Meningen

Shakespeare en ondergetekende zullen wel nooit vriendjes worden, vermoed ik. Ook met deze zoveelste verfilming van het uitgekauwde toneelstuk kan ik weinig. Zodra de personages beginnen te praten haak ik eigenlijk al af. Mooi vormgegeven in sfeervol zwartwit met een interessant gebruik van decors, dat wel, maar ook deze versie wist mij niet te boeien, ondanks de prima cast.

Dromerig, poëtisch in beeld gebracht drama over het leven van een simpele dagarbeider (Joel Edgerton) aan het begin van de 20ste eeuw. Sfeer en camerawerk doen sterk denken aan het werk van regisseur Terrence Malick, maar de film heeft voldoende kwaliteit en originele invalshoeken om op eigen benen te kunnen staan. Prachtig spel van de hele cast en de zakelijke voice-over is goed getroffen.

Typische hit and miss komedie van regisseur Judd Apatow, eigenlijk net als al zijn films. De beste man moet eens leren keuzes te maken in de montagekamer. Ook deze film duurt ruim een half uur te lang, met niet ter zaken doende subplots en een reeks overbodige scenes. Gelukkig zijn de personages best leuk en zijn er voldoende leuke grappen en situaties om de boel drijvende te houden. Meest opvallende rol is die van Tilda Swinton, bijna onherkenbaar als de hilarisch pijnlijke recht-voor-zijn-raap baas van hoofdrolspeelster Amy Schumer.

Qua plot is deze thriller aanvankelijk wat vlak en kunstmatig, maar na verloop van tijd blijkt het script toch wel behoorlijk ingenieus en spannend in elkaar te zitten. Wel jammer dat de film niet continu weet te overtuigen. Regisseur Danny Boyle toont zich gelukkig eens te meer een absolute meester van beeld en geluid. Hij kan zich binnen de gestileerde wereld van de film volledig uitleven en cameraman Anthony Dod Mantle laat alles er geweldig uitzien. Het laatste half uur wint de film enorm aan kracht, waardoor je de wisselvallige opbouw uiteindelijk graag op de koop toeneemt.

Het idee achter de film heeft wel enige potentie en de eerste helft is intrigerend, maar dan komt de klad er behoorlijk in. De spanning ebt weg, de personages worden vlakker en de plotontwikkelingen steeds suffer. Jammer voor debuterend regisseur Wally Pfister, sinds jaar en dag de vaste cameraman van Christopher Nolan. Als cameraman had hij in ieder geval heel wat meer te bieden.

Dromerige, bij vlagen surrealistische film die een gruwelijk onderwerp koppelt aan een bijna hypnotiserende sfeer. Prachtig gespeeld door hoofdrolspeelster Moreira en krachtig qua beeldvoering, maar de emotionele impact neemt af naarmate de film vordert. Door de wat afstandelijke, soms surrealistische aanpak is het moeilijk mee te leven met de hoofdpersoon en wordt de film nergens echt schrijnend of zelfs maar realistisch. Niet dat dat noodzakelijk is, maar hierdoor kon ik er niet heel veel mee. Toch de moeite waard; visueel is de film behoorlijk indrukwekkend.

Inventieve, met weinig middelen gemaakte thriller met horror-elementen, over een kansarme zwarte jongen in een achterstandsbuurt die zo geobsedeerd is door vampier-films dat hij denkt zelf een vampier te zijn. Of is hij echt een vampier? Niet erg origineel maar wel slim uitgevoerd en degelijk gespeeld, met veel leuke dialogen (vooral voor filmkenners) en een aantal verrassende wendingen. Sterk einde ook.

Prima vermaakt, al vond ik de eerste helft vreemd genoeg beter dan de tweede. De opbouw van het verhaal is erg leuk, alsmede de komische elementen van de film. Shia LaBeouf is ook erg goed gecast in de hoofdrol. Wanneer de aktie losbarst is er helaas geen houden meer aan en wordt de film erg chaotisch. De special effects mogen dan briljant zijn, het gevoel voor tempo en opbouw is dat helaas niet. Je weet op gegeven moment niet meer waar je kijken moet en na de zoveelste climax maakt het allemaal niet zoveel indruk meer. Jammer, want de film is verder wel een lust voor het oog. Een betere (en vooral rustigere) montage had wonderen gedaan.

Wederom voorzien van een 'bum-numbing' lengte, dit vierde deel. Spektakel genoeg natuurlijk, vervelen zul je je niet, maar dit had toch echt wel wat strakker gemonteerd kunnen worden. Gelukkig is de flauwe humor van de vorige twee delen grotendeels verdwenen en heeft men in Mark Wahlberg een sympathieke nieuwe hoofdrolspeler gevonden. Sowieso is de hele menselijke cast nieuw. Qua plot even onzinnig als de eerdere delen, maar goed, we komen voor de special effects en de aktiescenes, en die stellen niet teleur. Vooral tegen het einde gaat de film helemaal los. Overdaad schaadt op gegeven moment, maar fans van de franchise worden in ieder geval niet teleurgesteld.

Iets beter dan Revenge Of The Fallen, maar toch valt dit derde deel helaas grotendeels in dezelfde valkuilen als de vorige film. De humoristische scenes slaan de plank wederom volledig mis (die rol van Turturro kan bijvoorbeeld echt niet) en het subplot met de ouders is ook nu weer tergend. Verder is mevrouw Huntington-Whiteley een belabberde plaatsvervanger voor Megan Fox en akteert zij zo mogelijk nog slechter. Maar vooruit, waar komen we eigenlijk voor bij een Transformers-film? Precies- spektakel, en dat is er genoeg. De special effects zijn opnieuw subliem, met vooral de laatste drie kwartier een nonstop visueel orgasme. Het ziet er allemaal fantastisch gaaf uit, maar het zeurt allemaal veel en veel te lang door, zonder noemenswaardig plot of spanning. En dan is 2 1/2 uur wederom een hele zit...

Middelmatig zevende deel alweer van de franchise, absoluut één van de mindere uit de reeks. Beide hoofdpersonen brengen het er niet best vanaf, maar ook aan de Transformers zelf (en de plot) schort wel het één en ander. Het is vooral allemaal nogal oubollig en sentimenteel, met daarnaast rare continuïteitsfouten en vreemde keuzes betreffende locaties. Tegen het einde barst het spektakel los, maar dan is het te laat om er nog iets bijzonders van te maken.

Verreweg de slechtste Transformers-film tot nu toe, onzinnig qua plot en bevolkt door stupide personages. En uiteraard weer eens veel en veel te lang. Het begin is opwindend en spectaculair, maar zodra Mark Wahlberg wordt geïntroduceerd (hier slechter dan ooit) is het dweilen met de kraan open. Het spektakel valt vervolgens vies tegen en de special effects zijn al lang niet bijzonder meer. Er is ook een nijpend gebrek aan goede aktiescenes. Klein pluspuntje is de aanwezigheid van de mooie en vinnige Laura Haddock, die het goed doet in de vrouwelijke hoofdrol. Hopelijk de laatste Transformers-film van regisseur Michael Bay.

Mooi, subtiel uitgewerkt drama, het laatste deel in de trilogie (na Barbara en Phoenix) van regisseur Christian Petzold over liefde tegen de achtergrond van totalitaire regimes. Met weinig middelen weet Petzold een bijzondere, haast dromerige sfeer te creëren, daarbij flink geholpen door de prima cast. Niet iedereen zal iets kunnen met de onbestendige, soms wat kunstzinnige aanpak van het script, maar ik kon me wel verliezen in de hier geportretteerde wereld.

Kanshebber voor de titel 'meest ongeloofwaardige thriller aller tijden', met een niet aflatende reeks onwaarschijnlijke ontwikkelingen en beslissingen. Ongelooflijk dat dit waardeloze script het groene licht heeft gekregen. Een miscaste Josh Hartnett doet wat hij kan in de slecht geschreven hoofdrol. Wanneer de film zich na een uur eindelijk losmaakt van de absurde gebeurtenissen in de concertzaal maakt regisseur M. Night Shyamalan het helemaal bont, met een lang uitgesponnen finale die werkelijk alle begrip te boven gaat.

Tot nu toe de enige verfilming van een boek van Greg Iles, en helaas niet zo'n beste. Nu moet wel gezegd worden dat het ook niet één van zijn betere boeken is. Hij schreef zelf overigens (en niet onverdienstelijk) het script. De film begint spannend en de boel wordt vakkundig opgebouwd, maar in de finale gaat de boel onderuit en verzeilen we opeens in een misplaatste aktiefilm. Op dat punt wordt de plot erg ongeloofwaardig en verlopen de gebeurtenissen te snel en rommelig. Kevin Bacon doet het evenwel goed als voornaamste schurk en Charlize Theron (hier nog fris en fruitig in de opstartfase van haar carrière) geeft prima tegengas.

Verontrustend, onfris nihilistisch werkje. Technisch zit de film vrij goed in elkaar en er wordt goed geakteerd, maar het script is dodelijk saai. Hier en daar een effectieve nare scene, maar je hoeft de film niet te gaan kijken om de shockerende beelden. Het zijn meer de achterliggende gedachten en de zieke monologen die tegen de borst stuiten.

Dit was de laatste film die ik nog moest zien uit een lijst onder de noemer 'Disturbo 13: The Most Disturbing Horror Films Ever Made', die ik ooit uit een boek haalde. Een lijst uit 1992, welteverstaan. Voor de liefhebber (in willekeurige volgorde):

1) Salo, The 120 Days Of Sodom

2) Men Behind The Sun

3) I Spit On Your Grave

4) Bloodsucking Freaks

5) Last House On The Left

6) Maniac

7) Cannibal Holocaust

Henry: Portrait Of A Serial Killer

9) In A Glass Cage

10) Nekromantik

11) Ilsa, She-Wolf Of The SS

12) Combat Shock

13) Eraserhead

Oké, ik heb ze allemaal doorstaan nu. Tijd voor een lange douche om al die narigheid van me af te spoelen.

Soort kruising tussen Slumdog Millionaire en City Of God, maar lang niet zo goed als die films. Visueel is alles indrukwekkend genoeg, met prachtig camerawerk, energieke montage en een zeer levendige sfeertekening. Inhoudelijk houdt het echter niet bepaald over. De drie jonge hoofdrolspelers ogen authentiek maar hebben duidelijk geen akteerervaring. Zij kunnen de film uiteindelijk niet dragen. Daarnaast is de plot erg karig en niet boeiend genoeg. Het dik aangezette sentiment helpt ook niet. Echt zo'n film die je graag beter wilt vinden dan hij daadwerkelijk is.

Onfrisse politiek geladen martelporno uit Chili, overtuigend naar maar behoorlijk stuur- en doelloos. Veel scenes missen een spannende of zelfs maar logische opbouw, waardoor de bloederige toestanden (en dat zijn er flink wat) niet de benodigde impact hebben. Op technisch vlak en qua akteerwerk redelijk in orde, met eersteklas make-up effecten, maar uiteindelijk qua plot veel te dun en onsamenhangend.

Sympathieke, subtiele romantische komedie. Eigeman, zo sterk in de films van regisseur Whit Stillman, is uitstekend in de hoofdrol. De rest van de cast is ook prima. Wat aan de korte kant, maar de moeite waard door het goede script en de rake observaties.

Typisch dromerige Malick-film, hypnotiserend en bijzonder fraai in beeld gebracht. Het verhaal is aan de karige kant en de rol van Sean Penn is minimaal (alsmede vrij vaag), maar wat een sfeer en wat een visuele pracht. Het camerawerk is werkelijk fenomenaal, de muziek is subliem en het akteerwerk is eersteklas. Wellicht iets aan de te lange kant, maar ik vond de film desondanks meeslepend en adembenemend mooi.

Matige thriller met een goede maar verspilde cast en een steeds ongeloofwaardiger wordend script. De opbouw is best spannend en het eerste uur kan ermee door, maar naar het einde toe loopt alles hopeloos vast in een moeras van belachelijke wendingen. Visueel ziet alles er gelikt uit en de film is door regisseur Schumacher vakkundig in elkaar gezet, maar inhoudelijk schiet Trespass gewoonweg te kort.

Dun misdaaddrama, nog net de moeite waard door de levendige sfeertekening en de aanwezigheid van Michael Fassbender en Brendan Gleeson in de hoofdrollen. Het trailertrash-milieu wordt overtuigend in beeld gebracht, maar de plot laat te wensen over en doet regelmatig geforceerd aan. Fassbender weet overigens niet volledig te overtuigen als analfabetische dommekracht. Hij oogt simpelweg te intelligent.

Best een goede film, met een prima rol van Farrell. Het verhaaltje is helaas aan de karige kant, waardoor een deel van de impact verloren gaat. De supporting cast is wisselvallig. Christopher Lee doet het prima in een voor hem atypische rol, maar Paz Vega heb ik eerder zeker beter (en mooier) gezien. De film moet het vooral hebben van de emotionele stootkracht, die vooral in het begin en het einde zit. Het middenstuk is wat vlakker.

Begint lekker energiek en vlot, met strakke timing en een inventief gebruik van montage, maar gaandeweg lopen plot en personages een beetje vast. Tegen het einde is de rek er duidelijk uit, terwijl er dan juist toegewerkt zou moeten worden naar een spannende finale. Voornaamste probleem is echter dat hoe meer we over de personages te weten komen, hoe minder interessant ze zijn. Jammer, want de indrukwekkende cast is op dreef en weet wel raad met de vaak hilarische dialogen. De film is gaandeweg helaas een beetje te melodramatisch en zwaar op de hand.

Van-dik-hout-zaagt-men-planken satire waarin de moderne jetset op de hak wordt genomen. Regisseur Ruben Östlund wordt er niet subtieler op naarmate zijn carrière vordert, maar vermakelijk is de film wel. Vooral het middelste gedeelte op het cruiseschip, met een geweldige Woody Harrelson als kapitein, is erg sterk. Met bijna 2 1/2 uur aan de te lange kant en niet alle verhaalelementen en grappen werken even goed, maar al met al heb ik me prima vermaakt. Eeuwig zonde dat dit de laatste film zou zijn voor de veel te vroeg overleden Charlbi Dean.

Geslaagde horrorfilm rond het thema Halloween, met een viertal verhaaltjes die met elkaar te maken hebben en in elkaar overlopen. Bijzonder vlot en energiek in elkaar gezet, geholpen door een prima cast, uitstekend camerawerk en eersteklas makeup-effecten. Het Halloween-sfeertje is ook perfect getroffen. Niet alle plotlijntjes worden even bevredigend afgesloten, maar de film is zo spannend en vooral leuk dat je dit graag door de vingers wilt zien.

Even vermakelijk als de eerste film, al kun je ook hier zien dat de tv-versie (die met zes keer een half uur wederom bijna twee keer zo lang is) waarschijnlijk nog veel leuker is. Eén en ander voelt nu nogal afgeraffeld aan. Niettemin zijn Coogan en Brydon weer flink op dreef en valt er ook ditmaal veel te lachen. Natuurlijk zijn de vele imitaties van bekende akteurs inmiddels niet nieuw meer, maar ik vond het vaak toch wel weer hilarisch. Vooral de lange scene waarbij Christian Bale en Tom Hardy uit The Dark Knight Rises worden nagedaan is geweldig.

Maffe, door Jack Nicholson geschreven film over een regisseur (Peter Fonda) die door middel van LSD grip op zijn leven probeert te krijgen. Wat volgt is niet veel meer dan een aaneenschakeling van willekeurige ontmoetingen en gebeurtenissen, psychedelisch in beeld gebracht door regisseur Roger Corman. Leuk om Bruce Dern, Dennis Hopper en Dick Miller in hun jonge jaren te zien, maar veel heeft dit niet om het lijf. En voor een film van slechts een uur en een kwartier voelt het allemaal behoorlijk opgerekt aan.

Herzien, in de originele zesdelige tv-versie, die met 180 minuten bijna twee keer zo lang is. In de afleveringen van steeds 30 minuten komt The Trip beter tot zijn recht dan in de bioscoopversie, die op den duur wat vermoeiend en eenzijdig is. De voortdurende stroom van droge britse humor en grappige imitaties gaat ook per aflevering soms wel wat irriteren, maar overwegend is dit een heerlijk onderkoelde serie over twee bevriende komieken (Steve Coogan en Rob Brydon spelen zichzelf) die in opdracht een zestal restaurants in het noorden van Engeland bezoeken. En het geserveerde eten ziet er heerlijk uit. Ben benieuwd naar het recente vervolg: The Trip To Italy.

Bikkelharde, spannende aktiefilm met een eersteklas cast en een lekker naar sfeertje. Vooral het eerste uur is goed; daarna wordt het helaas allemaal wel wat minder sterk naar het einde toe. Er zijn daarnaast teveel personages die de aandacht opeisen, waardoor feitelijk geen enkel personage de benodigde tijd krijgt toebedeeld. Jammer, want er wordt unaniem sterk spel geleverd. Visueel steekt de film bijzonder fraai in elkaar en de dreigende soundtrack is eersteklas.