À Bout de Souffle (1960)

/\

|

|

|

Dus dat

Een fantastische film, in één woord fantastisch! Het eerste officiële product van de Nouvelle Vague en wat een tijdloos meesterwerk.

A Bout de Souffle is een film van tegenstellingen: speels en luchtig, maar tegelijkertijd vol levenswijsheid, sterk gededramatiseerd maar het grijpt je wel bij de keel, de montage schreeuwt je toe: “dit is niet echt” en toch wordt je meegezogen in de filmrealiteit.

Het op het oog simpele verhaal, een hommage aan de Amerikaanse gangsterfilms uit de jaren ‘40, is vlot en humoristisch. Erg grappig is bijvoorbeeld het commentaar dat Michel geeft op het verkeer gedurende de hele film. Er ontspinnen zich fantastische scènes, vooral die in het appartement, met onder andere het moment dat Michel zijn handen om de hals van Patricia sluit. Ook het interview met de schrijver is erg sterk: diepgang en oppervlakkigheid wisselen elkaar in hoog tempo af.

De onmogelijkheid van de hoofdpersonen om elkaar lief te hebben maakt de film aan de andere kant intriest. Er worden prachtige dingen gezegd over relaties, over mannen en vrouwen, over liefde en erotiek. De film verwijst naar andere kunsten, filosofie en naar zichzelf. Naast deze thematiek zijn het de ambivalente en complexe personages die intrigeren. Vooral van Patricia is totaal geen hoogte te krijgen, ze charmeert en verraadt met hetzelfde gemak.

Revolutionair is natuurlijk de montage en cinematografie. Op fraaie wijze komen camerabewegingen als motief telkens terug, bijvoorbeeld de shots vanuit de auto en het frontaal filmen van lopende personages. Ik ben een enorme fan van de jump-cuts, en zeker op de functionele wijze als Godard ze gebruikt: vanuit de auto bieden ze de illusie dat de hele stad wordt doorkruist in enkele minuten.

A Bout de Souffle is een absolute klassieker, ongelofelijk invloedrijk maar meer dan dat: de film blijft vernieuwend, ongewoon en persoonlijk. Mijn tweede Godard en wederom 4,5 sterren.

Best wel te pruimen maar ik vond die patricia nogal iritant

2,0

Daar gaat de top 250.

aaaaaarghhh

wat een kutfilm

sound trok op niks, het leek wel alsof heel de film dubbed was (zou ook misschieen aan de dvd kunnen liggen), soundtrack is gewoonweg VERSCHRIKKELIJK, het personage van belmondo moet waarschijnlijk het allervervelendste hatelijkste zageventje uit heel de filmgeschiedenis zijn, dialogen zijn ongelofelijk maar echt ongelofelijk irritant en geforceerd, dat accentje van die vrouw trok meer op hollands en irriteerde enorm, en om alles nog beter te maken..is hij dan nog ook in zwart-wit

verder is de film gewoon een saai rommelboeltje dat echt ENORM op mijn zenuwen werkte (na een uur begon ik dus ook vooruit te spoelen)

*, omdat hij toch net ietsje beter is dan brazil of mullholland drive of andere rommel uit mijn 0.5* lijst en voor 2 mooie shots (eentje op de boulevard wanneer ze kranten verkoopt en eentje met haar op de roltrap)

zijn al godard zijn films..zo?

De hele film is dubbed, soundtrack vind ik geniaal, belmondo is de man, dialogen vind ik humoristisch en goed, als je zwart-wit kut vind dan moet je niet op een film forum rond hangen, de film is alles behalve een rommelboel. Niet alle Godard's zijn zo, maar als ik dit zo lees zijn deze films niet voor jou bestemd. Werkte de film op je zenuwen? Dan heeft Godard zijn doel bereikt!

Vreemde instelling voor een regisseur. Oké 0.5* dan.

Eens met Anarchist overigens.

Het was denk ik niet zijn bedoeling je de hele film op je zenuwen te werken. De Nouvelle Vague wilde het filmische van film benadrukken, constant de illusie doorbreken dat je naar de werkelijkheid kijkt. Jump-cuts, abrupte stiltes, nerveuze muziek, voice-over, experimenteren met kleurenfilters, dat soort dingen.

Helemaal met bovenstaand commentaar eens. Hoe meer ik van Godard zie/herzie, hoe genialer hij voor mij wordt.

wat is het nut hiervan? zijn films dan niet onrealistisch genoeg misschien?

maar daarop heb ik trouwens ook geen kritiek geleverd op de muziek na dan

maar op cinematografisch vlak vond ik a bout de souffle ook niks,het mag technisch allemaal wel hoogstaand zijn voor zijn tijd,maar uiteindelijk levert het geen mooie scenes af..de jump cut editing trok op niks en ik heb in totaal maar 2 shots gezien die me aanspraken

Dit is de beste film aller tijden vind ik. Alles hieraan is goed; Belmondo, muziek, dialogen, ... Een film die ik altijd weer opnieuw wil zien. Dikke 5*

Godard

Trouwens: iemand die zwart-wit films haat mag deze film zowiezo al geen score geven vind ik.

Tsja.... rare vraag.

Juist niet, deze film is met weinig middelen gemaakt. De camera's waren dezelfde als die uit de WO II; cameoflex schoudercamera.

Technisch hoogstaand voor zijn tijd

ik doelde op de montage,camerastandpunten,filmen uit rijdende auto's..enz.. en al de andere zaken die aan deze film revolutionair worden bevonden ..(en dat allemaal nog met zo n laag budget)

Vernieuwend in techniek en technische kwaliteit zijn twee verschillende dingen, deze film was wel heel vernieuwend ja. In mijn opzicht de eerste echte Nouvelle Vague film. In feite zouden dit Le Beau Serge van Chabrol en Les 400 Coups van Truffautzijn, maar deze zijn iets conservatiever. Dit was de film die afrekende met de franse kwaliteitfilm, de cinéma de papa.

ik vind het een ouderwetse vervelende film, mag dat ?

Nergens echt vernieuwend, of misschien keek mijnheer Godard te weinig andere films.

Zijn zogenaamde zoektocht naar andere films is net zo villain als die andere medegod van hem, de LVT. Die zelfs dogma's om films heen verzint en zich vervolgens niet aan houdt. Waar is de authenticieit gebleven. ?

Filmers met een boodschap maar ook filmers die de massa wil vermaken, Waarom is alles kapot gemaakt door Hollywood ? Waarom is onze distributie kapot.. Waarom moeten alle films afgestemd zijn op puisterige jongeren, waarom waarom ?

Lars von Trier met Godard vergelijken gaat echt te ver, ze zijn het tegenovergestelde: von Trier verzint regels rondom een filmstroming, Godard wilde de regels van zijn tijd doorbreken. Deze film was vernieuwend; mensen die tegen de camera spreken, jazz-muziek, jump-cuts etc. Godard is ook geen massa-entertainer, vanaf '68 maakte hij underground politieke films.

Ja, oke. Dit was denk ik een van de grootste successen van Godard, maar wat ik jammer vind aan de stroming, is dat het prachtige fundament van de Franse film, het ijzersterke scenario, in 1 keer overboord gekieperd wordt. Het heeft de Franse film niet echt goed gedaan.

Een beetje onzin dit. Met de dogme-principes doorbreekt Von Trier toch ook heel duidelijk de regels van deze tijd. Daarbij vind ik inderdaad wel wat paralellen in de films van Godard en Von Trier. De laatste is denk ik, hoewel ik hiervoor geen bron heb, geinspireerd door de eerste. Zie bijvoorbeeld de jump-cuts. (Daarnaast lijkt de hoofdstukindeling van Dogville in combinatie met de muziek bijzonder veel op die van Vivre sa Vie.)

Hier begrijp ik niet zoveel van, generatiekloof waarschijnlijk. Ik hoop dat je het niet hebt over Godard en Von Trier?

Von Trier heeft een afkeer tegen de Nouvelle Vague heeft hij zelf gezegd, het is dus vreemd te stellen dat Godard zijn inspiratiebron is.

Het ijzersterke Franse scenario kapot Fisherking? In tegendeel, ik vind Truffaut een van beste scenario schrijvers ooit. Kijk eens Les 400 Coups van hem of Le Mépris van Godard. En het heeft de Franse cinéma zeker wel goed gedaan, het heeft de hele filmgeschiedenis goed gedaan, je zou kunnen stellen dat het het begin van hetgeen was wij nu een arthaus film noemen. De auteursfilm kwam voort uit de Nouvelle Vague!

Daarom 0.5* ?

Is dat zo? Bron?

Nouvelle Vague als begin van de arthouse film vind ik trouwens wat overdreven. Regisseurs als Ozu en Bergman (en nog veel meer) maakten dat soort films daarvoor al.

Alles mag, maar ik zie dat ouderwetse niet zo, eerlijk gezegd.

Gebrek aan historische kennis. Godard zag wel degelijk veel en deze film was wel degelijk vernieuwend. En niet zo klein beetje ook. Daarom zeg ik altijd dat de film niet zozeer heel goed, maar wel uiterst belangrijk was.

Zijn belangrijkheid dankt hij natuurlijk aan de mate van succes bij het grotere publiek.

Films van oa Rosselini, die nauwelijks succes hadden, zijn veel vernieuwender, vind ik.

(en ik zie ook wel dat hier een andere toon wordt aangeslagen)

Dat maakte de impact heel groot, maar het vernieuwende zat in de beeldtaal. Die was radicaal anders dan wat er tot dan was. Ken weinig films, die zo radicaal de boel een schop gaven.

(Weet er even geen een)

Misschien zeg ik het verkeerd, Lars von Trier is het niet een met de auteurstheorie van de Nouvelle Vague. In de eed van zuiverheid van de dogme '95 groep staat,

Verder zweer ik als regisseur af te zien van persoonlijke smaak! Ik ben niet langer een kunstenaar. Ik zweer af te zien van het creëren van een 'werk', omdat ik het moment belangrijker vind dan het geheel. Mijn uiteindelijke doel is om de waarheid uit mijn karakters en omstandigheden te verdrijven. Ik zweer dat te doen met behulp van alle beschikbare middelen en ten koste van elke vorm van goede smaak en elke esthetische overweging.

Hiermee haalt hij al indirect uit naar de Nouvelle Vague, maar daarnaast ben ik al een paar keer von Triers kritiek op de Nouvelle Vague tegengekomen in artikelen en interviews.

Ik heb nog geen Rosselini gezien, in wat voor (vergelijkbaar met de Nouvelle Vague) opzicht was hij vernieuwend?

Bedankt voor de uitleg. Uiteindelijk zet elke stroming zich natuurlijk per definitie af tegen andere stromingen. Toch vind ik dat Von Trier en Godard veel gemeen hebben, zie wat ik eerder noemde.

Ten eerste is de auteurstheorie niet wat de nouvelle vague definieert en ten tweede zegt het niet dat hij het niet eens is met de auteurstheorie.

Overigens moest ik bij Breaking the Waves destijds ook sterk aan deze film denken.