Nuovo Cinema Paradiso (1988)

Director's Cut denk ik dan maar he

Is goed, kerel.

Juist niet. Als je de Director's cut bekeken heb heb je in principe alles al gezien. Dan hoef je de 'originele' versie niet meer te bekijken. Dat is dan niet meer dan een uitgeklede versie..

Ja jongens, bedankt. Dat neemt de twijfel wel weg zo.

Het gaat mij er mee om welke versie het meest indruk zal maken bij de eerste kijkbeurt.

Waarom zou je dan ook de uitgeklede versie kijken vraag ik me dan ook af

Ruim twee weken geleden toch voor de originele versie gegaan.

Vooraf alle punten bijeen gesprokkeld waardoor dit weleens een film kon zijn die zich in mijn top tien zou nestelen; ik kwam tot de conclusie dat Cinema Paradiso alles in zich had bij het lezen van recensies en het zien van trailers - een klein, vertederend mannetje, dat verzot is op film en verknocht aan de plaatselijke bioscoop, een mooie vriendschap tussen jong en oud, een sfeervol, Italiaans plaatsje, met alles erop en eraan, een reeks aan mooie beelden van iemand die we volgen in verschillende fases van zijn leven - ik ben er gek op.

Maar dan valt al gauw de bijzonder belabberde dubbing op. Op zich nog tamelijk charmant in films als deze, maar het zoog bijna de gehele laag aan magie weg. Veel scènes verlopen daardoor nogal stokkerig en langzamerhand zag ik al mijn bovengenoemde punten in het water vergaan en het plekje in mijn top tien op de zeebodem liggen.

Natuurlijk blijft er nog een uiterst amusante film over, met gedenkwaardige scènes en bij vlagen voldoende sfeer, maar er zat zoveel meer in. Het tweede gedeelte doet naar mijn inziens nauwelijks onder aan het eerste en ook het derde stuk mag er zijn met scènes met het vernietigen van de bioscoop, terwijl alle - op de bioscoop verliefde - mensen oud zijn geworden en met weemoed naar de vallende bouwstenen staren. En natuurlijk het moment dat Salvatore de aan elkaar gevlochten film van Alfredo bekijkt. Schitterend.

De muziek van Ennio Morricone vond ik best aardig, maar in tijde van Baaria was mister Mirricone veel beter op dreef. Ik mistte het meeslepende.

Kleine 4* en de director's cut laat nog wel een tijdje op zich wachten. Al weet ik zeker dat ik over een jaar of tien met veel plezier het schijfje (?) in de Blue Ray-speler (?) schuif (?).

Om later nog de volle versie te kunnen zien. Na de volledige versie ga je niet meer de uitgeklede versie bekijken, toch?

Je kunt ook een film 2 keer kijken. Vind het een vreemde gedachtegang. Hij had gewoon de Directors cut moeten zien, zoals dat hoort. Vind het sowieso walgelijk wanneer er stukken uit films worden geknipt vanwege commerciele redenen.

Dit was een mooie film, de lange versie welteverstaan .

Ik heb de 170 minuten de director's cut versie gezien en vraag me af wat hieruit geknipt moet worden.

Dat kan ik nog bekijken want op de DVD staat ook de original theatrical version.

Maar ik vond de 170 minuten heerlijk.

Zo prachtig uit het leven gegrepen het hele verhaal.

Zeker als filmliefhebber heeft deze film een mooi thema.

De muziek is meeslepend maar nooit bombastisch of opgedrongen.

Maar zelden zie je films waar echt iedereen zelfs figuranten een sterke rol neerzetten.

In Cinema Paradiso is dat absoluut wel zo.

Zelf heb ik wat Italiaans bloed dus ook de taal en toch de herkenbare Italiaanse trekjes van de mensen spreekt me aan.

Ik ga een plaatsje zoeken in mijn top 10.

Dit is geen half werk

Ik kom deze film de laatste tijd steeds vaker tegen in de schappen van diverse winkels. Toch staat hij mij tegen. Het plot spreekt mij totaal niet aan en de speelduur schrikt ook wat af.

Toch moet ik er gezien het gemiddelde en de lovende recensies snel een keer aan geloven.

Hmmmm.....

@SnakeDoc als ik zo kijk naar jouw top 10, zou deze film daar nog wel eens bij kunnen komen of in de buurt.

Men wat een film is dit toch.

De film wist me vooral in het begin enorm te boeien. De vriendschap tussen Alfredo en de jonge Toto wordt op een mooie manier in beeld gebracht en is dan ook aangenaam om te zien. Vanaf dat de wat oudere versie van Toto op de proppen komt, wordt de film toch net dat tikkeltje minder: ik kon in ieder geval mijn aandacht er niet meer voor de volle 100% bijhouden.

Kitscherige dubs.

Het verhaal over een jongetje wiens passie bij de lokale plattelandsbioscoop ligt, zal menige cinefiel aanspreken. Toch maken de niet altijd even goede en ietwat kitscherige dubs en het tweede deel met de adolescente hoofdrolspeler al minder indruk. Het laatste deel met de jongen rond middelbare leeftijd stelt zelfs een beetje teleur.

Goed.

Een film die sterk begint, met een sfeervol decor (een oude bioscoop) en goede chemie tussen de hoofdrolspelers, (de jonge) Toto en Alfredo. De sfeervolle muziek van Morricone past goed bij de film. Naarmate de film langer duurt, wordt het echter steeds minder interessant, met onder meer een weinig overtuigende romance. Tegen het eind krabbelt de film wel weer wat op, maar hij kan helaas niet de gehele speelduur lang boeien.

Cinema Paradiso,

Nooit geweten dat er achter zo'n saai plot en verschrikkelijk lelijke nietszeggende poster zo'n geweldige film zou zitten.

Het eerste uur van de film is echt geweldig. De film trekt zich naar je toe, en ik was bang voor elke minuut extra, bang dat het alleen maar minder kon worden, want ja ... het was zo steengoed.

Het tweede uur is gelukkig ook goed, iets minder humor en soms gaat men wat snel in de tijd. Giuseppe Tornatore's liefde voor de film kenmerkt zich door de geweldige korte stukjes film die we te zien krijgen. Prachtige klassiekers die door het bioscoop publiek in Paradiso voor het eerst op soms bijzondere manieren worden ervaren.

De kleine Totó speelt geniaal. Eén van de beste kinderrollen die ik in een film zag.

De vriendschap tussen hem en Alfredo is werelds, en wordt komisch maar gevoelig gebracht.

De muziek is passend en vaak even hartverscheurend als het echte einde van de film. Want ik moet bekennen dat ik een traantje heb gelaten, en met het oog op het verkrijgen van een vriendin is het maar beter als ik niet zeg wanneer dat voor het laatst was bij een film.

Ik kon overigens kiezen uit diverse speelduren en heb op Wikipedia gekeken naar wat het echte verschil nou was. Aangezien ik enorm op zag tegen deze film en niet een groot fan ben van de Italiaanse film, heb ik gekozen voor de korte versie, die van 2 uur. En als ik op internet lees wat er in de uitgebreidere versies gebeurd, dan ben ik blij dat ik die niet gezien heb. Dit was perfect zo. Af!

Ja het wordt tijd dat ik mijn volledige top 10 eens onder de schop neem. En ik weet (bijna) zeker dat daar dan plaats is voor Nuovo Cinema Paradiso!

Met op de achtergrond de soundtrack draaiende door ene Ennio Moriccone geef ik met een hoop plezier deze film zijn verdiende 4,5 sterren.

Een pareltje!

Ik heb een alternatieve Italiaanse poster gevonden. Beter?

Absoluut!

OK, doen we die.

Wat een ronduit geweldige film, alles klopt! humor, drama, romantiek, muziek, het acteren!

En in zon kleine setting, een bioscoop aan een klein pleintje in een klein dorpje op sicilië!

Met stip mijn Top 10 in!

Eigenlijk hoopte ik een beetje op sfeervolle plaatjes van Sicilië, maar veel meer dan het dorpspleintje komt er niet in beeld helaas. Althans niet in de kortere versie i.i.g. Het eerste deel van de film vond ik wel aardig, met de vriendschap tussen de oudere man en het kleine jochie. Best een aangrijpende scene wanneer de man vast komt zitten in de brand nadat hij eerst tot vermaak van iedereen een film op de muur van een huis projecteert. Zodra het jongetje groter werd vond ik het verhaal minder aansprekend worden en het einde, wanneer hij volwassen is, voelde in de kortere versie een beetje afgeraffeld aan..
Al met al ben ik er niet erg van onder de indruk.

En die laatste halve ster erbij + nr. 2 notering in mijn persoonlijke top 10.

Verdiend!

Nostalgie en jeugdsentiment, traag in beeld gebracht met overdreven sentimenten zoals in heel oude films.

Toch een hoge waardering, al was het alleen maar vanwege de eindscene.

Ontroerende film met een briljante Noiret.

Prachtige, prachtige film... Brok in mijn keel. Deze film is met liefde voor cinema en de bioscoop doordrenkt. Het ogenschijnlijk simpele plotje ontstijgt zijn eenvoud door de krachtige passie voor film die van het doek afspat.

Hij stond al heel lang op mijn lijstje maar op de een of andere manier had ik hem nog steeds nooit gezien. Ik ben blij dat ik hem nu gewoon een keer aan heb gezet. Ik wil er ook geen standaard review over schrijven, goed acteerwerk mooie muziek etc aangezien ik nog helemaal in de magie van de film zit.

Zo min mogelijk over lezen en gewoon gaan zien dus dit juweeltje.

edit: ik heb de theatrical cut gezien en ben natuurlijk razend benieuwd naar de directors cut, toevallig is de 2 disc in de aanbieding nu, misschien maar even halen.

Ik moet er niet aan denken om de andere varianten te zien. Heb gehoord over de grote verschillen, en herinner me de film graag zoals ik hem als laatst gezien heb,

Maar ben benieuwd ... misschien vind je 't geweldig!

ik vind het ook eng, meningen lopen erg uiteen maar ik vond er een heleboel die de DC preferen... ach we zien wel, ik ga hem hoe dan ook niet binnenkort kijken. I'm gonna let this one linger....

Welke versie ik gezien heb weet ik niet, maar hij duurde in ieder geval te lang. Het eerste uur vond ik Nuovo Cinema Paradiso een behoorlijk aangename film, maar op een gegeven moment stokt de ontwikkeling en blijft de plaat hangen. Het liefdesverhaaltje is veel te dun om 2,5 uur te kunnen dragen en met name het laatste uur voegt weinig toe, behalve een hoop sentimentele gesprekken. Ook de muziek herhaalt zichzelf te vaak. Met enig ongeduld uitgezeten.

Kortom, je had de korte versie moeten zien, want juist van dat laatste uur krijg je dan veel minder.