Novecento (1976)

Sinds Gerard Depardieu zijn vogeltje nog eens rijkelijk liet vliegen in tegenstelling tot het vertrekkensklare vliegtuig waar hij inzat door het gezellig onder te plassen, schoot de media-aandacht naar de rasacteur ook bij ons weer even de hoogte in. Dat vetzakkerij goed verkoopt had hij misschien geleerd van Bernardo Bertolluci, de op controverse-terend filmmaker waarmee hij mocht samenwerken voor Novecento. Novecento of 1900 is een veel te lang durend epos over vooral heel veel woedende boeren, karikaturaal afgebeelde fascisten, blote tieten en nog eens woedende boeren.

Maar liefst vijfenhalfuur heeft Bertolluci nodig om dan nog zo weinig te vertellen met zijn vulgair doorspekte drama omtrent fascisme en zijn linkse tegenpool. Behalve dan dat de commi’s ontstaan zijn uit onderdrukking en je geen vrouw kan bevredigen met een shotgun. Rode draad is een belegen vriendschap tussen Depardieu en een ook nog jonge De Niro die natuurlijk elk aan de andere kant opgroeiden, dat zo onbeholpen en plat uitgewerkt wordt dat je er spontaan van zou op een vliegtuig plassen. Voor de karakteruitwerking tijdens de kinderjaren moeten we het doen met de 2 knaapjes die 'de grond neuken' (tja) of hun geval vergelijken, en tijdens een reunie vrijen ze nog net niet met elkaar van enthousiasme. Overdrijven is ook een kunst natuurlijk. Van met stront spelende pedofielen die hem niet omhoog krijgen tot gratuite befscene’s, controverse genoeg maar echt veel (diepgang) toevoegen aan de plot doet het allemaal niet. Bovendien krijgen veel personages maar een rommelig, mager en weinig geloofwaardig beloop. Zo zie je op het ene moment een diplomatische landsheer die best wel wat protest kan hebben, om amper 2 fragmenten later met de man plots een opgesteven Hitler te zien die zijn punt maakt door katten met zijn kop dood te rammen (ik verzin dit niet).

Dit soort comicbook-geweld fusioneert natuurlijk prima met de rest van de vuiligheid en blote grieten, die wellicht de dunne strekking van deze socialistische propaganda moeten verdoezelen. Ondertussen wordt er eigenlijk veel te weinig gedaan met de tegenstellingen van onze 2 hoofdpersonen (na 3 uur -al dan niet gezamelijk- feesten en vuilemanieren is de enige conclusie dat kapitaal de ene al wat platter maakt dan de andere), waardoor je samen met de excentrieke personages en vooral de vele afstompende en smakeloze mikmak een vrij afstandelijke film overhoudt. De cinematografie redt nog enigszinds wat meubelen, maar om deze halve Emanuelle van meer dan 5 uur boeiend te houden mocht zelfs een acteerpilaar als Depardieu niet baten.

Novecento is als een vliegtuig die maar niet van de grond komt, vooral te danken aan rondvliegende vogeltjes en andere vetzakkerij die er maar opzitten om de aandacht te trekken.

Een beschamend voorval om snel te vergeten.


2*

ik heb deel 1 afgekeken, ik vond deze deel wel te doen maar ik verwacht er meer van deel 2, kan ik dit verwachten is mijn vraag aan jullie ?

Grote film, hoe dan ook. Letterlijk en figuurlijk, cast, spel, regie, scenografie, fotografie, muziek, verhaal, duur... En tóch zijn hier heel wat uitgesproken negatieve commentaren gepost waar ik me eigenlijk wel in kan vinden, met name: weinig genuanceerd, weinig karakterdiepte (op Alfredo na misschien), vaak gezocht shocking zonder veel meerwaarde, vaak te voorspelbaar, weinig psychologische diepgang (op Alfredo na misschien)...

Vooral na de eindscène kreeg ik het gevoel dat Novecento géén film is over de strijd tussen fascisme en communisme, of tussen boeren en landeigenaren, maar wel over het gevecht waar wij mensen op deze wereld allemaal, overal en altijd toe gedoemd zijn, als deel van onze condition humaine... Of we nu willen of niet...