Nuovo Cinema Paradiso (1988)

Een mustsee voor iedere liefhebber van film en oude bioscopen.

Een melancholische romantische en nostalgische trip down memory-lane.

Over een onbekommerde jeugd, verloren liefdes, vriendschap, opgroeien en keuzes maken.

Toen was geluk nog gewoon. Zo'n sfeertje.

En dat tegen een Siciliaanse achtergrond met de muziek van Enno Moricone maakt het geheel erg prettig om naar te kijken, alhoewel er ook gerust mensen hier op de bank zitten die het een beetje een trage draak van een film vinden.

Maar die zitten dan ook met een laptop op schoot andere dingen te doen en volgen het verhaal maar half.

Jammer. Film is juist zo'n moment dat je even in een andere wereld kunt stappen.

Nou, ik heb in ieder geval genoten.

Leuke weetjes: het plaatsje Giancaldo is fictief maar scènes zoals het grote plein zijn opgenomen in het plaatsje Palazzo Adriano in het noorden van Sicilie, de jonge Toto woont er nog steeds en heeft kennelijk een succesvol B&B. Ik heb het echter nog niet kunnen vinden.

Nieuwe nummer één in m'n top 10

Ik was er al een tijdje mee bezig: Nuovo Cinema Paradiso moest ik gezien hebben. Ik wist waar het verhaal ongeveer over ging, en kende de prachtige score van Ennio Morricone al geruime tijd. Vanavond was het zo ver. Allergisch als ik ben voor het gevoel iets te kunnen missen, ben ik direct opgegaan voor de Director's cut. Vroeg begonnen, zodat ik zeker was dat m'n moeheid niet zou gaan opspelen. En toen was ik drie uur ergens anders...

Ik heb eigenlijk even helemaal geen behoefte nu veel te schrijven over deze film. Vrij uniek voor mij, maar ik zou dan iets in woorden moeten gaan vatten dat ik alleen maar wil voelen. Of gevoeld heb, welteverstaan. Goed, ik probeer het toch maar. Kort.

Cinema Paradiso is een droom van liefde, melancholie, nostalgie en hoop. De prachtige beelden van Sicilië en de ontroerende klanken van Morricone dompelen je onder in een sfeer die je alleen maar kunt voelen en ondergaan. Belangrijker nog dan het hartverscheurende liefdesverhaal is de liefde voor het medium film zelf, dat in Cinema Paradiso aan de basis van alles staat. Film staat garant voor humor en voor romantiek, het geeft de hoofdpersoon een bestaansreden maar staat tegelijkertijd ook symbool voor destructie. De magische momenten en de emoties die daaruit voortkomen maakten één van mijn meest bijzondere filmervaringen ooit mogelijk. Nog meer dan dat Cinema Paradiso een film is, is film voor mij nu mede Cinema Paradiso.

5*

Het eigenwijze jochie Toto, zijn vriendschap met Alfredo en zijn liefde voor film en de bioscoop. Dat deel van Cinema Paradiso is zonder meer sterk gedaan. Het is allemaal chaotisch - en je moet wel tegen een hoop schreeuwende en overacterende Italianen kunnen - maar de hoofdlijn tussen Toto en Alfredo is mooi. Maar dan verdwijnen bioscoop en Alfredo naar de achtergrond en maakt de film plaats voor een suf en voorspelbaar romantisch verhaaltje met een saaie Elena. Hoofdpersonage Toto is ook niet meer zijn eigenwijze zelf, maar vooral een onzekere stalker. Was ook blij om de versie van 124 minuten te hebben gezien, want had niet per se behoefte aan nog meer Elena. Vond het einde van de film op deze manier juist prima. Laatste scène is weer erg mooi. Dus vooral jammer van dat middenstuk.

3,5 sterren.

Ik heb de 124 minuten versie gezien, ik denk dat die wel het beste is voor een eerste kijkbeurt. Moest je het een goede film vinden kan je later het extra materiaal nog gaan bekijken, wat er waarschijnlijk wel ooit is van zal komen want wow dit is echt een pareltje. Ook zo één van de weinige films die me oprecht raakt en waar ik zelfs 1 traan van wist weg te pinken. Dat gebeurd echt veel te weinig. Die Alfredo is ook een ontzettend wijze man en wat was die begrafenis triest en o zo mooi tegelijkertijd. En dan de afbraak van de cinema. Ik werd er stil van en was helemaal ontroerd. Pure nostalgie kan toch mooi zijn.

Ik vind dat die wel een plekje verdiend in mijn top 10. Deze gaat vermoedelijk nog sterker worden bij een herkijk binnen X aantal jaren. Ik geef Cinema Paradiso dus meteen de volle 5*.

Het zou wat al te makkelijk zijn om Nuovo Cinema Paradiso af te branden als sentimentele draak van een film. Dat ga ik dan ook niet doen daarvoor is de film te vakkundig gemaakt.

Het is echter geen spijkers op laag water zoeken als ik stel dat de film op enkele onderdelen te kort schiet. Neem de grime. De ouder geworden personages op het einde van de film die zien er niet uit.

Enfin,ik ben ook heus een filmliefhebber en heb hier en daar best genoten van de film maar het meesterwerk dat sommigen hier in zien herken ik niet.

Cinema Paradiso is een lyrisch pareltje en een ode aan de filmnostalgie van een pittoresk klein cinemaatje ergens in de jaren 60-70 van een onooglijk Siciliaans dorpje. Een prachtige film van en voor filmliefhebbers. Een film over cinema, over de klassiekers die op het witte doek worden getoverd zoals Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941), de kusscène van Frank Capra’s It’s a Wonderful Life (1946) en The Knockout (1914) met Charlie Chaplin. Ook staat het bioscoopzaaltje vol met legendarische filmposters zoals Michael Curtiz’s Casablanca (1942), Victor Fleming’s Gone With the Wind (1939) of David Miller’s Billy the Kid (1941) om er maar enkele te noemen. Films die ik ooit nog (eens opnieuw) wil zien.

De kleine Salvatore Cascio die de rol van de guitige innemende Toto vertolkt was erg mooi. Hij deed me wat denken aan de kleine Giosué uit "La vita é bella" van Roberto Benigni. De verwondering en de betoverende blik in zijn ogen is zo mooi wanneer hij het pure van de ware cinema ontdekt. Het sappige Italiaans is gewoon heerlijk om naar te luisteren en biedt voor mij althans een toegevoegde waarde aan het geheel, net als de mooie pittoreske marktplaats van het fictieve Giancaldo of de mooie ondersteunende soundtrack van Ennio Morricone. De magie met Alfredo (Philippe Noiret) is geweldig en hartverwarmend. Deze klassieker ademt pure liefde uit voor de film en de cinema. Dit vanuit het perspectief van de kleine Toto. Zoals gezegd passeren oude filmklassiekers de revue, maar ook de bewoners/bezoekers zelf creëren een oprechte blijdschap waarvan je zelf als kijker alleen maar kan van genieten. De angst, humor, verlegenheid, ... bij het zien van de film door de bezoekers leverde ook bij mij pure blijdschap op. De emoties die werden losgeweekt bij de mensen waren authentiek en synchroon. Cinema was een sociaal gebeuren en was er niet genoeg plaats, dan ging het gewoon buiten op de markt door. En wanneer iets niet door de beugel kon, dan besliste de dorpspastoor erover of het al dan niet weggeknipt moest worden. Mooie openingsscène trouwens. Heerlijk!

Cinema Paradiso slaagde er bij mij in me echt te raken, me te doen dromen van de periode van de sociale
magie die dergelijke dorpscinema's hadden op de bewoners. Ik hunkerde bij wijlen zelf om deel uit te maken van de film, van het leven van de bewoners in het kleine Giancaldo. Het tweede gedeelte met de volwassen Toto vond ik iets minder, maar nog steeds meer dan ok.
Het einde was dan weer triestig waarbij folklore, traditie en nostalgie letterlijk worden weggeblazen. En ook het mooie marktplein moet plaats maken voor een lelijke opslagplaats van geparkeerde auto's. Het deed me wel iets... Mooie 4,5*!

Vreemd dat ik, als frequente bioscoopbezoeker in de eighties deze, tussen alle Rambo's en Police Academy's door, gemist hebt. Een film waar destijds schijnbaar weinig ruchtbaarheid aan werd gegeven, maar dankzij Canvas ruim dertig jaar later alsnog deze schade kunnen inhalen. Wat een juweeltje, en dat terwijl ik toch meer een voorkeur heb voor de Italiaanse keuken dan voor de Italiaanse cinema, welke ik als nuchtere holander toch vaak wat te kunstig en te emotioneel labiel vind. Maar bij Nuovo Cinema Paradiso niets van dit alles: de film is perfect in evenwicht, heerlijk nostalgisch zonder te overdrijven, prachtig geacteerd vooral door Noiret en het jochie dat de jonge Toto speelt, schitterende fotografie op een manier dat je meteen verliefd word op het land en het specifieke tijdperk....bijna magisch. Niet veel over zeggen verder, gewoon ondergaan. Jammer dat de muziek van Morricone voor mij ditmaal niet zo memorabel is als bij talloze andere films met zijn bijdrage en dat enige verhaallijntjes(Elena) niet helemaal worden afgerond, anders had ik hier de volle 5 sterren voor kunnen geven. Benieuwd wel wat ik precies gemist heb met deze kortere versie van twee uur, tussen nu en dertig jaar ga ik dat ook nog wel achterhalen.

Nuovo Cinema Paradiso

Schitterend. De liefde voor film straalt er vanaf bij Nuovo Cinema Paradiso, en het laat zien hoeveel invloed cinema kan hebben op het leven van een jonge jongen. En de wijze lessen van Alfredo, die hier als een soort Yoda met wijze levenslessen strooit.

Regisseur Tornatore geeft ook een mooi tijdsbeeld van de jaren 40/50, en de veranderingen die een klein Italiaans dorpje in al die jaren doormaakt. Wanneer Salvatore na al die jaren terugkomt, en ziet hoe vervallen de bioscoop eruitziet, doet dat pijn. Maar het geeft wel een realistisch beeld van hoe het medium film is verandert in de afgelopen 30/40 jaar, en natuurlijk ook iets over de economische teloorgang in die kleine Italiaanse dorpjes. Nostalgie, en Nuovo Cinema Paradiso straalt dat ook aan alle kanten uit.

Giuseppe Tornatore is geboren op Sicilië in 1956, dus speelt het jeugdgedeelte zich vóór z'n geboorte af. Het is een ode aan de cinema uit het gouden tijdperk, toen er nog geen concurrentie was van televisie en multimedia, toen een vertoning nog in groep bijgewoond werd, met een publiek dat hardop lachte of z'n verontwaardiging uitte.

Een mooie matchcut is de overgang van het belletje van de katholieke priester naar de grote klok in de kerktoren. De slotmontage met alle gecensureerde fragmenten is onvergetelijk. Net daarvoor heeft de regisseur een cameo in de projectiekamer. De eilandmentaliteit en de zonnige omgeving worden goed weergegeven. Er zitten kleine komische momenten in, zoals met dat ontrafelende breiwerk. De muziek van Morricone versterkt de nostalgische sfeer, met het liefdesthema als hoogtepunt.

Er valt te pleiten voor de korte versie, omdat de volwassen Totò daarin vooral als omkadering dient voor het meest boeiende gedeelte. De lange versie dient dan als extraatje. Salvatore Cascio is ideaal als kindacteur die met een blik vol verwondering de zevende kunst ontdekt. Philippe Noiret is schitterend als de oudere operateur die een mengeling van wijsheid en dwaasheid tentoonspreidt.

Deze ook eens bekeken en vond het wel een mooie film en ondanks de lange speelduur (de director's cut bekeken) was het toch geen zo'n lange zit.

De muziek was ook heel sfeervol en de cast deed het ook prima. Het einde was ook mooi.

Het leven is niet zoals in de film !

Een ode aan de cinema ! Prachtige cinematografie , mooi verhaal, geweldige nostalgische sfeer versterkt door de aanwezigheid van de muziek van Ennio Morricone en een zeer goede balans tussen drama, romantiek en humor. De vertolkingen zijn goed, vooral Alfredo en de kleine Toto spelen hun rollen voortreffelijk. Een film over cinema : over de klassiekers die op het witte doek worden getoverd, het bioscoopzaaltje hangt vol met legendarische filmposters, de oude projectiekamers en niet te vergeten het sublieme einde met al die legendarische filmkussen uit vervlogen tijden.
Het zijn de filmkussen die uit elke film geknipt waren die Cinema Paradiso heeft gespeeld.
Overigens wordt de tijdsgeest telkens goed neergezet. Het tijdsbeeld van de jaren 40-50 in het Italiaans dorpje wordt knap weergegeven, maar ook nadien heeft de regisseur aandacht voor een tijdsgeest waar geen plaats meer is voor nostalgie en tradities. Dit uit zich in de harde realiteit van vergankelijkheid en teloorgang in het Italiaans dorpje wat leidt tot een ontroerende scène. En dan moet dan dat sublieme einde nog komen. Een dikke 8/10

Leuke film.

Wilde de film al eerder kijken toen deze een aantal jaar terug op televisie kwam, maar was toen op vakantie en kon niet bij de buis om de opname te selecteren. Internet bracht me ook geen succes, aangezien ze niet de versie hadden die ik wilde en vaak ook geen bijbehorende ondertiteling hadden. Na zoveel jaar was het me dan eindelijk gelukt om de film te kijken.

Viel me ook zeker niet tegen, deze bekende Italiaanse filmklassieker die door menig criticus veelvuldig wordt beschouwd als de beste film ter wereld. Daar ben ik het dan weer niet mee eens, maar neem het woord niet van me aan, want mijn filmsmaak is ondertussen best afwijkend van de gemiddelde scores die worden gegeven aan (klassieke) films. Niettemin ben ik het wel eens met de kwaliteit van de film.

Ik keek de versie die maar het liefst 174 minuten duurde, waarvan de eerste twee uur klakkeloos aan me voorbijgingen. De film begint als een regelrechte feelgoodfilm, eentje die me erg kon smaken. Leuk acteerwerk dat nooit te ver uit de bocht vliegt en een omgeving die sterk wordt gebruikt. Vaak mooie beelden van de Italiaanse landschappen en een verhaal dat boeit.

Laatste uur is wat sentimenteler van aard en na de eerste twee uren was dat een kleine tegenvaller, omdat het wel een heel uur doorgaat. Ik snap de intentie volledig en niet elke scene is mis, maar je mist toch het vrolijke gehuppel in de bioscoop die de eerste twee uren wel hadden. Ook het acteerwerk en de personages zijn er wat achteruit gegaan, omdat droevig kijkende figuren niet echt lekker afwisselen met de vrolijke, levendige en jongere personages.

Het is zeker geen slechte film. Aardig opgenomen, goed geacteerd en lekker vlot. Het is het laatste uur dat wat aan me verloren is gegaan. De film wist me dan ook niet echt te raken. Het epische gevoel dat deze film met zich meebrengt deed me soms wat denken aan de 6-uur durende film La Meglio Gioventù, maar die zit toch wat rangen hoger dan deze als je het mij vraagt.

Film van de grote gebaren, heel erg Italiaans, waardoor deze me eigenlijk vaak koud liet. Ook de adolescente Toto vond ik volstrekt kleurloos, dus vanaf dat moment kakte de film behoorlijk in. Dat liefdesplotje er toen bij deed me helemaal niets. Qua sfeer soms wel warm, maar echt heel bijzonder ziet het er allemaal niet uit. Vooral veel beelden uit het filmhuis en een mooie rol van de ontroerende Noiret als Alfredo; de beste momenten in de film zijn alle met hem. Ik heb de internationale film gezien maar deze was voor mijn gevoel echt te kort. De film voelde als een lange samenvatting die mij redelijk koud liet, zeker naarmate de film vorderde werd alles wat fragmentarischer. 2,5*.

De film schrijft nostalgie in grote letters en is aldus een geromantiseerde ode van de regisseur aan zijn verleden – aan de dingen die voorbij gaan – en een liefdesverklaring aan de film, aan zijn mentor (in de film: Alfredo) en zijn eerste en enige echte liefde (in de film: Elena). Alfredo zegt in de film dat het leven geen film is want moeilijker en misschien blijkt dat uit het feit dat Salvatore zijn grote liefde Elena is verloren, maar de film is niet voor niets een film: teruggekeerd in z’n geboortedorp voor de begrafenis van Alfredo beleeft hij z’n gelukkige jeugdherinneringen opnieuw en geeft de film hetzelfde extatisch gevoel van geluk als de film vroeger het publiek gaf wanneer hij de kusscenes ziet die Alfredo eruit moest knippen van de priester en die Alfredo voor Salvatore heeft bewaard. De film laat de magie van de film ervaren doordat je geniet van wat er niet (meer) is (wellicht gesymboliseerd door de uit de films geknipte stukjes die tegelijk als zoete aanvulling achteraf ook laat zien hoe we ons verleden achteraf romantiseren). De film is heel sfeervol in z’n weergave van het naoorlogse Italië en ontroert terwijl het tegelijk een bewust komische toon heeft die de nostalgie – toen geluk nog heel gewoon was – nog verder versterkt.

Deze afgelopen zondag ook eindelijk eens volledig bekeken.

Sentimentele en fragmentarische film, die voor mij klassieke status niet volledig kan waarmaken, maar wel fijn weg kijkt en amuseert.

Beste gedeelte is zonder meer het begin met de oude man gespeeld door de altijd goede Noiret en het jongetje, beide delend hun liefde voor de Cinema.

Wanneer Noiret voor het grootste gedeelte uit de film verdwijnt is het ook meteen stukken minder en de tiener versie van het jongetje gooit al minder hoge ogen op, helaas weet Perrin als middelbare man haast geen emoties en gevoel over te brengen, maar komt afstandelijk en houten klazerig over en toen was inmiddels voor mij de magie wel verdwenen.

Een aantal van de bijrol spelers weet wat dat betreft meer indruk te maken, zoals de pastoor, die de films moet keuren en bij iedere dreiging van al een zoen zijn veto uitspreekt. Hilarisch!

Muziek van Morricone heb ik voor deze prent ook nooit echt weten te waarderen en dat is, nu ik de filmbeelden er bij gezien heb, niet echt veel beter geworden.

Aardig, maar niet een film die ik snel nog eens hoef te zien.

Een zes, ofwel drie sterren.

En verder met de Top250 in dit geval met het Italiaanse Nuovo Cinema Paradiso en daar was ik best nieuwsgierig naar, en met de dubbel uitgave die ik in handen had gekregen toch maar meteen gegaan voor de bijna drie uur durende director's cut. En hoewel het overduidelijk overloopt van de kwaliteit is dit toch vooral niet mijn ding.

Duidelijk is het beeld van de oudere Toto die na nieuws van het thuisfront niet alleen weg mijmert in herinnering maar tevens de koe bij de horens vat en na lange tijd terug gaat. Het is een levensfase waar iedere mens vroeg of laat mee geconfronteerd wordt dat je ontdekt dat je ouder geworden bent en herinneringen terugkomen. Het begin met de kleine jongen mag er daarna zeker zijn, en is aandoenlijk en leuk met zijn voorliefde voor de bioscoop en kleine kwajongens streken. Ontegenzeggelijk bevat het geheel veel humor met de geestelijke en zijn censuur en valt de film op qua nostalgische charme met de onmiskenbare muziek van Morricone en een ode aan de oude film in alle facetten met fraaie posters. Tevens is de bioscoop een ontmoetingsplek voor jong en oud, arm en rijk en waar allemaal op een zelfde manier geniet van de cinema. Film verbind ook al zijn er kleine dingetjes zoals de spuger en het latere en kostelijke lik op stuk. Grappig zijn de reacties op de zogenaamde enge film of de latere erotiek, komt de oorlog ook nog zijdelings voorbij en kent het geheel zo op het uur ook nog een dramatische episode met de brand en de naweeën en heroprichting en daarmee de fase die ik sterkste en interessantste vind.

Heel wat zou je zeggen voor een positieve beoordeling en die gaat er ook wel tot op zekere hoogte komen, maar helaas is het niet alleen de zon die schijnt. Want ja, het is Italiaans, en hoewel het nog meevalt vergeleken met andere films is hier toch ook wel weer sprake van de typische Italiaanse drukte en woordenstroom. Waarschijnlijk zal het daarnaast helpen om fan te zijn van de Italiaanse cinema waardoor je de films die men draait herkent en eventueel de lading inschat, ik daarentegen heb op een gegeven moment zoiets van tja weer een film. Het daarom volgende beeld van de groter wordende Toto en andere interesses is duidelijk en begrijpelijk maar het doet mij erg weinig en duurt lang, iets dat men nog eens dunnetjes overdoet met de Herman Finkers look a like die terugkeert naar zijn roots. En godsamme zeg, wat duurt dat allemaal lang, en wat gebeurt er weinig, althans in mijn ogen dan want wat sleept dit richting het einde met als doel de cirkel richting Elena weer rond te krijgen.

Nogmaals is het beeld duidelijk van het leven in de notendop met een verloren liefde, pech, verkeerde keuzes, spijt, mijmering, andere herinneringen en een periodeschets in een stijlvol jasje gegoten vergelijkbaar met La Meglio Gioventu. Toch duurt mij dit allemaal veel te lang en biedt het mij te weinig, de kwaliteit is duidelijk aanwezig maar er iets mee hebben is een compleet ander verhaal.

Mooi.

Dik aangezet, maar dat zal dat Italiaanse wel zijn. Behoorlijk sentimenteel, maar ook gewoon nostalgisch. Een mooie ode aan gezelliger tijden. Het eerste stuk met de jonge knaap is wellicht het meest charmant. Niet dat het veel afwisseling bevat, maar dat is eigenlijk niet nodig. De dynamiek tussen het Toto en Alfredo is aandoenlijk.

De tweede akte is een tikkeltje minder, maar eigenlijk ook wel een logische verderzetting. Het liefdesverhaal is mij te plat. Tienerliefde kan toch best 'hard' zijn, of toch in de leefwereld van die tieners, maar ik vind het vrij braaf gebracht. Gelukkig blijft ook de interactie met Alfredo hier gemakkelijk staande.

En de afsluitende derde akte is een mooi sluitstuk. Het is tegelijkertijd ook het droogste, het meest onderkoelde deel. Als je dan niet in de film zit, dooft die kansloos uit. Gelukkig was dat voor mij niet het geval. En gelukkig heb ik ook de versie van twee uur gezien. Die zorgt kennelijk voor een korter laatste gedeelte, maar ik vind dat een perfecte afsluiter. Enkel de oudere dorpsgenoten zien er onbedoeld knullig geschminkt uit. Maar als melancholische afsluiter van deze mooi geschoten trip down memory lane.

4

Met deze Nuovo Cinema Paradiso heb ik nog eens werk gemaakt om de top 250 te vervolledigen, maar de weg is nog lang. De film is opgedeeld in 3 verschillende delen met de jonge Toto, de jong volwassen Toto ende oudere Toto die terugkeert naar zijn geboortedorp.

Het eerste deel met de jonge Toto is wat mij betreft het beste deel van de film. Ik was onmiddellijk mee in het wereldje van de kleine Toto die gefascineerd raakte door de cinema en alles wat te maken heeft met films. De fratsen die hij uithaalde, zijn vriendschap met Alfredo,.. Het was allemaal erg leuk om te volgen. De nostalgische sfeer die de film uitstraalt heeft ook wel iets met de oude films die getoond werden.

Echter gaat de film bergaf vanaf het moment dat we Toto als jong volwassen man door het leven zien gaan. Vanaf dan concentreert de film zich volledig op de liefdesverhouding tussen hem en Elena. Dit allemaal was toch wat te magertjes om nog 2 uur verder te rekken. Ik was voor de langere versie gegaan van 3 uur, omdat de schrik er meestal inzit dat je belangrijke zaken zou missen.

Erg sterk eerste deel en een zwakkere 2e helft.

3.0*

Het relaas van de jonge Salvatore in een wereld waarin film en realiteit met elkaar verweven zijn en de passie er van afdruipt. Een wereld die bestaat uit een cinema en het bijhorende plein, wat ook voor de bewoners van het dorp het middelpunt van hun gemeenschap lijkt te zijn. Met de tijd veranderen veel dingen, ook voor Salvatore. Telkens een keuze tussen zijn passie voor film en andere opportuniteiten of de liefde. Tot een moment dat die wereld een herinnering wordt en duidelijk niet alleen bij Salvatore.

Mss kennen veel mensen iets gelijkaardig. Een vereniging, een plek, een gebouw, een vriendenkring, ... dat moeilijk te lossen is tot je op een bepaalde moment terugblikt naar een vervlogen tijd die nooit meer terugkomt. Terugblikkend met de mensen van toen die er nog zijn. In Cinema Paradiso is de passie en nostalgie eens zo hard aanwezig waarin een droomwereld als die van de film, dat nog extra benadrukt.

Cinema Paradiso is een mooie warme film, prachtig aangekleed met de muziek van Morricone. De film won terecht een Oscar voor beste foreign film, maar op z'n minst was een nominatie voor de muziek ook op haar plaats geweest.