À Bout de Souffle (1960)

Voor het acteren zeker niet.

Waarom niet als ik vragen mag?

Nou ja ben gewoon benieuwt waarom mensen deze film zo geniaal vinden aangezien ik er zelf geen ene bal aanvond, aangezien ik normaal wel van dit soort filmpjes kan genieten.

Maarja ieder zijn eigen menig, dus vergeet aub wat ik heb gezegt.

Het is een van de meest experimentele Franse New Wave / Nouvelle Vague en het is een van de meest intressante films van Godard.

De beste film uit de Franse new wave periode en zeker ook een van de beste rollen van Jean Paul Belmondo van de films waarin hij heeft geacteerd.

Of jij de film nou mooi vindt of niet, de film zorgde wel destijds voor een omwenteling in de filmkunst. Hij brak met alle destijds gangbare filmwetten.

Met dit filmdebuut maakte Jean Luc Godard ook tevens zijn beste film. In het mid van de jaren '60 werd hij echter zo bevangen door de revolutiekoorts - studentenopstand Parijs '68 - dat hij de weg volledig kwijtraakte en geen enkele goeie film meer maakte.

aha, geschiedeniskenner

Nou intersant.....je kan overdrijven in mij ogen. Dodelijk saai jammer genoeg. Ga meschien nog wel eens me aan een andere Godard wagen maar hier kan ik niks mee.

Briljante film, de ongedwongen aanpak werkt aanstekelijk. Het sfeertje is heerlijk, de straten van Parijs zijn levendig in beeld gebracht en de acteurs/actrices spelen lekker natuurlijk. Erg koele film, een stijl die me zeker beviel.

4,5*

Michel wil Humphrey Bogard zijn, zijn vriendin wil Ingrid heten en Michel gebruikt Laszlo als alias, de man van Ingrid Bergman in Casablanca. Waarom deze verwijzingen?

Ik houd niet van deze film. Het verhaaltje is mij te dun, de dialogen zijn pretentieus en onnatuurlijk, en de personages kunnen mij niet boeien. Maar Belmondo heeft een enorme présence, dat maakt veel goed, en camerawerk en montage zijn vernuftig. De film heeft grote kwaliteiten, maar ook grote gebreken. Ik heb er in ieder geval weinig aan gehad.

Goed acteerwerk, heel mooi camerawerk en montage, vooral die jump cuts vind ik erg leuk, ook goede muziek maar het is wel "style over substance", vind ik. Het gaat eigenlijk nergens over en daar valt deze film dan ook door de mand. Toch nog 3*.

Zwaar oneens. Godards personages hebben enorm veel diepgang. Achter de oppervlakte (en de oppervlakkigheid) zit de tragiek. Interview met die schrijver is ook briljant, de inhoud wordt er daar aan de haren bijgesleept!

Voor mij kwam deze film echt als "style over substance" over. Misschien zit er wel een tweede laagje achter de oppervlakkige personages die wat pretentieus neuzelen maar ik heb het in ieder geval niet opgemerkt.

Deze film is net zo maatschappij kritisch en polilek georiënteerd als het overige werk van Godard. Alleen is deze film niet zo abstract, cryptisch en ingewikkeld als zijn post moderne cinema. Dus veel meer toegankelijk. In deze film uit Godard bijv. heel erg veel kritiek op de toenmalige Franse president De Gaulle en het kapitalisme. Zo doet hij (verwijst naar) de historische ontmoeting (staatsbezoek van de Amerikaanse president) tussen Eisenhower en De Gaulle op de Champs-Élysées lichtjes na. Alleen vervangt hij hier Eisenhower en De Gaulle met Patricia en Michel.

Dit meesterwerk is alles behalve plat en inhoudloos. Dit is Godard ... .

Dan vrees ik dat de cinema van Godard niets voor mij is.

Als je een hekel hebt aan politiek en geschiedenis, dan zul je zeker geen plezier beleven bij de cinema van Godard. Godard is toch wel politiek georiënteerd guerrilla filmmaker.

Maar aan de hand van je top10, met Potyomkin, Aguirre, La Strada, (overigens je hebt een prachtige top10!) moet je Godard nog niet wegcijferen.

Ik zal hem zeker nog een kans geven. En misschien was één kijkbeurt bij deze film te weinig.

Deze film vandaag weer eens herzien. Was ik nogal lyrisch toen ik deze film voor de eerste keer zag, hij legt het nu toch duidelijk af tegen Godard's "Vivre sa Vie; Film en Douze Tableaux", die ik onlangs gezien heb. Een film die veel meer inhoud had dan deze film. Niettemin was de stijl van Godard destijds zeer revolutionair, wat de waardering van mij voor deze film nog altijd te goede komt. De soundrack, die bestond uit koele jazzmuziek die zo kenmerkend was voor de eind jaren vijftig, vind ik nog steeds geweldig.

Met de politieke boodschap in deze film valt het nog reuze mee. Die valt tenminste volledig in het niet met zijn Marxistische/Maoistische boodschap in zijn latere film Week-end, die voor mij een dieptepunt was in het oeuvre van Godard, die voor mij nog altijd tot de grootste Europese filmmakers behoort.

Waardering na herziening; 4,0*

Mijn eerste Nouvelle Vague.

......En ik ben openhartig als ik beduid dat dit beslist helemaal mijn ding is! . Ik heb immer met een dubbel gevoel naar Nouvelle Vague stroming gekeken. Uiterst bevestigend is dat Godard een groot inspiratie is geweest voor ´n paar van mijn favoriete cineasten, o.a. Wong Kar Wai, Tarantino. Het is dus in ruimer mate dan logische dat ik Godard zou kunnen waarderen.

Maar het concept van de stroming heb ik altijd vreemd gevonden. De makers doen er alles aan om te tonen dat het enkel een film is? Wat als je nou wel sympathie wil tonen voor de personages, ontroert wil worden, meegesleept wil worden tot het verhaal. Moet je dit alles terzijde zetten omdat de makers uitdrukken dat het maar een film is? Ook al is dat hun karwei, deze 'film' is briljant.

Allereerst een pluim voor de acteurs. Wat een boeiende spel zetten ze toch neer en wat een genoot om hen bezig te zien. Jean Seberg's personage gaat mijn top 10 meest geliefde vrouwelijke film personages in. En Belmondo is eenvoudigweg te gaaf voor worden met zijn maniertjes, sigaret en dynamische houding.

Visueel zeer bevredigend. Jump cuts, tracking shots, handcamera, mooie belichting geleid met sfeervolle muziek. het gehele look van de film ziet er simpelweg prachtig uit. De dialogen zijn tevens amusant, humoristisch en 'fascinerend'. Ik heb letterlijk met een glimlach zitten kijken. Geniaal werkje, dat staat vast. Ik kijk eruit naar zijn volgende werk. Heb er eigenlijk ontzettend zin in.

lekker .

LOL!

Wordt vaak genoemd als startsein voor de Franse Nouvelle Vague. Had onlangs Le Quatre Cent Coups herbekeken, en nu werd het ook maar eens tijd voor deze.

En uiteraard is het een film waar je niet omheen kan. Vanuit historisch oogpunt is er al veel gezegd hierover: jump cuts, improvisatie, hand held camera, jazzy score en veel avontuur. En het levert hier een dijk van een film op. Ook bijna vijftig jaar na dato is de film nog steeds ontzettend cool en hip. Lekker spontaan gemaakt met veel ruimte voor twee onweerstaanbare hoofdrollen. Heerlijk.

Goede film, Meesterlijke film wel te verstaan, maar toch ontbreekt er iets. Het is allemaal iets te veel gepolijst. De rollen zijn wel fantastisch en de beelden maar het is naar mijn mening zeker niet Godard´s beste film. Ik geef de film daarom 3,5 sterren.

Goede film, moet je zeker ook in je collectie hebben. Alleen alles is iets te (als je begrijpt wat ik bedoel).

Groeten Inillef

Je kunt veel over deze film zeggen, maar de term 'gepolijst' vind ik vreemd voor een film die hard probeert ongepolijst te zijn.

Geweldige film van Godard!

Belmondo speelt Michel voortreffelijk en is in enkele scenes gewoonweg hilarisch. Hoe hij bij dat vreemde vrouwtje die rok optilt en telkens aan de kont van zijn vriendin zit!

Heerlijke film met een geweldige montage, Godard bewijst dat er niet per se een moeilijk verhaal nodig is voor een gave film.

Het is wel duidelijk waar Tarantino inspiratie vandaan haalde! Heerlijk! 4.5*

Dit heb ik toch ervaren als een behoorlijk slechte film. Godard loopt zichzelf voor de voeten met z'n jump-cuts en vele goedkoop aandoende montage trucjes. Nergens ontstaat er suspense of ook maar enige gevoelens van meelevendheid met de personages. Heeft er vast ook mee te maken dat de karakters vrijwel inhoudsloos zijn en oninterresant gepresenteerd worden. Godard heeft later in z'n carriere in mijn ogen absoluut enkele pareltjes gemaakt maar dit doet me nog het meest denken aan een pretentieuze puber die alleen is gelaten in de montageruimte.

Als je GODards makkelijkste en wellicht meest vermakelijke film slecht en pretentieus vindt, ben ik bang dat het voor je echt lastig zal zijn om aansluiting op diens cinema / oeuvre te vinden.

Ben echter een groot liefhebber van diens Alphaville en Sympathy for the Devil hoor. Veel sfeervoller, minder plat, betere personages en ik vond vooral eerstgenoemde een waar meesterwerk. Stoor me soms echter nog aan z'n puberale pretenties (wat uiteraard ook wel weer enkele pluspunten meebrengt).

Ik vind het leuk voor jou dat je de cinema van Godard zo op prijs stelt, maar, met alle respect, dit soort "fanboy"-gedrag of zelfs verafgoding gaat echt te ver...