Week End (1967)

Bij vlagen fascinerend. Deze aparte surrealistische film. Veel fraaie lange shots.

De bizarre filescene alleen had een briljante korte film opgeleverd. Niet de hele film is zo interessant. Maar toch een leuk tijdsbeeld. Goddard drijft de spot met zowel het "oude" kapitalisme als het toentertijd "nieuwe" revolutionaire denken. Hij lijkt eigenlijk bijna de hele westerse maatschappij op te geven. De wereld is moreel failliet in deze film en compleet egocentrisch geworden. De sfeer in de film is een soort humoristische apocalyps. Alles is kapot, de beschaving is weg en dat gebracht op een bizarre manier. De film laat dat door grappige tussentitels ook zien en eindigt met fin..... de cinema.

Leuk om gezien te hebben.

3.0*

In het begin waren films van Godard vooral het schoppen tegen filmwetten en -tradities. Zo was Alphaville zijn antwoord op de science fiction film, Les carabiniers op de oorlogsfilm en Une femme est une femme op de musical. In zijn latere werk is het steeds vaker de maatschappij wat er aan moet geloven en dat bereikt hier z'n hoogtepunt. De film is geconstrueert als een roadmovie en de protagonisten komen tijdens deze tocht een grote lading bijzondere mensen tegen, elk een groep uit de samenleving symbolerend. De bourgeoisie, de hippies, de Westerse cultuur, het communisme; geen enkele groepering is veilig voor de losgeslagen Godard.

Het resultaat is een film waarin je alles kunt verwachten en waar die verwachtingen ook ingelost worden. Tien minuten lange panning-shots van een verkeersopstopping, prekende allochtonen, brandende auto's met hevig bebloede lijken, kannibalen, sexuele fantasiën, vuurgevechten; alles zit er in. Dat maakt van de film een erg onvoorspelbare, vaak hilarische, maar soms ook haast ondoorkomelijke film die een bijzondere ervaring is. Godard draaft soms door in z'n politieke preken en zijn politieke boodschap komt dan ook beter over wanneer hij de problemen met humor benadert. Niemand lijkt zich bijvoorbeeld druk te maken om de lijken en het eerste waar de upperclass trut zich druk om maakt wanneer ze in een crash terecht komen is haar dure tas.

Tijdens de openingsscene, waarin een vrouw heel rustig aan haar man verteld over haar menage-a-trois met een ander koppel, speelt Godard met de muziek en probeert overduidelijk door middel van deze muziek een valse spanning te creëren die totaal niet op z'n plaats is. De filmverwijzingen ontbreken uiteraard ook niet. Eén van de duidelijk is naar Buñuel's El ángel exterminador, evenals deze film een film die surrealistisch van aard is. Godard weet ook weer leuk gebruik van kleur te maken. Opvallend daarbij is dat de kleuren van de Franse vlag diverse keren terugkeren (bijvoorbeeld doordat in de file een aantal keer een blauwe, witte en rode auto achter elkaar staan). Dit was z'n 15e film in een periode van zeven jaar en het duurde jaren voordat hij nog een film zou maken hierna. De film eindigt dan ook met het statement: "Het einde van de cinema". ****

Mijn eerste Godard, geen slechte film om mee te beginnen lijkt me zo.

Godard heeft een streepje voor op alle klassieke regisseurs die ik totnutoe gezien heb. De man heeft humor. De eerste "oude" film die ik zie met een dosis gevatte zwarte humor, waar de "klassieke" kijker samen met de maatschappij en nog wat irritaties van Godard (neem ik maar aan) stevig op de korrel genomen worden.

Wil ik het vergelijken met regisseurs waar ik vertrouwd mee ben, komen Miike en Sabu ongetwijfeld bovendrijven. Het ontbreken van remmingen enerzijds (Miike), scenes een eigen leven laten leiden anderzijds (Sabu). Die lang uitgerokken, absurde scenes zijn dan ook de beste. De wat vluchtigere, hectischere scenes zijn van minder niveau.

Toppunt van de film is ongetwijfeld de filescene. Echt geweldig grappig. Film ziet er verder wel redelijk belabberd uit. Godard weet een camera te bewegen, maar lijkt niet goed te weten wat hij moet laten zien. Beetje kleur en mooiere composities hadden de film zeker geen kwaad gedaan.

Blijf daarom ook maar wat hangen op 3*. Wel kunnen lachen, soms was het iets saaier, en de visuele flair ontbrak. Op naar Alphaville, als ik hem vind tenminste ...

Verdorie. Ik ben warempel aangenaam verrast!

Poster geplaatst (ipv lelijke videohoes).

À Bout de Souffle (1ste meesterwerk van de 3 of 4 of 5 meesterwerken van Jean-Luc Godard), Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux, Pierrot le Fou (mijn lievelingsfilm van die man). En pas later zou ik Bande à Part en Le Mépris proberen

Ik kon hier toch niet heel veel mee. Leuk dat maatschappij kritische, maar het kon me niet altijd veel boeien. Ik begrijp dat er als kijker met je gespeeld wordt, überhaupt met het media film. Godard probeert de kijker wakker te schudden. Misschien juist daardoor leek alsof ik naar een soort poppenkast aan het kijken was. Ik had zo door dat Godard dit wilde bereiken, dat het soms een beetje te voorbereid overkwam. Toch wist hij op bepaalde momenten mij echt de lol van cinema te laten zien. Dit vooral bij de file scène, waar je echt ziet dat de acteurs genieten, een soort vrijspel.

Ook de muziek keuze, en vooral de gemeende misplaatsing vond ik af en toe wel erg grappig.

Een film met ups en downs dus, ik blijf op 2,5* hangen. Op naar de volgende Godard.

Vervelende film, waar ik niet veel mee kon. 1,5* voor de soms leuke surrealistische beelden. Verder niet mijn ding. Vond de file scene met al het getoeter eerder irritant dan geestig of knap.

Godards ‘meesterwerk’ over de klassenstrijd, veelal geïnterpreteerd als aanklacht tegen de bourgoisie, waarbij gemakshalve vergeten wordt dat de revolutionaire kannibalen minstens zo hevig worden geridiculiseerd. De film zit bomvol politieke statements en grappen (we krijgen halverwege zelfs een kwartierlang een lap tekst over de klassenstrijd voor onze giechel), wordt continu even onderbroken door grotendeels onbegrijpelijke geschreven teksten, en van een verhaal is nauwelijks sprake. Common denominator van dit alles: stom- en stomvervelend. Film was een anderhalf uur durend gevecht tegen het willen afzetten en ik werd gaar van al dat intellectualistische (niet te verwarren met intellectuele) gewauwel. Waarbij opgemerkt dat de maatschappijkritiek nergens een memorabele dimensie krijgt, laat staan ergens diepzinniger wordt dan “hippies eten rijkelui”. De grap is één ding, de uitwerking een tweede. Nee, geef mij maar Bunuel.

Kon je zelfs niks met de filescene? Daar rolde ik echt van de bank af van het lachen.

God nee. Auto op zijn kop. Hahahaha. Mensen die zitten te schaken. Hahahaha. Auto achterstevoren. Hahahaha. Humor heeft sindsdien hoge vluchten genomen, of het was gewoon altijd al flauw. Goed, sorry, maar nee....

Een erg sterke, surrealistische en sfeervolle film. Ik had deze film wel eens eerder op tv gezien, maar dat was alweer een aardige tijd geleden.
Ik heb van het begin tot het eind genoten, de bizarre situaties stappelen zich gaande weg op met prachtige scene's als gevolg. Denk bijv. aan de pianospeler op die boerderij of de man die staat te zingen in de telefooncel. Stuk voor stuk prachtige scene's!
Op een of andere manier deed de film ook een beetje aan Tati denken, misschien vanwege het verkeer/ drukte zoals ook in Playtime?
Anyway ik ga nog zeker meer Godard's kijken. Ik heb de smaak wel te pakken.

4,5* En een plaats in m'n top 10

Wat ik in godsnaam in deze film gezien heb bij mijn eerste kijkbeurt (4,0*) is mij volslagen onduidelijk. Volgens mij moet ik toen toch echt te veel gedronken hebben.
De scene van de verkeersopstopping was nog wel het aanzien waard, hoewel ik hem veel minder vond dan de verkeersopstopping in de film "Songs of the second floor" van Roy Andersson. Wat we verder nog allemaal te zien kregen tijdens de road movie waren brandende auto's, autowrakken en veel doden met nepbloed, mensenetende hippies en meer van die surrealistische scenes. Deze scenes gingen allemaal nog wel, soms waren ze best wel grappig.
Wat de film zo verschrikkelijk ontsiert is het eindeloos politieke geouwehoer over revolutie en klassenstrijd met als absoluut dieptement de revolutionaire 3e wereld speech van een congolees. Ook de Internationale moest natuurlijk af en toe ten hore gebracht worden.
Toppunt van hilariteit;
De liftende hoofdpersonen moeten een vraag beantwoorden willen ze een lift krijgen. De vraagt luid;
"Wil je liever geneukt worden door Johnson of door Mao?"
Zegt de man; "Door Johnson" En weet je wat de automobilist deed? Hij reed door.
Wat me verder ook erg op mijn zenuwen werkte was het constante geschreeuw en geschiet de hele film door, wat allemaal nergens op sloeg.
Maar goed, genoeg over de inhoud van de film.
Vond ik "Belle de jour" van Bunuel al gedateerd, deze film vind ik nog veel meer gedateerd, ik denk dat dit zelfs de meest gedateerde film is die ik ooit gezien heb.
Godard kondigde met deze film het einde van de Cinema aan Het einde van zijn Cinema zal hij bedoelen. In mijn ogen maakte Godard zich met deze film door al dat nutteloze politieke gemekker compleet belachelijk zoals velen zich in die tijd belachelijk maakten met al dat gepreek over revolutie en klassenstrijd. Had gisteren nog een film bekeken van Bertolucci, waarvan het verhaal zich afspeelde in Parijs in mei 1968. De film had de toepasselijke naam "The dreamers". Ja, inderdaad dromers, zo zou ik al die salonrevolutionairen willen noemen uit dat jaren zestig tijdperk.

Waardering 2,0*

Gedateerdheid is op zich niet erg, daar kan heel veel vanuit gaan. Tenzij het gewoon niet meer aanspreekt natuurlijk. En dat heb ik bij nogal wat films van Godard. Enorm flauwe grollen en dat eeuwige ge-metagrap van hem. Jaja kijkers, het is cinema en dat is niet echt, dus hier komt weer zo'n schermdoorbrekende grap. Pierrot le fou een ecclectisch meesterwerk? Ik kwam er amper doorheen. Maar erger dan Weekend heb ik het nog niet gezien. Hetgeen niet wil zeggen dat je Godard dan maar moet laten liggen, Wibro. Le mepris: prachtig. Vivre sa film: goede film.

Hetgeen wat een filmer als Godard vandaag nog interessant maakt.

Dat doe ik zeker niet. Le mépris is zonder meer een goede film. En wat dacht je van "A bout de souffle"!. Voor mij nog altijd zijn beste film.

Twee keer gezien. Toen ik 18 was en vorig jaar. Twee keer kon ik er helemaal niets mee. Ik schreef:

Het is net als met Antonioni. L'avventura is zijn beroemdste, maar deed me relatief weinig. La notte, L'eclis en Il deserto rosso vond ik alledrie fantastisch. Fellini, nog zo'n geval. Dolce vita gaat behoorlijk langs me heen, maar voor Amarcord, Roma en Otto e mezzo kun je me wakker maken.

Ach, deed hij dat maar inventiever en niet zo op zijn onderbroekenlol.

Misschien houd jij niet van Jean Paul Belmondo, gezien het feit dat jij Pierrot le Fou ook maar niks vindt. Ik vond dat trouwens ook best een goede film. Ik wijs Godard ook niet af vanwege zijn surrealisme, zijn manier van filmen. Het zijn zijn politieke boodschapppen waaraan ik mij ontzettend stoor en die in films zoals het hier besproken "Week-end" en vooral in "La Chinoise" de overhand krijgen. Vooral de laatste film kan men zien als Godard's belijdenis van het Maoisme waar hij eind jaren zestig zo'n grote aanhanger van was.

Ja ik stoor me ook mateloos aan dat politieke gewauwel. Of de grap is knetterflauw of er komt een betoog dat je denkt "man schrijf een boek". Heeft Bergman ook weleens last van. Personage dat dingen gaat lopen voorlezen uit een boek.

Dat ik Belmondo verschrikkelijk vind helpt niet maar hoeft niet in de weg te zitten. Heb ook niet veel met Bardot, maar Le mepris was een genot.

Heb je daarvan voorbeelden? Vind Godard nu niet meteen onder de onderbroekenlol vallen. Vaak lomp en niet subtiel, maar dat mag best wat mij betreft.

Dan noemen we het lomp en niet subtiel

Bijzondere film. En hoewel Godard zich (denk ik) erg bewust was dat ie een bijzondere film aan het maken was, was het geslaagd. Geestig, scherp en nogmaals heel apart (bijzonder, anders, progressief, onconventioneel etc. etc.). Godard is een van de meest interessante regisseurs van de jaren ’60 en ik wil veel meer van hem gaan zien dan de 4 films tot nu toe. Weet eigenlijk niet zo goed wat ik nog over de film kwijt zou willen. Had ik al gezegd dat ie bijzonder was? 4 sterren.

De gebruikelijke Godard-misère.Het begint allemaal ok en geestig met(een parodie op)een zwarte comedy over spitsburgers die elkaar en elkaars(schoon)ouders om zeep willen helpen,en de filesequentie is wel grappig.Het ontaardt daarna volledig met een potpourrie aan dichterlijke citaten,postmoderne auto-masturbatoire fophumor,flauwe grappen en gratuite provocaties.Alleen filmisch was het zo nu en dan genieten met b.v. de Mozartscène,terwijl de telefoongrap er ook nog mee door ging.

Wat de film echter volslagen onverteerbaar maakt is de drammerige en idiote,om niet te zeggen weinig blijde en criminele Maoistische boodschap.Als JLG zijn filmpje in China of Cambodja had willen draaien was hij geeindigd met een nekschot.

En dan te bedenken dat deze film in hoge mate geinspireerd is door de wel geestige Bùnuel en op zijn beurt Monty Python diep heeft beinvloed.

Dat is niets vergeleken met wat Godard je voorschotelt in "La Chinoise". Die kan ik je dan ook van harte aanbevelen.

Gewoon schijt hebben aan alle geschreven en ongeschreven wetten en regels van het film maken.

Dat doet Godard in deze absurdistische roadmovie.

Hulde daarvoor !!

En wat zal iedereen die met het maken van deze film betrokken is geweest er ontzettend veel plezier aan beleefd hebben.

Geweldige leuke en absurde komische film van Godard dit.

Vooraf had ik alleen het verhaaltje gelezen en gezien dat het genre drama was. Nou ik weet niet hoe anderen deze film opvatten, maar ik heb toch wel een aantal keren hardop zitten lachen om alle onnozelheid, die op een gegeven moment voorbijkomt. Vooral de al veel geprezen filescène is echt ontzettend grappig. Auto’s die botsen, gescheld, brandende auto’s, veel bebloede mensen en doden en ga zo maar door. Het duurt een minuut of tien en Godard loodst ons en de hoofdrolspelers er vakkundig doorheen met zijn camera. Een mooi staaltje filmkunst, dat goed op de lachspieren werkt.

Hoewel het absolute hoogtepunt van Week End dan al voorbij is, blijft het ook daarna constant vermakelijk. Er gebeuren nog steeds bijzonder bizarre zaken en veel meer onvoorspelbaar kan een film ook niet zijn, maar ik vond het allemaal best. Godard experimenteert er lekker op los en ik vermaak me er ondertussen prima mee. Godard speelt verder erg veel met kleuren en overgangen, en zelfs de muziek is vrij experimenteel. Alles en iedereen lijkt op een gegeven moment naar de verdoemenis te gaan en dat wordt ondersteund door diverse surrealistische scènes. Daarbij maakt Godard net als in enkele van zijn andere film, goed gebruik van kleurrijke overgangen met tekst, die ook nog eens voorzien zijn van leuke humor.

Week End is een unieke filmervaring, die niet in een zin samen te vatten is. Zien is in feite geloven hier en het is duidelijk eerder komisch dan dramatisch.

4,0*

Hoogst origineel, zelfs voor een Godard. En het is zowel geweldig als vreselijk te noemen.

Een film die eigenlijk beter werkt door de afzonderlijke scenes, maar als collectief gewoon zijn gebreken kent. Aanvankelijk werkt de film vooral doordat zijdelings nogal tegen wat heilige huisjes wordt getrapt, maar naar verloop van tijd slaat Godard veel te ver door met allerlei prekerige moraal die niet alleen erg erg lang duurden, maar vooral de lol uit het voorgaande gedeelte wisten te halen.

Eerste stuk was erg leuk, met als hoogtepunt de file, en nog wat andere bijzonder lollige scenes. Ook de structuur kon ik wel waarderen. Maar zoals gezegd, naar verloop van tijd begon het toch allemaal wel erg uit de bocht te vliegen.

Al met al overheerst toch wel het goeie gevoel, en sommige scenes zijn zo 5* waard, maar met aftrek wordt dat een 3.5*

Op het puberale af...