À Bout de Souffle (1960)

Het is een ode aan Monigram Film Company, een studio die aan de lopende band B-Films produceerde. Hij heeft veel van deze B-film clichés overgenomen, waaronder dit 'Thriller elementje'. Die je wat mij betreft met een korreltje zout mag nemen, want dit is helemaal niet waar de film om draait. Het gaat om de vernieuwende stijl, een breuk met de gangbare filmmethodes, met cinéma de papa. Stijl kenmerken als jumpcuts, schaduwen van cameramannen in beeld, de kijker aanspreken, zorgen ervoor dat de illusie dat je naar de werkelijkheid kijkt constant wordt doorbroken.

Volgens mij heb ik zoiets als dit al een keer eerder gezegd bij deze film, maar ik doe het gewoon nog een keer.

A Bout de Souffle is -zo vertelt de DVD hoes- "een spannende, onvoorspelbare film waarin alle regels overboord worden gezet". Dat laatste wil ik best geloven want het plot (in hoeverre dat er sprake van is) hangt als een vluchtig samengesteld plakboek van opnamemomenten bij elkaar. Elke voeling met de personages wordt vakkundig afgeblokt, temeer omdat het vooral een vrij oppervlakkige schets betreft van 2 weinig interessante zielen. Meerendeel van de dialogen zijn dan ook enorm saai en lijken nergens op te slaan. Er wordt wat in het rond geluld over mooie asbakken tot hoeveel mensen ze al geneukt hebben, koffie en theepraatjes waar we geen bal wijzer van worden.

Of dat nu de bedoeling is of niet kan mij eigenlijk geen reet schelen, want de schijnbaar vernieuwende stijl waarin deze onzin gefilmd zou zijn komt voor mij even spectaculair over als een stukje zeewier in een lege bokaal met 2 goudvissen. Godard beweegt wat met zijn camera en brengt wat snelle cuts: Tot zover de poging om het duffe verhaaltje wat leven in te blazen. Het zal allemaal wel artistiek verantwoord zijn, maar dat zal me een kunstzinnige Franse worst wezen. Prullenbakmateriaal.

0,5*

Echt een geweldige film dit. Godard levert hier pure kunst af, elke filmliefhebber zou dit stukje cinema op zijn minst moeten proberen. Verhaaltechnisch niet heel groot, maar een leuk en boeiend gegeven, wat op een zo'n amusante manier wordt uitgewerkt dat je van A tot Z geintrigeerd blijft kijken.

Belmondo IS Michel gewoon, wat een heerlijke acteerstijl, wat doet die gozer t goed. Seberg is erg charmant, 'ondanks' haar korte haar. Ze is wel een beetje naief, maar beiden acteren zo goed dat de film een realiteitswaarde heeft van tegen de 100 procent

Een must om eens te kijken, ook te huur bij www.moviemile.com (waar ik zeker geen aandelen in bezit, maar wat een ge-wel-dig internetbedrijf is met een giga filmassortiment)

4,5 ster

Vergeet die irritante Jean Seberg niet.

Schudden met de camera en in de lens kijken waren 1 van de vele toonaangevende kenmerken van de Nouvelle Vague.

Debuutfilm van Godard die in hetzelfde jaar werd uitgebracht met Hiroshima mon amour(resnais) en Le Quatre Cent Coups(Truffaut) en daarmee definitief het tijdperk van de filmstroming Nouvelle Vague inluidde.

Deze 3 waren schrijvers van Cahiers Du Cinema en waren de vaste productiecodes zo zat dat ze besloten zelf de camera ter hand te nemen. Het zogenoemde Continuity Editing en de 'Hays Code' werden aan de spreekwoordelijke laars gelapt en luidde zo een tijdperk in van nieuwe verfrissende cinema.

Schitterende cast, goede karakters en o zo verfrissend gefilmd, geacteerd en gemonteerd. Een waar stukje filmgeschiedenis dat echt nog geen mm aan kracht heeft ingeboet.

4* voor nu maar meer zit er zeker in.

Niet helemaal mee eens. Het "luidde zo een tijdperk in van nieuwe verfrissende cinema" inderdaad, maar dat frisse is er ondertussen wel wat vanaf. Tegenwoordig zijn er weer andere regisseurs die Godard's fakkel hebben overgenomen. Daardoor verliezen filmpjes als deze wel een beetje aan kracht vind ik.

Heb je wel gelijk in. Laten we dan zeggen: Een waar stukje filmgeschiedenis dat nog steeds weinig aan kracht heeft ingeboet .

Aangezien ik veel films uit de vroege hollywood periode kijk ken ik als geen ander het strakke regime van de hays code waaraan regisseurs zich moesten houden. Dat Godard daar met zijn films tegenaantrapte vind ik schitterend en daardoor kan ik de verfrissendheid van deze film nog steeds waarderen nu. Maar ik snap je punt volkomen

Dat is meteen ook de reden waarom Godard mij aanspreekt. Voor het eerst wordt erg cinema gemaakt naar mijn gevoel.

Anderzijds was het toen ook wel iets makkelijker. Hoe groter het conforme blok, hoe harder je er tegenaan kan trappen. Wat Godard deed was vooral erg nodig, maar niet erg moeilijk denk ik. Ik blijf in ieder geval graag af en toe een filmpje van hem meepikken. Halen niet altijd enorme cijfers, maar een nieuwe Godard is als een nieuwe Miike. De garantie dat er toch steeds een scene inzit die nog nieuw/anders/apart is. En dat staat toch ergens voor.

Godards halen bij mij meestal wel goede waarderingen (in de range 3.5* tot 4.5* (le mepris)). Vooral zijn improvisatie vind ik geweldig (tegen acteurs tijdens het opnemen pas de tekst schreeuwen ).

Er waren destijds ook wel hollywoodregisseurs die stiekem tegen het regime aantrapten, wat te denken van de scene in Notorious waarin Hitch zijn camera 180 graden laat draaien en dat alleen kon verantwoorden door te zeggen dat het POV-shot was van Ingrid Bergman die Grant ondersteboven aankeek .

Tja, dat soort pantoffelrevoluties, verscholen achter uitvluchtjes boeien mij niet zo. Dan heb ik zeker liever regisseurs ala Godard die gewoon open deuren eerst sluiten om ze daarna vakkundig in te trappen

Tja je kan hitch en sommige anderen een beetje vergelijken met het ondergronds verzet in WO II. Ze streden tegen het regime maar deden dat niet openbaar omdat het ze anders de kop zou kosten.

Godard en de zijnen waren meer de Geallieerden die van buitenaf tegen het regime konden strijden.

Vind ik niet. Godard is meer dan frisheid alleen. Naast zijn unieke stijl (natuurlijk zijn veel elementen inmiddels overgenomen, maar een Godard-film pik je er zo uit) heeft hij genoeg te bieden. Vooral de manier waarop hij zijn personages portretteert, met name vrouwen, is fantastisch. In die combinatie tussen gekkigheid en levensechtheid zit volgens mij de klasse van Godard, daar doet niemand nu nog wat aan af.

Laatst ergens gelezen dat de film Kiss Me Deadly (1955) van invloed is geweest op het oeuvre van Godard. Werd nieuwsgierig naar deze film en heb de dvd met de film van Robert Aldrich naar een verhaal van Mickey Spillane inmiddels aangeschaft.

Door het bekijken van Kiss Me Deadly kreeg de tweede- of weet-ik-hoeveelstehands fakkel met persoonlijk door Godard opgefriste stijlelementen in o.a. À Bout de Souffle voor mij een wat meer duidelijke plaats op één van de vele aanwezige lijnen in de filmhistorische ontwikkelingen.

Tarantino heeft trouwens ook weer meer dan enkel wat zwak ironisch brandend licht van deze speelse waterstoffakkel, met soms heerlijke cynische ondertoontjes, van Aldrich overgenomen.

aha interessant. In hoeverre Aldrich echt bepalend is geweest voor het werk van Godard is natuurlijk koffiedik kijken maar toch interessant.

Tarentino is zoals bekend weg van Godard, hij heeft zijn productiemaatschappij niet voor niets A Band Apart genoemd, maar hier vertel ik niks nieuws mee denk ik.

Dit is één van de beste Franse films die ik ooit gezien heb.

Bedoel je daar mee: één van de beste Franse films uit de jaren 60?

Nee, in het algemeen. LA CAGE AUX FOLLES vind ik beter, maar ik kan niet meteen op andere titels komen die ik beter vind.

Ik wel:

Le Samourai

L'armee des ombres

Les uns et les autres

Garde a vue

Rififi chez les hommes

Un flic

Jean la Florette

Manon des sources

en nog een paar die me nu even niet te binnen schieten.

Thea(tertje), ik vind persoonlijk A bout de souffle een matige Franse film. Maar .....smaken verschillen!

(La cage aux folles ken ik nog niet)

OK, jij hebt duidelijk meer verstand van Franse films dan ik. Maar LA CAGE AUX FOLLES kan ik je ten zeerste aanraden

Het eerste halfuur is het vrij boeiend, tweede halfuur ronduit het saaiste wat ik ooit gezien heb en het laatse halfuur maakt het een beetje goed.

Qua muziek en qua beeldenpracht niet zo overdonderend mooi als Le Mepris. Maar toch weer een boeiende Godard. Daar waar Le Mepris wat meer overkwam als een luchtig drama, is dit allemaal wat komischer bedoeld.

Het script is toch wel geweldig, hoe verzin je het? Michel speelt hier, net zoals Bogart vaak doet een anti - held. Met lak aan alles en iedereen en daardoor gewoon erg grappig. Films die tegen bestaande waarden en normen trappen en dit op een ondeugende manier brengen kunnen blijkbaar geen verkeerd bij mij doen. Het is allemaal zo losjes in beeld gebracht. Godard lijkt zich nergens aan te hoeven houden en doet wat hij wil. Geen serieus verhaal en eigenlijk geen echte rode draad die prioriteit behoeft.

Geweldig moment als Michel uit de auto stapt en een kijk onder het rokje van een vrouw neemt. De film wordt wat minder naarmate Michel en Patricia zich op hun kamer begeven. Aardige dialogen soms, maar het duurt net wat te lang. Wat afwisseling was goed op zijn plaats geweest. Het plot deed mij ook wat denken aan een typische axhtervolgingsfilm. Wat dus eigenlijk wat tegenviel.

Maar ik ga zeker eens wat meer van Godard bekijken. Ondanks zijn wat lange dialogen, weet hij de aandacht vast te houden. Vooral doordat de gezichtsuitdrukkingen van zijn hoofdrolspelers zo sprekend en oprecht lijken. Maar dat kan weer voortkomen uit het feit dat hij er met zijn camera bovenop zit. 4*

Deze zag ik tijdens mijn studie ooit en ik vond er geen klap aan. Ik vroeg me af of het zien van een stuk of zes films van Wong Kar-Wai enige invloed zou hebben op mijn perceptie. Mja, maar niet heel veel. De raakvlakken zijn duidelijk (vgl. Days of being wild) en er zijn zeker dingen waar ik van geniet. De sfeer, ja de sfeer werkt aanstekelijk. Ik hou van de camera en de korrel waarmee de film is geschoten, ben gevoelig voor de jazz-score, en het helpt dat Parijs de plaats van handeling is. En ik ben zeker te porren voor een film over een stel dat maar een beetje rondhangt en vooral praat. Alleen denk ik tijdens deze film veel te vaak “Jongens, jongens wat een aftands gekeuvel!” Belmondo vind ik eigenlijk ook maar een irritant, charisma-loos ventje. Nou, dan is een portie existentialisme écht dodelijk. Het vreemde is dat ik de dialogen in films van Bergman en Antonioni prima trek, terwijl die beduidend zwaarder zijn aangezet. Sterker, À Bout de Souffle is bij herbezien bepaald lichtvoetig te noemen. Maar nee, ik blijf dit toch erg overschat vinden.

Het oude poster was toch veel mooier

Oudbollige klassieker die zijn tijd niet heeft doorstaan. Sorry mensen, maar goed. Toch een 2,5 voor het mooie camera werk.

Oude poster was de originele, deze duidelijk niet...

Wat begint als een grappige misdaadfilm, mondt uit in een saaie bedoening met vooral "aftands gekeuvel" (om Olaf K. te citeren). De jazz-score, het originele camerawerk en een zelfzekere Jean-Paul Belmondo zorgen aanvankelijk nog voor sfeer, maar dat houdt geen uur stand. Desondanks is 'A Bout de Souffle' een goede opstap naar de 'Nouvelle Vague', een stroming die me waarschijnlijk wel ligt - mits er wat meer plot in zit, natuurlijk.

Magere 2,5*

Een van mijn filmvoornemens van het jaar 2008 was dat ik wat meer europese en andere buitenlandse films ging kijken, dit is er tot nu toe niet echt van gekomen behalve deze dus, deze film leek me wel wat en had hem dan al een tijdje geleden van tv opgenomen maar gister pas gezien.

En ja ook dit kon me maar weinig boeien, het zal destijds best een revolutionaire film geweest zijn maar vandaag de dag komt het in mijn ogen over als een verschrikkelijk saaie prent waarin de ene oninteressant na de andere volgt.

De eerste helft was nog niet echt zo slecht, redelijk leuk acteerwerk en een paar mooie scenes met een boeiende sfeer maar in de tweede helft valt dit copmpleet in duigen en werd het echt een sleur om doorheen te komen en wakker te blijven dit komt vooral omdat het werkelijk nergens over gaat en er weinig interessants te beleven valt.

Het spijt me dus verschrikkelijk voor de fans dat ik (waarschijnlijk) het gemiddelde naar beneden moet halen maar ik vond er gewoon weinig aan.

Maar ik geef het nog niet op met die godard neem volgende week le mépris mee misschien dat die me wel bevalt.

2 sterren (voor de eerste helft en de orginaliteit)

About de Souffle; weliswaar een brilliant meesterwerk.

En waarom dan wel als ik vragen mag ??