Meningen

Onderhoudende pulp, maar helaas wel aan de suffe en flauwe kant. Production design en special effects zijn dik in orde, maar de personages zijn erg vlak en de humor behoorlijk ongeïnspireerd. Het einde zet de deur wagenwijd open voor een vervolg, maar of we daar nu op zitten te wachten...

Beetje rare film, half mislukt en half intrigerend. Voornaamste probleem is dat de plot eigenlijk nergens van de grond komt en de personages te abstract blijven. De flashbacks zijn daarnaast een stuk interessanter dan de voornaamste verhaallijn. Aan de prachtige vormgeving en de eersteklas special effects ligt het in ieder geval niet.

Leuke, zij het wat rommelig in elkaar gezette documentaire die het 40-jarige jubileum van het iconische album Thriller viert. Veel mooie anecdotes van betrokkenen en lovende woorden van allerlei bekende bewonderaars. Bepaalde tracks komen er bekaaid af en natuurlijk krijgen Billie Jean, Beat It en de titelsong weer eens de meeste aandacht, maar er valt daarnaast genoeg te genieten van minder bekende verhalen. Van het gedoe rond het door Michael Jackson ingesproken album van E.T. The Extra-Terrestrial had ik bijvoorbeeld nog niet eerder gehoord.

Bovengemiddeld leuke Marvel-film, met een nogal standaard eerste helft maar met een inventieve en spannende tweede. Het duurt weliswaar even voordat plot en personages weten te boeien, maar eenmaal op stoom is de film grappig, spectaculair en meeslepend. Blijf zitten tot na de aftiteling; dan volgt nog een door de gebroeders Russo geregisseerde hilarische scène die de opmaat vormt naar Avengers: Doomsday.

Op veilig spelende verfilming van het populaire gelijknamige boek, voorzien van een indrukwekkende maar slechts sporadisch effectieve cast. Zo is Helen Mirren prima in de hoofdrol, maar iemand als Ben Kingsley is hier echt verspild. De film begint nogal flauw en het dreigt al snel iets te gezellig te worden, maar gelukkig wordt het gaandeweg allemaal wel iets beter. Klusjesman Chris Columbus is nooit de ideale keuze om wat dan ook te regisseren, maar hij levert hier degelijk, zij het weinig subtiel, werk af. Hij zal op zijn oude dag wel hopen dat dit weer een succesvolle reeks oplevert, net als destijds met zijn eerste paar Harry Potter-films.

Op dvd ziet de film er werkelijk subliem uit, alsof ie gisteren is ingeblikt. Helaas is Lucas weer bezig geweest in zijn digitale hobbyhoekje en zijn er vele nieuwe scenes en details toegevoegd die weliswaar niet storen maar toch sporadisch de aandacht afleiden. Beter geïntegreerd in het geheel dan in zijn originele Star Wars-trilogie, maar toch jammer. De film blijft traag, kil en afstandelijk, maar dat is natuurlijk ook de bedoeling. Experimenteel en technisch vernieuwend, zeker voor die tijd. En dat zinnetje over die ''Wookie on the highway" is volgens mij ook pas recentelijk ingevoegd.

Zoals gebruikelijk bij Gilliam is de film visueel een lust voor het oog, maar inhoudelijk laat hij zijn publiek ditmaal behoorlijk in de steek. Het begin is inderdaad nog wel interessant, maar het (grotendeels verhaalloze) anderhalf uur daarna een behoorlijke beproeving. Onsmakelijk ook. Jammer, want hoofdrolspeelster Ferland is uitstekend. Alice In Wonderland meets The Texas Chainsaw Massacre, maar dat is geen aanbeveling.

Heel mooi en sfeervol vormgegeven, maar deze science fiction-film is helaas erg traag en qua plot niet bepaald boeiend en/of origineel. Hoofdrolspeelster Nora Arnezeder is evenwel uitstekend en alles ziet er zo indrukwekkend uit qua belichting en decors dat het toch wel de moeite loont om door te kijken. Maar het geheel is wel aan de saaie kant.

Herzien. Ook twintig jaar na dato nog steeds behoorlijk vaag en pretentieus, al zijn er wel een aantal mooie individuele scenes (alsmede mooie vrouwen) en blijven plot en personages toch enigszins intrigeren. Het had echter allemaal wel wat luchtiger en minder gekunsteld uitgevoerd mogen worden. Haalt het dus niet bij het eerdere werk van Medem, maar het blijft een interessante regisseur.

Minder zoetsappig dan we van Disneynature gewend zijn, zowel qua vormgeving als voice-over. Dit ontpopt zich al snel tot een meeslepend, prachtig gefilmd portret van een familie van tijgers in de jungles van India. Het camerawerk is ongelooflijk intiem; niet meeleven met de lotgevallen van de majestueuze dieren, gefilmd over een periode van maar liefst vijf jaar, is onmogelijk.

Geen standaard making of van Disneynature's Tiger; meer een overzicht van de verschillende projecten in India die zich richten op het wel en wee van deze magnifieke dieren. Het gaat bijzonder goed met de populatie, maar dit brengt tegelijkertijd allerlei problemen en gevaren met zich mee, die de bevolking, met de hulp van een reeks experts, zo goed mogelijk het hoofd probeert te bieden. Mooie verhalen, soms triest, maar gelukkig overwegend hoopvol.

A-typisch Eastwood-werkje, qua plot en sfeer nogal sleazy en duister. Dat laatste overigens zowel letterlijk als figuurlijk. Het geheel wil maar niet van de grond komen en echt spannend wordt het nergens. Clint hebben we niet vaak zo ingetogen en passief zien optreden. Een handjevol goede momenten en geinige dialogen, maar de film is inmiddels zo gedateerd dat hij amper meer serieus te nemen is. De naturel gespeelde scenes met Eastwood en zijn 14-jarige dochter Alison behoren overigens tot de beste van de film.

Zorgvuldig uitgewerkt, aangrijpend waargebeurd drama over de in 1955 in Mississippi gruwelijk vermoorde veertienjarige afro-amerikaan Emmett Till. De sterke, waardige rol van Danielle Deadwyler als de moeder van Till houdt de film stevig op de rails. Vooral de scenes rond haar in een open kist opgebaarde zoon zijn ijzingwekkend en bijzonder krachtig. Tegen het einde, wanneer de enigszins afgeraffelde rechtszaak zich aandient, verliest de film wat aan stootkracht, maar tot die tijd is dit een meeslepende, mooi vormgegeven en helaas nogal tijdloze film over onverdraagzaamheid en rassenhaat.

Behoorlijk waardeloos tijdreis-filmpje, vlot gemaakt maar uiteindelijk erg slap. De plot heeft wat aardige details en visueel ziet het er allemaal best acceptabel uit, maar de jonge cast weet absoluut niet te overtuigen en gaandeweg wordt het script ook steeds belachelijker.

Films over tijdreizen zijn doorgaans vrij complex en gekunsteld, maar dit verrassend subtiele en lichtvoetige drama wordt op een heldere en vlotte manier verteld. Bana en McAdams zijn perfect in de hoofdrollen. Alles wordt ook bijzonder fraai in beeld gebracht. Nadeel aan deze heldere aanpak is wel dat één en ander wat vrijblijvend en oppervlakkig aandoet, al voelen de emoties wel echt aan en is de film regelmatig ontroerend. Niet helemaal geslaagd dus, maar door het sterke akteerwerk en het toch wel weer bijzondere script van Bruce Joel Rubin (Ghost, Jacob's Ladder, My Life) zeker de moeite waard.

Uitstekende documentaire over de lange carrière en het tumultueuze privéleven van Tina Turner. De traumatische tijd met Ike wordt niet uit de weg gegaan, maar gelukkig ligt de focus vooral op de succesvolle doorstart na de split. Openhartige interviews met Turner zelf (opgenomen in 2019) vormen de basis van de documentaire, aangevuld door interessant archiefmateriaal en uiteraard veel muziek. Een mooi document ter afsluiting van een glorieuze carrière.

Lichte tegenvaller, vooral door het lage tempo en het erg praterige en helaas niet echt boeiende script. Aan de cast ligt het in ieder geval niet, die is zonder uitzondering eersteklas, met Oldman in een prachtige subtiele hoofdrol en iedere bijrol fraai ingevuld. Visueel zit de film werkelijk prachtig in elkaar; camerawerk en decors zijn bijzonder sfeervol en het tijdsbeeld is subliem gerealiseerd. Maar ja, dat kan helaas niet verhullen dat de film bij vlagen aan de saaie kant is.

Vooral de moeite waard door de geweldige rol van Gijs Scholten van Aschat, al zijn de namibische locaties ook niet verkeerd natuurlijk. Qua vertelstructuur niet heel indrukwekkend, maar interessant genoeg om te blijven boeien. Visueel is de film aantrekkelijk, met inventieve montage en mooie fotografie. De monologen/ dialogen zijn hier en daar iets te letterlijk overgenomen uit het boek, waardoor één en ander soms wat gekunsteld aandoet. Gelukkig valt er ook wel wat te lachen. Overwegend goed gedaan, vond ik, deze afdaling in een persoonlijke hel.

Vreemde, verontrustende film die helaas focus mist en uiteindelijk weinig te melden heeft. Ook voor regisseuse Julia Ducournau is het blijkbaar moeilijk om na een sterk debuut (Raw uit 2016) een tweede keer overtuigend voor de dag te komen. De film is heel goed gemaakt, beschikt over prima akteurs en eersteklas makeup-effecten, maar het geheel wil maar niet van de grond komen. Maffe ideën genoeg en visueel ziet het er allemaal top uit, maar het verhaal en de personages konden me niet boeien.

Wat futloze animatiefilm, mooi gemaakt (vooral de aktiescenes zijn visueel erg fraai) maar inhoudelijk nogal simplistisch. De stemmencast is weinig memorabel, net als de humor en de personages. Leuk om naar te kijken door de gedetailleerde animatie en de kleurrijke decors, maar het geheel is te vlak om echt te boeien.

Een wat flauwe Hitchcock, vermakelijk maar niet bepaald spannend. De lichtvoetige film moet het vooral hebben van de chemie tussen hoofdrolspelers Cary Grant en Grace Kelly, want qua plot stelt het allemaal niet zoveel voor. Lekker luchtig vermaak, zullen we maar zeggen.

Onverwoestbare klassieker, die er in de gerestaureerde versie op bluray fantastisch uitziet. Het verhaal ontvouwt zich rustig en veel zaken en personages lijken aanvankelijk niet echt relevant, maar langzaam maar zeker valt alles op zijn plek. Mooi gespeeld door de hele cast, met veel krachtige en aangrijpende momenten. Overigens het akteerdebuut van Robert Duvall, die hier een belangrijke bijrol heeft.

Met terugwerkende kracht toch wel enigzins een klassieker, al dateert de muziek van Wang Chung het geheel behoorlijk. Neemt niet weg dat de soundtrack sporadisch wel effectief en nog steeds best cool is, zoals bij de begincredits. De plot is vrij simpel maar intrigerend genoeg, vooral door de aanwezigheid van zoveel compleet immorele figuren, aan beide kanten van de wet. William Petersen is prima in de hoofdrol; naast hem zijn het vooral Willem Dafoe en John Turturro die opvallen als bad guys. Het camerawerk is na al deze jaren nog steeds indrukwekkend en het is nu duidelijk te zien hoeveel hedendaagse filmmakers door de look van de film zijn geïnspireerd. Regisseur Friedkin mag dan zijn autoachtervolging uit The French Connection niet kunnen overtreffen, maar cool is die aktiescene tegen het verkeer in in ieder geval wel!

Vervelende, erg flauwe Woody Allen-film, wat mij betreft één van zijn minste ooit. Leuk dat hij reeds sinds mensheugnis ieder jaar een film maakt, maar wanneer dit hoge tempo leidt tot ongein als dit mag hij best wat langzamer gaan werken vanaf nu. Ook ditmaal een keur aan goede akteurs, die zich zonder uitzondering flink vertillen aan het slechte script waar ze mee moeten werken. Om het geheel in stijl af te maken is de film voorzien van een soundtrack waar de honden geen brood van lusten.

Typische dromerige Malick-film, rijk aan sfeer maar erg dun qua plot. Een zwijgzame Ben Affleck en een manisch-depressieve Olga Kurylenko hebben een tot mislukken gedoemde relatie; daar tussenin zien we een onduidelijke romance met Rachel McAdams. Wat Javier Bardem precies in de film doet blijft een raadsel; zijn rol had er net zo goed uitgeknipt kunnen worden, dan had je hem niet gemist. Bardem loopt er al net zo verloren bij als Sean Penn in The Tree Of Life. Wederom prachtig gefilmd, laat dat maar aan Malick over, maar de poëtische beelden kunnen niet verhullen dat de boel inhoudelijk aan de saaie en behoorlijk trage kant is.

Lang moeten zoeken naar dit debuut van regisseur Tom Tykwer, maar de film blijkt het wachten gelukkig waard te zijn geweest. Vooral het inventieve gebruik van flashbacks en de kleurrijke, licht surrealistische vormgeving maken indruk. Ik moest herhaaldelijk denken aan de film Delicatessen van Jean-Pierre Jeunet en Marc Caro. Gaaf experimenteel camerawerk ook. Verder een onvoorspelbaar en sterk uitgewerkt, gelaagd verhaal met boeiende personages en een droogkomische maar tegelijkertijd inktzwarte aanpak.

Effectieve, vaak behoorlijk lugubere horrorfilm met een origineel, bizar plot. De vrij luchtige toon zet je sporadisch op het verkeerde been, waardoor de enge elementen van de film maximaal binnenkomen. Bepaalde jumpscares in het begin van de film zijn ook zeer doeltreffend gemonteerd. En het feit dat de personages zo sympathiek zijn maakt de gebeurtenissen alleen maar extra naar.

Absurdistisch melodrama dat aanvankelijk prima begint, met hier en daar droogkomische momenten en een goede balans tussen humor en drama. In het laatste half uur raakt de film helaas flink uit balans, eerst door verder door te slaan richting absurditeit, om vervolgens onherroepelijk af te zakken richting melodrama. Jammer; nu is de film een geval van vlees noch vis.

Conventionele maar wel heel fraai geschoten en vormgegeven biografie over de schrijver van 's werelds meest geliefde fictieve wereld, J.R.R. Tolkien. Mooi gespeeld ook. De scenes in de loopgraven van WWI weten niet helemaal te overtuigen, daar is alles net iets te gestileerd voor in beeld gebracht, met veel gebruik van symboliek en fantasy-achtige elementen om de link naar Tolkien's boeken erin te rammen bij de kijker, maar afgezien daarvan raakt de film grotendeels doel, ook op emotioneel vlak.

Met het gelijknamige boek van Tom Clancy heeft dit bar weinig te maken, maar als bikkelharde wraakfilm is Without Remorse prima te genieten. Vooral het eerste uur is sterk, met een reeks intense, knap in beeld gebrachte aktiescenes. Visueel weet regisseur Stefano Sollima er ook iets heel moois van te maken. Spijtig derhalve dat de film een beetje als een nachtkaars uitgaat, met een nogal voorspelbare en clichématige finale. Jordan weet te overtuigen als man of action, maar zodra hij iets moet zeggen gaat het al snel fout. De dialogen gaan hem in deze film bijzonder slecht af.