alfredo. Verder ook leuke personages allemaal, zoals de pastor en de zwerver die denk dat het plein van hem is.

Giuseppe Tornatore had ooit verteld dat de film eigenlijk bedoelt was als een soort in memoriam voor de klassieke bioscoop. Vond het dan ook geweldig om te zien allemaal, met die oude projectors en de pastor die alle kus-scènes eruit laat knippen... Ik snap nu ook waarom al die oude cult-films die ik kijk vaak zo verminkt zijn. De master voor de dvd komt gewoon van een reel die door een protectionist bewerkt is, om welke reden dan ook. Overigens grappig dat zo'n klein dorpje een bioscoop heeft. Bij ons is in de wijde omtrek nu nog steeds geen bioscoop, maar Italië had in de jaren '50 dan ook de meeste bioscopen ter wereld. Vond het in ieder geval bijzonder fascinerend om te zien. En ook wel charmant met de Maria-beelden in de bioscoop en lachende en klappende mensen.

De cinematografie van de film is uitstekend. Mooie analoge fotografie met sfeervolle beelden van Zuid-Italië. Ook door de opnames deed de film me erg denken aan Once upon a Time in America van Leone. Die film had ook al van die mooie shots en close-ups. Ik merkte wel dat ik de kortere versie bekeek. Het was vaak vrij duidelijk ingekort en ik moet zeggen dat ik ook erg graag meer zou willen zien van deze prachtige film. Heb daarom nu al geplant dat ik over een half jaar de extended version moet bekijken.

De muziek van Ennio Morricone is - zoals altijd - formidabel. Ik kende de muziek uiteraard al lang voordat ik de film zag. Soms is dat een beetje link, omdat je dan te hoge verwachtingen kan krijgen voor de film, maar hier was dat niet het geval. Deze soundtrack vind ik toch wel, samen met de Leone-films en The Mission zijn aller beste werk en het bewijs dat Morricone (wat mij betreft) de grootste componist aller tijden is. Al is het mischien opzienbarend dat het mooiste nummer uit de soundtrack eigenlijk door zijn zoon Andrea is geschreven, Het Liefdesthema. Ik luister erg vaak naar de soundtrack en de tranen springen me dan soms haast in de ogen.

Coming-of-Age is voor mij altijd hit en miss. Soms licht het me totaal niet en soms vind ik het werkelijk briljant. Cinema Paradiso is weer zo'n geval dat ik werkelijk briljant vind. Als ik zie hoe het jongetje in de film een passie voor film ontwikkeld, herinner ik me zelf weer waarom ik zo dol ben op film en waarom ik filmregisseur wil worden. Ik heb denk ik nog nooit een Drama-film gezien die zo erg aansluit op mijn eigen leven (ook al is er dan een gigantisch tijdverschil). Cinema Paradiso is een van de meest bijzondere en ontroerende films die ooit gemaakt is en iedere zichzelf respecterende filmliefhebber moet de film toch wel hebben gezien. Het einde met de aan elkaar geplakte kus-scènes... iconisch.