Irréversible (2002)

Overrated piece of shit.

Beruchte film die het eerst half uur onvolgbaar is door het adhd camerawerk. Zoals allom bekend krijgen we een shocking scene te zien met een brandblusser (shocking, mwah) en een shockerende verkrachting te zien. Eerlijkgezegd deed de vekrachting me ook niet zoveel. Wellicht dat het komt omdat de betrokken personages 0,0 diepte hebben, en in de oppervlakkige info die we WEL over hen hebben ze enorm onuitstaanbare mensen blijken te zijn.

Anyway, al vrij vlot hebben we de 2 scenes waar Irreversible zijn reputatie aan te danken heeft voor ogen gekregen, maar dan moet je de rest van de film natuurlijk nog zien te vullen. Als resultaat van die 'uitdaging' krijg je onthutsend slechte scenes zoals die in de metro waar ze het een kwartier lang over seks hebben.

Seks, seks, seks. Daarmee wil Noé op een of andere manier mee interesseren of shockeren. Het resulteert in eindeloze dialogen over seks, dan weer de slappe pik van een hoofdrolspeler die door het beeld figureert, een kamer op een huisfeestje die als afwerkplek dient, dan weer een fetishistische homo die vastberaden is om zich te laten fisten door een wildvreemde. Prima allemaal hoor. Maar het is eerder saai dan dat het interessant of shocking is.

En als je dan al dat overtallige seks en drugsgebruik wegdenkt... Wat blijft er dan over waardoor de film overijnd zou moeten blijven staan....? Nou, het visuele stukje. Maar als je glitters op een hoop poep gooit, blijft het nog steeds poep.

Irréversible zal nooit een leuke film zijn om te kijken, laat staan voor een herziening. Toch had ik de film op de plank liggen en zeker met een Duitse kopie was het een goed moment om even aan te kijken of het allemaal nog functioneerde. Ik had de keuze uit de niet-chronologische en chronologische volgorde, maar ik koos braaf voor optie 2. Volgens mij ook duidelijk de betere keuze, want weinig films zullen zo hard binnenkomen binnen zo'n korte tijd. Het acteerwerk van Cassel, maar ook zeker Bellucci (arme ziel) is van bovengemiddeld niveau. Ik moet er niet aan denken om het ze na te doen.

Waarom de film persoonlijk veel voor me doet is omdat de film me blijft raken. Ik neem aan dat dit een gezonde reactie is gezien de inhoud van de film, maar er zijn genoeg films die zich willen onderscheiden met het tonen van expliciet en bruut geweld en daar niet in slagen. De gewaagde regiekeuzes van Noé maken van Irréversible een extra ongemakkelijk en genadeloos stukje cinema waardoor de emotionele impact er in dit geval wel behoorlijk mag wezen. Ik lees veel berichten over dat de tweede helft (technisch gezien de eerste helft) het niet kan halen bij de eerste helft. Ik geef ze daarin gelijk, maar zeker tijdens de herziening viel het me op dat ik nog altijd met de volle interesse naar de tweede helft zat te kijken. Het mag gezegd, de getoonde romantiek tussen Cassel en Bellucci vond ik hier een stuk warmer en realistischer dan bij een hoop ander romantisch filmmateriaal. Dat ze toen ook een koppel waren is duidelijk en wellicht daarom niet helemaal eerlijk als vergelijking, maar het feit dat je verliefd bent zorgt er niet meteen voor dat je drie versnellingen beter kan acteren. Irréversible blijft ook bij herziening voor mij een oncomfortabele, maar sterke filmervaring.

Irréversible is een cinematografisch meesterwerk dat bekend staat om zijn provocatieve aanpak en onconventionele vertelstructuur. Het meest opvallende aspect van Irréversible is de omgekeerde chronologie, waarin de gebeurtenissen zich ontvouwen. Deze keuze in vertelstructuur is zowel gedurfd als doelbewust, omdat het de kijker confronteert met de gevolgen voordat de oorzaken worden onthuld. Het legt de nadruk op de onomkeerbaarheid van de acties en roept vragen op over de aard van wraak en de cyclus van geweld.

Naarmate de film vordert, wordt de kijker geconfronteerd met de rauwe en hartverscheurende gebeurtenis die aanleiding gaf tot de wraak. De beruchte tunnelsscène, gefilmd in één ononderbroken shot van ongeveer negen minuten, is zowel visueel verbluffend als emotioneel verwoestend. De langdurige en ononderbroken aard van de scène versterkt de impact ervan, waardoor de kijker gedwongen wordt om ongemakkelijk lang stil te staan bij de gruwelijkheid van de gebeurtenissen.

De omgekeerde volgorde van de gebeurtenissen in Irréversible nodigt de kijker uit tot introspectie. Door eerst de wraak te tonen en pas later de verkrachting, stelt Noé de kijker bloot aan de gevolgen voordat de oorzaken volledig worden begrepen. Dit zorgt ervoor dat de kijker nadenkt over de menselijke natuur, de complexiteit van relaties en de verwoestende impact van impulsieve daden.

De cinematografie van Noé, met name het gebruik van omgekeerde tijd en ononderbroken shots, weeft een web van emotionele intensiteit en provocatie. Het dwingt de kijker om na te denken over de aard van moraliteit, schuld en vergelding. Irréversible is niet slechts een film; het is een ervaring die je achterlaat met een diepgaande indruk en een voortdurende reflectie op de duistere kanten van het menselijk bestaan.

5.0*

The Guardian geeft een 1, ik doe er nog een halfje bij, maar vond het best een vervelende film. En man, wat heb ik er een hoofdpijn van, heb maar een Dafalganneke genomen...