Nuovo Cinema Paradiso (1988)

Prachtige film met dito acteerwerk, vooral de jonge Toto is al het kijken waard. Prachtige beelden van Italie en een goed verhaal heel mooi neergezet. Een MUST voor iedere filmliefhebber.

Schitterende brok-in-je-keel-film! Wel een paar opmerkingen:
ik vond de relatie moeder-kind nogal ongeloofwaardig. Salvatore heeft dertig jaar zijn moeder niet bezocht. Ten eerste is het erg opvallend dat zijn moeder toch zo ontzettend veel moeite doet om hem zijn afscheid van Salvatore te gunnen. Ten tweede: zou het niet heel logisch zijn als zijn moeder boos is op Salvatore (net zo als zij dit was op de 'eerste' Salvatore)? Bij het weerzien met haar kind is geen greintje boosheid te bekennen. Daarnaast vraagt ze ook niet om een verklaring, die toch zeker op zijn plaats zou zijn als je zo'n lange tijd niets laat horen.

De eerst Salvatore is frivool, nieuwsgierig en zeer levendig. Dit mis ik bij de tweede en - met name - de derde Salvatore (lijkt wel een zombie). Verkeerde screening naar mijn mening. Ook qua gezicht heeft de derde Salvatore niets weg van de eerste. Het temperament van de eerste 'moeder' mis ik ook bij de tweede moeder. Jammer.


Maar verder is deze film zeker het eerste uur werkelijk waar een genot. Dik verdiende 4,5 ster!

Ik ben het wel met de meesten hier eens dat het eerste gedeelte van de film veruit het sterkst is. Het jongetje speelt echt enorm goed en de scenes met Alfredo zijn geweldig om te zien. Echt mooi hoe die twee langzaam maar zeker een band krijgen. Ook het personage Alfredo wordt goed gespeeld. Hij komt erg warm over en naarmate de film vorderde kreeg ik steeds meer sympathie voor hem.

Het tweede gedeelte van de film is een stuk minder interessant. Het hele liefdesverhaal vond ik eigenlijk niet echt interessant en wederom zijn de scenes tussen Toto en Alfredo het sterkst.

Het laatste gedeelte van de film is dan wel weer goed. De muziek van Morricone past goed en weet de meeste scenes wel te versterken. Ik heb me dan ook geen moment verveeld. Ook leuk trouwens om telkens van die oude filmbeelden in de film tussendoor te zien.

3,5*

Eerste uur is ronduit prachtig. Hoe de cinema het centrum is waar alles uit het dorp gebeurt en bij elkaar komt is schitterend in beeld gebracht. De vriendschap tussen Toto en Alfredo ontstaat langzaam en is erg overtuigend.

Het tweede uur is ietsje minder maar kent zeker sterke momenten. Ik vond echter het liefdesverhaaltje niet zo speciaal als de rest van de film.

Het einde vond ik wel erg mooi om te zien en paste perfect bij het verhaal.

Ik zag de korte versie en die vond ik geweldig, wellicht vind ik de director's cut wat te langdradig, maar die zal ik over een tijdje weleens bekijken.

4,5* Deze had ik veel eerder moeten zien.

Mooi en meeslepend epos met werkelijk prachtige muziek. De acteerprestaties waren naar behoren, fraaie cinematografie en de bioscoop was mooi gedecoreerd. De af en toe misplaatste humor laat zich negeren.

Het einde is werkelijk formidabel.

Fantastische film.

Onbegrijpelijk dat ik hier al maanden tegenop had zitten kijken want wat een prachtige cinema is dit. Sluit mij aan bij het merendeel van de reacties hier, vooral het eerste uur is heerlijk om naar te kijken. De aandoenlijke Toto, de band met zijn grote vriend Alfredo en zijn streken die zijn moeder soms tot wanhoop drijft, het is allemaal prachtig in beeld gebracht. Zet hiernaast muziek van Morricone en mooie plaatjes van Sicilië en de nostalgie druipt van het scherm.

Het tweede gedeelte met de tiener Toto boet iets in aan kwaliteit maar dankzij de prima acteerprestaties blijft het een mooi schouwspel, pas tegen het einde aan wordt het iets vervelender en had het laatste half uur van mij niet echt gehoeven.

Toch 4,5*, twee en een half uur geweldige cinema, een half uur iets minder.

Bij de blokker gevonden, in de 3 voor 10 bak.

Dat is nog eens een mooie vondst.

Zal ik voor de originele versie of voor de director's cut gaan?

Director's Cut natuurlijk,

Zal misschien iets langdradiger zijn,

Director's Cut

Dan zie je het echte einde van de film

Mijn Nummer 1

supert

Sfeervol, rustgevend en ontroerend; cinema zoals cinema bedoeld is.

Meesterwerk.

* * * * *

en zo is het geniale film zowel de 1ste als de directors cut.

Director's cut gister gezien en vond het een erg indrukwekkende film. Normaliter hou ik niet zo van Italiaanse cinema, vaak beetje over-acting (voornamelijk bij de oudere films) maar dit was een plezierige uitzondering! Maar even wat meer van deze beste man kijken!

dat was het sociale leven in die tijd de kroeg en de cinema!!

daar werdt lief en leed gedeeld

Lijkt me zeker een mooie plek, zo'n bioscoop waarin iedereen bij elkaar komt.

Alleen ik heb liever niet dat ze op mijn hoofd gaan lopen roggelen.

In het top tien lijstje van vervelende dingen staat bij mij met stip genoteerd het lang uitstellen van het bekijken van een film omdat je er al zoveel goeds over hebt gehoord, en dit op een avond toch te doen om dan uiteindelijk met een knoert van een kater het bed in te duiken van teleurstelling. De kleine Salvatore was misschien wel nog vertederend, en alfredo een uitgelijnd karakter, en de beelden van oude films verfrissend. Maar o heer o God, de film had moeten stoppen na het eerste deel en men had helemaal geen sprongen in de toekomst moeten maken, vind ik erg bescheiden he. Verder was het liefdesverhaal inderdaad bedroevend en de latere job van Salvatore als regisseur nog meer!

Mooie film maar ik had misschien niet de directors cut moeten kijken, ik vond hem gewoon te lang duren.

Het eerste deel is geweldig, het tweede deel goed en het derde deel vond ik matig.

De laatste acteur kon mij niet echt bekoren en zo nu en dan irriteerde hij me en dat doet een film geen goed.

Volgende week zaterdag heb ik wel een reunie van mijn lagere school, kijken of Anita Baars nog verliefd op me is.

Hopen dat ze het dan niet bij één keertje houdt

Ik heb net weer eens in de spiegel gekeken en ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat zelf 1 keer er niet meer inzit voor me.

Ik prefereer de internationale bioscoopversie boven de director's cut.De pure magie van het begin wordt zelfs in de eerstgenoemde versie aardig verknoeid door de afgezaagde love-story.Overigens mag het geen verbazing wekken dat deze film in IT tamelijk flopte:een gezonde Italiaanse jongen die zonder opgaaf van reden zijn moeder 35 jaar lang niet bezoekt ?.Uiteraard maakt de kussequentie zeer veel goed

heerlijke film waar je echt lekker voor moet gaan zitten.

Héérlijke cinema, die elke filmliefhebber hier sowieso extra weet te charmeren. Het gegeven van de dorpscinema waar het sociale leven voor een groot deel plaatsvindt is hartverwarmend en doordrenkt van heerlijke nostalgie. Zoals velen hier aanstipten is het eerste uur van de film 100% genieten: het oude Italië met zijn typische dorpsfiguren, de vroege cinema's, een warme vriendschap die zich ontwikkelt tussen een oude projectionist en een nieuwsgierig jongetje,...Fantastisch filmvoer.
Dit eerste uur is het beste van de hele film, maar ook het einde van de film (met de begrafenis van Alfredo, waar Salvatore de mensen uit Cinema Paradiso terug tegenkomt, en de sloop van de oude dorpscinema, gevolgd door de gek die tussen de geparkeerde auto's toch blijft uitkramen dat het plein van hem is) is prachtig. Het gegeven van de dertig jaar lange afwezigheid van Salvatore klopt misschien niet helemaal, maar het heeft me eerlijk gezegd niet gehinderd tijdens het bekijken van deze film.

Helaas had ik te laat door dat ik naar de originele bioscooprelease keek en niet naar de director's cut...Hierna ben ik nog even snel doorheen deze versie gegaan, en het was best verrassend om te zien hoe het liefdesverhaal voor een groot deel sneuvelt in de bioscoopversie. Naar mijn aanvoelen zijn beide versies prachtig, en alhoewel er prachtige momenten zitten bij de verwijderde scènes uit de oorspronkelijk bedoelde film ("vuur zal altijd as worden...", of wanneer Salvatore zijn geliefde via de telefoon vertelt dat hij een mooier einde had voorzien) geloof ik dat de bioscoopversie me net nog iets meer weet te bekoren. Allicht omdat het liefdesverhaal de film vaak een ietwat clichématig karakter geeft, en dat het einde van de bioscoopversie meer focust op nostalgie en dergelijke meer.

Hoe dan ook: Cinema Paradiso is - in beide versies - een pracht van een film, één van de fijnste films die ik de afgelopen jaren zag. Een must-see voor elke filmliefhebber en mensen met een hang naar nostalgie en onvervalste romantiek.


4,5*

Stond al een hele poos in de kast, ooit voor een paar euro meegenomen bij de Aldi, misschien dat ik er daarom niet al te veel van verwachtte.. Toch maar eens aan begonnen en wat een plaatje van een film! Ik kijk sowieso al graag naar Italiaanse films, de sfeer, de muziek, de taal, de beelden van het land, en bij deze film was het gelukkig allemaal aanwezig.

Het eerste gedeelte was veruit het beste, de relatie tussen Alfredo en de jonge Salvatore is hartverwarmend. Jammer dat Alfredo hierna een beetje uit beeld raakt, het hele verhaal met Elena deed me niet zo veel..

Al met al een erg mooie film met goed acteerwerk (vooral van Alfredo en de jongste Salvatore).

Ik heb trouwens de director's cut gezien, kan iemand me vertellen of de originele versie hetzelfde einde heeft?

Klopt eerste uur met de kleine Toto geweldig , daarna zwakt de film wat af, het laatste stuk weer geweldig: 4,0

ja heeft hetzelfde einde

Hoe kan het ooit zijn dat ik deze film ooit voor drie Euro bij de Blokker heb meegenomen, een Schande! Nu schrijvende met nog steeds de via youtube geselecteerde muziek van Cinema Paradiso op, kan ik na deze 6e herziening alleen maar zeggen dat dit een film is met de meest romantische en feel-good sfeer die ik ooit in een film ben tegengekomen. Ook kan ik nu zeggen dat ik zowel de Director's Cut als de Bioscoop-versie heb gekeken, waar ik later wat verder op in ga.

Al vanaf het begin wordt je meegezogen door de al zo vaak genoemde mooie muziek door Ennio Morricone, op de perfecte momenten ingezet met die prachtige klanken en zorgt natuurlijk voor een extra portie emotie en gevoelens bij de film. Na een korte inleiding van de oudere Toto worden we meegenomen naar het broekie Toto, wat gelijk ook mijn favoriete leeftijdspersonage is uit de film. Zoveel mooie dingen die hij uitstraalt, zoals: aandoenlijkheid, het plezier van zijn jonge leven en de bewondering en liefde voor de film en de bioscoop. Wat zou het heerlijk zijn als klein jongetje om een o zo vertrouwde vriend te hebben als Alfredo, een simpele man die vooral op zijn gevoel afgaat. Misschien geen ontzettend slimme man, zoals we bij het examen zien, maar iemand die wel precies weet hoe het leven in elkaar steekt en misschien nog belangrijker, iemand die zijn wijsheid van het leven aan iemand doorgeeft. Zeker in dit gedeelte van de film zijn de verschillende personages soms erg leuk gevonden. Zoals de dorpsgek die elke avond het plein opeist, de rijke spugert en de soms wanhopige priester met zijn bel die de erotisch getinte scènes afkeurt. Over het algemeen een erg vrolijk stuk, maar door dit vrolijke stuk worden de triestere punten hierin alleen maar mooier zichtbaarder en worden je gevoelens op de proef gesteld. Zoals het verhaal over zijn vader, wat ook een prachtige scene oplevert wanneer Toto en zijn moeder over straat lopen en de poster van Gone With the Wind te zien krijgen en het tragische ongeluk van Alfredo. Hierbij sluit ik het eerste gedeelte dus af met geluk en aandoenlijkheid.

Het tweede gedeelte met de meer charmantere Toto staat voor mij bijna gelijk aan het eerste gedeelte. Minder aandoenlijk, maar meer romantische gevoelens die bij me opborrelen. Het is jammer dat we soms iets minder dialogen tussen Toto en Alfredo zien en dat de muziek soms iets te aanwezig is en in de herhaling valt, het blijft verder natuurlijk wel mooie muziek. Dan zien we weer een aantal scènes in de bioscoop en het dagelijkse leven die gewoon verder gaat, zelfs in de bioscoop. We zien zelfs iemand koudgemaakt worden en baby's die borstvoeding krijgen! Verder kan ik alleen maar zeggen dat de romance tussen Toto en Elena ontzettend puur op me overkomt en daarbij heb ik dan ook nog nooit een film gezien waarbij er zoveel chemie tussen twee personages is, terwijl ze nog geen eens zo vaak samen te zien zijn. Daarbij maakt de Director's Cut de foute keuze om Elena later in het verhaal nog toe te voegen, terwijl de Bioscoopversie het bij de bus om 5 uur laat. Juist het stuk met de oudere Elena en de grijze Toto kwam niet puur meer op me over en de romantiek was wel vat ver te zoeken, veel te toevallig en het past gewoon niet in het patroon van de hele film.

Nu heb ik dus de Director's Cut (170 min.) en de Bioscoopversie (123 min.) gezien en moet ik toch tot de conclusie komen dat de kortere versie een stuk meer power uitstraalt. Alle mooie stukken zitten hierin en is geen seconde langdradig! Natuurlijk is het voor de echte liefhebber van deze film een aanrader om de langere versie een keer gezien te hebben, voor de gene die hem voor het eerst zien raad ik de korte versie aan.

Nuovo Cinema Paradiso is een film die nooit iets van zijn kracht zal verliezen en bij mij met stip op nr. 1 blijft staan! Nergens zoveel verschillende positieve gevoelens gehad als bij deze film en ik ben dan ook erg benieuwd of er ooit nog is een film zal komen die dit gaat evenaren.

Lang geaarzeld om er aan te beginnen vanwege de tijdsduur, Ten onrechte want de film boeit de volle 170 minuten. Anders dan in zijn autobiografische kroniek Baarìa (ook een lange zit!) beperkt Giuseppe Tornatore in deze film het aantal hoofdrol personages, waardoor een compacter en beter samenhangend geheel ontstaat. De cast is voortreffelijk met Salvatore Cascio als de ontwapenende jonge Totò als uitspringer. Maar ook de scenes in de altijd overvolle bioscoopzaal zijn werkelijk schitterend door de getoonde tegenstellingen: de prostitué vs. de zogende moeder, de snurkende boer vs. de man die de dialogen van de film uit z'n hoofd kent, snotterende carabinieri, enz. Prachtig! En dan is er ook nog de muziek van Ennio Morricone. Ook vanwege de lange reeks oude films, die de revue passeren, is Nuovo Cinema Paradiso een must voor filmliefhebbers.

Klein pareltje toch weer hoor.

De film heeft echt alle ingrediënten voor mij om het leuk te vinden, het opgroeien in de jeugd, de eerste liefde, prachtige natuur/mooie dorpjes en de prachtige muziek van Morricone.

Vooral de eerste drie kwartier zijn prachtig met de kleine Salvatore en de oude Alfredo, die gaandeweg de film steeds een mooiere band met elkaar opbouwen. Dit gaat ook gepaard met de nodige kattekwaad en tegelijkertijd ook drama. Erg fraai en ook mooi geacteerd door beiden.

Dan switcht de film over naar de tienerjaren van Salvatore en tot mijn verbazing moest ik constateren dat dit niet helemaal voor mij werkte. De romance vond ik eigenlijk niet zo geloofwaardig en Alfredo lijkt wel 10 jaar lang elke conversatie een poëtische wending te geven. Niet helemaal geloofwaardig.

Gedeelte nummer drie zit lekker vol met kleffe elementen en je moet er maar net tegen kunnen. Mij raakte het in ieder geval wel, maar het vrolijke uit het eerste gedeelte is wel compleet weg. De transformatie van een klein, brutaal en vrolijk mannetje naar een oude, eenzame man is zeer schrijnend en tegelijkertijd ook ontroerend. Vooral dat melancholische gevoel naar de kindertijd werkt echt meer dan prima in de film.

Want ondanks dat je passie je ver kan brengen in het leven, uiteindelijk kan niemand zonder liefde. Erg mooi geacteerd ook in dit laatste deel van de film.

Tuurlijk is de muziek van Morricone zoals gewoonlijk weer prachtig en extreem herkenbaar. Compleet anders dan dat ik gewend ben, veel gespeel met een viool bijvoorbeeld. Echt credits voor de familie Morricone in deze film.

Zeer goede film met een iets minder middenstuk.

Dikke vier sterren(denk nog even na over 4,5*)

Vandaag de film gekocht; de originele versie + director's cut. Nu heerst enkel de twijfel welke ik als eerst zal kijken...