Le Mépris (1963)

Wat een non-kritiek. Alsof een film je enkel kan raken mits er close-ups erin zitten.

Je moet er echt van houden dit soort films anders wordt het behoorlijk zware kost, niet dat het moeilijk is om te volgen maar meer om er door heen te komen en zo'n film tot het eind uit te zitten. Ik ben duidelijk geen liefhebber van dit soort films al vond ik wel dat er mooie opnamen tussen zaten en Bardot mag er ook zeker wezen.

More Bold! More Brazen! And Much, Much More Bardot!

Ik kende Jean-Luc Godard eigenlijk alleen maar van naam en faam. Had al een aantal keren getwijfeld om eens een film van hem mee te pakken maar kon nooit eigenlijk goed kiezen, vooral ook uit schrik dat ie zou tegenvallen. Ik was dan ook blij dat ik deze in de bibliotheek vond, een Godard met Bardot. Kan moeilijk tegenvallen?

Toch gebeurt het. Misschien waren mijn verwachtingen wat te hoog gespannen maar ik vond hier maar redelijk bitter weinig aan. De openingscredits zijn wel leuk gevonden doordat de crew gewoon wordt opgenoemd en ook de scène erna met Bardot en Piccoli hun gesprek in bed kon mijn aandacht ook nog vasthouden. Jammer genoeg komt het verhaal nooit echt op gang en verveelt het allemaal ook vrij snel. Vooral doordat in het begin van de film er vooral gebruik wordt gemaakt van de tolk Francesca waardoor je dezelfde zin elke keer in twee verschillende talen hoort. Mijn DVD versie koos er dan ook willekeurig voor om nu eens het Franse te ondertitelen, dan het Engelse en soms helemaal niets. Le Mépris slaagt er alleen in om helemaal op het einde waar Bardot zich te pletter rijd met Palance mij wat te verbazen. Dat was dus dan ook nog het interessantste van de film. Jammer dat de film daarna dan ook gedaan was. Ik kreeg trouwens ook constant een Otto e Mezzo gevoel bij deze film en dat is in mijn ogen geen pluspunt.

Brigitte Bardot was eigenlijk de enige reden dat ik erin slaagde om de film uit te zien. Ze slaagt erin om de gehele film perfect op haar schouders te dragen. Geen wonder dat ze de Franse versie van Marilyn Monroe wordt genoemd. De rest van de cast vervalt eigenlijk bijna in het niets tegenover Bardot maar vooral Fritz Lang was irritant. Kan hij toch beter films maken dan acteren.

Visueel slaagt het ook allemaal wat tegen. Buiten hier en daar wat mooi kleurgebruik en het rood-wit-blauw in het begin van de film, wat dan ook nog eens verschrikkelijk lelijk was, gebeurt er bitter weinig. De enige mooie scène was dan ook wanneer Piccoli werd betrapt op het versieren van Francesca door Bardot op weg naar de WC. De trap rechts in beeld en Bardot en Piccoli links, zag er echt mooi uit. Wat dan wel weer goed was, was de muziek. Normaal let ik hier niet zo heel hard op maar de deuntjes die hier in voorkwamen waren wel knappe stukken.

Teleurstelling, zal de eerste en waarschijnlijk de laatste Godard zijn voor een lange tijd.

2*

Prachtige poster trouwens.

Visueel een waar pareltje.
Wat ik ook zo bijzonder vind is dat de film er eigenlijk heel modern uit ziet.
Kleding, interieur is helemaal van deze tijd,
zo onvoorstelbaar strak en stijlvol gefilmd.
Tja het verhaal: een man die z'n eigen odyssee tegemoet gaat.
Zitten onvoorstelbaar veel lagen in de film.
Blij dat ik de film in bezit heb en later nog eens kan herzien.
Voor nu al een dikke voldoende.

Voor mij werkt het in elk geval niet en ik vroeg me gewoon luidop af of Goddard het misschien interessanter had kunnen maken als hij ons af en toe iets dichter bij de personages bracht. En daarmee is dus ook niet gezegd dat een film mij enkel kan raken als er close-ups in zitten. Wat mij vooral stoorde waren de slaapverwekkende - zie mij eens intellectueel en diepgravend psychologisch onderzoek verrichten op mijn knoertvervelende personages - dialogen. Ik heb gewoon schijt aan dit soort artistiek verantwoorde films.

Alles qua kleding en interieur is die typische moderne stijl van de jaren '50 - '60. Zo bijzonder is dat niet als de film die periode gemaakt is. En veel design uit die periode is tijdloos of 'helemaal terug' anno 2009. Maar dus niet echt van deze tijd nee

Mijn eerste Godard en Le Mépris stort zich m'n top 20 binnen (over een plekje bij de eerste 10 ga ik eens goed nadenken). Wat een a-dem-be-ne-mend mooie film is dit!

Beginnend bij de credits zijn de eerste 30 minuten haast ongeëvenaard. Het tedere spel van het koppel, de ontmoeting op het filmpark, en dan het stuk bij het landhuis. De scene als Jack aankomt en we een zichtbaar neergeslagen Camille langzaam in de ogen kijken is van een grootse schoonheid, misschien wel mijn favoriete shot ooit. Zeker gevoegd bij de prachtige muziek die doorweven in de hele film zeer nadrukkelijk aanwezig is, maar slechts bijdraagt aan de schoon- en grootsheid.

Haast achteloos verandert de setting naar het huis van het koppel, waarin de twee op constante voet van oorlog en vrede, van liefde en haat hun discussies voeren. Godard neemt hier z'n tijd om langzaam maar zeker vast te stellen dat er vanaf hier geen weg terug is. Zelfs, of misschien wel juist, niet in de Capri setting, waarin Paul langzaam begrijpt wat er tussen de twee mis is gegaan.

Het verhaal wordt gelardeerd met heerlijke (film)grapjes (de vertaalster die een zin vertaalt voordat hij wordt uitgesproken, de scene in het theater, Bertolt Brecht) en schitterende shots, te veel om op te noemen dus daar ga ik me maar niet aan wagen. De film is visueel een kunstwerk, is verder aandoenlijk, intelligent, een feest om naar te mogen kijken.

5* voor dit meesterwerk.

Mooie review. Meer van Godard gaan opzoeken dan maar.

Mijn eerste Godard (À Bout de Souffle) viel me destijds nogal tegen en het duurde dan ook een tijdje eer ik het aandurfde meer van zijn werk te zien. Had hier een beetje een zelfde gevoel bij eigenlijk. Het begint erg interessant. De opening waar de credits worden voorgelezen en het daaropvolgende shot van de billen van mevrouw Bardot, wat van kleur naar kleur switcht zijn vrij orgineel. Wat ook gelijk opvalt is de mooie score die bijzonder goed lijkt te werken. Op cinematografisch gebied deed het ook heel sterk aan, echt heerlijk die oude filmische sfeer en dan die kleurrijke locaties. Erg mooi! Wat is dan het probleem zou je denken? Nou ik vond het vrij saai allemaal. Het ziet er prachtig uit maar Godard verzuipt hier weer opnieuw in zijn eigen pretenties, Het deed me echt helemaal niets en het lot van de personages liet me totaal koud. Want naast al dat visuele toverwerk krijgen we als kijker enkel eindeloze discussies/ruzies tussen de twee hoofdpersoanges te zien. Neem alleen al die scene in dat huis, mocht het er niet zo interessant uitzien zou het voor mij beter werken dan een puntzak valium. Iets zegt mij dat Godard dit net als bij À Bout de Souffle van te voren prima zelf doorhad en dacht de kijker met wat mooie shots en een oogappeltje als Bardot in de hoofdrol wel te verdoezelen. Mij heeft hij er echter niet mee. Toch zag het er allemaal veel beter uit en lijkt hij er vooral op visueel gebied flink op vooruit te zijn gegaan, plus de invloed op latere klassiekers (oa Reconstruction) is toch echt een feit en mede daarom wil ik hem een hoop vergeven. Scoort dus net geen voldoende, al zat het op het randje...

2,5 sterren

Wat z'n Godard's pretenties hier volgens jou?

Net gezien, ronduit schitterend.

Voorgelezen openingscredits? Zo simpel, maar geweldig effectief.

Een scène van 2 personen in bed, waarvan één een schitterende halfnaakte vrouw, die 2 keer van kleur verandert? Typisch Godard, maar heerlijk onverwachts.

Dit zijn nog maar 2 voorbeelden uit de opening van de film, waarna o.a. de lange scène in de flat en de scènes bij de villa volgen. Het is allemaal heerlijk anders, maar oh zo effectief.

Fritz Lang als zichzelf, een evil producer, een mooie (en dat is me toch een understatement) vrouw, een scenarist die worstelt met zijn werk en relate, en een verhaal dat aan de ene kant nergens over gaat, maar aan de andere kant geweldig diep gaat.

En dan ook nog geschoten op een manier dat je elke still zo aan de muur kan hangen. Én een intrigrerende soundtrack, die, zo lijkt het, te pas en te onpas komt en gaat. Maar zoals al gezegd, het werkt. Ik kan me voorstellen dat dat niet voor iedereen geldt, maar ik ben haast verliefd.

4.5*, met eigenlijk gegarandeerde verhoging binnenkort, want die blu-ray gaat zeker vaker de speler in.

Godard toont met Le Mepris de botsing tussen het Europese artistieke en de Amerikaanse commercie. Maar hoewel dit de kern van de film vormt, het door de studio gedwongen worden om een film van nota bene Fritz Lang te herschrijven, komt het ook niet verder dan dit gegeven.

Le Mepris lijkt daarmee oppervlakkig te blijven, waarbij slechts eenmalig echt gerefereerd wordt aan de relatie tussen kunst en geld, wat ik graag uitgediept had gezien. Daarnaast loopt een liefdestragedie die verbonden is met het voornoemde plot, maar ook deze connectie wordt nergens uitgediept, wat de lange gesprekken uiteindelijk langdradig maken.

Of ik begrijp nog niet hoe je Godard dient te bekijken. Ik had niettemin iets onconventionelers verwacht, wat mijn lichte ontgoocheling kan verklaren. Niettemin mooi gebruik van Delerue's muziek, een interessant hoewel tevens sterk pretentieus karakter en thema en enkele goede vondsten.

Ik vind dit ook een van zijn meer conventionele films. Probeer A bout de souffle of Vivre sa Vie eens.

Ik had al gezien dat A bout de souffle in de volgende lichting van de Studio Canal collection op BluRay zat, dus wilde die wel kopen ja. Na Le Mepris toch even getwijfeld, maar gezien deze totaal anders moet zijn, toch maar weer proberen.

Niet het grote Godardmeesterwerk waarop ik had gehoopt, maar toch zeker een uitstekende film. Het eerste half uur is wellicht het beste wat Godard ooit gedaan heeft. De credits, de naaktscène, de eerste confrontatie tussen Palance en Lang, het gedrag van Bardot nadat ze met Palance is meegereden: perfect. Na de credits en die eerste bedscène viel het met al snel op dat Godard zijn gebruikelijke speelsheid wat inperkte. Geen grootse filmtruukjes, maar hoogstens een paar grapjes tussendoor die niet eens doorgezet worden tot het technische gebied van de film. Maar deze ingetogenheid (voor Godard dan) levert een wat meer consistente film op dan gewoonlijk. Dat het allemaal wat serieuzer van toon is werkte ook goed. Dit is waarschijnlijk het dichtst dat Godard ooit is gekomen bij echte mensen op film vastleggen.

Helaas levert het uiteindelijk toch niet zijn beste werk op, want in het midden bevind zich ineens een half uur durende discussiescène, waarin Bardot en Piccoli door het huis lopen en ruzie maken, om het vervolgens weer bij te leggen en dan weer ruzie te maken. Op zich heel goed gedaan, maar het heeft te weinig inhoud voor een scène van een half uur. Na een kwartier/ twintig minuten is alles wel gezegd en gaat het gewoon door. De rek raakt eruit. Daarna zitten nog wel mooie stukken, met name die rond De Odyssee, maar het centrale punt van de film, de relatie Piccoli-Bardot, staat stil en iedere dialoog is een herhaling van de vorige. Het hielp ook niet mee dat Godard zoiets dergelijks al deed in A Bout de Souffle. Daar zit ook zo'n ellenlang gesprek in over trouw en ontrouw.

Maar wat goed is is dan ook daadwerkelijk goed. Het acteerwerk is niet heel bijzonder, al is Jack Palance hier wel een opmerkelijke verschijning en is het leuk om Fritz Lang als een overduidelijk geïdialiseerde versie van zichzelf te zien. De film scoort hoog op het audiovisuele vlak, met schitterende muziek en vooral prachtig kleurgebruik en art-direction. De zomerse sfeer is een mooi contrast met de kilheid van de relaties in deze film.

Interessant is ook de subtext, waar ik pas van hoorde na het kijken van de film. Dit was Godards enige big budgetproject (ik vroeg me al af hoe hij Bardot hierin kreeg) en hij had zelfs een Amerikaanse producer die vooral Bardot naakt wilde zien. Deze producent wilde graag zijn stempel op de film drukken, maar in plaats daarvan maakte Godard een film over de strijd tussen een producent en een regisseur. Rara wier hier als de boeman afgebeeld wordt. Ook gebruikt Godard hier CinemaScope terwijl hij Lang er kritiek op laat leveren en spot hij stiekem met Bardots status als sekssymbool. Het zit dan ook vooral in deze kleine dingetjes dat we Godards speelsheid terugziet. Door de hoge druk bracht hij ze echter wat subtieler dan voorheen.

Dus eigenlijk is het gewoon een prima film die in mijn hoofd blijft doorgroeien. Wellicht dat ik bij herziening wat meer kan met die eeuwig durende discussiescènes tussen Bardot en Piccoli.
3,5*

Le Mèpris voelt aan als een noodlotsdrama, als een requiem haast. De soundtrack draagt daar enorm veel aan bij. Het einde van een relatie, liefde wordt minachting, het einde aan Godards rotvaste ideeën over cinema misschien ook. En hoewel Godard hier genoeg speelt met vorm gaat het nooit dat noodlottige gevoel in de weg zitten, is het meer ingehouden dan in veel van zijn andere films. Nog steeds duidelijk een geconstrueerde film, niet direct een emotionele rollercoaster, maar wel met een constant triest gevoel. Fraai levendig ook al zitten we bijna de halve film in een appartement.

Helemaal duidelijk wordt nooit waarom de liefde minachting wordt, aanwijzingen genoeg, maar het lijkt uiteindelijk het noodlot, net als het einde.

Mijn favoriet van de Godards die ik tot nu toe zag.

4.0*

De film begint heel typisch waarbij een filmset wordt getoond met een camera die langzaam op de kijker afkomt, terwijl een voice-over de introtitels uitspreekt. Een film in een film. Jean-Luc Godard geeft met zijn Le mépris erg af op de Amerikaanse cinema. In films als À bout de souffle deed hij dat al op gebied van stijl, maar hier doet hij dat met inhoud: zo wordt een Amerikaanse producent afgeschilderd als een autoritaire hufter. Brigitte Bardot is onvergetelijk en de kleine rol van Fritz Lang als zichzelf is natuurlijk prachtig. Qua stijl is deze film meer toegankelijk voor de mainstreamfilmliefhebber, maar qua vertelling alsnog erg bijzonder.

Soms kom je wel eens een film tegen van Jean-Luc Godard die goed werkt. Waarin de vreemde geluidslassen en idiote cuts zijn beperkt en waarbij we zelfs iets boeiends te zien krijgen tussen de randen van het kader. Le Mépris is zo'n film. Niet dat we met een ongelooflijk goed verhaal te maken hebben maar de vele filosofietjes en constateringen over kunst werken nog zeer degelijk en de film zit bomvol erg prettige scenes. Brigitte Bardot en Jack Palance spelen mooie personages maar de show wordt toch echt gestolen door Fritz Lang die hier zichzelf speelt. Godard richt zich vaak op de cineviel met z'n films en tussen die films is Le Mépris toch wel zo'n beetje de cinevielenporno, gaafe film.

Vreselijk pedante,zelgenoegzame, intellectuele masturbatiefilm die toch nog een voldoende scoort dankzij:

-De blote reet van Brigitte.

-De muziek van Delerue die trouwens vooral te onpas wordt gebruikt.

-Fraai kleurgebruik.

-Mooie shots van Capri, inclusief C.D.Friedrich citaat.

-Jack Palance die zijn bukkende secretaresse als schrijftafel gebruikt

-Het optreden van Fritz Lang die slechts spreekt in dichterlijke citaten en in feite de meeste "mépris" uitstraalt.

p.s.:de novelle van Moravia waarop de film is gebaseerd is wel prima leesbaar.

Klinkt als de ingrediënten van een meesterwerk. Waarom is het ondanks dat toch ook nog pedant, zelfgenoegzaam en intellectueel ? Dat lijkt mij deel van het Godard-geheel.

Wellicht moet ik de Moravia novelle eens lezen, maar nu lijkt het alsof de film niet deugt, omdat-ie afwijkt van het oorspronkelijke bron materiaal. Juist de Godard-touch die jij ook roemt in je opsomming maken het toch tot een gave film?

Deel van het Godard geheel ja.Daarom heb ik de laatste 863 films van de brave man ook niet gezien

Vond hem wat minder dan bijv. A Bout de Souffle en Bande a Part. Iets te dichtgemetseld ofzo. Ik mistte zo hier en daar het frivole en pakkende uit die films.

Langs de andere kant wel een aardige film, en ik snap wel weer dat dit als Godard's beste beschouwd zal worden. Het kleurengebruik is fantastisch, over elke camerapositie en beweging is diep nagedacht, scenes zijn plaatjes. Maar toch had het niet het gewenste effect op mij. Zo'n soundtrack maakte in het begin nog indruk op me, maar hoe langer de film duurde en hoe vaker exact dezelfde compositie werd herhaald, hoe vervelender ik hem vond.

3*

Le Mépris bevat de structuur van een Griekse tragedie, het noodlottige einde incluis. Doorheen de film wordt er ook een mooie interpretatie gegeven van de 'Odyssea' en wordt er een geloofwaardig aanvoelende link gelegd met de plot. De film is inhoudelijk niet alleen interessant door het relationeel drama, maar ook de satire van de filmindustrie. Bij momenten lijkt zelfs autobiografisch of één groot meta-gebeuren. ("J'aime le cinemascope!")

Bardot weet te overtuigen door haar gestes en ongelofelijk charisma. Michel Piccoli vond ik nergens indrukwekkend, maar doet het zeker naar behoren. Ook de bijrollen zijn sterk: Jack Palance is geweldig als filistijnse producer en de sympathieke Fritz Lang weet zijn rol te verheffen boven simpelweg een beroemde cameo. De kleurrijke cinematografie oogt prachtig, met name de shots van Capri zijn adembenemend. De telkens herhaalde muziek van Georges Delerue past perfect bij de tragische toon.

Ah, godard kan ook een mooi drama brengen. Een bizar, bevreemdend en afstandelijk drama had ik al van hem gezien. Ook hier zitten het absurdistische wel weer in. Mensen zijn in zijn films niet in staat normaal met elkaar te communiceren. Een terugkerend thema in al zijn film. Gesprekken ontsporen zonder duidelijk aanwijsbare reden. In deze film is het niet duidelijk waarom het echtpaar ruzie heeft, dat moet je als kijker zelf aanvoelen. En dat komt langzaam, maar zeker. Vond de mooie beelden, Schitterende muziek en de aparte sfeer in deze film erg goed werken. Hoewel de combinatie van een film over filmmaken en een drama niet voor de handliggend is, is het best gevaarlijk om bij het dramatische gedeelte niet in cliches te vervallen. Voor elke andere regisseur dan Godard dan. Er is niemand in de wereld (vroeger of nu) die er voor kan zorgen dat 2 mensen in een kamer die praten en zwijgen (en dat is het dan zo'n beetje) boeiender kan houden. Echt heel grote klasse. Unieke film, die nog even een aparte vermelding voor het geweldige eind verdient.

Op momenten is dit van de beste cinema ooit gemaakt, als geheel ook heel bijzonder, maar als ik het vergelijk met andere films die ik heel erg goed vind, legt deze het nog wel af. Dat is de enige reden dat ik niet hoger dan 4 sterren kom.

In veel Nouvelle Vague films staan relaties centraal waarin (even kort door de bocht) veel gepraat wordt maar weinig gecommuniceerd. Dat je je afvraagd waarom er toch zo moeilijk gedaan wordt...

Het mooie van Mépris vond ik dat Godard hier de sleutel geeft waarmee je die vraag zou kunnen beantwoorden. Hij geeft heel duidelijk dat herkenbare gevoel weer (is het écht minachting?) waarbij communicatie onmogelijk wordt. Om niets eigenlijk, misschien omdat de liefde gewoon opeens over is, omdat je boos bent zonder aanwijsbare reden, of omdat er uberhaupt niets zinnigs te zeggen valt.

Vond dit erg sterk gedaan, zowel in regie als door de acteurs. Heb recent de bekendste van de BB films gezien en het zou door de kwaliteit van de films kunnen komen, maar ik heb het gevoel dat de gemiddelde sexbom in de jaren 50/60 toch meer inhoud had dan de huidige Paris Hilton poppetjes

Zie de laatste tijd teveel klassiekers achter elkaar om dit redelijk te kunnen beoordelen, misschien verdient de film nog wel een ster extra...

Mijn tweede Godard, na A Bout de Souffle en deze film is me wat beter bevallen dan die eerste. Vooral die zogenaamde jumpcuts vond ik zijn eerste film nogal irritant en niets toevoegend aan de film. In deze film komt dat gelukkig niet terug en moet ik zeggen dat het zelfs een meer dan aardige film is. Wat vooral opvalt aan deze film zijn de mooie kleuren in combinatie met de sterke, steeds weer terugkerende soundtrack van de film, die je precies het gevoel geeft dat bij de film past.

Brigitte Bardot en Michel Piccoli vormen een interessant koppel wiens hoogtijdagen inmiddels ruim achter ze liggen. Wat ik wel grappig vond in deze film zijn de momenten waarop ze met Jack Pallance moeten praten, die Engels praat en waarbij constant een vrouw loopt die alles voor hen vertaald. Ook leuk is de rol van Fritz Lang, die zichzelf speelt en best wel grappige opmerkingen heeft. Een minpunt vond ik op een gegeven moment de steeds terugkerende discussies tussen Bardot en haar man, die eerst nog wel boeiend waren, maar erg lang duurden en waarbij het op een gegeven moment leek dat ze in herhaling vielen.

Het einde is dan weer wel erg sterk en dan vergeet ik trouwens nog de sterke zomerse, maar soms ook koude sfeer te noemen die deze film uitstraalt. Ja best een mooie film dit, met een ietwat minder middenstuk, maar verder genoeg elementen om dit boven de gemiddelde film uit te tillen.

3,5*

Mijn derde ontmoeting met Godard en het stelt wederom niet teleur. Lekker mix-it-up geregisseerd met bij vlagen geweldig kleurgebruik.

Neemt je mee alsof je er bij bent met poëtische filters voor lenzen. Zoals het een Godard betaamt restricteert deze film zich namelijk niet tot de zwart-witte emotieconventies van de cinema maar krijgen ook intrinsicity en ongenuanceerde gevoelens voorrang, het realisme daarmee strelend. De muziek is begeleidend, versterkend en ook gewoon mooi.

Piccoli en Bardot met haar getalenteerd kontje acteren heerlijk, en het einde mag er ook zijn.

De filmreferenties waar de liefde voor cinema van afspat doen het bij mij ook altijd goed.

Mijn 3e Godard, deze Le Mépris en waar ik eerst nog dacht dat deze regisseur misschien wel niet helemaal aan mij besteed leek te zijn, trekt deze schitterende film me (gelukkig) over de streep. Drie keer is scheepsrecht - wat een genot!

Na de eerste tien minuten van deze film wist ik direct al dat dit mijn favoriete Godard (tot nu toe) zou gaan worden. De opening waar de credits worden voorgelezen - vreselijk, wat simpel, maar owh, wat leuk. Wat daarna volgt is niet helemaal van deze wereld geloof ik. Ik kreeg echt direct een brok in mijn keel toen ik de combinatie Brigitte Bardot (naakt op bed) met de niets minder dan briljante soundtrack voorgeschoteld kreeg.

Hoe kan je van zo'n simpel lijkend iets zo iets briljants maken? Zo dus! En dat is het begin nog maar. Ja, die muziek... zucht. Direct één van mijn favoriete scores allertijden - prachtig hoe deze steeds weer komt opzwepen. Ik vond de chemie tussen Bardot en Piccoli briljant. Ongrijpbaar, onbegrijpelijk, meeslepend, ontroerend - het noodlot.

Een prachtig, meeslepend verhaal, mooie locaties; schitterend geschoten, zowel de cinematografische hoogstandjes naar het einde toe als de uitermate simpel lijkend, maar briljant en effectief geschoten scénes in het appartement. Uitstekende, interessante dialogen, afgewisseld met luchtige momenten en de meer aangrijpende kant van het verhaal; liefde - minachting, waarom? Moelijk en intrigerend.

En dat natuurlijk ook vooral door de steeds weer opzwepende muziek die ik nooit weer zal vergeten; bril-jant x 10. Ik heb genoten van mijn 3e Godard, dé film die mij ertoe aanzet om meer van deze regisseur te gaan zien. En anders zie ik deze wel weer.

Herzien op blu-ray; schitterend. Le Mépris is een film die misschien wel eens één van de mooiste films ooit voor mij kan worden. De muziek van Delerue, het kleurgebruik, Brigitte Bardot, de cinematografie, de ongrijpbare liefde, Fritz Lang als Godard, Capri, de aanklacht tegen Hollywood die op een geweldige, interessante, soms grappige manier is verwerkt in de film. Machtig mooi allemaal.

In mijn versie van de film speelde Fritz Lang toch echt Fritz Lang.