Nuovo Cinema Paradiso (1988)

Denk het achteraf ook ja.

Zeer mooie film waar ik in het begin even in moest komen maar die me steeds meer ging boeien.

Aanrader voor de echte filmliefhebber!!

Heb de kortste versie gezien (124 minuten) en ik vond juist het tweede uur (na de brand) het sterkste van de film, met vooral het eind (na de begrafenis) als positieve uitschieter. Het begin was voor mijn gevoel iets te traag, men viel teveel in herhaling met de filmzaalscenes. Ook de romance boeide me niet.

De film blijft ook de hele tijd eigenlijk iets te braaf voor mijn smaak, iets meer spanning had het geen kwaad gedaan.

Hoogtepunten waren voor mij als filmliefhebber toch de beelden van het oude filmtheater zowel voor als na de brand. Altijd sneu als een oude bioscoop, om wat voor reden dan ook, de deuren moet sluiten.

Mooie beelden en prima acteerwerk.

Aangename, leuke film die vooral een sterke sfeer weet neer te zetten en ook goed wegkomt met de drie tijdsvakken (terwijl de bioscoop teloorgaat, gaat ook het prachtige dorpje langzaam ten gronde aan geparkeerde auto's en armoede, niet de kern van de film maar wel heel overtuigend). Ik sluit me aan bij de mensen die het eerste deel goed vinden, het tweede deel ca va (wel een héél cheesy romance, maar goed) en het derde deel vrij ergerlijk (althans de scenes tussen Elena en Toto). Het enige dat ik ervan kan maken, is dat de regisseur daarmee met zijn eigen film voor een deel ook de filmgeschiedenis zelf een deel wou volgen: waar je in het eerste deel wel wat links kan leggen met typische neorealistische Italiaanse films, met een arm kind in de hoofdrol etc, past het tweede deel erg goed in de typische cheesy romantische klichéfilms die in Italië zoveel gemaakt zijn (en zo geliefd zijn vanwege hun zeemzoeterige 'als ik maar lang genoeg voor haar raam blijf wachten komt ze vanzelf naar buiten') en is het derde deel wel te vergelijken met de vele slechte soaps met personages van middelbare leeftijd vol tragische spijt en romance. Het feit dat in de film een aantal acteurs spelen die mijn (Roemeense) vriendin herkende uit Italiaanse soaps die ze zelf als kind veel bekeken heeft, ondersteunt die these nog wat. Het maakt de film an sich niet beter, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen dat de regisseur in zijn eigen verhaal ook alle elementen heeft willen verwerken die de populaire Italiaanse films, en de bijhorende bioscoop-ervaring (en later tv-ervaring), van de jaren '30 tot '80 zo onvergetelijk gemaakt heeft voor hem en zijn hele generatie.

Maar goed, ook afgezien daarvan een mooie film over film, met goede acteurs die zich in een heerlijke omgeving afspeelt en ondanks de drie uur in een wip voorbij is. En dus toch een aanrader!

Een gerenommeerde en (te) hoog gewaardeerde film die ik lang geleden al eens had gezien. De levensgeschiedenis van een schooljongetje, dat filmprojectionist en tenslotte een beroemd regisseur wordt. De geschiedenis van een bioscoop en de film. En een liefdesgeschiedenis. Alles in één. Toch is het vooral een langdradige en erg sentimentele film. En dat beeld had ik er vroeger ook al bij. Ik ben dus niet echt van mening veranderd al was het einde van de film nog wel te pruimen. Maar daar moest je dan ook wel heel erg lang op wachten, niet in slaap vallen en vooral heel veel geduld hebben. Zeker als je, zoals ik, ook nog eens de extra lange director's cut hebt bekeken. Nee, ik weet niet of ik deze film ooit nog eens een derde kans ga geven. Ik wil dan in ieder geval hoe dan ook de kortste versie zien.

Ik vrees dat ik de verkeerde versie gezien heb, namelijk de director's cut. Erg jammer.

Daar ben ik nou juist heel erg benieuwd naar!

Mijn stem geld voor als nog voor de kortste internationale versie, ben van plan de anderen ook te gaan zien.

Nuovo Cinema Paradiso is een zoet episch verhaal dat best aangenaam is om te kijken. Helaas wordt het nooit echt bijzonder, maar het kan als een kabbelende rivier z'n niveau wel dik 2 uur behouden. Heb mij dan ook aan de internationale 'korte' versie gehouden. Ik had schrik dat dit iets zou zijn in de stijl van Novecento dat me niet bepaald lag.

De film is een drieluik met vooral het eerste deel dat interessant is. Het 2e is al een pak minder en dan probeert het 3e deel nog wat goed te maken. De finale valt nog wel mee, maar dat is ook maar een voorspelbaar eind. Ik mis de nodige sprankels in deze film en buiten enkele komische scènes uit het eerste deel misschien zijn er niet bepaald scènes die lang blijven hangen. De trailer zag er boeiender uit dan de gehele film.

Ik weet niet wat de director's cut mij nog extra kon bieden, maar het zou me verwonderen dat scènes die bewust zijn weggelaten bij de internationale release in dit geval voor die nodige extra konden zorgen. En op meer speeltijd zat ik eigenlijk ook niet te wachten. De 2 uur vielen nog wel mee, maar een topper is het niet.

Oorspronkelijke titel is Ci... volgens Wikipedia, en voorvoegsel Nuovo geldt nu voor de bijna 3 uur durende Director's Cut. Dus eigenlijk moeten titel en alternatieve titel omgedraaid worden. Toch? Op IMDb staat het dus ook officieel verkeerd. Want je hebt ook Apocalypse Now (bioscoop versie) en Apocalypse Now Redux (director's cut uit 2000).

Ik heb deze film nu in een mooie digipack met beide gerestaureerde versies op 2 blu-ray's en heb gisteren de bioscoop versie gezien. Mooi verhaal, liefdevol en charmant gemaakt in een periode dat de Italiaanse cinema financieel uit een diep dal aan het kruipen was. Dat merk je ook wel een beetje (audio overdubs in de studio, soms een beetje een lukrake montage). Italië is ook ook geen Hollywood, dus daar kan je de manier van filmmaken ook niet mee vergelijken of op afrekenen.

Maar ik denk ook dat dit typisch een film is die bij elke kijkbeurt sterker wordt. En afgaand op wat ik gelezen heb, klopt het vertelde verhaal in de bijna 3 uur durende DC een stuk beter. Ik ben dus benieuwd.

Dat klopt inderdaad het Italiaanse woord Nuovo vertaald naar het Nederlands is "Nieuw" en dat is naderhand toegevoegd voor de director's cut die weer op ongeveer 170 minuten was gerestaureerd. De titel blijft gewoon "Cinema Paradiso" en "Nieuw" is voor de dvd/blu-ray geremasterde versie.

Weet iemand trouwens wanneer die blu-ray in Nederland wordt gereleased? Hij is al wel in de UK te bestellen. Als het lang duurt bestel ik 'm wel bij een UK shop, want ik vind Engelse ondertiteling ook prima, maar NL is net iets fijner.

Een rasechte sentimentele tearjerker. maar om em daarom nou geen 4 sterren te geven..

Pas halverwege de film kwam ik erachter dat ik em al gezien had een paar jaar geleden. Eigenlijk een goed teken want ik beleefde de film gewoon opnieuw. Hij is dan ook wonderschoon en puur, op enkele irritaties na. Zelden ook een film gezien waarin de muziek zo bijzonder mooi verweven is, echt een totaalpakketje dus. Ook het kleurgebruik is adembenemend mooi, en ja, het is sowieso gewoon een en al beauty.

UK versie

Ik heb deze versie vorige maand gekocht, een mooie 2 disc (elke film een eigen blu-ray) met een 30 pagina's boekwerkje erbij met veel info over de film en mooie foto's e.d.). Een release die ze alleen maar kunnen verpesten in Nederland

Thanks man . Ik ga eens kijken. Ik zag die andere bluray al maar die komt op 118 minuten en is gecut.

Die versie die jij doorstuurt is inderdaad de goede en gerestaureerde versie. Maar als die in NL komt veranderd er niet veel hoor. Alleen de toegankelijkheid tot NL subs.

Ik denk dat we in Nederland maar 1 versie in een amaray-doosje krijgen en niet in zo'n mooie verpakking als deze. Dat bedoelde ik er mee te zeggen. En bij een film als deze voldoen Engelse ondertitels voor mij gelukkig.

Ik heb hem besteld. Wel via eBay, daar heb ik een account.

Overigens bij de film Novecento (1976) heb ik ook een reactie geplaatst of de Amerikaanse blu-ray ook in de UK wordt gereleased. Ik heb de dvd, maar die bevat de Italiaans nagesynchroniseerde versie. Ook een prachtige film trouwens, maar ik kijk hem liever met de originele audio. Ik ga me er dan toch aan storen.

Helaas kan ik nergens vinden of die binnenkort komt. Ik denk wel dat ie in de UK komt, want Spanje en Italie hebben hun eigen blu-ray versie met Engelse audio als optie, maar die hebben weer geen Engelse subs... en die Amerikaanse blu-ray heeft regio A.

Het is wel lastig met die films zeg. Dat geknip en gek(c)ut vroeger net als bij Once Upon A Time In America... Laat dat soort films lekker in hun originele lengte etc. uitkomen en ga er niet aan lopen pielen en de boel op chronologische volgorde veranderen. Maar goed

Teder, nostalgisch, ontroerend. Emotionele muziek en prachtige beelden en pitoresque bijzonderheden over het leven en gebruiken in een Siciliaanse dorp en wat de cinema was in de jaren 40, 50...De liefde van de "operateur" voor zijn vak en de bewondering van het kind voor de magie van het gebeuren. Mooi.

De acteurs zijn schitterend. Philippe Noiret is voor mij een top-tien acteur en de anderen, die kleine ook en vooral, zijn uitmuntend. Dit zijn de films waar ik van hou. Terecht overladen met prijzen.

Heerlijk werk.

Wat een hol sentimenteel gebeuren. Ik heb met films als 'Once upon a time in the west' al moeite met het vorm boven inhoud principe maar hier ben ik echt finaal buitenboord geslagen. Er is ergens een scene waarin een bioscoopbezoeker vol sentiment ongeveer 23 x van te voren de tekst van de acteur / actrice voorkauwt waar bij mij tenen steeds verder kromden in maten die ik eerder niet mogelijk had gehouden. Ik heb bepaald geen hekaal aan italiaanse films maar ik vind het wel prettig als ze ergens over gaan c.q. dat er hier en daar wat gebeurt.

Tijdens kerst deze film gezien. Had hem al een tijdje liggen, maar uitgesteld en vond het rond kerst een geschikt moment om deze film te zien. Heb niet eens de moeite genomen de Theatrical Release in mijn blu-ray speler te stoppen, maar gelijk de director's cut van 170 min. Zat er klaar voor.

Ik heb erg genoten van deze film. Een heerlijk romantisch drama met humor en een mooie cinematografie en veel, heel veel sfeer. Ik heb zelfs een traantje weggepinkt tegen het eind. Vond het echt emotioneel om te zien hoe moeilijk de hoofdrol speler dat meisje wilt hebben, maar gewoon ongrijpbaar en weggehouden word. Heb dat niet vaak met films behalve "Once Upon A Time In America" en zeker "The Deer Hunter".

En dan de muziek. Jemig ik dacht dat ik niet meer weggeblazen kon worden door Ennio Morricone na "Once Upon A Time In America" nou niks is minder waar. Deze score doet het daar zeker niet voor onder. Het raakt mij misschien nog zelfs ietsje meer.

Prachtfilm dit! Voor herhaling vatbaar (meerdere keren zelfs). Een klassieker!
Zonet een flinke plaats in mijn Top 10. Heb er flink over nagedacht, maar vind het waard!

De ingekorte internationale versie gezien. Hoewel je ruim twee uur bezwaarlijk kort kunt noemen, had ik toch het gevoel dat er behoorlijk wat knipwerk aan te pas kwam. Tot jump cuts toe, al kan dat natuurlijk ook aan een magere montage liggen.

Het begon allemaal leuk en pretentieloos. Die Toto is een guitig kereltje. Hij toverde een warm feel-good-gevoel op het scherm. Maar halverwege verzandt de film jammer genoeg in een melig jankfestijn. Zo werd een aloude filmwet netjes gerespecteerd: wie opgroeit, verliest zijn relativeringsvermogen. En kijk, de oscar is binnen.

Voor de rest is Cinema Paradiso best een sfeervolle film. Tornatore dacht duidelijk na over de stilering en dat leverde enkele knappe shots op. Overall merk je echter ook wel dat de tand des tijds toegeslagen heeft.

2.5*

Cinema Paradiso is een mooi en sfeervol pareltje! het acteerwerk is heel goed, de vriendschap en liefde die gefilmd word tussen toto en alfredo is heerlijk om te zien, de locatie is heel mooi in beeld gebracht, ik heb wel de korte versie gezien, heb de directors cut ook liggen... Dus zo snel mogelijk eens bekijken!

Helemaal mee eens. Sfeervolle film en mooi in beeld gebracht met de gewelde muziek van Ennio Morricone.
Ik was een paar weken geleden naar het concert geweest in Amsterdam. Was erg mooi en in de tweede helft, na de pauze, werden ook twee nummers van deze film gespeeld. Erg gaaf.

Grappig dat de acteur die de priester (Leopoldo Trieste als Father Adelfio) speelt, een klein bijrolletje heeft gehad in The Godfather: Part II.

De versie van een uur of twee. En dat is maar goed ook als ik het zo lees. Het lijntje rondom Elena vond ik het minste onderdeel, dus dat extraatje kan me gestolen worden. Een fijn, aandoenlijk en uiteindelijk ook pakkend filmpje met liefde voor het vak en waarvan de meeste magie in de jongste jaren zit. Guitig ventje met Alfredo als sympathieke lobbes. Paar lollige scènes rond het bioscoopje, waar geen kusje te zien is. Met de puber lijkt het weg te zakken, maar de volwassen Totò pakt het geleidelijk aan weer op met een paar rake blikken. Zeker tijdens de vermaande slotscène. Mooi.

Niks nieuws wanneer ik schrijf dat het eerste uur de ganse film draagt. De interactie tussen Noiret en de jonge acteur (8 jaar oud bij de opnames ?) is gewoon weergaloos. De sfeer op het plein, de gebeurtenissen in de bioscoopzaal, de twee samen in het projectiekamertje, dat is fantastische cinema.

In de latere fases van het verhaal verdwijnt die warme sfeer toch wel uit de film, en ook de humor, die toch voortdurend aanwezig is in dat eerste uur, blijft dan achterwege.

4,5* voor deel 1, tegen 3,5* voor deel 2 en 3.

Nog opvallend: de plein voor de cinema heeft in het eerste deel van de film, met veel mensen in beeld, een heel andere uitstraling dan in het laatste deel, wanneer de mensen vervangen zijn door auto's. Conclusie: grote parkings aan de rand van de stad en de stad zelf autovrij: het leven zou weer een heel stuk gezelliger worden.

Nuovo Cinema Paradiso vindt ik een schitterende en ontroerende film.

Omdat er volgens mij best wel wat verschillen zitten tussen de verschillende versies van de film zeg ik meteen maar dat ik 124 minuten versie heb gezien.

Het eerste deel van de film met de jonge Salvatore is zeker het beste stuk. Wat een leuk jongetje was die Salvatore trouwens. Lief, ondeugend en schattig en met een goed hart. Je zou willen dat alle kinderen zo zijn. In het dorpje waar de film afspeelt is iedereen gek op The Cinema. Dit levert erg sfeervolle scenes en ook de nodige humor op. Erg leuk om trouwens om al die oude film beelden tussen door te zien. Tegelijkertijd krijgen we ook een hele mooie opbloeide vriendschap te zien tussen Salvatrore en Alfredo. Die Alfredo vindt ik trouwens ook een erg sympathieke man. Heftige scene dat die bioscoop in de brand vliegt nadat Alfredo eerst iedereen heeft blij gemaakt door die film ook op het plein te tonen.

Het eerste deel is fantastisch is en zou ik als het kon 6 sterren willen geven…. Vanaf het moment dat we overgaan op de tiener Salvatore wordt de film helaas wel tijdelijk wat minder. Er zitten nog steeds mooie scenes in dit stuk. ( vooral tussen Salvatore en Alfredo ). Maar het liefdesverhaaltje had van mij niet zo nodig in de film gehoeven. Wat dat betreft ben ik echt blij dat ik niet de director's cut heb gezien. Ik heb gelezen dat in die versie nog een hereniging kwam met die jeugdliefde Elena. Daar zat ik echt niet op te wachten en ik ben dan ook blij dat in de versie die ik heb gezien dat dit er niet in zat.

Het laatste deel met de oudere Salvatore vindt ik erg goed. Het toch wat luchtige sfeertje uit het eerste deel is eigenlijk totaal verdwenen. In plaats daarvan wordt de film een beetje sentimenteel en nostalgisch. Het is een contrast met het eerste deel van de film, maar het werkte voor mij. Juist doordat bijvoorbeeld alle sfeervolle scenes in de bioscoop nog vers in mijn geheugen zaten ging er echt wat door mij heen toen die bioscoop eraan ging. De laatste scene van de film als Salvatore die gecensureerde scenes achterelkaar bekijkt is prachtig. Echt een heel mooi en ontroerend eind.

Het acteerwerk in deze film vindt ik best wel goed. Vooral de jonge Salvatore en Alfredo kwamen goed over.

De muziek in deze film is van Ennio Morricone en zijn zoon Andrea ( Andrea schreef het liefdes thema ). De muziek vindt ik werkelijk prachtig. Al vanaf het begin van de film weet de muziek je in de film mee te voeren. De muziek weet nog voor een heel pak emotie te zorgen tijdens het kijken van de film. Echt subliem gedaan door vader en zoon Morricone.

Al met al vindt ik dit een hele mooie film. Deze film heeft mij geraakt. Hoewel deze film niet perfect is geef ik met overtuiging de maximale score.

5 sterren voor deze film.

Prachtig. Op één of andere manier laat ik sommige films veel te lang liggen, voordat ik ze zie. 'Nuovo Cinema Paradiso' stond ook al tijden te wachten. Ein-de-lijk gezien vandaag en ik heb erg genoten. Van de muziek van Morricone, tot het simpele verhaaltje dat briljant, komisch en ontroerend is uitgewerkt. Van het kleine jochie, de 20er, tot de volwassen beroemde regisseur. Betoverend mooi gebracht. Naar het einde toe moest ik bijna een paar keer wat traantjes wegpinken. Deze prent is met liefde voor film gemaakt, dat is elke seconde te zien en ik hou ervan. Alfredo is één van de mooiste karakters die ik in tijden heb meegemaakt en zijn samenspel met de kleine Toto is schitterend. Heb de korte versie gezien overigens.

Een mooie maar vooral lieve film.

Prachtige film over vriendschap, opportuniteit, liefde en leven. 'Nuovo Cinema Paradiso' is een must-see voor de echte filmliefhebber. Een film die je heden ten dage zelden nog meer tegenkomt.

5*

Mijn tweede top 10-film die ik dit jaar herkijk. Eentje die ik na mijn eerste kijkbeurt, ik denk ergens in 2004, meteen in mijn top 10 heb gezet en daarna nooit meer heb herzien. Dat had eventueel best tot een teleurstelling kunnen gaan leiden, maar ik probeer het even in 100 woorden te vangen:

Het werkt nog steeds, deze ode aan de liefde voor en de kracht van cinema. Oké, het is wat sentimenteel , maar dat is ook het uitgangspunt, Alfredo heeft hem immers gemaakt tot wat hij is. Speelt heel erg in op het gevoel van nostalgie en doet dat welhaast ongeëvenaard goed. Het viel me deze keer op dat het kleurgebruik erg lelijk was (zie je wel vaker bij films uit deze tijd) en dat het mindere tussenstuk wat was weggezakt. Dat was ook zeker niet het sterkste deel, maar in het licht van het verhaal toch wel een belangrijke passage.

Ik laat hem voorlopig nog wel staan, wellicht ook deels uit nostalgische overwegingen, want ik weet niet of ik ‘m nu ook zo hoog had beoordeeld. De impact van de eerste keer had ik in ieder geval niet, maar dat komt ook omdat ik ‘m na al die jaren nog redelijk vers in het geheugen had staan.

Ik heb de 4 uur versie hier liggen, en die wou ik eigenlijk bewaren als 1000e stem (die of Hamlet (1996)). Maar als ik het zo lees kan ik beter de kortere pakken, iedereen met een hoge stem zegt de korte te hebben gezien.

Ik denk dat je deze erg goed vind, Bas.

Zou eerst gewoon de theatrical kijken. Die heb ik in elk geval met die 4,5 gewaardeerd.

Leuk, je site trouwens. Goed bezig man.