Irréversible (2002)

Dat was me even een teleurstelling....

Ik ging deze kijken met in het achterhoofd shockerende horror te zien aangezien zon beetje elke recensie begint over hoe wreed en gruwelijk de film is.
Nou, op 2 scene's na ) de bekende brandblusser en verkrachtingsscene (die echt heel rauw en hard was, dat zeker)) viel het me wel mee; sterker meer was er niet.
Ik werd sowieso het 1e half uur bijna naar van dat verschrikkelijke camerawerk dat in noodtempo zag te shaken en te vliegen. Ik snap het nut ervan, maar prettig kijken was anders. Daarna begint de film dus met het einde waarna je steeds meer terugkijkt op hoe het is gebeurd. En daar stokt de film. Het boeide me weinig. Er gebeurde weinig en het werd wel erg uitgerekt. Geen idee waarom mensen dit zo briljant vinden. Ik vond het saai.

Wel was het acteerwerk erg goed (Belucci was top! De rest trouwens ook) en was de muziek prima. Het camerawerk werd na een half uur ook een stuk aangenamer en daardoor best goed.

Nee, mij deed het te weinig. Krappe voldoende.

3*

Echt een misselijkmakende film, letterlijk en figuurlijk.
Irréversible laat zien dat een film wél een goede "anti-climax" kan hebben... Het heftigste in het begin, en toch reik je uit naar het einde, dat zo blij en rustig is, en daardoor in fel contrast staat met het begin, erg indrukwekkend.

De sfeer is allesbepalend: donker, sinister, rauw. In feite bestaat de film uit een stuk of 10 lange scenes. Als ik me goed herinner bestaan die ieder uit bijna één lange ruk van opnemen, met één camera. Althans het knipwerk was heel subtiel, zoals het steeds verder inklappen van het hoofd, bij iedere klap een vloeiende overgang naar de volgende klap, echt intens.., en de overgang van de politieauto naar de ambulance, best apart. Alleen al daarvoor zou ik de film nog eens moeten zien, echt subliem gefilmd. Alsof je conctinu meeloopt.

Het achterstevoren vertellen is op zich niets nieuws, ingewikkeld of knap. Maar in deze film vond ik het erg goed uitpakken. Je wacht telkens op het moment waarmee de voorgaande scene begon. En iedere volgende scene laat steeds meer zien welk plezier ze hebben, en hoe verder je dat ziet, hoe wranger het is omdat je weet hoe de nacht afloopt. Van vreugde om een baby tot doodslag, en dan nog wel het doodslaan van de verkeerde..

Camerawerk in het begin was zeer heftig en storend, kon het nog net volhouden tot de beruchte scene. Iets verder in de film snap je de reden van de letterlijk misselijkmakende beelden en muziektonen; het is de staat van Marcus,
totaal doorgesnoven, stijf van de adrenaline en wraakzuchtig.
Zo kwam het dus dat iemand zonder angst zo'n underground-tent durft binnen te stormen. Heftig in beeld gebracht, en iedereen die wel eens ver weg is geweest kan zich inleven in zo'n vage beleving van de omgeving. Knap geacteerd, niet alleen in die scene, maar ook op het feestje.

En de beruchte scene. wat een realisme, dit is wat er echt zou gebeuren. En de verkachting zet ook vrijwel alle andere verkrachtingsscenes als kattekwaad te kak. Maar goed, dat alleen is niet waarom ik de film goed vind (hoewel ik waarheidsgetrouwe films erg op prijs stel, en dat zeker terugvind in Irréversible).

De film liet me met een wrang, rotgevoel achter. En wel of geen mooie boodschap, het zal me aan m'n reet roesten. Het is een rauw, prachtig gefilmd verhaal dat helemaal verkeerd afloopt omdat Alex alleen naar huis gaat en de verkeerde tegenkomt, en indirect omdat Marcus haar avondje verknalde door zn drugsgebruik.
Irréversible.
Hard en doeltreffend. De stroboscopische effecten aan het eind hakken er dan nog even lekker in, alsof het allemaal nog niet genoeg was..

Lang geleden eens gekeken. Vond het een verschrikkelijk rare film, omgekeerd verteld, beelden waarin het lijkt alsof je heihard gaat op een paar XTC pillen uiteraard omdat 1 van de hoofdrolspelers zwaar onder drank en drugs zit, maar dit is zeer realistisch overgebracht kan ik vertellen en een paar keiharde misselijkmakende scènes erbij.

Heel opvallend was, weet ik nog, dat die keiharde scènes de enigste in de film waren die normaal waren, ipv die rare XTC beelden. of in ieder geval de verkrachtingsscène, de brandblusser scène daarvan weet ik niet meer of hij normaal was gefilmd, weet alleen nog dat ik dit zo echt vond lijken dat ik me afvraag of de acteur die de klappen kreeg nog wel leeft. Je ziet namelijk meer hersens dan in de gemiddelde slasher...

Absoluut geen hollywood film, meer iets van filmhuis of wat ervoor door moet gaan, en absoluut niet mijn steil maar ik werd vastgezogen in de film en heb hem moeiteloos gevolgd. Een aparte ervaring waarbij je met open mond naar die keiharde stukken zit te kijken. Zonder die stukken zou dit geen film zijn, en dan ook echt helemaal niet. De film draait gewoon om deze scènes. En dan snap je het ook waarom er zo op deze manier gefilmd is. Het is een plaatje wat precies in elkaar past.
Die geweldsscène is heel erg heftig, de verkrachtingsscène is de beste ooit en zal niet meer overtroffen worden dat zal iedereen die dit gezien heeft met me eens zijn

Jaren geleden gezien en nog steeds bijgebleven.
Net geen 5 sterren omdat ik het geen "meesterwerk" vind maar hij komt dicht in de buurt. 4,5*

Aanrader voor elke filmliefhebber....

Het overkomt me niet vaak, maar... Plus een halfje, want dit is toch wel erg goede cinema. Deze film blijft plakken aan de hersenstam. U weet wel..

Ja dat klopt misschien wel maar het is maar een onderdeel van het verhaal. De rest heb je ook nodig. Ik ben bang dat ik alleen deze scene onthoudt . Dat doet de film tekort.

Als mensen me zouden vragen wat ik de meest bijzondere scène van Irréversible vond zou ik niet weten wat te antwoorden aangezien de hele film een bizarre stijloefening was. Dynamisch camerawerk, lange shots, prachtig kleurgebruik, controversiële scène's (de beruchte verkrachtingsscène), ... het zit allemaal in Irréversible, vooral de laatste scène behoort nu al tot één van mijn favoriete filmscène's. Heel dat laatste stuk is trouwens een rechtstreekse eerbetoon aan Stanley Kubrick, zo zie je hoe Marcus, gespeeld door Vincent Cassel, een platenspeler aanzet (A Clockwork Orange) en een veel duidelijkere verwijzing is natuurlijk de poster van 2001: A Space Oddysey die er mooi in beeld komt. Zeker de combinatie van felle kleuren met de muziek van Beethoven maakt het geheel helemaal af tot een scène van intense sfeer, zeker als je daar ook nog eens de stroboscopische flitsen aan bijvoegt helemaal op het einde. De muziek van Ludwig von Beethoven is trouwens nog iets wat A Clockwork Orange en Irréversible gemeen hebben met elkaar. Het verhaal had helaas nogal weinig inhoud en kwam gesofisticeerder over dan het eigenlijk was. Ook het feit dat je al op voorhand wist wat er zou gaan gebeuren, doordat de verhaalvertelling van achter naar voor verliep zorgde ervoor dat er een deel van de spanning verloren ging. Toch wist het verhaal mijn aandacht erbij te houden, al kwam dat meer vanwege de speciale stijl die Gaspar Noé hanteerde dan vanwege het simplistische verhaal.

4.0 sterren

Dolgedraaide film als je 't mij vraagt. Soms vaag gefilmd en dat het verhaal niet chronologisch wordt getoond wil ook iets speciaals mee geven aan de film.

Ik heb al meerdere keren gelezen dat de vorm belangrijker is dan de inhoud. Toch werkte de vorm hier niet zo voor mij. De verhaalstructuur achterstevoren afspelen is een leuk en speciaal gegeven, jammer genoeg werkt het hier totaal niet op mijn gevoel. Dan die cameravoering op het begin. Ik werd er niet misselijk van. Toch, als je het eenmaal gewend bent zorgt het samen met de muziek voor een dreigend sfeertje. Wel was ik blij dat de cameravoering later "fatsoenlijk" werd.

De verkrachtingsscene is inderdaad heftig, maar dat is ook wel het enige. Op mijn cover staat: "Het resultaat is een bruut vertoon van uitermate expliciet geweld." Ik had dus wel meer gruwelen verwacht. Natuurlijk was de scene waar het hoofd werd ingeslagen met een brandblusser ook niet mis. Ook tussen deze twee scenes is het nog vrij interessant. Na de verkrachtingscene (in het verloop van de film) werd het allemaal wat minder. Daar waar je een impact op je gevoel of een dubbel gevoel moet krijgen ervaarde ik vrij weinig.

Eerst nog even laten bezinken voordat ik een cijfer geef, maar dat hij is tegengevallen is duidelijk.

Vanavond gekeken.
Erg rauw realistisch drama.
Het gaat over seks, feesten en het leven dat kapot gaat.
Heel erg sterk geacteerd door de hele cast en het camerawerk is echt subliem, aan het begin moest ik even wennen aan een camera die de hele tijd rond draait maar uiteindelijk wordt het wel weer normaal.

Inhoudelijk is het natuurlijk erg schokkend en rauw.
Ik heb een aantal keren weg gekeken, mensen die niet tegen extreem realistisch agressieve scènes kunnen raad ik deze film af.
Het feit dat de film van het einde terug naar het begin gaat vond ik zelf een hele toevoeging.
De mooie symboliek achter deze film kwam goed tot z'n recht door het het "Memento" styltje (ik weet niet hoe ik het anders moet noemen).

Erg mooi vond ik hoe er met seks wordt omgegaan in deze film.
Het begint allemaal in de homoclub waar de seks alleen maar gaat om woede en lust.
Daarna, tijdens de verkrachtingsscène om de lust en de film toont heel veel slechtheid.
Op het feest kom het plezier meer tot z'n recht maar ook nog steeds lust.
Als laatst komt dan de liefde die ook heel erg mooi wordt weergegeven.

Het idee dat alles in het leven vast staat en dat tijd alles erger maakt kwam ook goed uit de verf.
Met name door te beginnen bij het einde en terug te gaan naar het begin.
Toch vond ik de film af en toe echt niet kunnen en veel te hard, het camerawerk begon met op een gegeven moment ook te irriteren maar gelukkig hield dit vroegtijdig op.

Ik had nooit verwacht dat ik ooit iets rauwer en harder dan Oldboy zal zien, maar deze film bewijst maar weer eens hoe goed en hoe slecht mensen zijn.

Na anderhalf jaar op m'n pc te hebben gestaan, werd het eindelijk tijd om deze film maar eens te gaan kijken en ik moet zeggen dat dit een erg opmerkelijke film is om te zien.
Ik had al wel gelezen dat de film met het eind begint en bij het begin ophoudt en dat je de eerste halfuur een geluid hoort dat ervoor zorgt dat je misselijk wordt. Nu is dat laatste mij niet echt opgevallen.

Het eerste wat me gelijk opviel aan de film is het camerawerk, het lijkt net of we met een dronken cameraman te maken hebben. Gelukkig verbetert dit in de loop van de film.

Verder natuurlijk ook een aantal opmerkelijke scènes. Zoals de verkrachting van Alex die maar eindeloos lijkt door te gaan en hoe Pierre die Lintworm met een brandblusser letterlijk tot moes slaat. Gelukkig ben ik al wat gewend.

Maar boven alles is dit toch een ervaring die je meegemaakt moet hebben. Ondanks dat het verhaal niet al te diepgaand is.

4, 0 Sterren van mij.

EDIT: Ik lees net dat Pierre de verkeerde slaat en dat die Lintworm er maar een beetje bij staat. Toch wel wrang dat je de verkeerde hebt.

Ja dat had ik in eerste instantie ook niet begrepen. Ik dacht ook in een waas dat ie de goede te pakken had. Wat een gruwelijke scene is dat zeg, die spookte afgelopen nacht nog wel een paar keer door m'n hoofd. Dat geluid erbij ook. Zag 'helaas' wel een glitch in die scene, een korte/snelle knip. Sowieso geen film die je snel vergeet.

Verder ook fantastisch die longshots. Lijkt wel alsof iedere scene in zo'n shot wordt gefilmd, brengt het ook wel wat realistischer over vond ik. Alsof je er echt bij betrokken was. Zelfs de verkrachtingsscene was in een lang shot gefilmd, knap hoor. Niet alleen van de camera, maar zeker ook van de acteurs/actrices.

Tja het verhaal vond ik ook wel knap bedacht, dat achterstevoren draaien ook spitsvondig gedaan en natuurlijk het Kubricks-einde (na die poster van 2001: ASO), geweldig. Hoe duidelijk kan de hint zijn?

Verder geen grote minpunten of overbodige scenes. Miste inderdaad misschien een beetje de uitleg van het einde, was ze nou dood en zag ze alles in de hemel - een volgend leven? Of was ze toch blijven leven en was alles nog goedgegaan, vandaar die kinderen? Ach, het is ook niet belangrijk voor het verhaal, het zou alleen het einde wat nader verklaren. Voor als je er behoefte aan hebt.

In ieder geval een legendarisch avondje gister

Le temps détruit tout

Had al van deze film gehoord voor ik hem zag, maar verder wist ik eigenlijk niet waar ik me aan moest verwachten...

Nou, dat was best wel een verrassing.

Eerst en vooral wist ik niet dat hij achterstevoren werd verteld. Dat bracht me aanvankelijk wel in verwarring, zal wellicht ook wel de bedoeling geweest zijn, maar vond dat geen slechte vondst. Je ziet als het ware de personages van de hel terug naar de hemel gaan op die manier.

De tweede verrassing was de opmerkelijk stijl waarin deze film geschoten is. Het eerste deel (scène in de Rectum en de aanloop daartoe) is geweldig psychedelisch. Werd echt moe en tegelijkertijd zenuwachtig van naar het scherm te kijken. Dat voortdurende schokken en zwiepen van de camera in combinatie met de ophitsende muziek en vage kleuren werkte als een soort trance. Het houdt pas op als Pierre de kop van die kerel (de verkeerde dan nog!) begint in te slaan, en dan is niet langer de vorm doch de inhoud die misselijkmakend is. Erg knap gedaan!

Dat was meteen ook de derde verrassing, zeg maar de ongelofelijke rauwheid en meedogenloosheid waarvan de regisseur zich bedient. Bovengenoemde scène uiteraard en dan volgt nog de verkrachtigsscène. Ik denk niet dat een dergelijke scène ooit gruwelijker verfilmd is geweest. Gruwelijk, voornamelijk omdat je in één ellendig lang shot de hele verkrachting te zien krijgt, zonder franjes. De camera ligt daar en registreert. Bizar en wederom een sterk staaltje cinematografie.

Nadien keert de rust terug, zowel op vormelijk als inhoudelijk vlak. We leren dan pas de hoofdpersonages beter kennen en hoe ze zich tegenover elkaar gedragen. Misschien dat dit in tegenstelling tot wat je als kijker al gezien hebt een beetje saai lijkt, maar behalve functioneel zorgen die scènes ook voor de nodige ademruimte om te bekomen van alle ellende die je te zien krijgt.

Op het einde is er ook nog een prachtige intieme scène tussen Cassel en Bellucci. Je kan haast niet geloven dat die door dezelfde regisseur is geschoten als degene die bovenstaande gruwel draaide. Zo afstandelijk, kil en gruwelijk het eerste gedeelte van de film is, zo warm, zacht en intiem is het tweede gedeelte. Wat een contrast!

Over een eventuele boodschap wil ik het niet echt hebben. De tijd maakt alles kapot? Tja, wellicht geldt dat inderdaad voor veel mensen. Survival of the fittest? Koester je geluk want één gek kan alles in een vingerknip kapot maken?

Stof om over na te denken en te discussiëren. Ik vond deze film vanuit visueel en narratief standpunt heel erg sterk. En mede dankzij de uitstekende acteerprestaties (Bellucci!) een echte topper!

Nadat ik er een aantal verhalen over had gehoord dat de film nogal ziek was enzo, was ik er wel benieuwd naar. Gister heb ik hem dan eindelijk gezien maar misschien had ik er iets te veel van verwacht want ik vond hem niet zo dusdanig schokkend zoals er beweerd wordt, maar goed dat kan ook komen omdat ik al een hele hoop zieke horror films heb gezien (hoewel dit niet onder horror valt). Maar goed het is zeker een erg mooie film die lekker origineel is gefilmd in de stijl van Memento. Het enige wat ik echt schijtirritant vond was het camera werk de eerste 20 minuten en de laatste paar minuten van de film. Aan het begin had ik zoiets van "mwah das opzich wel cool" maar toen het best wel een stuk door bleef gaan met af en toe erg aparte schimmen er tussendoor had ik echt zoiets van dat de camera wel weer normaal mocht doen omdat ik er enigszins misselijk van werd. Anyways het is iig zeker een mooie rauwe film met een fantastisch sfeertje.

Aparte film.

Ik vond op het begin het camerawerk erg irritant, maar ik houd dan ook wel van rustige, stille beelden. Maar later in de film werdt het rustiger, dus dat beviel mij al beter. Toen kreeg ik ook de volgorde door en zag ik hoe briljant het eigenlijk was. Wel enkele schokkende dingen in de film, maar daar wordt de film zeker niet slechter op.

Wraak is een mensenrecht

Zo, even bijkomen. Dit is wraak zoals ik wraak voor ogen heb. Goed geacteerd en uitermate grof en shockerend op bepaalde momenten. De opbouw - of eigenlijk afbouw - van het verhaal is prima en apart, alleen vervelend warrig in het begin. Ik begrijp best dat mensen weg zijn van deze film, desondanks blijft het verhaal in mijn ogen inhoudelijk te beperkt, seks voert inderdaad vaak de boventoon. De scene met de ex in de metro is wat dat betreft een goed voorbeeld, en voegt totaal niets toe.

Ik denk dat er meer uit te halen was. Ik hou het voorlopig op 2,5*

In een ver verleden eens gezien, maar behalve van de verkrachting en Pierre die met een brandblusser een gezicht inbeukt is er niet veel bijgebleven. Volgens mij heb ik hem toen ook helemaal niet afgekeken, maar dat weet ik niet meer precies.

Ik denk niet dat ik deze film nog een keer zou gaan kijken, als ik hem niet in Onderhonds top 10 had zien staan. Dus bij deze bedankt, want na deze kijkbeurt zal de film me zeer zeker wel goed bijblijven. Zelden zo'n extreme film gezien, en dat terwijl het geweld niet wordt getoond puur om het geweld.

Vanaf het begin in de gaybar greep de film me bij de strot. Wat een ontzettende nare opgefokte sfeer. Ik was ook vergeten hoe extreem dat inbeuken van dat gezicht eraan toe ging. Zo extreem heb ik zoiets denk ik nog niet gezien.Schrijnend dat de man niet eens de verkrachter is, en dat de echte dader Pierre haast staat toe te juichen.

Over de verkrachtingsscène is genoeg gezegd. Naar het einde toe zijn de dialogen tussen de Alex, Pierre en Marcus soms erg pijnlijk gezien wat later zal gebeuren. Toch zwakt het wat af, wat logisch is omdat de meest extreme momenten al achter de rug zijn. Ik dacht echt dat de film in een anticlimax ging eindigen. In de laatste scenes zorgt de muziek van Beethoven ervoor dat toch weer de beklemmende sfeer van het begin bij me opgeroepen wordt. Sowieso ben ik enorm fan van klassieke muziek, maar hier was het stuk (2e deel uit de 7e symfonie) wel heel erg sterk gekozen.

De impact na afloop is enorm, iets waarin maar weinig films in slagen. Een volle 5*.

Op het hoesje van de DVD stond met grote letters een waarschuwing dat Irreversible absoluut niet is voor 'gevoelige kijkers' - een waarschuwing die geen woord teveel bevatte. Want hoewel ik doorgaans best wat kan hebben in films, maakte deze film mij kots- en kotsmisselijk - en dan doel ik niet op het chaotische camerawerk. De brandblusserscène hakt er flink op in, maar valt in het niet bij de verkrachtingsscène die even later verderop plaatsvindt, die zo lang duurt en zo nietsontziend in beeld wordt gebracht, dat ik er haast fysiek onpasselijk van werd. Erg veel zin in mijn pizza had ik dan ook niet meer. De desbetreffende scène heb ik halverwege dan ook maar doorgespoeld, omdat ik ontzettend naar werd van het nog langer naar dit schouwspel kijken. De daaropvolgende scènes vallen er eigenlijk bij in het niet, omdat er niets afschuwelijks in gebeurt, wat een behoorlijk zieke constatering is onder het kijken van de film.

Welke score ik Irreversible zou moeten geven weet ik dan ook niet. Qua camerawerk - hoewel chaotisch, wel sfeervol -, montage, vertelstructuur en acteerwerk behoort deze film tot de absolute top, maar het verhaal is zo ziek en pervers (in beeld gebracht) dat ik niet weet wat ik er nou precies mee aanmoet. Naar is het geheel in ieder geval wel, en het is volgens mij aan te raden direct hierna een goede komedie te kijken om er niet compleet levensmoe van te worden. Een score kan ik niet geven, om redenen die Cinch al eerder treffend verwoordde:

Erg goede film.
Omdat deze film erg heftig is heb ik hem eerst even op me laten in werken voordat ik deze film een stem gaf, als ik dat niet had gedaan was mijn stem waarschijnlijk ook een stuk lager geweest.
Het camarawerk in het begin was ronduit irritant, maar het droeg wel bij aan de aparte sfeer. Gelukkig was het camarawerk in de rest van de film een stuk beter. Het acteerwerk in deze film is heel erg goed en dat het feit dat hetverhaal achterste voren verteld wordt vind ik ook een hele goede zet.

4.5*

Film recent aangeschaft vanwegen de lovende recensies, maar nooit echt de mogelijkheid gehad om hem te kijken. Beneden staat onze beste installatie en dit is nou niet echt een film om gezellig met de familie te gaan kijken.

De film begint met irritant, doch erg indrukwekkend camerawerk. Noé is er echter iets te lang mee doorgegaan, want het duurde bijna een half uur, voordat je eindelijk een normaal shot voorgeschoteld krijgt. Voordat je eindelijk de tijd krijgt om even bij te komen van al die drukte die daarna ook nog eens volgt, zit je al zo goed als in de befaamde verkrachtingsscène. Welke ik eigenlijk niet zo schokkend vind als zovelen beweren. Er valt weinig te zien. Het gezicht wordt bedekt, alles speelt zich af aan de achterkant en wat je te horen krijgt, valt redelijk mee. Al met al zijn het toch wel 10 intensieve minuten die veel mensen niet volhouden, denk ik.
Jammer genoeg heeft Irréversible zijn kruit na een uur verschoten. Tot en met de scène na de verkrachting, die van het feest, is het gedaan met de spanning. De enige noemenswaardige scène is de scène in de trein. Heerlijke humor .
Misschien dat er bewust is gekozen voor een rustig(er) einde om 'bij te komen van het eerste uur', maar zo intensief vond ik het ook weer niet.

Overigens vond ik die andere beruchte scène niet zo schokkend. Ik vond het voorafgaande veel imposanter. Het enige schokkende wat ik kan bedenken is de close-up.

3,5* voor een zeer realistische film (dat wel). En met name voor de grimmige sfeer in het begin en 'dé scène'.

Irréversible

Ik wou deze film erg graag zien, laatst via ruil binnengekregen maar zoals Chevy93 als zegt. Dit is niet echt een film om gezellig met de familie beneden te gaan kijken. Uiteindelijk daarnet achter mijn computer gekeken, en ik kan zeggen dat ik het een hele sterke film vond.

De film begint met heel aparte shots, wat op sommige momenten wel wat irritant is, wel zorgt het voor een geweldig beangstegende sfeer. Later in de film wordt het camerawerk inderdaad wat rustiger. Het verhaal wordt net als in bijvoorbeeld Memento achterstevoren vertelt, dat past perfect bij de film.

``de verkrachtingsscene ´´ viel wel mee vond ik, het is natuurlijk geen prettige scene, maar ik vond hem niet misselijkmaakend ofzo. Verder wordt de film na het eerste uur wat rustiger, maar zeker niet minder. Bijvoorbeeld dat feestje was een heerlijk stukje film.

De acteerprestaties zijn geweldig. Monica Bellusi zet een erg goeie rol neer, en bovendien is het een prachtige vrouw, altijd prettig om naar te kijken . Vincent Cassel doet het ook heel goed, toch wel een van mijn favoriete acteurs. Erg goeie film dus. Mijn verwachtingen waren niet heel erg hoog, maar de film heeft me flink verrast

Ruime 4,0*

Ja, Irréversible deed wel wat met me. Maar hoe zou dat ook niet kunnen? Er is veel te waarderen hier, maar niet de subtiliteit. Iedereen herrinnert zich de twee scènes die ik niet anders hoef te omschrijven dan als 'de twee scènes'. Deze zijn met recht controversieel, zeker die ene die we op de poster terugzien. Verder trekt Noé alle registers los: camera's die óf alle kanten inzweven óf ondraaglijk lang stilstaan, storende geluidseffecten, lichtflitsen, Vincent Cassel (ja, ik tel hem mee als een element om bombastische intensiteit mee te creëren), een plotstructuur die je in verwarring brengt (ondanks de eenvoud), seks en geweld: het zit er allemaal in. Noé beheerst deze elementen allemaal, zelfs Cassel, waardoor het een film wordt die een soort wervelwind aan emoties achterlaat. Het is zowel schokkend als ontroerend.

Toch gaf ik de film gisteren vier sterren en zit ik nu op drie en een halve ster. Twee dagen na het kijken voelt de film gek genoeg toch wat leeg aan. Het bombastische gebruik van filmische middelen werkt zeer effectief, je zit van de eerste seconde tot de laatste aan de film gelijmd. De twee scènes zullen lang blijven hangen, wellicht voor altijd. Maar toch blijf ik met het gevoel achter dat het allemaal wel wat gemakkelijk is en flink aan diepgang mist. De film lijkt ook filofischer bedoelt te zijn dan hij kan waarmaken. "Tijd maakt alles kapot". Ja. Nauwelijks diep uitgewerkt echter, want geldt dit niet voor iedere film die goed begint en slecht afloopt? Er wordt hierboven zelfs gediscussieerd over de opmerking dat er geen misdaden zijn, maar slechts daden. Kom nou, alsof hier bepaalde mensen niet enorm schuldig zijn en bepaalde mensen compleet onschuldig. Hoef je geen moraalfilosoof voor te zijn. Ook een karige uitwerking. Het is op zich een indrukkwekkende film, maar meer een van het type die volgens mij minder biedt dan je op het eerste gezicht ziet.

Irréversible is zeker een schokkende film, plus het is bijzonder origineel. Ik zie niet vaak een film die begint met de afiteling.

Ik vond het wel jammer dat ik in het begin hondsdol werd gemaakt met die camera. Als je daar een kwartier lang naar kijkt wordt je best draaierig. Later wordt natuurlijk duidelijk dat de staat waarin Cassel verkeerde ook niet al te best was, iets wat de cameravoering goed uitdrukt als je verder komt in de film. Hoe nuchterder de situatie, hoe rustiger de camera. Daardoor kon ik op een gegeven moment wel meer genieten dan van het warrige begin.

De twee schokkende scenes zijn ook echt schokkend, zelden een mishandeling op zo´n groffe manier in beeld zien gebracht worden. En dan ook nog is vaker dan 1 keer. Vraag me af of zoiets ooit kan wennen, al hoef ik niet weg te draaien bij zoiets.

Als de terror voorbij is wordt door de omgekeerde volgorde allemaal wat rustiger en soms ook wat saaier door allerlei dialogen die niet altijd even boeiend zijn(metro scene was langdradig).
Wel was de camerastijl bijzonder te noemen, leuk dat ze door die camera een draai te geven over gaan naar de volgende scene. Zo lijkt de film maar 1 scene te bevatten. Denk dat het ook veel van de acteurs heeft gevraagd.

Overigens zit ik wel met die witte epilepsie scene aan het einde, waar sloeg dat nou precies op? Net zoals die 2 opoetjes aan het begin van de film. Soms is het net eventjes te vaag allemaal en net wat te druk, waardoor het voor mij geen absolute topper is, maar toch ook wel weer een behoorlijke indruk heeft achter gelaten.

3,5*

'' Er bestaan geen misdaden, alleen maar daden. ''

''God, wat is dit?'' was het eerste wat ik dacht bij het zien van de lichtelijk misselijk makende fimstijl. Het doel hiervan was echter zeer effectief: desoriëntatie en onheilspellendheid opwekken. Je zou er bijna claustrofobisch van worden.

Al vrij snel zat ik vol afschuw te kijken naar de brandblusser scène. Ik ben een bikkel, niet de ogen dichtknijpen, niet weglopen... Maar kijken. Ookal ging de scène werkelijk door merg en been, ik had ergens nog het vermoeden dat het niet erger kon worden dat dit. Mis. De zeer realistische verkrachtingsscène is een scène die me altijd zal bijblijven. Monica Belluci heeft bewezen een wereldactrice te zijn. Als je dit aandurft ben je echt heel sterk. Ik kan me geen andere actrice bedenken die dit zo zou kunnen neerzetten, chapeau. Telkens krijg je te zien wat voor een vreselijke dingen mensen kunnen doen. De boodschap is duidelijk: realisme is echte horror. Als je denkt dat je véél enge horrorfilms hebt gezien en jezelf daarom wel stoer vindt.. oh boy, als je dit hebt gezien piep je wel anders.

Alle personages weten op hun eigen manier gevoelens over te brengen. Er is dan ook niks ongeloofwaardigs of oppervlakkigs aan te ontdekken. Stuk voor stuk zijn ze interessant. Hoewel je misselijkheid voelt opkomen, blijf je kijken. Je wordt meegezogen, er is geen ontsnappen meer aan.

Dit is tevens het ''negatieve punt'' aan deze film. Door deze twee afschuwelijke scènes staat 'Irréversible' bij veel mensen in een slecht daglicht en worden kijkers van deze film voor gek verklaard. (Wat ik enkele pagina's terug nog las). Dat verdient een film als deze niet. Alleen al het cinematografisch gedeelte van de film en de omgekeerde vertelstructuur is de moeite waard.

Ergens ben ik blij dat ik deze film veilig in mijn eigen bed heb gezien. Zachtjes huilend keek ik naar de meest verschrikkelijke scène die ik ooit gezien heb. Telkens hoorde ik in mijn hoofd: ''Waarom is er niemand om haar te redden?'' Net toen ik een klein beetje gekalmeerd was, begon hij haar te mishandelen. Ditmaal zat ik wel met open mond te kijken, en begroef ik mijn handen voor mijn gezicht. Mocht ik deze film in de bioscoop gezien hebben, zou ik waarschijnlijk tot trillen toe vastgeklemd in mijn stoel hebben gezeten van angst en walging.

Ik denk dat niemand meer rustig in een (donkere) tunnel kan lopen, zonder aan deze film te denken.

Nu dan eindelijk deze film gekeken, en wat voor een!

Het concept van het achterwaarts vertellen van een verhaal is natuurlijk niet nieuw, maar de uitwerking is geniaal. Zelden zo'n aangrijpende film gezien die je volledig meesleurt in het verhaal. De spanning wordt in het begin, mede door het prachtige camerawerk en muziek, tot een hoogtepunt gedreven, en zelfs na schokkende scenes blijft de film boeiend omdat je wilt weten hoe het nu begonnen is.

De 2 voornaamste scenes zijn erg goed en realistisch (in zoverre je daar een mening over kunt hebben) in beeld gebracht. De duistere en ondergrondse sfeer in Club Rectum voelt aan alsof je in een andere wereld zit waar er geen grenzen zijn. De 2e scene geeft een gevoel van machteloosheid en pure woede, en zorgt er voor dat je alleen maar geschokt kunt toekijken.

Naast deze bekende scenes straalt iedere 'hoofdstuk' een eigen sfeer uit, zoals de zoektocht naar 'De Lintworm', het feest en de rit in de metro.

Dit is een zeker een film die je niet snel vergeet, of je deze goed vindt of niet.

Voor mij geldt het eerst. Zeer goed!

4*

Een intressante film, die iets anders doet dan andere films, en dat kan ik zeer waarderen. Het gegeven dat alles achterste voren afspeelt is even wennen maar wel heel goed gedaan. Je begint in de spanning en in de climax en daar is even oplettendheid gevraagt, maar ik vond het een zeer leuk gegeven.

Het punt van de film is duidelijk shockeren en anders willen zijn dan de rest, en daar is de film zeer zeker in geslaagd.

Ik vond het geen topfilm omdat het einde me weer een beetje teleurstelde met dat knippernde licht ik vond dat dat niet echt in de film paste. en de confrontaties in de trein en in hun huis zijn dan weer tegen de saaie kant aan, wat aan de ene kant wel heel logisch is want het begin is nooit super maar toch miste de film iets al kan ik niet precies zeggen wat.

Alex: I dream about a red narrow tunnel that breaks in half

De mensen die deze film hebben gezien weten direckt hoe hard en schokkend deze zin is !

Nou heb ik ook eens Irréversible gezien. ! De film heeft lang door mijn hoofd gespookt, en me met een dilemma opgescheept. Dat dilemma is het cijfer voor deze film. Dat is een 3,76 geworden (3,50)

De film is keihard en schuwd zeker geen geweld ! je hebt zeker al wat kijk ervaring hebben om deze film af te kunnen kijken de film is intens,schokkend,politiek incoreckt en behoorlijk sfeervol.Toch met al die ingredienten vind ik ik dit echt een erg goeie film.De film begint overgins waar ik het nut nog niet van kan inzien Die 2 oude mensen. Wie waren dat ? Wat hebben die met het verhaal te maken ? Dat komt waarschijnlijk doordat ik de film in 2 stukken heb bekeken omdat het met vooral de bovenste zin te maken heeft. !
Kwa sfeer en intensheid is gewoon verbluffend om te zien hoe de regie de emoties van de kijkers kan meesleuren door het verhaal van Alex,Marcus en Pierre daardoor eigenlijk al top 250 materiaal !
Ik wil toch effe het linkje Momento en Irréversible leggen want Irréversible verdient in mijn ogen eerder in de top 250 te staan dan met alle rispeckt Momento ! Het einde waar sommige users kritiek op hebben dan doel ik op het flikkerend beeld Dat is echt meesterlijk verzonnen dat geeft je een soort roes ( dat had ik dan ) past ook geheel in de sfeer van de film.Gedurft pakt prima uit.

PS Als je dat doorspoelt zie je o.a de grote beer in de sterren

Deze film verdient o.a dankzij het lef en durf van Gaspar Noé om in de top 250 te staan. ! Bij mij komt de film slechts op een 3,5 te staan ( met potentie om op een 4 te komen ) doordat het ( te ) ruwe kantjes heeft. Wat mij de film in 2 delen heeft moeten kijken dat had niet gehoeven en is wat onnodig.

'Arrêtez!', Hou op... het is een verzoek dat tamelijk vaak gedaan wordt in deze film, die desondanks met ijzeren consequentie onontkoombaar voortrolt, onvermijdelijk, niet te stoppen. Het waren ook de woorden die in mijn hoofd bonkten tijdens de eindeloos lijkende scène die het zwarte hart vormt van 'Irréversible', de 'tunnel die in tweeën breekt'. Het is de futiele reflex van een machteloze, van angst en verbijstering verstijfde toeschouwer, gevangen door een onbewogen camera in een tunnel waaruit geen ontsnappen mogelijk is, gedwongen om toe te kijken, om het zinloze kwaad in de ogen te zien: de weloverwogen, fysieke en mentale vernietiging van een leven, een mens, onherstelbaar, onomkeerbaar. En het is de smeekbede die tien minuten lang gesmoord wordt in een in pijn en wanhoop uiteindelijk kapotgebrulde keel.

Er zijn geen vluchtdeuren in deze tunnel: geen held die het slachtoffer redt, of als dat niet kan, in ieder geval wraak neemt; geen gerechtigheid; geen ''thrill' zoals in de steeds bizarder en explicieter wordende horror-films, waarin de zucht naar sensatie, de emotie van de menselijke angst en fascinatie voor geweld tot aan de laatste uitgewrongen druppel bloed geëxploiteerd wordt; geen genot van de 'esthetiek van het geweld', geen fraaie stilering, en geen groteskheid die de spanning doet ontladen in een lach. En al helemaal geen diepere zin, of betekenis.

Of is er dan toch nog een deurtje, een muizengaatje, met het opschrift 'nihilisme'? Er is iemand aan het begin (het einde) die zegt: 'Er zijn geen misdaden. Alleen daden'. Maar wat ben je nog (behalve dat het een doorzichtige poging lijkt om zichzelf 'vrij' te verklaren van schuld en verantwoordelijkheid) als je die mening bent toegedaan? Wat voor leven heb je, heb je nog iets te verliezen? Ik zou niet gaan morrelen aan dat deurtje. Dat is een soort zelfbescherming waarbij je je moet afvragen wat dat 'zelf' dan nog is.

Nee, 'Irréversible' toont in deze scène voor mij de uiteindelijke essentie van het geweld, dat zich vaak (meestal) in andere, reactieve vormen aandient (zoals bijvoorbeeld in het - schitterend vormgegeven - vervolg), waarvan de 'oorzaken' te traceren zijn; maar dat ons hier naakt in al zijn glorie toegrijnst: de grenzeloze vernietigingsdrang met een haat die nooit om redenen verlegen zit, maar in feite geen reden nodig heeft.

Shockeren om te shockeren dan, wat dat dan ook moge betekenen? Dat zou het misschien zijn, als de film alléén uit deze scène bestond. Maar geweld, hoewel het lijkt alsof het de werkelijkheid, zomaar, in tweeën breekt, heeft altijd een context. Er is iets dat vernietigd wordt - dat wat er was, vóór het geweld, is er niet meer - en het lokt reacties uit. En die 'proloog' en 'epiloog' omvatten deze scène. Met z'n drieën vormen ze de geschiedenis van doodgewone levens en de impact van geweld daarop.

Hoe Noé deze geschiedenis vertelt, pakt werkelijk formidabel uit, omdat hij nu zoveel meer de nadruk kan leggen op de onontkoombaarheid ervan, en vooral ook op de waarde en de kwetsbaarheid van dat wat vernietigd wordt, dan wanneer hij dat op de 'normale' manier had gedaan. De triviale beelden van gewone mensen, hun gekibbel, hun onnozele gebabbel over intieme zaken in de metro, hun gefoezel bij het 's morgens wakker worden: ze krijgen nu een glans en idealiteit, juist omdat de personages bepaald niet geïdealiseerd worden, die ze anders nooit zouden hebben.

'De tijd maakt alles kapot', wordt ons aan het einde (begin) medegedeeld. Maar dat is een omkering van 'de tijd heelt alle wonden', en deze film is ook een omkering van de tijd. Natuurlijk is het zo dat deze levens kapotgemaakt worden, maar die omkering brengt - bij mij in ieder geval - een ontroering teweeg, een besef van de waarde van het gewone leven, die tot gevolg heeft dat ik tot mijn eigen verbijstering moet vaststellen dat deze gitzwarte film óók een troostrijke, door en door humanistische inslag heeft. Ook - en misschien wel juist - in aanmerking genomen dat Noé tussen de 'proloog' en 'epiloog' een spiegeling in seksueel gedrag lijkt te tonen, die natuurlijk niet suggereert dat het hetzelfde is, maar wel uit dezelfde bron komt.

In plaats van deze avond te kijken naar 'Gone Baby Gone', heb ik toch maar besloten deze op te nemen om een review te schrijven over Irréversible. Een review die ik al veel te lang uitstel. Maar nu ik de film weer vers in het geheugen heb, wordt het maar eens tijd. Mijn waardering voor deze film blijft dan ook maar groeien...

Irréversible maakt gebruik van uiterst experimenteel camerawerk. Een bijna constant bewegende camera die zich langzaam voortbeweegt langs de gebeurtenissen. Op deze manier zijn de cuts tussen scenes erg natuurlijk, en ik vind het uiteindelijk een geslaagd visueel trucje. De camerabewegingen lijken mee te gaan met de emotie en sfeer van de scenes, waarbij de camera op een gegeven moment zelfs een soort hartkloppingen nabootst. Erg knap en uniek camerawerk.

Het geluid, en dan vooral die akelige lage herhalende toon, creëert telkens weer de geschikte sfeer. Die extreem lage toon (28Hz) zorgt schijnbaar ervoor dat men zich onwel en misselijk gaat voelen - uiteindelijk een erg geslaagde sfeermaker. Deze film heeft dan ook een uitgebreid palet aan sferen. Hels, opgefokt, vertederend, jolig....

Ik vindt het knap hoe met deze sferen is gespeeld, en wat voor psychologisch effect het omdraaien van de film heeft. Op het ene moment zitten we in de tunnel naar een van de bruutste, meest realistische, harde, nare scènes te kijken in de historie van film, waarna we terecht komen op een gezellig feest waar twee personages zitten te grappen. Dit voelt dan opeens zo irrelevant, omdat je nog steeds de beelden van de verkrachting in je hoofd hebt. Maar langzaam wordt je dan toch meegezogen met de sfeer van het feestje, en de verdere gebeurtenissen. Tot het flikkerende licht aan het einde van de film je maar al te goed herinnert aan het begin van de film, oftewel het einde.

Ik genoot van de rood/oranje kleuren in het duister, maar ook de belichting bij het feest was erg goed gedaan. Leuk waren die visuals bij de trap. En gelukkig kon ik op het einde weer opgelucht ademhalen bij de scène in het gras. Prachtige kleuren.

Wanneer ik probeer te denken aan kritiek op deze film weet ik eigenlijk maar weinig te verzinnen. Waar ik eerst vond dat Noé simpelweg te ver ging met zijn film, zie ik daar nu eerder een positief punt in. Mijn eigen waardering voor film verandert constant. En nu verlang ik eigenlijk steeds meer naar zulke experimentele cinema.

De film kent mooie ronde personages:

De motivaties van de personages, beginnende met de wraaklust van Marcus, opgepompt door cocaine, denkend dat hij de wereld aankan en zijn geliefde kan wreken. Pierre die eigenlijk nog steeds van Alex houdt, en ook van Marcus, en werkelijk over zijn grenzen wordt meegesleept door Marcus, om uiteindelijk tot zijn daad te komen in Club Rectum. Alex die twijfels heeft over Marcus als vader. De driehoeksverhouding tussen de personages. De baby die op een bepaalde manier de climax is van het verhaal, omdat eigenlijk alle gebeurtenissen beginnen bij de zwangerschap van Anna. Want als zij niet zwanger was geweest, had ze geen ruzie gehad met Marcus over zijn onvolwassenheid, en was er helemaal niets gebeurt.

Het is bijna niet te geloven dat Noé maar zo'n drie pagina's script had geschreven. Maar daardoor zijn de gebeurtenissen vanaf het feest denk ik ook zo veel realistischer.

Tijdens de scene in Club Rectum was er op een gegeven moment een masturberende gast die mij heel erg deed denken aan Gaspar Noé. En na de trivia op IMDB te doorzoeken, bleek het hem nog echt te zijn ook!

"Fearing that he will be labeled homophobic, director Gaspar Noé went back to the Rectum set after the main production was completed and shot a short cameo as the masturbating man. "

Het wordt maar eens tijd om tot een conclusie te komen. Audiovisueel is Irréversible een meesterwerk. De film weet een wijd scala aan krachtige sferen op te roepen. Cassel is misschien wel mijn favoriete acteur, maar iedereen speelt erg realistisch. De film weet op een unieke manier een verhaal te vertellen, en te visualiseren. Deze film weet eigenlijk alles te doen wat ik zoek in een film, en er is eigenlijk niets dat mij nog tegenhoudt de maximale score toe te kennen.

5*

Nou na al die reacties hier heb deze film maar eens bekeken.
Ik vreesde van te voren al dat het een film zou worden die ik of helemaal niks of helemaal geweldig zou vinden, een tussenweg zou er niet zijn.
Laat ik zeggen dat ik het eerste half uur letterlijk misselijk werd van de ronddraaiende camera en het zwaar irritante geluid in club Rectum.
Ik zei echt hardop "wat is dit voor onzinnig gedoe?" Ik heb doorgezet en gelukkig wordt alles daarna vrij duidelijk en reëel voorgespiegeld. Ik kwam echt even tot rust, alsof ik ergens een tijd in een kleine donkere ruimte opgesloten had gezeten en er eindelijk uit werd gehaald.

Prachtig al die filosofische recensies hier. Ik vind beeldspraak in een film prima, maar het meeste is al wel verteld. Ik houd het puur bij wat ik nou eigenlijk net ervaren heb wat al lastig genoeg is.

Ik vond de verschillende tijds-beelden van eigenlijk een avond en een nacht erg goed gedaan. De 1e seconden moest je je weer even aanpassen waar we nu weer beland waren, maar dat was gelukkig niet verwarrend en je wist al snel hoe de vork in de steel zat.

Wat ik vooral mooi vond is dat ik ook even dacht dat Bellucci een hoer was toen ze op straat werd aangesproken door een echte hoer om de tunnel te nemen. Niet dat het dan wel goed is dat ze verkracht wordt, maar ergens heb je iets minder medelijden, omdat het gewoon een gevaarlijke wereld kan zijn.

Ja die verkrachtings-scene, wrong time wrong place. Hoeveel pech kun je hebben? En er dan ook nog achter komen dat ze zwanger is op dat moment doet natuurlijk nog meer met je. Uitzichtloos, geen licht aan het eind van de tunnel. Een schim op de achtergrond(die misschien de ambulance/politie heeft gebeld?), maar dus niet durfde te helpen.

Het laatste half uur vond ik in tegenstelling tot het 1e half uur schitterend. Je kon duidelijk zien(althans neem aan dat Bellucci en Cassell toen ook al wat in het echt hadden?) dat er een geweldige chemie tussen ze is en absoluut geen schaamte. Alsof er even een avondje gefilmd mocht worden in hun huis. Echt heel erg mooi en goed gedaan.
Ik denk ook niet dat ik een andere vrouw deze rol had willen zien spelen. Ik blijf het de mooiste vrouw op aarde vinden en haar dan in een film uit '02 zien is uiteraard mooi meegenomen.

Ook het gesprek in de metro tussen de 3 over dat de 1 wel een orgasme bij haar weet te bewerkstelligen en de ex niet. Ja, dat was bijna kunst hoe leuk/echt en bijna komisch dat werd gespeeld.
Was ook wel fijn dat er af en toe zo'n luchtig stuk in zat, want je bent toch wel even geconfronteerd met een 10 minuten durende verkrachting.


Het einde begrijp ik niet helemaal, maar er zullen vast genoeg mensen zijn die dit kunnen uitleggen.
Ze ligt in het park en ze is nog zwanger. Althans het lijkt alsof ze weet dat ze daar zwanger is, maar aangezien de tijd steeds verder terug gaat van de dag wrijft ze misschien puur even omdat ze al die kinderen ziet spelen om dr heen. Dus is dit nou 's middags voordat ze verkracht wordt of is dit opeens een tijdbeeld van maanden na haar coma? Ik hoor de antwoorden graag nog eens.

Ik vind het lastig om een cijfer te bedenken. Eerste helft viel verschrikkelijk tegen. Dat is echt niet prettig kijken of horen.
Maar het loont om door te zetten. Ik geef 2,5 sterren voor nu.

Nooit eigenlijk de behoefte gehad om Irréversible te kijken, maar omdat de film toch wel een beetje omstreden is, heb ik mij er gisteravond toch maar aan gewaagd. Gewoon uit nieuwsgierigheid.

Goed, even in het kort dan:

Moest in het begin een beetje inkomen omdat het een iets wat hypnotiserende belevenis is vanwege de sound, de draaiende camera en het rauwe realistische voorkomen. De film belicht voor mij toch vooral donkere kant van ons bestaan. Het was een intense ervaring en ik zal in ieder geval proberen om geen 8 jaar te wachten met Enter the Void.

4,0*