Trauma (2017)

Geen film voor tere zieltjes. De opening maakt dat meteen duidelijk als pure horror je imponerend omvat in een scène die er ondubbelzinnig inhakt. Geweld, machtsmisbuik, verkrachting, geestelijke en lichamelijke marteling. Alles meteen maar op het blanco bordje. Een afschuwelijke scène. Om van te rillen. Wie denkt dat de film het hierbij laat krijgt eventjes gelijk. Er wordt na deze enorme aanslag op de tere ziel wat rust ingebouwd. De zon mag een klein half uurtje schijnen, maar die gaat onvermijdelijk ook weer genadeloos onder, teneinde de film met nog meer afschuwelijke, duistere en onmenselijke gebeurtenissen te overgieten. Pure horror. Visueel intrigerend. Maar tegelijkertijd een aanslag op het Introspectieve vermogen. Goeie gore maar wel met een beangstigend en viezig randje, vanwege de kilheid en de onmenselijkheid van het gebeuren.

De smerigheid en de bruutheid met betrekking tot vernedering van de medemens zijn wel eens eerder in (horror)films getoond. Men denke hierbij aan Srpski Film (2010). Ook geen film vol fijngevoeligheid. Op visueel gebied zijn we dus wel wat gewend. De schokkende reactie vindt daarin dan ook slechts gedeeltelijk zijn oorsprong. Er speelt hier nog iets anders en dat is het realistische gehalte van de horror. Het is het (historische) realisme dat shockeert.

De film vindt zijn fundament in het Chili van Pinochet en wankelt van het dictatoriale verleden naar het heden, alwaar de rigide uitwassen van het oude regime ondergronds nog steeds plaatsvinden. Het voelt heel (on)werkelijk aan. Het zou zomaar nog steeds kunnen gebeuren. De samensmelting van het verleden, waar marteling en vernedering aan de orde van de dag zijn, met het heden waarin die dingen nog niet zijn uitgebannen, voelt beangstigend. Zoals gezegd zijn het niet alleen het bloed en de gore die zorgen voor shock treatment. Nee, dat doet met name de viezige laag die onder het bloed en de gore is gelegd. Dat doet het diepere gevoel van walging over zoveel nutteloos bloedvergieten. Dat doet het realistische gehalte. Onbegrijpelijke waanzin is het.

De film kijkt ongemakkelijk. Je voelt je soms een ongewenste toeschouwer. Het voelt (een beetje) smerig om te worden meegesleept in een verhaal gevuld met vernederende en gewelddadige onmenselijkheden die personages moeten ondergaan. Het voelt als onfrisse fascinatie. Horror is het.

Goeie film dus, maar toch een puntje van kritiek. Hier en daar is hetgeen de personages overkomt dermate buitensporig gewelddadig en gruwelijk, dat de overlevingskans gering lijkt. Toch lukt het de personages vaak om weer op te staan. Absoluut bewonderenswaardig, maar het doet afbreuk aan het realistische gehalte en is een kleine spelbreker bij het kijken. Verder niets dan lof voor de film. Prima settings. Prima acteerwerk. Prima verhaal. Fijne dreigende en duistere sfeer. Prima drama. Prima horror.

Mooie film. Klinkt eigenlijk wel wat gek, maar is wel waar.

'Trauma' is een rauwe onvervalste verkrachting/wraakfilm en ik ben het zeker met Collins eens dat deze film niet voor iedereen is! Deze film valt onder cinema-extreem! Het verhaal begint tijdens het Pinochet-regime en na een gruwelijke gebeurtenis (ik overdrijf niet), gaat de film naar de huidige dag en ziet je een stel vriendinnen op vakantie gaan. De film houd zich nergens in, alles is expliciet in beeld. Door die explosie van marteling, verkrachting, incest en moord kan de film enigszins vergeleken worden met Srpski Film, (die film vond ikzelf minder goed) want beide zijn extreem en beide zijn bedoeld als een politieke allegorie, maar deze voelt beduidend minder als uitbuitend aan. Alhoewel het dus een vrij meedogenloze film is, krijg regisseur Lucio A. Rojas het ook voor elkaar om visueel, elegant en atmosferisch voor de dag te komen. Het psychologische aspect van wat er gebeurt, wordt ook perfect weergegeven, en vanuit beide kanten; zowel de aanvallers, als de slachtoffers. De twee mannen zijn de agressors maar door te laten zien wat hen zo heeft gemaakt zoals ze zijn, maakt dat de film interessanter. Het is daardoor niet de zoveelste; lokale mannen besluiten een vrouw(en) alleen te verkrachten, waarna er de wraak volgt. Het is voor sommige kijkers dan ook maar goed dat de personages soms ietwat onrealistische overkomen. Zodat je weet dat het alleen maar films was! 'Trauma' bewijst zichzelf als een donkere, onprettige en compromisloze, maar toch zeer goede film.

"Trauma" meets "A Serbian Movie". zo zou je het kunnen stellen. Films hebben ook alles met elkaar gemeen. Stond A Serbian Movie voor het Servié van Milošević, Trauma staat voor het Chili van Pinochet. Althans volgens de regisseurs. Tja, wat moet ik daar nu van denken. Mijn mening is dat beide films puur gemaakt zijn om te shockeren en dat de politieke redenen die beide regisseurs aanvoeren niet maar dan een excuus zijn. Althans, dit is mijn mening.

Over de film verder;

Het hakte er vanaf het begin al flink in. Meedogenlozer kan het niet. Wat dat betreft doet hij niet onder voor de door mij geciteerde "A Serbian Movie". Die Juan toonde zich als een meedogenloze sadistische bruut en dat geldt ook voor zijn perverse zoon. En wat doe je dan als je ze in het vizier krijgt. Geen vragen stellen maar afmaken. Gewoon doorzeven met kogels. Maar dat gebeurde dus niet voldoende waarbij de twee perverselingen alsnog de gelegenheid kregen hun vuile werk af te maken. Erg geloofwaardig vond ik het dus allemaal niet. De mooiste scène vond ik die na de opening kwam. De vrijpartij van die twee dames. De geweldsscènes konden mij op een gegeven moment niet langer bekoren. Overdaad schaadt. Ik was daarom ook blij toen ik de aftiteling te zien kreeg. Het moge iedereen duidelijk zijn dat ik deze film net zoals die Servische film nooit meer zal gaan herzien.

2,0*

Tering wat een film. Ik wist dat dit geen gezellige familiefilm zou zijn, maar zó bruut had ik niet direct zien aankomen. Rojas hakt er inderdaad al meteen lekker in met een aardig gestoorde intro, maar de echte punch to the gut vind ik toch de verkrachting. Qua seks niet eens zo heel expliciet, het is vooral de brute en beestachtige wijze waarop de twee psychopaten tekeer gaan die er spijkerharde scene van maken. Ook een paar flinke missers trouwens zoals de babyscene. Niet bepaald shockerend, vooral erg goedkoop en geforceerd.

Halverwege ebt het shockgehalte een beetje weg en wordt er vooral naar een wat gory finale toegewerkt. Gelukkig stapt Rojas niet in dezelfde valkuil als A Serbian Film door belachelijk over-the-top te gaan, de film blijft meedogenloos doorwalsen alleen verschuift de focus wat meer naar de gore, die overigens behoorlijk indrukwekkend is. Effecten mochten er absoluut wezen en er wordt werkelijk niks geschuwd.

Aan de ene kant is het een beetje jammer dat dit alles in een wat voorspelbare rape & revenge mal gegoten wordt, aan de andere kant weet Rojas er wel echt het optimale uit te halen. Visueel ziet het er allemaal piekfijn uit, de settings zijn sfeervol en de soundtrack doet ook absoluut zijn werk. Ook de backstory van Juan vond ik wel een aardige toevoeging, zorgt dat deze film zich nog nét dat beetje meer weet te onderscheiden binnen dit genre. Maar de grootste kracht zit hem toch vooral in het totaal compromisloze karakter, de meer dan overtuigende gore en de flinke gutpunch die je zo nu en dan krijgt als kijker. Ik begon op 3,5* maar maak er een voorzichtige 4* van. Geen fijne film, maar wel eentje die behoorlijk blijft hangen.

Ontzettend benieuwd naar dit werkje. Ik hoop hem snel op te kunnen zetten.

Vrijdagmiddag een keertje vrij. Buiten is het mooi weer, dus tijd voor deze film . Met dank aan het topic MovieMeter Top Horrorfilms

Inderdaad niet voor tere zieltjes. Zeer heftige scènes die hier in beeld gebracht worden. Ook nog deels gebaseerd op ware gebeurtenissen. De openingsscene is ontzettend bruut en zet de toon voor de rest van de film.

Scènes zij wat heftiger dan in soortgelijke wraakfilms. Had ook af en toe een knoop in de maag. Zal me wel bij blijven dit werkje. Ook het onfrisse einde met de baby en de zusdie buitenkomt, dat was lang geleden zeg voor haar.

Het wreedste en schokkendste was de verkrachting met bijten stompen en schoppen, een gebruiksvoorwerp.

Er is ook een duitse versie te pindakazen, maar die is heel erg gecensureerd.

Onfrisse politiek geladen martelporno uit Chili, overtuigend naar maar behoorlijk stuur- en doelloos. Veel scenes missen een spannende of zelfs maar logische opbouw, waardoor de bloederige toestanden (en dat zijn er flink wat) niet de benodigde impact hebben. Op technisch vlak en qua akteerwerk redelijk in orde, met eersteklas make-up effecten, maar uiteindelijk qua plot veel te dun en onsamenhangend.

Zware kost, maar ik was toch behoorlijk onder de indruk van deze Chileense horror. Aanrader voor wie bestand is tegen de nodige narigheid. En dat begint al bij de openingsscène... En hoe...

4*

Vergeet die malloten van Texas Chainsaw Massacre, Last House on the Left en zelfs A Serbian Film of de menige copycats uit de Franse horrorfilms. Het zijn allemaal watjes tov dat dit monster en zijn broedsel. Eigenlijk heb ik niet veel toe te voegen aan de commentaren van joolstein en Collins. Zelfs met wibro die de film duidelijk niet goed vond kan ik het over een ding eens zijn, heel leuke lesbische vrijpartij. Die was wel een pak beter dan het gekunstelde gedoe in Bound, vond je ook niet joolstein?
Dat de bad guy door middel van flashbacks achtergrond meekrijgt maw waarom hij zo een monster is geworden maakt dat de film zich onderscheidt van de meeste rape/revenge films. Ook onze slachtoffers krijgen genoeg background om mij in te leven in hun vreselijke situatie.
Toch ga ik hem niet boven (maar wel op hetzelfde niveau) van I Spit on your Grave plaatsen. Daarvoor vond ik het revenge gedeelte net iets te snel afgehaspeld. En er slopen dan toch weer enkele clichés in zoals het meisje dat niet naakt gaat of aan seks doet is de final girl en de bad guy die na een flink aantal kogels toch nog blijft terugkomen.

Nou nee want die vrijpartij was in zijn geheel overbodig en er duidelijk in geplaatst. Die had totaal niets te doen met de film en vond ik juist gekunsteld om kijkers op de hand te krijgen. Echt héél geloofwaardig; je gaat met een stel vriendinnen weg en dan ga je voor hun een striptease act opvoeren en je vriendin aflebberen. Het is maar goed dat de film op andere vlakken erg sterk scoorde want anders was mijn waardering een stuk lager geweest!

Nou zeg je begint nu echt als een saaie piet te klinken.
Ik zie eerlijk gezegd geen reden waarom die seksscène uit Bound functioneler zou zijn dan deze hier.
Strip-tease act van een meisje voor vriendinnen is misschien niet geloofwaardig maar nog steeds geloofwaardiger dan de bad guy die na zoveel kogels nog steeds terugkwam. Maar het is wel eens iets verfrissender en origineler (daar hou je toch van) dan een stel venten die een meisje zat voeren en vervolgens uit de kleren gaat. Had je misschien liever gehad dat ze een man hadden ingehuurd uit die bar om uit de kleren te gaan?
Nu goed ik denk dat het natuurlijk om persoonlijke voorkeuren en eigen interpretatie gaat met zulke scènes zoals wel vaker.
We vonden deze film allebei goed, laten we het daarop houden

Geweldige brutale horrorfilm uit Chili !

Het verhaaltje is niks nieuws, maar de manier van uitvoering is toch wel even anders dan de meeste films in dit genre. Het ongemak en de brutaliteit spat van het scherm af. De regisseur laat je na de film met een onbehagen, raar gevoel achter. De gore scènes zijn top en de keiharde handelswijze van de twee mannen worden op een zeer overtuigende manier weergegeven. De bad guys hebben een totaal compromisloze karakter. Door middel van flashbacks krijg je ook de achtergrond mee waarom de bad guy zo een monster is geworden. En wat voor een manier dat dit wordt weergegeven. Wat een verschrikking !

Dit gegeven maakt de film nog intenser bij wat er komen gaat. Ook een pluspunt zijn de make-up effecten.

De hele film waadt in een grauw, duister, onbehagen sfeertje dat niet iedereen zal kunnen appreciëren want dit is horror in kwadraat. Gezien de zeer heftige scènes en de verschrikkelijke brutaliteit die hier in beeld worden gebracht, is dit geen film voor tere zieltjes. In zijn genre een dikke topper ! 8/10

Eerste horror uit Chili.

En dat laat in ieder geval wel mooi zijn stempel achter. Het is lang geleden dat ik weer een echt harde film heb gezien, en die periode is dan mooi verbroken met deze Trauma. Benieuwd of er nog meer Chileense horrorfilms zijn die ook zo rauw zijn.

De film is schijnbaar politiek overladen, maar dat was in mijn optiek niet erg te merken. Vond het een wat slap excuus om een hard verhaal wat begrijpelijker te maken. Uiteindelijk is het voor mij gewoon een goede, sterke horror met wat lichte erotiek dat niks toevoegd.

Ondanks dat ik zie dat het naakt blijkbaar aanslaat bij het publiek, vind ik het maar niks. Vond het vaak nogal overdreven zelfs. Elke keer weer die neiging om wat naakt te laten zien zodat het wat vlotter en vermakelijker is vind ik simpelweg lomp en lui.

Maar als het op horror aankomt komt de film behoorlijk binnen. Al bij de opening wordt de toon gezet en op een behoorlijke manier. Dan gebeurd er voor een kleine 30 minuten niks en dan is het weer raak. Een echte impact liet het niet na, maar het is duidelijk wel een stuk harder.

Visueel goed. Lekker rauw sfeertje dat door de film hangt en dat is ook wel nodig omdat de beelden zelf ook best rauw en bruut zijn. De gore is goed, alhoewel er soms wel zichtbaar niet al te veel budget is. Ook is de film behoorlijk actievol hier en daar, dat ik niet meteen heb verwacht.

De film is vooral gewoon erg hard en dat is wat de film doet opvallen. Het vermaakt de volle 106 (geen 110) minuten. Soms vond ik het wat lui, (de naaktheid) en soms vond ik het sterk. Geen hele goede, maar vooral harde en grove horrorfilm.

Heftig!

Het begint gelijk al met een behoorlijk bizarre openingsscène waar je al een naar gevoel bij krijgt.

Dan is het even 20 min wat rustiger aan maar daarna gaat het dan ook weer compleet los.

Het verhaal is dan wel vrij dun, maar bloed, gore en sadistische scenes zitten hier zeker wel in.

Er zaten echt heel wat onsmakelijke, smerige en bizarre stukken in.

Zeker niet voor de tere zieltjes!

3,5*

Redelijke film over vier vriendinnen die een trip maken waarbij ze worden aangevallen door twee mannen. Een aantal behoorlijk brute en gruwelijke scenes die compromisloos in beeld worden gebracht. Echter vond ik het nergens echt dreigend worden, mede doordat de personages toch wat afstandelijk en inwisselbaar blijven.

Na Harpoon de tweede film die ik heb gezien n.a.v. Horrorcontest 2020.

Calvaire meets Frontieres maar dan in de overdrive.

Een film met ballen en de meest harde revenge film die ik heb gezien.

Deze choquerende Chileense Horror is absoluut niet geschikt voor de gevoelige kijker en de titel "Trauma" is daar al een waarschuwing voor, want van sommige scènes zou je een trauma kunnen krijgen, zoals bij de opening die zich afspeelt in 1978 tijdens het bewind van de rechtse dictator Augusto Pinochet. Daar wordt je als kijker gelijk geconfronteerd met een explosie van marteling, verkrachting, incest en moord, waarbij een jonge jongen (die gedwongen wordt om zijn gemartelde moeder te neuken en dat zelfs nog nadat deze door het hoofd wordt doodgeschoten), te weten Juanito (Daniel Antivilo), verstrikt raakt in de wreedheden die Pinochet's strijdkrachten hebben begaan. Deze opening (één van de heftigste openingen die ik ooit heb gezien) zet ook gelijk de toon voor de rest van het verhaal, welke zich daarna in 2011 afspeelt.

In dit verhaal draait het om vier bevriende vrouwen, te weten de zussen Andrea (Catalina Martin) en Camila (Macarena Carrere), Camila's vriendin Julia (Ximena del Solar) en Andrea's vriend en tevens nichtje Magdalena (Dominga Bofill), die een afgelegen huisje hebben gehuurd voor een meidenweekend. Eenmaal aangekomen daar duurt het niet lang voordat de sfeer omslaat. Een vader (Daniel Antivilo) en zijn zoon (Felipe Ríos) dringen namelijk het huis binnen en nog geen enkele minuten later worden hun intenties duidelijk. Eén de vrouwen wordt gedwongen om sexy te dansen en zich uit te kleden, waarna ze worden betast en uiteindelijk bruut worden verkracht en gemarteld. Na de gruweldaad en de dood van één van de vrouwen, vertrekken de vader en de zoon en schakelen de in shock verkerende vriendinnen de hulp in van de politie en van de lokale bewoners. Maar als die hun niet kunnen helpen (beter gezegd ze worden uitgeschakeld door de vader en zoon), besluiten ze om het heft in eigen handen te nemen.

Na de heftige opening in 1978 wordt er een afkoelings-overgang gemaakt naar 2011 en die was best fraai, want dan zie je namelijk het lesbische koppel Camila en Julia (beiden voorzien van een kale schaamstreek, maar ook van lange neuzen) met elkaar neuken, waarbij ze elkaar zoenen, betasten, beffen en scharen. Daarna worden nog de twee andere vrouwen Magdalena en de kleine maar pittige rondborstige Andrea geïntroduceerd en begint het meidenweekend, waarbij ze met de auto verdwaald raken onderweg en stoppen bij een bar voor een routebeschrijving. Het blijkt echter een bar te zijn vol onvriendelijke lokale bevolking (allemaal mannen) en de situatie dreigt uit de hand te lopen. De situatie wordt echter onschadelijk gemaakt door de plaatselijke badass Juanito en de meiden mogen dan vertrekken, waarbij ze nog kennis maken met het jonge meisje Yoya (Florencia Heredia), die de dochter is van één van de mannen in de bar.

Eenmaal aangekomen bij hun huisje (na circa 20 minuten) begint dan eindelijk hun meidenweekend, waarbij ze het gezellig met elkaar hebben (drinken, praten en vrijen met elkaar) en waarbij Julia in de avond een muziekje opzet en sexy (trekt o.a. haar zwarte shirt en BH uit) erbij gaat dansen terwijl de andere vriendinnen toekijken. De avond vol plezier wordt abrupt onderbroken wanneer ze na circa 40 minuten één van de lokale bevolking door hun raam zien gluren en deze persoon is niet alleen. Deze lokale bevolking blijken Juanito, die ze ontmoet hebben in de bar en die hun gered heeft, en zijn zoon Mario te zijn, die ook het huis binnenkomen en deze keer zijn zijn bedoelingen allesbehalve goed.

Na een nacht van aanranding (Camila wordt op brute wijze verkracht op een tafel door Juanito en Magdalena wordt op brute wijze op de vloer verkracht door Mario die daarbij ook een flink stuk uit de wang van Magdalena bijt en die daarna zijn geslachtsdeel in haar mond stopt) en de dood van Magdalena (probeert zichzelf door het hoofd te schieten met een onbeladen pistool welke de verkrachters hebben achtergelaten, maar in plaats daarvan wordt ze door het achterhoofd doodgeschoten door Juanito,) raakt de politie erbij betrokken, maar zelfs dat maakt geen einde aan de gruwel van de meiden. Het wordt ook snel duidelijk (mede ook door een aantal gruwelijke flashbacks) dat Juanito de inmiddels volwassen jongen uit de opening is en dat hij zijn trauma heeft doorgegeven aan zijn zoon Mario, met wie hij ook incest heeft (zoals hij dat destijds gedwongen moest doen met zijn moeder) en die hij opvoedt om het monster te worden waarvoor hij gemaakt was.

Nadat de politie en twee mannen van lokale bevolking (waarvan de jonge dochter Yoya is ontvoerd door Juanito) de meiden niet kunnen helpen (als de politie namelijk Juanito in de boeien wilt slaan, steekt hij de politieagent met een mes door het hoofd en gooit hij daarna het mes in de keel van een man, waarna hij zijn keel doorsnijdt en daarna steekt hij het mes bij een andere man in de knie, waarna hij hem in stukken hakt met een machete en andere politieagent die Juanito wilt doodschieten wordt neergeschoten door Mario), willen ze zelf gaan afrekenen met Juanito en Mario en krijgen we te maken met een brute wraakfilm, waarbij de dames het heft in eigen handen nemen (wel met de hulp van een politieagent) en op een subtiele wijze wraak nemen.

Daarbij trekt regisseur Lucio A. Rojas ook alle registers open en wordt je als kijker getrakteerd op veel gewelddaden die enorm rauw, ziek en brutaal zijn en het wordt ook behoorlijk expliciet in beeld gebracht. De daden van de meiden roepen daarbij ook de nodige sympathie op, omdat we als kijker net getuige zijn geweest van hun gruwelijke verkrachting en het geweld (inclusief de dood van één van hun) wat hun is aangedaan. Wat dat betreft is "Trauma" ook een film waarin de haat jegens vrouwen (en niet alleen de vier vriendinnen) ervan afdruipt.

De meiden rekenen dan af met Mario (die o.a. in de val wordt gelokt door Julia en die daarbij haar lichaam aanbiedt en waarbij Andrea hem dan met een baksteen in elkaar slaat en als hij daarna door Juanito zwaar gewond wordt aangetroffen, verlost hij hem uit zijn lijden door hem dood te schieten) en Juanito, maar zelf overleven ze het ook niet. Zo wordt Julia op brute wijze vastgebonden op een stoel met klemmen en kettingen, waarna haar onderkaak er met een breekijzer wordt afgetrokken (dat werd zeer gedetailleerd in beeld gebracht) door Juanito en Juanito doodt ook nog Camila en dat wordt helaas niet in beeld gebracht, want Andrea treft haar namelijk dood en verminkt aan.

Daarna ontstaat er een gevecht tussen Andrea en Juanito, waarbij Andrea (die in haar been wordt gestoken met een mes) schiet op flessen met zuur die terecht komen op Juanito en waardoor hij sterft (hij lost op door het zuur). Andrea krijgt overigens ook wat van het zuur op haar gezicht (rond de mond, waardoor ze er een beetje uitziet als "Two-Face" uit de Actie / Misdaad film "The Dark Knight (2008)"). De film is daarna echter nog niet afgelopen, want tijdens de zoektocht naar de ontvoerde jonge dochter Yoya vindt ze nog een gevangen genomen vrouw en een baby (die van Juanito is en de gevangen genomen vrouw is de moeder die Juanito dus verkracht heeft). En als ze naar baby kijkt zegt ze:

"You are going to be just like them."

Ze wilt dan de baby doodschieten, maar op dat moment komt de politie binnen en die schieten Andrea dood. Daarna zie je nog de vrouw en Yoya weglopen en is de film afgelopen na circa 105 minuten.

Al het geweld, de martelingen en de verkrachtingen worden zeer overtuigend neergezet (de cast zou ook regisseur Lucio A. Rojas hebben verteld om niet in te houden bij het filmen van deze scènes) en daarbij zijn de effecten ook overtuigend. Wat ook overtuigend is, is de cast die uitstekend acteerwerk leveren, waardoor je als kijker een misselijkmakende film voorgeschoteld krijgt die lastig te verteren is. Daniel Antivilo in de rol van Juanito is zeer overtuigend als de misselijkmakende verkrachter / psychopaat en van de jongere uitvoering van Juanito (die behalve de opening ook te zien is via flashback beelden) gespeeld door Max Torres, zou men zo een eigen Horror film (een prequel van deze film) over kunnen maken. Met name de scène tijdens de opening waarbij hij gedwongen wordt om zijn gemartelde en vastgebonden moeder te neuken was heftig. Hij krijgt daarbij van te voren een spuit in zijn arm, waarna men hem zijn broek omlaag trekt en zijn geslachtsdeel stijf maakt en daarna wordt hij in zijn moeder geduwd en blijft men hem ook duwen, waarbij iemand (gespeeld door Alejandro Trejo, die min of meer de trainer was van Juanito en die door Juanito "Dad" werd genoemd) dan commanderend zegt:

"Push him, damn it ! That's it... That's it... Harder, man. Push ! Push, damn it !"

Daarbij krijg je dan ook het eind jaren 80 nummer "Push It" van de Amerikaanse R&B- en hiphopgroep "Salt-N-Pepa" te horen (dat is natuurlijk niet waar en is een grapje).

De vier vriendinnen gespeeld door Ximena del Solar, Macarena Carrere, Dominga Bofill en Catalina Martin (die vond ik de mooiste) spelen overtuigend de rol van slachtoffer en daarbij zijn de eerste twee meiden ook volledig naakt te zien (Ximena del Solar, die mooie borsten heeft, is het vaakst naakt te zien in deze film en ze was ook de meest sletterige vriendin) en van Dominga Bofill zie je alleen even haar kale schaamstreek als ze de verkrachters (die aan het slapen zijn) wilt doodschieten (in het revolver zitten echter geen kogels, ze stopt het revolver ook in haar mond, waarna ze wordt doodgeschoten door Juanito en waar haar gezicht dan uit elkaar spat). Van de kleine rondborstige Catalina Martin (daar zegt Juanito op een gegeven moment ook over "Is big-tits feeling sad ?") valt helaas geen naaktheid te zien en ook niet als Juanito haar shirt wat naar beneden trekt.

Regisseur Lucio A. Rojas heeft duidelijk aandacht besteed aan de uitwerking van het verhaal en al snel wordt duidelijk waarom de maniakale verkrachter / pshycopaat en zijn zoon deze misdrijven plegen. Desalniettemin had de uitwerking misschien iets beter gekund (er zitten ook wat gaten in de verhaallijn), evenals het uitdiepen van de personages. Op dat vlak schiet "Trauma" net iets tekort, maar al met al heeft regisseur Lucio A. Rojas een intense, gruwelijke en extreem gewelddadige Horror film (die inderdaad thuishoort in het rijtje van films zoals "Srpski Film (2010)") gecreëerd, die met gemak over het randje van goede smaak gaat en die na afloop nog lang in het hoofd zal blijven spoken.

Op aanraden van Theunissen deze gekeken en moet zeggen, het was vermakelijk horrorfilmpje, maar nergens echt zo ziek of disturbing. Kwam ook net iets meer over als zijnde, gemaakt voor het meer ruimere publiek tov films van Lucifer Valentine, Marian Dora, Fred Vogel en Hideshi Hino. Maar niet tegenstaande was dit echt nice rape-revenge horror (een van mn favo genres), in het genre van I Spit On Your Grave, ook werd alles mooi in detail weergeven, wat het allemaal sterker maakt. Film zet meteen de toon en houd deze gans de film aan, er heerst zo'n typisch heerlijk grauw en genadools sfeertje, waar ik zeer van kan genieten. Dit soort films leggen een bepaalde standaard, die ik in dit genre telkens verwacht, softer mag het niet worden of het wordt te minnetjes vr me. Een 8/10 mag deze zeker hebben.

Top dat je hem hebt gekeken en dat hij je bevallen is. Zelf heb ik nog "Melancholy der Engel" van Marian Dora helemaal afgekeken en die gaat inderdaad verder dan deze "Trauma" en is daarbij ook ranziger. En dat ranziger (beter gezegd "ziek") vond ik vooral slaan op de Porno / Erotiek, want er zit aardig wat poep, plas, kots en zelfs dierenseks (o.a. met een geit / bok, wat gelukkig wel niet expliciet in beeld wordt gebracht , en met het kadaver van een varken) in. Verder zit er heel veel gedoe in met dieren, die ook worden gedood (o.a. een varken, kat, reptielen, insecten en wormen).

Deze Trauma zoekt grenzen op maar gaat er nergens over. Melancholie der Engel daarentegen theeft indd wel wat expliciet dierenleed...eigenlijk is dit een film die geen grenzen meer heeft en dat maakt dat deze voor velen onkijkbaar is en dit puur verderf vinden...Ze krijgen alles te zien wat hun een ongemakkelijk gevoel geeft...ontspanning valt weg en je hebt iets dat mensen achterlaat met een vies gevoel en willen dit van hun netvliezen schrapen.

Je bent ook lekker lang opgebleven, gezien het tijdstip van je laatste bericht (toen lag ik al 15 minuten in bed). Mocht je nog meer van dit soort films weten (die ik nog niet gezien heb), geef het dan maar gerust door, want ik ben best "openminded" wat betreft dat soort films (liefst dan wel zonder dierenleed, de film "Cannibal Holocaust (1980)" kreeg mede daarom van mij zo'n laag punt).

De nacht is mijn vriend Ik dacht ook meteen aan Hei tai yang 731 (1988) - IMDb , moest je die nog niet gezien bb, komt wel een scene met kat die levend bij ratten wordt gesmeten en wat ik me dacht te herinneren was dit echte kat. Ook werden hier echte lijken voor gebruikt vr autopsie in de film. Ik veronderstel dat ge de meeste goor en zieke films al wel gezien hebt, misschien dat er mij nog wel wat cruel drama's binnenschieten, zit ook soms zware stuff tussen, vooral dan juist door het realistisch gevoel.

Zeer herkenbaar, als ik vrij dan ben ik meestal tot 03:00 uur op. En in deze periode van het jaar als het volle maan en koud is, dan moet ik denken aan "Freezing Moon"

Die "Hei tai yang 731" heb ik nog niet gezien (komt ook omdat Aziatische films bij mij meestal op een laag pitje staan) en dat gaat dus over de beruchte Japanse Unit 731 tijdens de Tweede Wereldoorlog (films over de Tweede Wereldoorlog zie ik ook graag en vooral films waarin de Duitsers centraal staan), waar Slayer ook een liedje over gemaakt heeft.

Ik ben hem al aan het pindakazen en zal hem zeker gaan bekijken. Ik hoop eigenlijk dat ik nog niet alle goor en zieke films heb gezien

Een lekkere gore hap !

De opening geeft al onmiddellijk mee wat we gaan krijgen en dat belooft.

Het is dan ook een heerlijke zit vol gore rape-, revenge- en martelscènes mat her en der nog een goede dosis bloot vlees erbovenop.

De uitwerking is zeker niet slecht, het verhaal loopt wat retrovers, de acteurs doen het best goed en de gore ziet er lekker goed uit. Het geheel had wel wat korter gemogen door de onderlinge relatie en uitstap van die meiden wat in te korten. Ook spijtig dat voor deze gore hap alsnog bij enkele slachtscènes buiten beeld wordt gegaan.

In de lijn van een Serbian Film maar nog verweg van een Melancholie der Engel die hier op MM spijtig genoeg niet op mag.

3,5*

Ik was door de reviews hier zowel getriggerd als gewaarschuwd voor deze film. Had m ook alweer een tijdje in de kast staan, terwijl ik moed verzamelde. Of beter, wachtte tot het juiste moment.

Dat kwam dus vanmiddag, niet dat ik er veelzin in had, maar voelde me mentaal wel sterk genoeg om als Rocky de mokerslagen te verwerken.

De film wordt dus in het rijtje Serbian Film en I spit on your grave genoemd. Die eerste kan ik erg waarderen, waar die tweede meer als onnodig bruut op mij overkomt. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik in Serbian Movie wel meega met de politieke boodschap. Dat legitimeert voor mij de extreme situaties die getoond worden.

Nu heeft Chili ook zo z’n historie en daar grijpt de film ook op terug. Maar zonder echt een punt te maken. Het is toch vooral een rape en revenge film, zoals zo velen. Wel bruter en ook zeker goed gemaakt, maar de kritiek, dat monsters monsters voortbrengen, is me wat te kort door de bocht.

Enfin, het is nog steeds goed gemaakt en een flinke pressure cooker? Al weet het polytechnisch niks te brengen wat we niet al in de Texas Chainsaw Massacre hebben gezien.

Geen film die ik snel weer zal opzetten, maar wel de moeite waard als je anderhalf uur murw gebeukt wilt worden.

3,5

Goh ja, zet deze maar in het rijtje van I spit on your grave, Hostel, Saw of nog meer illustere films als Martyrs of Serbian movie. Niet dat het hier zo extreem is in de zin van "gore", maar hij komt toch wel binnen. De openingsscène is misschien het meest gortig en er los over, maar ook de andere verkrachtingsscènes komen wel aan, al vond ik de scène in Irréversible (Film, 2002) veel ondraaglijker om naar te kijken, authentieker ook.

Soit, kunnen we ook dit meteen toeschrijven aan Pinochet. Het hoeven niet altijd nazi's te zijn ... Beetje makkelijk misschien om traumatische ervaringen te koppelen aan ontspoord gedrag, maar dat is nu ook niet bepaald het opzet van de film.

Het bizarre van dergelijke revenge porn is ook vaak wie dader en wie slachtoffer is. In de scène waarbij die meeloper doodgemept wordt door die losgeslagen vrouwen, voelde ik erg weinig. Eerder wat genoegdoening eigenlijk. Moesten de rollen omgedraaid zijn, zou ik het weerzinwekkender gevonden hebben ...

Inhoudelijk niet geweldig natuurlijk, maar wel redelijk in elkaar gezet. Niet iets dat ik perse wil terugzien, daarvoor is het te weinig boeiend. Niet voor gevoelige kijkers, ook al is zelfs dat relatief.

Wat mij stoort bij deze film is toch de beslissingen die genomen worden. Deze zijn vaak heel onlogisch. Daarom een half puntje minder dan ik oorspronkelijk in gedachten had.

Pfoe, was even geleden dat ik een dergelijk filmpje zag. Er worden wel eens vaker films weg gezet als "schokkend" maar vaak stelt het niet zoveel voor. De laatste keer dat ik echt even moest bijkomen van een film was Martyrs denk. Het knappe is vooral de opzet en de verdere uitwerking van het drama. Veelal is er teveel opbouw of is het schrijfwerk te slecht. Trauma weet echter wel diezelfde balans als o.a. Martyrs te vinden en die balans zorgt precies voor die snoeiharde mokerslag die ik zo fijn vind.

De openingsscène zet meteen de toon, en grijpt je bij je keel zonder ooit weer los te laten. Oké het heeft met die lesbische scenes ook wel goud in handen, want zo blijft de opening niet alleen boeiend, maar wordt er ook sympathie opgewekt voor de dames in kwestie (hoe oppervlakkig dan ook). Vervolgens duurt het ook niet heel lang voordat de ellende begint en zal het nog wel even duren voordat de ellende eindigt, want dit is er eentje die men niet snel zal vergeten.

Trauma (2017) bevat 2 van de ziekste scenes die ik heb mogen meemaken...(Bedoel uiteraard de start van de film en de scene met een vinger en een baby)...behoorlijk nare shit bijna uitgezet na de baby scene en had een emotionele vriendin naast me zitten haha al was ik dat zelf ook wel behoorlijk...MAAR DAN?!? Jeetje slechte keuze na slechte keuze...De film ging van ziekste film ooit naar meest standaard "Revenge"-Horror film ooit.........De film had zoveel bruter kunnen zijn dan dat ie nu eigenlijk is. Over het geheel gezien is bijvoorbeeld een film als "Martyrs" veel heftiger en bruter! Wat een dwaas is de regisseur ook haha stoer willen doen met die baby scene maar niet eens een bepaald niveau van brutaliteit kunnen aanhouden... wat een Movie Goofy!

Een slechte recensie voor een slechte film vanuit een teleurgestelde Flick Licker.....

1,5 Ster voor de openingsscene omdat die wel echt super hard en verrassend was!

Zo, dat was inderdaad best stevig. In Trauma gaan we een aantal keer in de tijd heen en weer, tussen twee allebei nogal brute, gewelddadige episodes - het begint (en keert nog een aantal keren terug) in een ontzettend nare jaren '70 setting waarin uitgebreid gemarteld, verkracht en gemoord wordt, maar het gros van het verhaal speelt zich af in het heden. Waar de eerder opgedane trauma's uitgeleefd worden op een kamperend groepje vriendinnen, die vervolgens ook weer op wraak zinnen. Na de openingsscene die erin hakt is het een half uur rustig, maar dat is maar tijdelijk. Behoorlijk goed gedaan qua sfeer, narigheid en explicietheid, al heeft ook deze film wat last van het horroreuvel dat sommigen bijna bovenmenselijke overlevingsvermogens hebben (de bad guy in het heden bijvoorbeeld) en de film nou niet echt van plot overloopt. Maar het thema dat geweld leidt tot meer zinloos geweld wordt er vakkundig met de botte bijl ingehakt.

Ja, inderdaad een stevige film, waar je van moet houden. Ik houd niet zo van dit soort martelfilms.

Net als Sendero, A Serbian Film (Srpski), Hostel, Found, The Bad Man of Frontiers heb ik de film niet echt kunnen genieten. Mij ontbreekt vaak in dit soort films een echt spannend verhaal of een mooie opbouw. Het is altijd hetzelfde, een paar wrede momenten, maar voor de rest is het voor mij een saaie filmmoment.

Geef mij maar lekker Horrorfilms ala The Silence of the Lambs of From Dusk till dawn.

Gelukkig waren de dames in de film niet continu aan het gillen en krijzen.