Irréversible (2002)

Tweede film die ik van deze regisseur zie (de eerste was namelijk Seul Contre Tous). Viel me een heel klein beetje tegen. Leuke verhaallijn (hebben we al weer vaker gezien, maar toch blijft het wel leuk, omdat dit toch een heel ander soort film is) en een goeie cast met vooral Cassel. (Vond Cassel trouwens in het eerste half uur het einde van de film dus niet echt acteren. Was meer een beetje rondschreeuwen en mensen in elkaar slaan.) Verder het verhaal op zich was niet echt spectaculair, maar dus alleen wel de manier waarop het verteld werd. Ook is in deze film weer te zien, net als in Seul ContreTous, over welk tamelijk zieke geest deze reggisseur beschikt. In Seul Contre Tous liet hij al de slager zijn zwangere vrouw helemaal aan gort slaan en hier maakt hij het naar mijn idee nog een beetje erger. De verkrachtingscene (naar mijn idee een beetje te overdreven), de scene waarin de verkrachter helemaal aan gort wordt geslagen, dat als je het eindresultaat ziet toch wel even in de lach schiet (hoort misschien bij mijn humor ) Maar dus wel (weer) een indrukwekkende film. 3,5*

goh ik heb deze film de hele tijd links laten liggen omdat ik dacht dat het een enorme lege film met alleen maar wat schok-effecten zou zijn.

Geniaal vond ik 'm zeker niet (vooral de camerabewegingen op sommige cruciale momenten vond ik niet echt bijdragen aan de impact) maar toch zeker de moeite waard. De structuur doet de film erg veel goed, de leuke/lieve scenes aan het eind krijgen zo'n bizarre lading aangezien je weet wat er gaat gebeuren.

Het meest verontrustende moment voor mij: het moment dat je, tijdens de verkrachting, even op de achtergrond iemand ziet komen lopen. Hij staat 3 seconde stil, en keert zich snel om.. brrr

3.5 sterren

Gezellig filmpje zo op de vrijdagavond...

Gewelddadiger zie ik het niet vaak, maar ik moet toegeven dat de film wel goed en origineel gemaakt was. Helaas vond ik het verhaal verder niet echt veel inhoud hebben. Een goede stijloefening, meer niet.

Zelden zo veel mensen zo verdeeld zien reageren op een film. Ik vond de film echt steengoed en heel erg verontrustend.
De scene in club Rectum is echt heel erg goed. Door de muziek en cameravoering heb je echt het idee dat de hoofdpersoon helemaal doorgedraaid is. Echt gruwelijk in beeld gebracht hoe ze vervolgens die gast met de brandblusser te lijf gaan, ongelofelijk realistisch hoe zijn hele kop aan gort geslagen wordt. En erg wrang dat het de verkeerde is (wel een beetje zn eigen schuld, had ie maar moeten zeggen wie de lintworm was en niet een arm moeten breken). De Lintworm zelf staat er ondertussen met een verbaasde grijns naar te kijken. Ook de verkrachtingsscene is verschrikkelijk om naar te kijken en weer erg realistisch.
De acteurs zijn echt voortreffelijk in deze film wat vooral goed te zien is bij de laatste paar scenes. Ik vond het trouwens ook mooi dat de hele film wel in 1 shot gemaakt lijkt te zijn.
Irreversible is een verschrikkelijke, verontrustende maar tegelijkertijd steengoede film. Omdat hij nog steeds door mijn hoofd spookt: 5*

Ps: moet hier niet horror ook bij het genre staan?

Oef, wat een film.

Tijd maakt alles kapot.

Zelden zo'n negatieve kijk op het leven gehoord, maar het geeft wel duidelijk aan waar de film heen wil. Hoe reageert iemand wanneer alles op een afschuwelijke manier stuk is? Maar ook: alles is zo ongelofelijk onomkeerbaar. Ook de wraak op nota bene de verkeerde man en de gevolgen daarvan.

De vertelvorm waarover hier al veel gepraat is werkt. Je ziet geluk waarvan je niet alleen weet dat het stuk gaat, zelfs hoe het stuk gaat. En dat is erg pijnlijk.

Ook een film die hypergestyleerd is, maar daardoor stukken voelbaarder. Het begin is druk, bijna een koortsdroom, verwarrend en gefocust tegelijk. Naar het einde toe wordt alles aan de film steeds rustiger, tot de kleuren aan toe. Het gaat in stappen, maar het verschil is uiteindelijk enorm. Dag en nacht. De muziek helpt ook een behoorlijk handje. Wat begrijpt Bangalter goed waar hij in terecht gekomen is.

Ik blijf Noé volgen.

4.0*

Ik moet trouwens ook maar eens controleren of de verhaalvorm bij Memento ook zo goed werkt. Nog steeds niet gezien.

Werkte in ieder geval niet thuis via de DVD speler. Mijn kat heeft heerlijk liggen slapen tijdens deze film.

Heel mooi onderbouwd betoog Ramon. Ik begrijp echt helemaal wat je bedoelt, hoewel ik er toch een andere waardering op nahoud.

De cameravoering in het begin viel een beetje lang uit. Waarschijnlijk vond ik het aanvankelijk ook storend (en kreeg ik er wellicht ook hoofdpijn van). Daarentegen werd ik toch geintrigeerd door de hypnotiserende vertelwijze. De expliciete omgeving wordt mondjesmaat onthuld en de volgende handelingen schreeuwen om uitleg, zo gruwelijk.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, of wakker geschud, en niet omdat ik sympathiseerde met diepgaande personages; het rauwe realisme zorgde ervoor dat ik ín de film zat, werd opgezadeld met een boel vragen en wel moest blijven kijken. De beelden, het geluid; het leidde mij vooralsnog op effectieve wijze af van vragen als Waarom? Wie? En waarom in hemelsnaam?

Dan ontvouwt Noé zijn verhaal, geeft hij zijn uitleg. Deze volgorde van 'handeling, dan pas motivatie' is coherent aan de omgekeerde chronologie, maar bracht imo een belangrijke spanningsboog teweeg.
In exact het juiste tempo, en - door de omgekeerde chronologie - in stijgende spanningslijn, sluipt de film richting verkrachting . De steeds ondraaglijkere aanloop vindt een geweldige climax in het moment dat je Belucci het feestje ziet verlaten . This is it, hoor ik Noé zeggen (maar dan in het frans).

Noé geeft in de verkrachtingsscene zijn verantwoording voor de scenes daarvóór, en ik ga nog altijd mee met het verhaal. Het feit dat ik het gebrek aan nuancering, diepgang tot nu toe niet storend heb gevonden, ligt bij mij toch in de overtuiging van het eerste deel. Zowel stylistisch als inhoudelijk. Beiden waren zeer excessief, maar niet minder, of daarom juíst, meeslepend.

En dan komt, voor mij, de nuancering. Met wie hebben we te maken? Wat zijn het voor mensen? Is het wel terecht dat ik zo'n sterke emoties wordt uitgelokt, voor mensen die ik (nog) niet eens ken?
Dat ik hoofdpijn van het eerste deel heb gekregen?
Ja.

De scenes met Pierre vind ik lichtelijk overbodig en net teveel uitgeweid. Maar de daaropvolgende explosie van chemie tussen Cassel en Belucci bracht bij mij een enorme knoop in mijn maag teweeg. De dualiteit waar Ramon het over heeft, was er bij mij wel degelijk. Een deel van mij werd langzaam verliefd wordt op het stel. Tegelijkertijd wilde ik ze toeschreeuwen, waarschuwen met mijn kennis van hun toekomst.

De scene dat Belucci zwanger blijkt , lijkt op het randje van overdaad, maar weet de juiste toon en lengte te behouden. Nog geen seconde nadat mijn sympathie en compassie voor het stel een hoogtepunt bereikt, rondt Noé af. Onder invloed van stroboscopische effecten, maakt mijn sympathie plaats voor...een onbeschrijfelijk gevoel eerlijk gezegd. Leuk was het niet.

En dan komt zijn, op z'n zachtst, negatieve eindleus in beeld. Ervan uitgaande dat het naar aanleiding van dit verhaal getoond wordt, is het een perfect aansluitende conclusie. Als wereldvisie, en daarmee de réden tot vertelling, daar zou ik meer moeite mee hebben. Maar zelfs dan heeft Noé voor mij een stijloefening in cinema laten zien, die mij compleet overtuigt. Hij excelleert audiovisueel, op compromisloze wijze. Zijn omgekeerde chronologie is, door het toegevoegde spanningselement, volledig verantwoord en zelfs ingenieus te vinden. Als geheel kan ik niet anders dan de volle 5*, evenals tweede plek in mijn top 10, te behouden. Of wil ik niet, maar dat komt overeen.

Unieke film met een duidelijke focus. De donkere, naargeestige, smerige setting, de zich steeds herhalende drone, de zwaaiende camera, de levensechte dialogen en handelingen van de personages en de schokkende afloop maken de openingscène al onvergetelijk. Ik heb me nergens gestoord aan het onrustige camerawerk dat tot aan de verkrachtingscène aanwezig is; vond het op een treffende wijze weergeven wat de personages doormaken. Deze documentaire achtige stijl in combinatie met de enorm lange takes betrekt je veel meer bij de gebeurtenissen. Wat er letterlijk te zien is op het scherm maakt de twee beruchte scènes naar mij idee ook niet zo schokkend als ze zijn, het is juist de combi van de hiervoor genoemde elementen die het gewenste effect bereikt. Petje af daarvoor.

De CGI valt soms op (de penis, de fles wijn in Marcus' hand wanneer hij "uithaalt" naar Pierre), maar is op de meeste momenten onmerkbaar (de brandblusser, de schim in de tunnel die even blijft staan en zich weer omkeert, de manier waarop het gebruikt wordt om van afzonderlijke scènes één geheel te maken) en uitstekend geïntegreerd in het geheel.

De "Le temps détruit tout" boodschap heeft maar weinig te maken met de gebeurtenissen in de film naar mijn idee, maar dat stoort niet echt.

Ruim 4 sterren

Erg realistische film, blijft rondspoken in mijn hoofd, het lijkt wel of het me nu pas echt begint te dagen hoe ziekelijk mensen kunnen zijn en iemands leven kapot kunnen maken.. ik voelde tijdens het kijken van de film tranen over mijn wangen lopen..4* voor het acteerwerk wat deze film ook zo realistisch maakte

Apart filmpje. Wat het eerst opvalt is toch wel het camerawerk. Aan het begin vond ik het wel leuk, maar op den duur werd dit toch een beetje storend. Gelukkig werd er wel normaal gefilmd hoe verder de film vorderde. Daar waar ik had verwacht te moeten gruwelen van de beelden, vielen deze heel erg mee. De scène met de brandblusser zag er maar nep uit. De andere beruchte scène was wel pijnlijk aan het oog, maar dan meer om emotionele redenen. Het concept van een film die acterstevoren draait had ik al een gezien in Memento, waar het niet werkte voor mij. In Irréversibe stoort het niet en maakt het de film zelfs interessanter om te volgen, want op zichzelf stelt het verhaal niet veel voor. Ook zijn er dan redelijk veel scènes die veel te lang uitgesponnen worden. Wat is hier dan mee dat ik de film toch wel waarderen kon? Het sfeertje was bijvoorbeeld zeer oké en ook de acteerprestaties waren dik in orde. De negatieve punten die ik noem zijn niet zo zwaar dat ze niet tegen de positieve op kunnen en daarom beland Irréversible bij mij op een krappe 3.5 sterren.
Niet een film die ik binnenkort weer zal pakken..

Kwoot van mezelf van exact 4 jaar geleden (1 augustus 2002):

Het was natuurlijk onvermijdelijk dat ik deze film ooit eens zou gaan zien, maar ik ben toch wel blij dat ik 'm destijds inderdaad links had laten liggen. En ik moet zeggen dat ik er heftig door geraakt ben in zowel ontredderde afschuw als totaal ontredderde verliefdheid bij de 'laatste' scenes in de film.

Ik geloof dat ik nog nooit een filmpersonage zo intens heb gehaat als die totaal zieke [blanked out] die een weerloze vrouw bruut verkracht, vervolgens in elkaar schopt en voor dood achterlaat. Wat ik ook vrij gruwelijk vond om te zien was het persoon die tijdens de verkrachting de tunnel in wil lopen, even blijft kijken... en vervolgens zich omdraait en wegloopt. Het houdt je op confronterende wijze een spiegel voor: iedereen roept natuurlijk om het hardst dat ze meteen te hulp zouden zijn geschoten, maar wat zou je in alle eerlijkheid doen als je zoiets in het echt ziet gebeuren? Bovendien legt dat piepkleine detail misschien nog wel het beste de 'reden' van deze film bloot: gruwelijke dingen gebeuren elke dag, en het is makkelijker om daarvoor weg te lopen in plaats van jezelf ermee te confronteren. En de kijker er nu eens *wel* mee confonteren is precies wat Irreversible doet. Je kunt daar je bedenkingen of zelfs afkeuring bij hebben, maar persoonlijk vind ik het terecht om de kijker eens in de maag te beuken met iets wat nu eenmaal ook onderdeel is van onze maatschappij.

Ik geloof niet dat Noé deze film heeft gemaakt om te shockeren pur sang, maar dat deze film niet met zachte sokjes om de hete brei heen kon draaien en shockerend móest zijn, en dan ook maar meteen zo gruwelijk mogelijk. De wereld bestaat nu eenmaal niet alleen maar uit Amélie-achtige pais en vree. Onrecht gaat zo ver als dat een volslagen ziek iemand een vrouw verkracht en halfdood schopt, een louche figuur uit de reddeloosheid van de echtgenoot van die vrouw snel wat geld wil verdienen en uiteindelijk een random gekozen persoon als dader wordt gekozen en bruut wordt koudgemaakt. Zeer, zeer onrechtvaardig, vooral wanneer je je in het achterhoofd bedenkt dat degene die verantwoordelijk is voor de vernieling van het leven van deze mensen uiteindelijk zonder enige wroeging bij zijn vrouw tussen de lakens kruipt als het ware. Niet dat ik als een pessimist in het leven sta, maar ik weet ook wel dat achter elk "pagina zeven" krantenberichtje een onvoorstelbare poel van ellende schuil kan gaan.

Irreversible is tegelijk romantisch en afschuwelijk. De emotie die je als kijker voelt wordt ook perfect gevangen in de cameravoering: bij de verliefde scenes tussen Marcus en Alex fladder je als het ware om de personages heen. De lange scene waarin Alex en Marcus wakker worden en volkomen verliefd om elkaar heen dralen is schitterend en zeer ontroerend. Maar daar tegenover: de paniek, ontreddering en blinde woede van Marcus aan het begin van de film worden des te tastbaarder door de krankzinnig rondschietende beelden. Je spiedt en zoekt als kijker als het ware samen met Marcus naar iemand om je woede op af te koelen. Ik kan me voorstellen dat het storend kan zijn, want je kunt je als kijker letterlijk *nergens* op focussen - maar het drukt de razernij van een man in totale blinde woede des te sterker naar voren.

De film 'begint' bijna onmogelijk romantisch en 'eindigt' gruwelijk, confronterend, git- en git- en gitzwart en in totale bijna tastbare paniek en reddeloosheid. De emotie slaat zeer heftig naar beide kanten uit. Enkel de nogal overbodige en quasi grappig bedoelde metro-scene houdt me van de max score af: 4,5* voor Irreversible.

Nu voor de 3e keer herkeken. En jemig, hoe vaker je deze flim kijkt hoe beter hij wordt. Gaspar Noe is echt fantastich.

De sfeer in het begin van de film, het camerawerk en vooral de muziek die op de achtergrond raast, gruwelijk, en heerlijk chaotisch.

Het geeft een heel goed beeld van hoe de personen zich op dat moment voelen door alles wat ze meegemaakt hebben en drugs die Marcus gebruikt heeft.

Je ziet zoveel narigheid in het begin van de film dat je er direct ingetrokken wordt, je weet niet wat je ziet. Die narigheid wordt steeds erger, met als climax de verkrachtingsscene van Monica Belluci (wat is zij een fantastische actrice trouwens). Deze scene kan ik trouwens niet helemaal onder ogen zien, af en toe moet ik even wegkijken.

Maar omdat dit zo ontzettend naar is om naar te kijken, dat maakt het contrast tussen het 'eerste deel' van de film en het 'tweede deel' nog beter. Want hierna komt het geniale van de film, vooral ook omdat hij 'achterstevoren' afgespeeld wordt.

Eerst denk je misschien dat het juist niet het gewenste effect is van Noe, doordat je niet kan meeleven in het verhaal van de hoofdpersonen op chronologische volgorde, maar dat is dus ook helemaal niet de bedoeling naar mijn mening.

Het gaat erom dat je erachter komt waarom ze zo reageren, agressief en gefrustreerd, verblind van woede en liefde, en dat kom je stapje voor stapje te weten.

Fantastisch.

In het tweede deel, de liefde tussen Marcus en Belluci, pfoeh fantastisch gespeeld (ook al is spelen hier misschien niet helemaal aan de orde), dat is echt zo mooi. Het camerawerk dat blijft doorgaan met het chaotische, alhoewel er nu wat meer structuur in is gebracht, en steeds brengt dit in combinatie met de muziek gewoon een heel mooi effect over op de scenes. Ik zat hier bij te kijken met een glimlach op m'n gezicht, zo overtuigend. Met als laatste dan de zwangerschap van Alex wat je dan echt verdrietig maakt.

Een leuke lijn nog in de film is de droom die Alex had over een rode tunnel, en het boek waar ze in leest die zegt dat alles voorspeld is en dat je in dromen aanwijzingen krijgt.

Maar al met al echt een fantastisch goede film. 5* weer.

Wat een walgelijke en achterlijke film.

Camerashots vond ik echt vreselijk.

Muziek sloeg nergens op, verhaal vond ik niks, en de scene's waar iedereen het over heeft waren echt te ziek.

Nee ieder zijn eigen mening, maar ik vond dit echt totaal niks.

0,5*

Pas geleden weer herzien en hij spookt nog steeds door mijn hoofd.

Monica Bellucci speelt een prachtrol als elegante dame die in zwaar weer terecht komt. En Vincent Cassel speelt een multifunctionele rol als party animal en veronruste vriend tegelijk. De reddeloosheid van beide vrienden wordt treffend in beeld gebracht met in het begin onophoudelijke, energieke camerabewegingen.

De muziek sluit perfect op de film aan. Een wat monotoon geluid dat telkens terugkomt. Elke keer als de camera weer voorbij wat personen flitst voel je de adrenaline door je lijf gieren. De zoektocht naar de dader wordt beleefd in een bepaalde trance. Er is geen tijd om helder na te denken dus oogt het camerawerk chaotisch en herhaalt de muziek zich. Al zou er andere muziek gedraaid worden in de disco, de hoofdpersonen zouden het niet meekrijgen. Daarom vind ik het ook zo goed dat er gekozen is om een muziekje constant te blijven herhalen. Het doet je in een trance belanden. Als je zelf iets schokkends te horen krijgt dan zul je immers ook geen acht slaan op gebeurtenissen in je omgeving. Het camerawerk en de muziek zorgen ervoor dat je niet kunt ontsnappen, je zit er bovenop. En wordt met hetgene geconfronteerd, niet altijd leuk. Zoals bij de beruchte verkrachtingsscène maar wel zeer functioneel en reëel. Het staat ook haaks op wat veel mensen doen als ze getuigen zijn van een misdrijf: weglopen.

Verder is de film ook prima verzorgd en erg onderhoudend. Eerst het 1ste chaotische deel en daarna de rustige 2de helft. Met name het stukje in de tram was imponerend en samen met de ontwaak scène vooral enorm contrasterend. Eerst luchtige gesprekjes voeren over sex ten overstaan van iedereen, op een van de meest toegankelijke plaatsen in Parijs: de metro en daarna verdwalen in een nachtmerrie in de achtersteegjes van Parijs.

Verder is de film ook prachtig belicht. Veel rode tinten. De klasse druipt van deze film af. Een opwaardering is wel op z`n plaats. 5*

Een half uur geleden zou ik deze film nog een 3* hebben gegeven. Nu wordt t waarschijnlijk een puntje hoger.

Aparte manier van filmen, vooral tot het verkrachtingsdeel. Dat mag ik wel, MAAR ik werd er ronduit ziek van en duizelig. Die eindflitsen werd ik al helemaal misselijk van en even dacht ik tegen een migraine aanval aan te zitten. Gelukkig niet.

De film zelf is tot DE scene erg in your face. Visueel is het allemaal niet prettig wat je te zien krijgt. Toch denk ik niet dat het mensen zo schokt omdat de beelden nou zo vreselijk zijn. Het is meer de intentie en de gedachte die de beelden oproepen. Wat dat betreft word dat wel versterkt door de sfeer die de film met zich meedraagt en door de manier van filmen.

Het breekpunt komt dan juist hard aan, terwijl ik dat pas achteraf als schokkend zag. In de film zelf vond ik het nog een beetje saai, maar toen ik erover na ging denken werd het des te pijnlijker.

Ik zal deze film niet snel nog eens gaan zien. Dit mede door de manier van filmen waar ik echt letterlijk ziek van werd. Toch heeft ie veel indruk gemaakt. Dat is al te zien aan het stuk tekst dat ik heb neergezet hier.

Ietsje aftrek vanwege de camera.

4*

Irréversible is een film die het voornamelijk moet hebben van twee veelbesproken scènes waarrond voor de rest een redelijk standaard verhaal met uiterst zwak neergezette personages is gebreid. Noé beoogt het harde, rauwe realisme van een gewelddadige samenleving en slaagt hier enkel op visueel vlak in. De wervelende capriolen van de alles observerende camera brengen het onherbergzame en grimmige sfeertje van een grootstad efficiënt in beeld. Noé faalt echter grandioos het visuele realisme op inhoudelijk niveau door te trekken. De personages zijn eendimensionaal en hun onderlinge verhoudingen worden op een jankerige, opdringerige en alles behalve realistische manier neergezet. Irréversible begint sterk, maar na een halfuurtje blijf je met lege handen achter en duikt al snel de irritatie op.

Ook ik heb deze maar eens gezien en het is inderdaad een hele goede film. De film is een echte roes van het begin tot het eind door die tollende camera. (hoewel je der soms duizelig van werd) Je kan het een beetje beschouwen als een donkere film. De film was niet in de volgorde en werd het verhaal van de ene tijd naar het andere geslingerd. Het begint metde moord op de dader terwijl alles nog moest beginnen. Die dader zijn kop werd met een brandblusser helemaal aan stront geslagen en dat krijg je echt expliciet te zien. Het mooiste is dat die vent niet in elkaar werd geslagen door de hoofdrolspeler die graag wraak wil, maar door zijn vriend die het eigenlijk erg onnodig vond om wraak te nemen en met tegenzin maar mee ging.

Ook was de verkrachtingscene erg schokkend en realistisch en duurde het erg lang. Op de achtergrond van de verkrachtingscenezie je nog even dat een voetganger er getuige van is en er snel bij wegloopt. Hiermee wil Noe misschien mee laten zien hoe laf sommige burgers kunnen zijn. Zoiets als ik stond erbij en keek ernaar. Ook die tunnel als achtergrond was zeer toepasselijk

Ik heb op mijn 11de ook al over deze film gehoort en dat deze heeel geweldadig is en dat er zelfs mensen de bioscoop uit zijn gelopen bij deze film. Er zitten maar twee bruut geweldscenes in en voor de rest oogt het erg donker grimmig en bizar. Nu de acteerwerk: Ik vond de 3 hoofdrolspelers erg goed acteren. Cassel ken ik al van The Crimson Rivers waarin ie ook al goed speelt. De rol van Alex was ook heel mooi en natuurlijk die rol van Pierre die zoals gezegt met tegenzin met Marcus op wraaktocht ging maar toch de dader met een brandblusser tot pulp slaat.

Ook het einde vond ik erg goed (wat eigenlijk het begin van de film moest zijn) Maar wat word nou precies bedoelt met 'de tijd maakt alles kapot'?

Zeer goede film. Kijken op eigen risico. Wat ik jullie wel kan garanderen is dat je vrij agresief word als je de film hebt gezien.

4,5*

Gelukkig voor de 2e keer is bekeken en nu begreep ik hem veel beter.

Eigenlijk kon ik me er weinig nog van herrineren, op die ene scene na, maar dat komt waarschijnlijk dat ik er toen niet in kon komen.

Nu dus op een groot scherm gezien en dat was effe anders zeg!

Rauw, beklemmend,maar vooral een grote impact kwa geluid!

En dan die stroboscoop scene, wat een gaaf gedeelte was dat!

Sommige stukken hadden wel iets korter gekunt, maar ach wat geeft

dat, zo'n film zie je niet vaak.

Stem verhoogd van 3.0 naar 4.5

Nu nog de rest van deze regisseur bekijken.

Oh ja. over die camera in het begin was juist het gevoel van: oke kom

maar op met je bewegingen( dat zal toch niet de hele film doorgaan?).

En terecht werd het minder en dan meteen een steady shot van 14 minuten op de beruchte scene als ik me niet vergis.

Dus niet afhaken als de camera je niet zint!

Gezien de discussies over deze film heb ik deze film vanavond maar weer eens opnieuw bekeken.

Ikzelf zie deze film als een zuiver filosofische film, waarbij vanuit mijn oogpunt de volgende vragen gesteld worden;

Is alles voorbestemd? Staat ons lot vast? Wat gebeurd is heeft dat ook moeten gebeuren?

Noé heeft het ook over onomkeerbaarheid van de tijd. Wat gebeurd is kan ook niet meer teruggedraaid worden. De film begint dan ook met de zin: "De tijd maakt alles kapot".

Althans, ik denk dat het bij Noé hierom gaat in deze film. Vandaar dat hij de karakters van de hoofdpersonen niet verder uitdiept.

Ik vind het heel moeilijk deze film te interpreteren. Mijn stelling is dat de mens misschien wel niet helemaal een vrije wil heeft, maar hij heeft wel de vrijheid om te kiezen.

Alex kon er tijdens het feestje voor kiezen zich door Marcus naar huis te laten brengen, ze kon er voor kiezen nog een tijdje te blijven. En in die gevallen had het einde van de film net zo goed het begin kunnen zijn.

Uiteindelijk koos zij er voor alleen weg te gaan en wat achteraf zou blijken op het verkeerde tijdstip via de verkeerde plek .

Maar goed, dit is mijn interpretatie van deze film. Anderen zullen er wel een andere uitleg over hebben.

En over de film gesproken; ik vond het een geweldig goede film. Het einde vond ik schitterend.

Waardering van 4,5* naar 5*

Gemengde gevoelens...

Geen gemakkelijke film en moeilijk te beoordelen. Althans, dat vind ik dan. Ik had echt de meest shockerende film verwacht die ik gezien zou hebben, maar dat viel mee. Nou jah, op één moment na dan, want die scene dat Pierre even lekker met een brandblusser een hoofd inbeukt is behoorlijk. Daar zat ik toch even met mijn mond wijd open zeg...

Bellucci, Cassel en Dupontel. Alledrie spelen erg goed, maar er is één die er bovenuit springt wat mij betreft: Cassel, zonder twijfel. Wat een geweldige prestatie zet hij hier neer zeg. We zien hem zo ongeveer in alle staten en hij heeft ze allemaal prima onder controle. Als we Cassel in het begin van de film op een brancard naar buiten zien komen weet je als kijker direct hoe het verhaal verteld gaat worden. Het omdraaien van het verhaal door het einde aan het begin te plaatsen is wat mij betreft niet echt een meerwaarde, maar je word direct geconfronteerd met imponerende beelden zodat je direct weet waar je aan toe bent. Het verhaal is vreselijk simpel en wat dat betreft heeft regisseur Noé wel goed gedaan door het allemaal zo te vertellen. Anders had het wel zo'n simpel geheel geworden, terwijl hij me op deze manier toch wel een paar keer best heeft weten te raken. Hmm, ik begin me te realiseren dat het omkeren van het verhaal toch wel een pluspunt is

In het begin van de film zat ik echt te denken, wat doe ik hier? Wat een lelijke beelden krijgen we voorgeschoteld zeg en wat een beroerd camerawerk. Misschien maar goed ook, want ik heb geen zin om die vieze ventjes daar in dat gay hol duidelijk te aanschouwen. Vreselijk, wat een ellende. Maar dat is dan vast ook wat Noé wil laten zien. Het is niet allemaal rozengeur en manenschijn en het is duidelijk dat Noé ons even wil laten zien in wat voor wereld we leven. De gebroken arm van Cassel was even schrikken geblazen, maar wat volgt met die brandblusser is echt niet te geloven. Wel wat overdreven als je het mij vraagt. Je komt er duidelijk achter dat die Pierre wat een mietje is en dit past dan ook totaal niet bij zijn personage. Ik had eerder verwacht dat hij Marcus op zou pakken om vervolgens zo snel mogelijk de biezen te pakken. Had beter in het totaalplaatje gepast en dit maakt het geweld wat we te zien krijgen ook onnodig.

Hoe verder ik in de film zat hoe beter het werd. De verkrachtingscene volgt natuurlijk, maar die was niet schokkend. Wel goed geacteerd door zowel Bellucci als de ''raper''. Het verhaal word natuurlijk steeds completer en beetje, bij beetje werd mijn mening over de film in zijn geheel positiever. Hoe baggerslecht het camerawerk in het begin was, des te briljant in dat later in de film. Volgens mij krijgen we maar een paar shots voorgeschoteld, maar wel erg mooie en erg lange shots. Echt een groot pluspunt. De camera vliegt ook nog een paar keer langs de poster van 2001: A Space Oddysey wat leuk is, maar ook een bepaalde betekenis heeft? De afsluiting van de film is ook prima, met mooie muziek al moet ik eerlijk toegeven dat ik behoorlijk duizelig werd op het einde door al dat gedraai met de camera. Maar even een paar keer opzij gekeken

* * *

Heel lang heb ik gewacht om deze film te kijken. Maar gisteren dacht ik dan toch eindelijk dat het wel eens tijd begon te worden(heb hem al meer dan een jaar in mijn collectie), en wat een film, zeg!. Ongelooflijk mooie film(zéér mooie vormgeving en kleuren) en prachtige acteeprestaties. Bovendien ongelooflijk schokkend en daarom zo onvergetelijk.

Deze film ga ik niet rap vergeten.

4.5*

Qua stijl en visualiteit al zeker een pareltje, dat staat imo wel vast. De stijl van filmen volgt de innerlijke gevoelens van de personen en gaat gaandeweg rustiger als het verhaal de tijd in duikt. Door de verhalen terug te draaien, worden de shockmomenten nog harder, omdat ze telkens uit het niets komen. Geen spanning die opgedreven wordt, maar telkens 'boenk' erop. Daardoor grijpt de film je meteen naar de keel. De latere scenes zijn dan ook extra frustrerende momenten. Je wil hen toeroepen om sommige dingen niet te doen en hen te verwittigen wat er gaat gebeuren. Maar dat is nu eenmaal zo, dat we dat niet weten.

Je kan Alex zeggen niet de tunnel in te gaan, Marcus verwittigen om z'n feestgedruis wat in te tomen en te zorgen voor z'n vriendin, ... Maar als je de scenes die er op volgende (weggaan van het feestje en verkracht worden in de tunnel) niet kent, zijn het normale gebeurtenissen die veel mensen overkomt en waar je anders niet bij stil blijft staan.

Nog heel opvallend element in de film is dat Marcus door het heft in eigen handen te nemen en louter gerechtigheid zoekt dmv wraak, de verkeerde man dood. Het enige dat dus opgelost raakt dat moment is de gemoedstoestand van Marcus. Gerechtigheid is er dus helemaal niet.

De film opent met een scene met een hoop camera gezwiep en indrukwekkende muziek/sound design van Thomas Bangalter, die een akelige misselijkheid oproept. Na deze onvergetelijke scene volgt er nog meer ellende, maar door de achterwaartse chronologie van de film wordt alles steeds rustiger en vrolijker en eindigt de film als een sprookje. Zijn er films met zo’n extreem briljant contrast? Er schiet mij geen andere film te binnen. Zonder meer fascinerende cinema.

Erg mooie film, die de wereld van een paar personen op zijn kop zet. Hun situatie wordt tijdens het verhaal steeds beter, terwijl het omgekeerde de waarheid is. Enkele onvergetelijke scènes. 4,0*

Eindelijk dan Irrevérsible gezien.En ik had eerlijk gezegd veel erger qua geweld verwacht, maar vond het wel meevallen, maar dan nog steeds geen pretje om naar te kijken natuurlijk, en had ik flink wat moeite om de verkrachtings scène aan te zien.Erg naar gevoel krijg je daarvan.
Ook vond ik het beoordelen van de film erg moeilijk, en heb dan ook echt even moeten nadenken over mijn cijfer.Het is iig een film die nog wel een tijdje in je hoofd blijft rondspoken.Vooral het einde/begin.

Dat het verhaal andersom word verteld is natuurlijk niet erg origineel meer want dat is al eerder gedeaan in Memento bijv., maar het is de manier van uitvoering die het hem in deze film voor mij doet.Vanaf het eerste moment word je gewoon in het verhaal geslingerd, met soms erg misselijk makende camera voering.Later begon dit draaien en van hot naar her wijzen met de camera wat minder te worden en had ik echt zoiets, dit is eingelijk wel briljant gedaan.Het verhaal neemt je op reis vanaf de keiharde wraak naar het erg lieffelijke en neemt een aantal omonkeerbare wendingen in het verhaal.Het einde is dan ook schreinend om te zien.Iets minder vond ik de momenten na het feestje in de metro daar had ik het gevoel een beetje uit het verhaal en uit de sfeer te werden gehaald om daarna weer erg sterk terug te komen in de slaapkamer .Het laatste shot is ook briljant het witte beeld wat erg flikkert en dan ineens stopt

Acteerwerk is erg goed en komt heel naturel over.Het zou iedereen kunnen gebeuren, maar wat zou je doen in zo'n situatie, neem je het recht in eigen handen met het risico de verkeerde te pakken , of leg je het in handen van het recht zelf.Cassel gaat tot het uiterste van zijn kunnen en zijn vertolking vond ik dan ook het beste.In 'La Haine' kon ik hem haast niet uitstaan, en hier draait die indruk in een keer weer helemaal om.Bellucci en Dupontel doen het ook erg goed.

Ik zat te twijfelen tussen 3.5* en 4* maar mede door dat laatste shot en het goede camera werk is het dat laatste geworden.

4*

Gisteren binnen gekregen op DVD, vandaag meteen kunnen kijken.

Irréversible heb ik al tijden op het kijklijstje staan, de lovende verhalen over de cinematografie en de verhaallijn spraken mij bij voorbaat al aan.

Vanavond besloten gelijk te kijken dus, en om maar meteen duidelijk te zijn: GE-NI-AAL!

Dit moet echt de meest walgelijke film in de geschiedenis zijn. De cinematografie is in zijn algemeenheid fantastisch, het camerawerk springt er visueel natuurlijk het meest uit. Verschrikkelijk veel aandacht aan besteed, hoe van binnens- naar buitenshuis, danwel voertuig wordt geswitcht is zo fascinerend subtiel en vloeiend gedaan. De kleuren passen volledig in de fase van het verhaal op dat moment, evenals de beklemmende muziek.

Ook maar weinig films die in anderhalf uur zo'n gigantisch contrast weten neer te zetten, beginnend in een nachtmerrie, eindigend in een sprookje (of andersom, hoe je wil). De verschillende anekdotes door de film heen, beginnend in de eerste scene, passen meer dan perfect in het verhaal, en in de hele setting ansich.

Tot slot nog lovende woorden voor de cast, en met name voor Cassel, die echt een verbijsterend goede rol neerzet.

Fascinerend geniale film. 5*

Erg schokkende film met donkere sfeer.

Film wordt van achteren naar voren afgespeeld, meteen al beginnend met de aftiteling. Verrassend.
Daarna opent de film en eindigt het verhaal met chaotisch roterende en snel bewegende camera's. De film begint zeer agressief in de zeer onheilspellende club 'Rectum' voorzien van een zeer hypnotiserende soundtrack.
Vooral in dit begin wordt er subliem geacteerd door Vincent Cassel, zeer overtuigend als Marcus die tot alles in staat is. Uiteindelijk mondt dit uit in de beruchte brandblusser scène en alsof dit nog niet genoeg is komt er niet heel lang daarna ook nog de nog walgelijkere verkrachtingsscène. Hoe wrang ook om te zien dat Marcus en Vincent ook nog de verkeerde hebben gepakt. Een effect van het omgekeerd afspelen van de film, wat hier zeer goed uitpakt.

Prachtig is het contrast dat de film laat zien. Zo begint deze zeer gewelddadig en eindigt deze zelfs romantisch en sprookjesachtig.
Verder absoluut een dik pluspunt voor het chaotische camerawerk en de bij vlagen sublieme 'soundtrack'.
Erg knappe en functionele montage ook, waardoor de hele filmervaring anders is. Je krijgt zo op het einde pas een band met Alex. Natuurlijk was de verkrachting al walgelijk om te zien, maar je voelt pas echt mee als je wat meer van deze personages hebt gezien.

Geen fijne film om naar te kijken, maar wel erg indrukwekkend.
4*

Wel vreemde epileptische beelden aan het beeld trouwens?

Ben er nog altijd niet uit of het van achter naar voren vertellen een goede keuze was.

Na de verkrachtingscène heb je het wel zo gehad. Er komen dan nog wel aardige plottwistjes in (ze nemen de verkeerde te grazen, ze vertrok na ruzie met hem, ze was zwanger) maar verder is het dan eigenlijk vooral naar het einde toewerken waar je niet veel van moet verwachten buiten wat dialogen.

Had het dan niet beter geweest het gewoon te laten afspelen? Of zou er dan niet meer overgebleven zijn dan een simpele wraakfilm?

Soit, laat ik Gaspar Noé maar het voordeel van de twijfel geven hierrond want hij brengt een zeer goede film.

Vooral het functioneel geweld was uitmuntend. Geen camera's die wegdraaien, ze blijven gewoon staan. Enorm gedurfd en het sleept je mee in de film. Ik had meer problemen met de verkrachtingsscène dan met het wraak nemen. Ik wou het scherm inspringen en die kerel er eens goed van langs geven, mja dat gaat uiteraard niet dus maar hopen dat er iemand langs komt. Komt er nog iemand ook en loopt die paljas gewoon weg. Hoe raar het mag klinken ik vond dat enorm frustrerend. Toch een goed teken dat een film zo een effect op mij heeft.

Ook visueel levert Gaspar Noé subliem werk af. Het in beeld brengen van het geweld is zeer mooi gedaan (vooral mijn respect voor de mensen van de make-up met de brandblusserscène). In de rectum-club is alles nogal chaotisch en meestal pakt dat slecht uit bij mij maar hier niet. Ik vond het sfeervol en vooral goed passen bij de situatie van de personages. Vooral dan van die homo's die daar elkaar liggen te fisten

Ook Cassel en Bellucci leveren subliem werk af, wat een acteurs ! Bellucci heeft mijn respect gekregen. Niet alleen een prachtvrouw maar wat een rol ! Vooral bij de verkrachtingscène zelf. Lijkt me niet simpel op dat zo geweldig te spelen.

Net niet de volle pot omwille van wat ik eerst aanhaalde met het verhaal, wie weet komt de 5 er nog wel als mijn twijfel daar rond weg is.

4,5*

Zo eindelijk dan deze film gezien, die al een tijdje op mijn to see lijst stond. Tja zo indrukwekkend vond ik het allemaal niet moet ik zeggen. Het begin van de film is in ieder geval behoorlijk druk, met enorm heftige camerabewegingen en een doordringend geluid. Wat daarna volgt is eigenlijk niet meer dan een simpele wraakfilm met een aantal sterk gefilmde shots en natuurlijk de twee schokkende scènes. De verkrachtingsscène was heftig, maar ik vond vooral de brandblusser scène gewoon eng realistisch om te zien. Brrr….
Voor de rest ben ik niet zo onder de indruk. Visueel is het best een mooie film, maar qua verhaal is het op het achterste voren vertellen van de film vrij standaard. Ook de personages zijn erg oppervlakkig en maakten maar weinig indruk op me, al blijft Bellucci een indrukwekkende vrouw om te zien. Kleine tegenvaller dus.

2,5*

Irreversible is een film die meteen in de openingsscène erg veel beloofd. We worden geconfronteerd met bruut geweld en sterk gespeelde en hevige emoties. De realistische acteursregie en het voyeuristische en vaak onduidelijke camerawerk plaatsen het geweld in een rauwe en geloofwaardige context waardoor de gebeurtenissen extra schockeren. Het eerste uur is dan ook zeer beklemmend met als hoogtepunt de (al vaak genoemde) verkrachtingsscène. Hierna vervalt het verhaal in een half uur durend saai gereutel over de personages. Een film die de kijker probeert te pakken met een confronterende hardheid denkt verder te kunnen gaan op pril geluk? Ik gok dat Noé moet hebben gedacht dat dit een mooi en pijnlijk contrast zou vormen omdat de kijker weet hoe het hen later zal vergaan.

Bij mij werkte dit echter duidelijk niet omdat er voor mij geen aanleiding was (en deze werd in de film ook niet gecreëerd) om ook maar enigszins geïnteresseerd te zijn in de hoofdpersonen. Irreversible bevat een interessant concept en is het eerste half uur zeer fascinerend maar weet in mijn ogen niet goed om te gaan met het principe van een spanningsboog en eindigt dan ook lamlendig en saai.

Irréversible is typisch een film waarbij de regisseur druk bezig is om van elke scène een kunstwerk te maken. Meestal valt het geheel dan wat tegen maar hier is dat allerminst het geval.

Vooral knap hoe de hele film gedragen wordt zonder ooit te vervelen en altijd op de juiste emotie inspeelt. Visueel is dit echt een prachtige film. Vond eigenlijk de 'overgangen' nog het mooist, waarbij de camera zich van binnen naar buiten beweegt, of van een auto richtig een gebouw. Ook gebruik van kleur is prachtig en de pacing voelt soms wat apart aan maar past zeker bij de film.

Acteerwerk is top en vind de vertelstijl hier ook erg geslaagd. Op deze manier kan je als kijker het tweede deel een beetje 'bijkomen' van het drukke eerste deel en wordt de echte shock voor het laatst bewaard . Enig minpunt is dat die scène op het eind met Bellucci en Cassel iets te lang duurt .

4.5*