À Bout de Souffle (1960)

Valt wel mee toch?

Voor de zoveelste keer (zie het topic "beste regisseurs") vind ik het erg vervelend worden. Het ligt zeker ook voor een stuk aan mij, ik kan gewoon erg slecht tegen fans (in de overdreven zin van het woord).

GODard is dan ook een erg interessante regisseur

Maak je maar geen zorgen. Ik ben een polytheïst. Hij is niet de enige die ik "verafgood". Ik heb bijv. veel meer over MANN geschreven dan over GODard. Michael MANN, Abbas Kiarostami en Roberto Rossellini zijn voor mij minstens even belangrijk. En ik "verafgood" niet alleen cineasten, maar ook andere kunstenaars, filosofen etc. Ik vind het gewoon vermakelijk om zo met de hoofdletters te spelen. En het is niet de bedoeling om iemand te kwetsen en van blasfemie is absoluut geen sprake. Geloof het of niet, ik ben ook gelovig... .

Hoe jij het opvat of wat jij ervan vindt, kan het mij eigenlijk niet zo veel schelen, met alle respect. Man, stel je niet zo aan.

Vergeet het niet: "the gods have not created men, but men have created the gods."

Ik ben nu eigenlijk best wel benieuwd naar je reactie bij het meesterwerk, Je Vous Salue, Marie, van GODard. Daar wordt GOD, in zekere zin, indirect beledigd en bijv. met een vampier vergeleken.

Toevallig noemde ik je schrijfwijze van Godard afgelopen maandagavond toen ik met enkele vrienden wat aan het drinken was. De vele naamsveranderingen vlogen vervolgens over tafel.

"Ach, heb jij ook een boxset van Roman Pedolanski."

Anyway, waar kan ik die film vinden?

Ik vind GodART eigenlijk veel mooier luiden...

Oh, dat denk ik ook niet hoor. Vind het gewoon irritant en wat kinderachtig (al besef ik net dat het serieus nemen en er commentaar op geven net zo kinderachtig is...).

Geloof trouwens helemaal niet in God, de Duivel, de hemel, de hel, leven na de dood of iets dergelijks.

Was dit bericht naar mij bedoeld? Zo ja, dan zal ik hem zeker eens kijken.

Vond vooral het begin prachtig omdat het toen nog allemaal lekker fris aanvoelde. Goede muziek en visueel erg leuk. Zoiets simpels als het autorijden aan het begin van de film wordt boeiend om naar te kijken door de montage. Hoofdpersonage Michel is geniaal met zijn gedrag en zijn klassieke hoed, zonnebril en sigaret. Kan me geen scene herinneren waarin hij geen peuk in zijn mond had.

Naast het visuele had de film voor mij verder niet bijster veel bijzonders te bieden. Het Frans met Amerikaans accent werd tegen het einde ook wat vervelend.

3.5*

Indrukwekkend debuut.

In A Bout de Souffle zie je toch dat Tarantino veel inspiratie heeft geput uit Godard. De dialogen zijn heerlijk te volgen in het luchtige sfeertje en het gaat nauwelijks ten koste van het verhaal. Ontspannende score ook, vond het goed passen in het hele geheel. Verder Godard zoals we hem gewoon zijn: Visueel stijlvol met knappe montage.

Jean-Paul Belmondo was ook weer leuk om bezig te zien. Veel talent heeft de man voor z'n luchtige rollen op zich te nemen.

****

Dit is een prachtige film die niet alleen een heerlijk sfeerbeeld geeft van Parijs in 1960, maar ook nog eens een bloedmooie vrouw bevat, een wonderlijke montage, interessante personages & verhaal en als kers op de taart: een krant in elke scène! Genoten en een beetje verliefd geworden.

Onsterfelijk worden en dan sterven. Dat is À Bout de Souffle in één zin.

Het is een aangenaam filmpje met overduidelijk potentie, maar slaagt er niet in deze waar te maken. Grootste minpunt is dat het niet kan kiezen tussen een visuele film of een film met een verhaal. Het blijft maar treuzelen en heen en weer lopen zonder een ferme keuze te maken.

Het begin is uitstekend door de montage, maar al snel daarna moet het inhoudelijke om de hoek kijken en zakt de film helemaal in. Vele scènes zijn te langgerekt en missen de fijne montage. Ook de muziek is aardig maar mist pit. Iets wat de hoofdpersonage, een uitstekende J.P. Belmondo, wel heeft. Zo nu en dan, bijvoorbeeld tijdens het autorijden, veert de film weer op, maar het is te weinig om de aandacht vast te houden.

Ferme tegenvaller voor een zogenaamde klassieker: geen greintje spanning, eindeloos nietszeggend gepalaver en een flutverhaaltje. Alleen de acteerprestaties en de sfeer konden er mee door.

Blijft toch een klassieker vanwege een aantal zeer memorabele scenes, maar er zou een speciale cut moeten zijn zonder het quasi-filosofische geleuter van Patricia (Jean Seberg).

haha, ik vind het juist wel schattig dat ze zo haar best doet. Gisteravond maar weer eens opgezet, blijft in alles een heerlijke film.

Heb 'm een aantal keren gezien, maar het is alweer een tijdje geleden. Wat ik me herinner is dat de film ergens in het midden nogal wat snelheid verloor door het gepraat.

Als Seberg met haar krantjes door Parijs loopt, vind ik haar ook wel schattig.

Mijn eerste Godard. Het is een aardige film, met een luchtige sfeer, maar echt onder de indruk ben ik nog niet. Ik weet ook niet precies wat de bedoeling is geweest van Godard met al die jump-cuts, die hij regelmatig toepast in de montage. De eerste keer is het nog wel aardig, maar de volgende keren haalt het je meer uit de scene en het verhaal van de film op dat moment, dan dat het daadwerkelijk iets zinnigs aan de film toevoegt.

Belmondo doet het daarentegen wel goed. Grappig om te zien hoe hij zijn best doet om op Bogart te lijken en daar zo nu en dan ook best wel in slaagt. Het verhaaltje is wat voorspelbaar maar mede door Belmondo en de vaak goede dialogen onderhoudend genoeg om tot het einde te boeien. Toch had ik er van tevoren stiekem misschien nog iets meer van verwacht.

3,0*

Ik heb gehoord dat de jumpcuts juist voor die reden zijn toegepast, maar ik heb dan ook weer gehoord dat het slechts een kwestie van een budgettekort was. Ik vind het eerlijk gezegd allemaal iets te knullig ogen; had wat mij betreft wel wat ingenieuzer toegepast kunnen worden.

Zojuist dit gevonden:

PEN American Center - Richard Brody: Everything Is Cinema

The first cut of Breathless was two-and-a-half hours long, but Beauregard had required that Godard deliver a ninety-minute film. Godard asked Jean-Pierre Melville for advice on how to cut it down:

"I told him to cut everything that didn’t keep the action moving, and to remove all unnecessary scenes, mine included. He didn’t listen to me, and instead of cutting whole scenes as was the practice then, he had the brilliant idea of cutting more or less at random within scenes. The result was excellent."

Godard (and the editor, Cécile Decugis, who essentially executed Godard’s instructions) did not, for the most part, cut at random;40 on the contrary, he responded to his enthusiasms, and removed all moments—within scenes, even within shots—that seemed to him to lack vigor. He kept in the film only what he thought was strongest, regardless of dramatic import or conventional continuity, thus producing many jump cuts, where characters and anything else that moves within the shot seem to jump from one position to another in a relatively fixed frame. Such cuts were generally considered to be a cardinal error of an amateurish film technique and were scrupulously avoided in the professional cinema. They were seen as both intrinsically funny, a kind of cinematic solecism, and unsettling in the way they break the cinematic illusion by presenting two obviously discontinuous times as immediately sequential. The jump cut, despite—and because of—its ill-repute, became one of the principal figures of the visual style of Breathless.

Mee eens. Het stukje dat je daarna hebt gepost toont in ieder geval aan dat Godard Melville erg dankbaar mag zijn voor zijn advies over de jump cuts, anders had godard nu misschien nog wel met de handen in zijn haar gezeten.

Deze net bekeken.

Ooit al eens jaren geleden eerder geprobeerd, maar toen afgezet. Hij zit in de Belmondo dvd box, dus vandaag een nieuwe poging gedaan.

De film begint erg goed met prachtige auto's en het geeft je een soort van ouderwets zomergevoel, wat je alleen uit (zwart/wit) films uit de jaren '50/'60 krijgt.

Daarna wordt de film, wat mij betreft, steeds meer overladen met nietszeggende conservatie's, die wel heel natuurlijk overkomen, maar meestal de film geen moment verder helpen.

De Jumpcuts, waar iedereen het altijd over heeft, komen vaak nog al amateurachtig en vooral overbodig over. Alsof de regisseur geen andere manier wist zijn film op een bepaalde lengte te krijgen, wat eerlijk gezegd meer als een tekortkoming aan doet, dan op genialiteit.

Verder is de Jazz-achtige score totaal misplaatst en brengt het ieder moment van spanning vrijwel meteen om zeep,

.....maar... dan is er nog Belmondo, die werkelijk fantastisch is in deze film. Uber cool, met hoed en zijn sigaret ferm in de mond.

Samen met Seberg acteert hij zeer naturel, alsof beiden de tekst ter plekke bedenken en uitspreken.

Ook alle bijrollen worden goed tot zeer goed in gevuld.

Voor mij een aardige, ietswat pretentieuze film. Geen meesterwerk.

Voorlopig houd ik het op een zes, ofwel drie sterren.

De Fransman Jean-Luc Godard was grondlegger van de filmbeweging Nouvelle Vague die haaks stond op de heersende traditie uit Hollywood. Met een laag budget maakte hij een film met improvivatie, ruwe montage bestaande uit jumpcuts en referenties naar Amerikaanse cinema.

Ik ben onder de indruk. À bout de souffle is een film die ergens over gaat. Dialogen spelen zich af op nietszeggende momenten, maar zeggen zoveel over de personages en hun diepere gevoelens. Het is duidelijk dat Godard wilde breken met de Amerikaanse traditie. Dat is hem zeker gelukt en dat voelt verfrissend aan. En dan te bedenken dat het om een film gaat van alweer een halve eeuw oud. Klasse!

De vergelijking tussen Tarantino en Godard wordt toch wel heel duidelijk in deze film. Vooral die dialogen. Hoewel de dialogen van Tarantino toch wel veel diepgaander zijn. Het was alleen een beetje jammer dat de voorbijgangers soms in de camera keken of achterom naar de camera. Ik heb trouwens nog nooit zo´n gevoelloos personage gezien .

Vind ik wel iig. Hier ging het alleen maar over met elkaar naar bed gaan. De dialoog over het geven van fooi in Reservoir dogs vond ik in ieder geval al een stuk diepgaander . De dialoog in IB aan het begin is ook een goed voorbeeld. Zijn dialogen zijn sowieso een stuk interessanter. In deze film vond ik het vaak nietszeggend en uitgerekt.

Fuck it, de film is af en toe best saaïg, maar hoe kun je daar nou over klagen als een film zo geweldig swingend is.

Hoe sfeervol is deze Godard ook weer, hij heeft de vibe weer uitermate goed te pakken en de film is weer extreem stijlvol. Met die jazz-soundtrack erbij enzo. Zitten ook echt een stuk of wat geweldige camerabewegingen bij, zoals een dubbele 360 graden shot die echt feilloos is uitgevoerd.

Dat het soms wat knullig oogt (voorbijgangers werken niet echt mee, de slotscenes zijn gaaf maar ietwat amateuristisch) daar doen we het dan maar mee. Breathless is ook nog eens geweldig geacteerd en verdient de status volledig.

4*

Na een aantal Godardfilms gezien te hebben werd t toch echt tijd voor À Bout De Souffle. Heb hem zonet in de bioscoop gezien en vond t een mooie film. Nu geniet ik al snel als ik die prachtkop van Belmondo zie, dus dat zal ook geholpen hebben...

De soundtrack en cinematografie ondersteunden het geheel mooi en vond het vanaf het begin tot einde boeiend om naar te kijken.

Ik had de keuze uit ongeveer zeven Godard films om gister te gaan kijken. Het is niet meer dan logisch om dan met zijn debuutfilm te beginnen. À Bout de Souffle is dan ook een erg vermakelijk en vlotte film. Verhaal is dan verder niet echt veel speciaal. Sterk punt van de film is dat het erg veel sfeer ademt. Lekkere jazz muziek en erg sfeervol gefilmd. De film was natuurlijk een ode aan de Amerikaanse gangsterfilms. Het is daar in geslaagd en de film weet ook nog een eigen identiteit met zich mee te brengen. Het spel van de acteurs is dan ook prima. De nog erg jonge Belmondo doet het uitstekend, al steelde Jean Seberg toch wel de show vond ik. Over de zogenaamde jumpshots was ik iets minder enthousiast, al was het soms wel grappig. Zo vond ik de jumpshots bij de sommige ruzies wel leuk bedacht, maar het was op sommige momenten ook weer compleet nutteloos. Maar verder vond ik dit best een aardige film. Niet erg bijzonder, maar wel lekker sfeervol. Ben zeker van plan om meer van Godard te gaan kijken.

3*, wel zeer ruime overigens.