menu

Week End (1967)

Alternatieve titel: Week-End

mijn stem
3,50 (117)
117 stemmen

Frankrijk / Italië
Drama
105 minuten

geregisseerd door Jean-Luc Godard
met Mireille Darc, Jean Yanne en Jean-Pierre Kalfon

Een getrouwd stel wil in het weekend een uitstapje maken naar het platteland, maar door de vele tegenslagen, variërend van eindeloze files tot revoluties, vinden ze weinig rust.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=dFJLuhVvBPM

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
4,5
Heb je er ook nog zinnigs over te zeggen Thomas?

2,5
Ik vond het experimenteel-provocerend-onsamenhangend-ongenuanceerde doordraven op het puberale af, maar filmhistorisch wel interessant... Is dat voldoende "zinnig", mister blonde?

5,0
Jean-Luc Godard's 'Week-end' is een hilarische en amorele film die totaal over de top gaat. In lange scenes zien we een aan elkaar ontrouw koppel een moord beramen op de vader van de door Mireille Darc gespeelde vrouwelijke hoofdpersoon. Via een mega-verkeersopstopping op het Franse platteland (met vele doden en uitgebrande autowrakken) komen ze lopend in aanraking met historische figuren als Emily Bronte om zich tenslotte aan te sluiten bij een kannibalistische revolutionaire groepering. Totaal absurd, maar onweerstaanbaar levenslustig en één van Godard's beste.

Ja zo was die tijd...Links gewauwel, absurdisme,surrealisme, anarchie, revolutie, jazz, Jack Kerouac , en heel veel -ismen....Socialisme, Anarchisme...God was dood....klassenstrijd ( er zullen altijd klassen zijn alleen al vanwege opleiding), Links knuffelde met moordenaars zoals Mao, later Castro...(zelfs Mulisch en peut etre Sartre))
En de film...surrealistisch, absurdistisch. Een verzameling van erg veel onzin...Je vindt het goed of helemaal niet goed, afstotend eigenlijk. Ik zelf vind de grappen behoorlijk flauw..Ach een tijdsbeeld, meer niet. Twee keer gezien...ergens 1970 en een week geleden...Inderdaad Deja VU... Terug gaan naar mijn jeugd. EEn soort "boek over jaren zestig....met humor......nou ja humor???Je knapt al af van het politieke gewauwel.....Vooruit...kunstgeschiedenis....3 sterren. O de files ( wel komisch)...die zijn een poep erger geworden in Parijs.....En de Klassen.......nog een groter verschil nu. En een nieuwe Klasse , immigranten....Maar dat voorzag Godard niet.........Veel flauwekul in de film van een linkse intellectueel.....Ach laat de man....Mogelijk zou hij later op Le Pen stemmen.
Kan Godard geen films maken???Natuurlijk wel "A bout de souffle" is een Meesterwerk!!! Deze film is een uitstapje a la Louis de Funes......maar met een stevige joint....of wat sterkers (LSD???). Santeeeee

4,5
Ik heb zelden zo'n haatdragende, irritante, giftige film gezien en ik vond het heerlijk. Godard's liefde voor overbodige titelkaartjes is hier nog duidelijker zichtbaar dan in het bijna net zo vervelende King Lear en de provocatieve onzin spat van het scherm af. Tevens kon ik er wel om lachen. Orson Welles heeft wat mij betreft gelijk dat het erg moeilijk is om Godard als denker serieus te nemen, maar alleen al vanwege zijn lef vallen zijn films bij mij al snel in de heeft-wel-watcategorie. Week-end is geen uitzondering.

avatar van Flavio
4,0
Flavio (moderator)
Lang geleden zag ik Week End bij het onvolprezen Moviedrome op BBC2, met intro door Alex Cox, en dat maakte nogal indruk. Het was waarschijnlijk de eerste Franse film die ik zag, een enkele Louis de Funes uitgezonderd misschien, en er ging een wereld voor me open: film was meer dan de meimaand filmmaand, film kon provocerend zijn, artistiek, cynisch, vreemd etc.

Ik had altijd enige schrik voor een herziening. Ik heb inmiddels meer van Godard gezien maar Week End bleef altijd een bijzondere plaats houden als een van de films die mijn blik echt verruimde. Zou een herziening niet enorm tegen vallen?

Deels wel, zo blijkt. Het is nog altijd een bijzonder filmpje waarin de spot wordt gedreven met de moderne mens, wiens egoïsme, gewelddadigheid en amorele houding ten slotte tot zijn vernietiging leidt. Met name in het begin is Week End sterk: de scène dat Corinne terloops vertelt over haar seksuele uitspattingen, in het halfdonker terwijl muziek haar soms overstemt, ik was de scène vrijwel vergeten maar vond het een van de beste van de hele film. Daarna volgt natuurlijk de beroemde file scène, een geweldig stukje cinema, en ook de ontmoetingen met Emily Brontë, de zingende man in de telefooncel en de pianist mogen er zijn. Helaas begint het dan al wat te slepen en de ontmoetingen worden gaandeweg minder interessant. Het vele gedeclameer doet de film geen goed en het wordt ook te rommelig tegen het eind.

De sterke stukken in het eerste uur houden Week End nog altijd fier overeind maar een onbetwist meesterwerk is het dus niet. Toch blij dat ik hem eindelijk weer heb gezien, het is misschien niet Godard’s beste, het blijft een originele, provocerende en grappige satire met een paar prachtscenes.

avatar van John Milton
2,5
Oei, dat viel me niet mee.

Na British Sounds (1970) mijn minst favoriete Godard. Knetter werd ik van dat getoeter, vreselijk.

Nee, ik houd het maar op Vivre Sa Vie, À Bout de Souffle en Bande à Part.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:36 uur

geplaatst: vandaag om 23:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.