Week End (1967)

Bij vlagen fascinerend. Deze aparte surrealistische film. Veel fraaie lange shots.
De bizarre filescene alleen had een briljante korte film opgeleverd. Niet de hele film is zo interessant. Maar toch een leuk tijdsbeeld. Goddard drijft de spot met zowel het "oude" kapitalisme als het toentertijd "nieuwe" revolutionaire denken. Hij lijkt eigenlijk bijna de hele westerse maatschappij op te geven. De wereld is moreel failliet in deze film en compleet egocentrisch geworden. De sfeer in de film is een soort humoristische apocalyps. Alles is kapot, de beschaving is weg en dat gebracht op een bizarre manier. De film laat dat door grappige tussentitels ook zien en eindigt met fin..... de cinema.
Leuk om gezien te hebben.

3.0*

In het begin waren films van Godard vooral het schoppen tegen filmwetten en -tradities. Zo was Alphaville zijn antwoord op de science fiction film, Les carabiniers op de oorlogsfilm en Une femme est une femme op de musical. In zijn latere werk is het steeds vaker de maatschappij wat er aan moet geloven en dat bereikt hier z'n hoogtepunt. De film is geconstrueert als een roadmovie en de protagonisten komen tijdens deze tocht een grote lading bijzondere mensen tegen, elk een groep uit de samenleving symbolerend. De bourgeoisie, de hippies, de Westerse cultuur, het communisme; geen enkele groepering is veilig voor de losgeslagen Godard.
Het resultaat is een film waarin je alles kunt verwachten en waar die verwachtingen ook ingelost worden. Tien minuten lange panning-shots van een verkeersopstopping, prekende allochtonen, brandende auto's met hevig bebloede lijken, kannibalen, sexuele fantasiën, vuurgevechten; alles zit er in. Dat maakt van de film een erg onvoorspelbare, vaak hilarische, maar soms ook haast ondoorkomelijke film die een bijzondere ervaring is. Godard draaft soms door in z'n politieke preken en zijn politieke boodschap komt dan ook beter over wanneer hij de problemen met humor benadert. Niemand lijkt zich bijvoorbeeld druk te maken om de lijken en het eerste waar de upperclass trut zich druk om maakt wanneer ze in een crash terecht komen is haar dure tas.
Tijdens de openingsscene, waarin een vrouw heel rustig aan haar man verteld over haar menage-a-trois met een ander koppel, speelt Godard met de muziek en probeert overduidelijk door middel van deze muziek een valse spanning te creëren die totaal niet op z'n plaats is. De filmverwijzingen ontbreken uiteraard ook niet. Eén van de duidelijk is naar Buñuel's El ángel exterminador, evenals deze film een film die surrealistisch van aard is. Godard weet ook weer leuk gebruik van kleur te maken. Opvallend daarbij is dat de kleuren van de Franse vlag diverse keren terugkeren (bijvoorbeeld doordat in de file een aantal keer een blauwe, witte en rode auto achter elkaar staan). Dit was z'n 15e film in een periode van zeven jaar en het duurde jaren voordat hij nog een film zou maken hierna. De film eindigt dan ook met het statement: "Het einde van de cinema". ****

Mijn eerste Godard, geen slechte film om mee te beginnen lijkt me zo.

Godard heeft een streepje voor op alle klassieke regisseurs die ik totnutoe gezien heb. De man heeft humor. De eerste "oude" film die ik zie met een dosis gevatte zwarte humor, waar de "klassieke" kijker samen met de maatschappij en nog wat irritaties van Godard (neem ik maar aan) stevig op de korrel genomen worden.

Wil ik het vergelijken met regisseurs waar ik vertrouwd mee ben, komen Miike en Sabu ongetwijfeld bovendrijven. Het ontbreken van remmingen enerzijds (Miike), scenes een eigen leven laten leiden anderzijds (Sabu). Die lang uitgerokken, absurde scenes zijn dan ook de beste. De wat vluchtigere, hectischere scenes zijn van minder niveau.

Toppunt van de film is ongetwijfeld de filescene. Echt geweldig grappig. Film ziet er verder wel redelijk belabberd uit. Godard weet een camera te bewegen, maar lijkt niet goed te weten wat hij moet laten zien. Beetje kleur en mooiere composities hadden de film zeker geen kwaad gedaan.

Blijf daarom ook maar wat hangen op 3*. Wel kunnen lachen, soms was het iets saaier, en de visuele flair ontbrak. Op naar Alphaville, als ik hem vind tenminste ...

Verdorie. Ik ben warempel aangenaam verrast!

Poster geplaatst (ipv lelijke videohoes).

Ik kon hier toch niet heel veel mee. Leuk dat maatschappij kritische, maar het kon me niet altijd veel boeien. Ik begrijp dat er als kijker met je gespeeld wordt, überhaupt met het media film. Godard probeert de kijker wakker te schudden. Misschien juist daardoor leek alsof ik naar een soort poppenkast aan het kijken was. Ik had zo door dat Godard dit wilde bereiken, dat het soms een beetje te voorbereid overkwam. Toch wist hij op bepaalde momenten mij echt de lol van cinema te laten zien. Dit vooral bij de file scène, waar je echt ziet dat de acteurs genieten, een soort vrijspel.
Ook de muziek keuze, en vooral de gemeende misplaatsing vond ik af en toe wel erg grappig.

Een film met ups en downs dus, ik blijf op 2,5* hangen. Op naar de volgende Godard.

Vervelende film, waar ik niet veel mee kon. 1,5* voor de soms leuke surrealistische beelden. Verder niet mijn ding. Vond de file scene met al het getoeter eerder irritant dan geestig of knap.

Kon je zelfs niks met de filescene? Daar rolde ik echt van de bank af van het lachen.

Wat ik in godsnaam in deze film gezien heb bij mijn eerste kijkbeurt (4,0*) is mij volslagen onduidelijk. Volgens mij moet ik toen toch echt te veel gedronken hebben.
De scene van de verkeersopstopping was nog wel het aanzien waard, hoewel ik hem veel minder vond dan de verkeersopstopping in de film "Songs of the second floor" van Roy Andersson. Wat we verder nog allemaal te zien kregen tijdens de road movie waren brandende auto's, autowrakken en veel doden met nepbloed, mensenetende hippies en meer van die surrealistische scenes. Deze scenes gingen allemaal nog wel, soms waren ze best wel grappig.
Wat de film zo verschrikkelijk ontsiert is het eindeloos politieke geouwehoer over revolutie en klassenstrijd met als absoluut dieptement de revolutionaire 3e wereld speech van een congolees. Ook de Internationale moest natuurlijk af en toe ten hore gebracht worden.
Toppunt van hilariteit;
De liftende hoofdpersonen moeten een vraag beantwoorden willen ze een lift krijgen. De vraagt luid;
"Wil je liever geneukt worden door Johnson of door Mao?"
Zegt de man; "Door Johnson" En weet je wat de automobilist deed? Hij reed door.
Wat me verder ook erg op mijn zenuwen werkte was het constante geschreeuw en geschiet de hele film door, wat allemaal nergens op sloeg.
Maar goed, genoeg over de inhoud van de film.
Vond ik "Belle de jour" van Bunuel al gedateerd, deze film vind ik nog veel meer gedateerd, ik denk dat dit zelfs de meest gedateerde film is die ik ooit gezien heb.
Godard kondigde met deze film het einde van de Cinema aan Het einde van zijn Cinema zal hij bedoelen. In mijn ogen maakte Godard zich met deze film door al dat nutteloze politieke gemekker compleet belachelijk zoals velen zich in die tijd belachelijk maakten met al dat gepreek over revolutie en klassenstrijd. Had gisteren nog een film bekeken van Bertolucci, waarvan het verhaal zich afspeelde in Parijs in mei 1968. De film had de toepasselijke naam "The dreamers". Ja, inderdaad dromers, zo zou ik al die salonrevolutionairen willen noemen uit dat jaren zestig tijdperk.

Waardering 2,0*

Hetgeen wat een filmer als Godard vandaag nog interessant maakt.

Dat doe ik zeker niet. Le mépris is zonder meer een goede film. En wat dacht je van "A bout de souffle"!. Voor mij nog altijd zijn beste film.

Misschien houd jij niet van Jean Paul Belmondo, gezien het feit dat jij Pierrot le Fou ook maar niks vindt. Ik vond dat trouwens ook best een goede film. Ik wijs Godard ook niet af vanwege zijn surrealisme, zijn manier van filmen. Het zijn zijn politieke boodschapppen waaraan ik mij ontzettend stoor en die in films zoals het hier besproken "Week-end" en vooral in "La Chinoise" de overhand krijgen. Vooral de laatste film kan men zien als Godard's belijdenis van het Maoisme waar hij eind jaren zestig zo'n grote aanhanger van was.

Heb je daarvan voorbeelden? Vind Godard nu niet meteen onder de onderbroekenlol vallen. Vaak lomp en niet subtiel, maar dat mag best wat mij betreft.

Dat is niets vergeleken met wat Godard je voorschotelt in "La Chinoise". Die kan ik je dan ook van harte aanbevelen.

Gewoon schijt hebben aan alle geschreven en ongeschreven wetten en regels van het film maken.
Dat doet Godard in deze absurdistische roadmovie.
Hulde daarvoor !!

En wat zal iedereen die met het maken van deze film betrokken is geweest er ontzettend veel plezier aan beleefd hebben.