Week End (1967)

Bij vlagen fascinerend. Deze aparte surrealistische film. Veel fraaie lange shots.

De bizarre filescene alleen had een briljante korte film opgeleverd. Niet de hele film is zo interessant. Maar toch een leuk tijdsbeeld. Goddard drijft de spot met zowel het "oude" kapitalisme als het toentertijd "nieuwe" revolutionaire denken. Hij lijkt eigenlijk bijna de hele westerse maatschappij op te geven. De wereld is moreel failliet in deze film en compleet egocentrisch geworden. De sfeer in de film is een soort humoristische apocalyps. Alles is kapot, de beschaving is weg en dat gebracht op een bizarre manier. De film laat dat door grappige tussentitels ook zien en eindigt met fin..... de cinema.

Leuk om gezien te hebben.

3.0*

In het begin waren films van Godard vooral het schoppen tegen filmwetten en -tradities. Zo was Alphaville zijn antwoord op de science fiction film, Les carabiniers op de oorlogsfilm en Une femme est une femme op de musical. In zijn latere werk is het steeds vaker de maatschappij wat er aan moet geloven en dat bereikt hier z'n hoogtepunt. De film is geconstrueert als een roadmovie en de protagonisten komen tijdens deze tocht een grote lading bijzondere mensen tegen, elk een groep uit de samenleving symbolerend. De bourgeoisie, de hippies, de Westerse cultuur, het communisme; geen enkele groepering is veilig voor de losgeslagen Godard.

Het resultaat is een film waarin je alles kunt verwachten en waar die verwachtingen ook ingelost worden. Tien minuten lange panning-shots van een verkeersopstopping, prekende allochtonen, brandende auto's met hevig bebloede lijken, kannibalen, sexuele fantasiën, vuurgevechten; alles zit er in. Dat maakt van de film een erg onvoorspelbare, vaak hilarische, maar soms ook haast ondoorkomelijke film die een bijzondere ervaring is. Godard draaft soms door in z'n politieke preken en zijn politieke boodschap komt dan ook beter over wanneer hij de problemen met humor benadert. Niemand lijkt zich bijvoorbeeld druk te maken om de lijken en het eerste waar de upperclass trut zich druk om maakt wanneer ze in een crash terecht komen is haar dure tas.

Tijdens de openingsscene, waarin een vrouw heel rustig aan haar man verteld over haar menage-a-trois met een ander koppel, speelt Godard met de muziek en probeert overduidelijk door middel van deze muziek een valse spanning te creëren die totaal niet op z'n plaats is. De filmverwijzingen ontbreken uiteraard ook niet. Eén van de duidelijk is naar Buñuel's El ángel exterminador, evenals deze film een film die surrealistisch van aard is. Godard weet ook weer leuk gebruik van kleur te maken. Opvallend daarbij is dat de kleuren van de Franse vlag diverse keren terugkeren (bijvoorbeeld doordat in de file een aantal keer een blauwe, witte en rode auto achter elkaar staan). Dit was z'n 15e film in een periode van zeven jaar en het duurde jaren voordat hij nog een film zou maken hierna. De film eindigt dan ook met het statement: "Het einde van de cinema". ****

Mijn eerste Godard, geen slechte film om mee te beginnen lijkt me zo.

Godard heeft een streepje voor op alle klassieke regisseurs die ik totnutoe gezien heb. De man heeft humor. De eerste "oude" film die ik zie met een dosis gevatte zwarte humor, waar de "klassieke" kijker samen met de maatschappij en nog wat irritaties van Godard (neem ik maar aan) stevig op de korrel genomen worden.

Wil ik het vergelijken met regisseurs waar ik vertrouwd mee ben, komen Miike en Sabu ongetwijfeld bovendrijven. Het ontbreken van remmingen enerzijds (Miike), scenes een eigen leven laten leiden anderzijds (Sabu). Die lang uitgerokken, absurde scenes zijn dan ook de beste. De wat vluchtigere, hectischere scenes zijn van minder niveau.

Toppunt van de film is ongetwijfeld de filescene. Echt geweldig grappig. Film ziet er verder wel redelijk belabberd uit. Godard weet een camera te bewegen, maar lijkt niet goed te weten wat hij moet laten zien. Beetje kleur en mooiere composities hadden de film zeker geen kwaad gedaan.

Blijf daarom ook maar wat hangen op 3*. Wel kunnen lachen, soms was het iets saaier, en de visuele flair ontbrak. Op naar Alphaville, als ik hem vind tenminste ...

Wat ik in godsnaam in deze film gezien heb bij mijn eerste kijkbeurt (4,0*) is mij volslagen onduidelijk. Volgens mij moet ik toen toch echt te veel gedronken hebben.
De scene van de verkeersopstopping was nog wel het aanzien waard, hoewel ik hem veel minder vond dan de verkeersopstopping in de film "Songs of the second floor" van Roy Andersson. Wat we verder nog allemaal te zien kregen tijdens de road movie waren brandende auto's, autowrakken en veel doden met nepbloed, mensenetende hippies en meer van die surrealistische scenes. Deze scenes gingen allemaal nog wel, soms waren ze best wel grappig.
Wat de film zo verschrikkelijk ontsiert is het eindeloos politieke geouwehoer over revolutie en klassenstrijd met als absoluut dieptement de revolutionaire 3e wereld speech van een congolees. Ook de Internationale moest natuurlijk af en toe ten hore gebracht worden.
Toppunt van hilariteit;
De liftende hoofdpersonen moeten een vraag beantwoorden willen ze een lift krijgen. De vraagt luid;
"Wil je liever geneukt worden door Johnson of door Mao?"
Zegt de man; "Door Johnson" En weet je wat de automobilist deed? Hij reed door.
Wat me verder ook erg op mijn zenuwen werkte was het constante geschreeuw en geschiet de hele film door, wat allemaal nergens op sloeg.
Maar goed, genoeg over de inhoud van de film.
Vond ik "Belle de jour" van Bunuel al gedateerd, deze film vind ik nog veel meer gedateerd, ik denk dat dit zelfs de meest gedateerde film is die ik ooit gezien heb.
Godard kondigde met deze film het einde van de Cinema aan Het einde van zijn Cinema zal hij bedoelen. In mijn ogen maakte Godard zich met deze film door al dat nutteloze politieke gemekker compleet belachelijk zoals velen zich in die tijd belachelijk maakten met al dat gepreek over revolutie en klassenstrijd. Had gisteren nog een film bekeken van Bertolucci, waarvan het verhaal zich afspeelde in Parijs in mei 1968. De film had de toepasselijke naam "The dreamers". Ja, inderdaad dromers, zo zou ik al die salonrevolutionairen willen noemen uit dat jaren zestig tijdperk.

Waardering 2,0*

Bijzondere film. En hoewel Godard zich (denk ik) erg bewust was dat ie een bijzondere film aan het maken was, was het geslaagd. Geestig, scherp en nogmaals heel apart (bijzonder, anders, progressief, onconventioneel etc. etc.). Godard is een van de meest interessante regisseurs van de jaren ’60 en ik wil veel meer van hem gaan zien dan de 4 films tot nu toe. Weet eigenlijk niet zo goed wat ik nog over de film kwijt zou willen. Had ik al gezegd dat ie bijzonder was? 4 sterren.

Geweldige leuke en absurde komische film van Godard dit.

Vooraf had ik alleen het verhaaltje gelezen en gezien dat het genre drama was. Nou ik weet niet hoe anderen deze film opvatten, maar ik heb toch wel een aantal keren hardop zitten lachen om alle onnozelheid, die op een gegeven moment voorbijkomt. Vooral de al veel geprezen filescène is echt ontzettend grappig. Auto’s die botsen, gescheld, brandende auto’s, veel bebloede mensen en doden en ga zo maar door. Het duurt een minuut of tien en Godard loodst ons en de hoofdrolspelers er vakkundig doorheen met zijn camera. Een mooi staaltje filmkunst, dat goed op de lachspieren werkt.

Hoewel het absolute hoogtepunt van Week End dan al voorbij is, blijft het ook daarna constant vermakelijk. Er gebeuren nog steeds bijzonder bizarre zaken en veel meer onvoorspelbaar kan een film ook niet zijn, maar ik vond het allemaal best. Godard experimenteert er lekker op los en ik vermaak me er ondertussen prima mee. Godard speelt verder erg veel met kleuren en overgangen, en zelfs de muziek is vrij experimenteel. Alles en iedereen lijkt op een gegeven moment naar de verdoemenis te gaan en dat wordt ondersteund door diverse surrealistische scènes. Daarbij maakt Godard net als in enkele van zijn andere film, goed gebruik van kleurrijke overgangen met tekst, die ook nog eens voorzien zijn van leuke humor.

Week End is een unieke filmervaring, die niet in een zin samen te vatten is. Zien is in feite geloven hier en het is duidelijk eerder komisch dan dramatisch.

4,0*

Hoogst origineel, zelfs voor een Godard. En het is zowel geweldig als vreselijk te noemen.

Een film die eigenlijk beter werkt door de afzonderlijke scenes, maar als collectief gewoon zijn gebreken kent. Aanvankelijk werkt de film vooral doordat zijdelings nogal tegen wat heilige huisjes wordt getrapt, maar naar verloop van tijd slaat Godard veel te ver door met allerlei prekerige moraal die niet alleen erg erg lang duurden, maar vooral de lol uit het voorgaande gedeelte wisten te halen.

Eerste stuk was erg leuk, met als hoogtepunt de file, en nog wat andere bijzonder lollige scenes. Ook de structuur kon ik wel waarderen. Maar zoals gezegd, naar verloop van tijd begon het toch allemaal wel erg uit de bocht te vliegen.

Al met al overheerst toch wel het goeie gevoel, en sommige scenes zijn zo 5* waard, maar met aftrek wordt dat een 3.5*

Jean-Luc Godard's 'Week-end' is een hilarische en amorele film die totaal over de top gaat. In lange scenes zien we een aan elkaar ontrouw koppel een moord beramen op de vader van de door Mireille Darc gespeelde vrouwelijke hoofdpersoon. Via een mega-verkeersopstopping op het Franse platteland (met vele doden en uitgebrande autowrakken) komen ze lopend in aanraking met historische figuren als Emily Bronte om zich tenslotte aan te sluiten bij een kannibalistische revolutionaire groepering. Totaal absurd, maar onweerstaanbaar levenslustig en één van Godard's beste.

Ja zo was die tijd...Links gewauwel, absurdisme,surrealisme, anarchie, revolutie, jazz, Jack Kerouac , en heel veel -ismen....Socialisme, Anarchisme...God was dood....klassenstrijd ( er zullen altijd klassen zijn alleen al vanwege opleiding), Links knuffelde met moordenaars zoals Mao, later Castro...(zelfs Mulisch en peut etre Sartre))

En de film...surrealistisch, absurdistisch. Een verzameling van erg veel onzin...Je vindt het goed of helemaal niet goed, afstotend eigenlijk. Ik zelf vind de grappen behoorlijk flauw..Ach een tijdsbeeld, meer niet. Twee keer gezien...ergens 1970 en een week geleden...Inderdaad Deja VU... Terug gaan naar mijn jeugd. EEn soort "boek over jaren zestig....met humor......nou ja humor???Je knapt al af van het politieke gewauwel.....Vooruit...kunstgeschiedenis....3 sterren. O de files ( wel komisch)...die zijn een poep erger geworden in Parijs.....En de Klassen.......nog een groter verschil nu. En een nieuwe Klasse , immigranten....Maar dat voorzag Godard niet.........Veel flauwekul in de film van een linkse intellectueel.....Ach laat de man....Mogelijk zou hij later op Le Pen stemmen.

Kan Godard geen films maken???Natuurlijk wel "A bout de souffle" is een Meesterwerk!!! Deze film is een uitstapje a la Louis de Funes......maar met een stevige joint....of wat sterkers (LSD???). Santeeeee

Lang geleden zag ik Week End bij het onvolprezen Moviedrome op BBC2, met intro door Alex Cox, en dat maakte nogal indruk. Het was waarschijnlijk de eerste Franse film die ik zag, een enkele Louis de Funes uitgezonderd misschien, en er ging een wereld voor me open: film was meer dan de meimaand filmmaand, film kon provocerend zijn, artistiek, cynisch, vreemd etc.

Ik had altijd enige schrik voor een herziening. Ik heb inmiddels meer van Godard gezien maar Week End bleef altijd een bijzondere plaats houden als een van de films die mijn blik echt verruimde. Zou een herziening niet enorm tegen vallen?

Deels wel, zo blijkt. Het is nog altijd een bijzonder filmpje waarin de spot wordt gedreven met de moderne mens, wiens egoïsme, gewelddadigheid en amorele houding ten slotte tot zijn vernietiging leidt. Met name in het begin is Week End sterk: de scène dat Corinne terloops vertelt over haar seksuele uitspattingen, in het halfdonker terwijl muziek haar soms overstemt, ik was de scène vrijwel vergeten maar vond het een van de beste van de hele film. Daarna volgt natuurlijk de beroemde file scène, een geweldig stukje cinema, en ook de ontmoetingen met Emily Brontë, de zingende man in de telefooncel en de pianist mogen er zijn. Helaas begint het dan al wat te slepen en de ontmoetingen worden gaandeweg minder interessant. Het vele gedeclameer doet de film geen goed en het wordt ook te rommelig tegen het eind.

De sterke stukken in het eerste uur houden Week End nog altijd fier overeind maar een onbetwist meesterwerk is het dus niet. Toch blij dat ik hem eindelijk weer heb gezien, het is misschien niet Godard’s beste, het blijft een originele, provocerende en grappige satire met een paar prachtscenes.