Irréversible (2002)

Nog maar eens herbekeken en Irréversible blijft een verwoéstende ervaring. Keer op keer kom ik er compleet uitgeteld uit. Visueel waarschijnlijk ook de strafste film die ik al heb gezien. Het instinctieve camerawerk van Noé is verbluffend, maar Debie evenaart hem met zijn briljante belichting. Ook de ontregelende score past perfect.

Verder werd alles hier al uitvoerig besproken. De structuur is voor mij wel degelijk meer dan een gimmick waardoor het authentieke, romantische slot toch een enorm nare smaak achterlaat. Er wordt ook prima geacteerd, vooral Cassel staat in de fik.

Die scène in Le Rectum moet zowat het meest koortsachtig stukje cinema zijn dat er bestaat, denk ik. Echt een intens meesterwerk. Toch een minpuntje? Nee.

5*

Schandalig, ik had deze film nog steeds geen beoordeling gegeven terwijl deze al jaren in mijn bezit is en ik 'm al meerdere malen gekeken heb.

Het blijft een schokkende ervaring, elke keer weer. Het is een rit in een achtbaan waar je niet uit kan, een ritje in een auto op de verkeerde baan op de snelweg. Het is schokkend, enerverend, prachtig en om kotsmisselijk van te worden tegelijk.

Een meesterwerk inderdaad, met recht.

Wat een fenominale film. Zeer origineel en prachtig geacteerd. Er zitten echt ongelooflijk lange shots tussen die gewoon vlekkeloos gaan ( de metro, verkrachting, op bed. Het lijkt wel of de regisseur zei: 'doe maar gewoon hoe je normaal ook doet'.
Die camera neemt je overal mee naartoe en je hebt er geen controle over. Waarom zou je alles zo filmen zoals het altijd wordt gedaan? Dit bewijst dat dat helemaal niet hoeft.
Ik snap niet waarom je symphatie nodig zou hebben voor de personages. Hoe je het hier ziet gebeuren kan eigenlijk niet realistischer. Klabam, de waarheid wordt onder de neus van de kijker geschoven.
Er lijkt in het totaal niet veel te gebeuren maar m'n aandacht werd continu vastgehouden door deze grauwe manier van filmen en de hele goede cast.
Wat betreft de volgorde en het niet-chronologische: dit is gewoon anders dan anders. Ze doen hun eigen ding, top.
Heerlijk einde met dat draaien en dat geknipper.

Ik drop 'm direct in m'n top10.

Tijd maakt alles kapot.

Irréversible, is toch wel een van de bekendste films (zoniet bekendste) film die Frankrijk ooit geproduceerd heeft. En een ieder die de prent bekeken heeft en hem nu goed of slecht vindt moet toegeven; indrukwekkend is de film zeker. De film zet in het eerste gedeelte de grauwe realiteit van onze samenleving vandaag de dag perfect neer. Dingen die hier dagelijks op willekeurige plekken in de wereld gebeuren maar die niemand wil zien. Reken maar dat deze film je ze laat zien.

En dit gebeurd dan ook zonder blikken of blozen. De beruchte scene van de verkrachting mag met recht o.a. de benamingen onzedelijk, misselijkmakend, zorgwekkend en ontoepasselijk toebedeeld krijgen. Deze scene is ziek en laat je walgen, maar werkt wél mee aan de impact die de film in zijn geheel op de kijker heeft. Overal op de wereld gebeuren dit soort gruwelijkheden, je hoeft het nieuws er maar op na te slaan en je leest/ziet dit soort berichten terug. Irréversible plaatst je hier middenin en toont je de werkelijkheid zoals die is. En die werkelijkheid komt aan als een mokerslag die nog lang na zal dreunen. De krant openslaan zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn.

De film kan voor sommigen op bepaalde punten langdradig en nietszeggend zijn wat ik hier terug las in sommige reacties; echter moet dit je liggen. De film neemt de tijd om jou zowel de pijn als het geluk van de personages te aanschouwen en dit is erg sterk en mooi in beeld gebracht. In mijn optiek is dit juist de kracht van de film. De maximale beoordeling en een plek in mijn top 10. Schokkend, beeldschoon, zorgwekkend en angstaanjagend tegelijk. Een film met lef zonder beperkingen die alles laat zien.


5,0*

Le temps détruit tout

De eerste keer toen ik deze film zag vond ik hem echt maar niks en dat kwam waarschijnlijk omdat ik mij toen alleen maar focusden op de gruwelijke scénes. Een grote fout die ik toen had gemaakt. Maar men 2de kijkbeurt beviel al stukken beter en vond het allemaal erg goed gedaan en behaalde toen 4*. Nu gisterenavond een 3de keer gekeken en deze keer vond ik het zelfs een meesterwerk:

Noe heeft hier wel echt erg hard werk aan gehad. Ten eerste: de acteurs, er zijn denk ik niet veel die zo van die rollen willen spelen. Ten tweede het camerawerk, briljant gewoon. En ten derde het script, daar moet toch serieuz wat lef voor nodig zijn voor zo'n hardcore verhaal te schrijven.

Even wat over dat eerste punt: Bellucci, prachtig gespeeld, ze leefde haar echt mooi in met haar personage en heeft veel lef getoond voor de camera, denk niet dat er nog veel actrces rondlopen die haar rol willen spelen.
Dan Cassel, erg sterke acteur, ik verschrok mij even een ongeluk hoe een opvliegend personage Marcus was, echt wreed!

Het verhaal: zeer aangrijpend moet ik zeggen. Hoe meer je te weten komt hoe hartverscheurender het is. Ik ben nog steeds echt graakt, stel je maar eens voor dat jij Marcus bent, van een mooi en gelukkig leven opeens een hel en dan op 1 avond! Vreselijk gewoon

Ik ben erg onder de indruk. En nu ben ik nog nieuwsgieriger naar 'Enter the void'. En binnekort zal ik ook maar eens een 2de kijkbeurt wagen met Seul Contre Tous.

Van 4* - 5*

Irréversible is een overdreven nihilistische visie op de malaise binnen de grootsteden. Noë sleurt de kijker mee in een grauwe wereld vol hoeren, drugs, louche homobars en vigilantes, allemaal op een extreem sombere manier in beeld gebracht. Er wordt constant geroepen en getierd en het geweld is zodanig excessief, waardoor het vooral als geforceerd compromisloos overkomt. Wat confronterend realistisch moet voorstellen, lijkt daarom allemaal juist zeer kunstmatig.

De film begint cinematografisch afschuwelijk. De eerste 15 minuten zijn gefilmd met een piepklein cameraatje dat hectisch naar alle kanten zweeft en voortdurend rond zijn eigen as draait. Noë poogt op die manier de kijker een gevoel van desoriëntatie mee te geven, maar de totale overdaad van gezwalp en gezwaai had enkel als gevolg dat ik de functionaliteit ervan niet meer kon inzien en het gewoon erg 'art-farty' leek allemaal.

Ironisch genoeg stralen de 'rustiger' gefilmde scènes veel meer dynamiek uit. De film kent enkele fenomenale tracking shots, met als neusje van de zalm hoe Monica Belluci in de tunnel afdaalt. Prachtig rood kleurgebruik en zo dreigend in scène gezet dat het lijkt alsof ze onderweg is naar de hel. Ook de loeiharde industrial soundtrack van Thomas Banglater past als gegoten bij het hallucinante karakter van de film en qua sound design klinkt de film vaak indrukwekkend. (vooral tijdens de scène op het feestje)

De beruchte verkrachtingsscène vond ik dan weer perfect in de teken staan van de doorzichtige nood om het allemaal zo hardvochtig mogelijk uit te beelden. Typerend genoeg is uitgerekend die scène gefilmd in een onafgebroken one shot van 9 minuten. Een trucje dat ook al voorkwam in menig exploitation-film, zoals I Spit on your Grave.

Vincent Cassel is wederom getypecast als uitbundig alpha mannetje, maar dat is gelukkig wel een rol die hem ligt. Bellucci en Dupontel daarentegen leveren beiden een staaltje theatrale mimiek en geforceerd acteerwerk af. Er is totaal geen interactie tussen hen en de dialogen die ze voeren zijn meestal ook saai en geknutseld, met als dieptepunt het bedroevende gesprek over klaarkomen.

Hierdoor vond ik de omgekeerde volgorde van de film geen geslaagd gegeven, aangezien de derde akte gewoon dient om aan de hand van de personages de pseudo-filosofische premisse uit te diepen met onnodig gezever over determinisme. Op zich is het wel een interessant idee om met de gemoedstoestand van de kijker te spelen door de choquerende climax voor de rustige introductie te laten komen, maar daar blijft het dan ook bij. Het werkte gewoon niet voor mij. Al helemaal triestig vond ik dat random stoboscoopeffectje op het einde. Vreesde Noë dat de film an sich voor niet genoeg impact zou zorgen, dat hij de kijker nog maar gauw even fysiek onwel moet maken?

"Waar is de Lintworm"

"Waar is de Rectum"

"Ken jij Guillermo Nunez".



De eerste 15 minuten heb je zoiets van "maar gaat dit in godsnaam over" maar daarna wordt de film boeiend en soms ook grof (ook qua taalgebruik), zeg maar gerust soms heel grof (o.a. de verkrachtingsscène met Monica Bellucci die wel erg ver ging). Dat de film achterstevoren wordt afgespeeld maakt het wel soms moeilijk om te volgen en houdt ook in dat je de film geconcentreerd moet volgen. Maar al met al is dat best goed te doen (zeker ook omdat de film gewoon boeiend is). De dader kreeg overigens zijn dik verdiende loon en niet bepaald zachtzinnig Ik vond verder overigens Vincent Cassel (ondanks zijn klokkenspel) zeer sterk spelen. En Monica Bellucci zag er natuurlijk weer heerlijk uit (vooral op het einde, wat eigenlijk het begin was ).

Ik vind dit echt een volstrekt overschatte film - en ook een heel krampachtige poging om een hoog scorende film te maken. Maar een paar schokkende scenes maken nog niet een goede film - het is wat mij betreft niets meer dan shockeren om het shockeren.

Ten eerste vind ik de omgekeerde vertelling overbodig, en ook afdoen aan de kracht van de boodschap - of is die ondergeschikt aan het shockeren? Ten tweede is de cinematografie - als dat het al heten mag - vooral vreselijk irritant. Het gepruts met de draaiende camera's dat volgens velen hier de desorientatie moet benadrukken was misschien iets geweest voor een enkele scene, maar het duurt echt te lang, wordt tevaak herhaald, en is daardoor alleen maar irritant - maar dan komt het ergste nog, het stroboscoopgepruts in de laatste minuut. Dat vind ik echt te stom voor woorden, en is wat mij betreft de doodsteek voor een al zwakke beeldprent. Derde, de belerende boodschap aan het einde le temps detruit tout komt echt uit het niets - echt, waar slaat het op. Als het nou nog geweest was "de mens maakt alles kapot", maar de tijd kan je in dit verhaal geen verwijt maken - ook niet als je daar het idee van precognitie bijhaalt. Ook daarvoor geldt wat mij betreft dat het niet genoeg is om hier of daar een elitair citaat vandaan te halen - het moet ook nog ergens op slaan, en ik mis toch echt waarop in dit geval. Vierde, de muziek of misschien beter 'de geluidseffecten' in het begin zijn voorbij ergerlijk - daar zal vast wel iemand van vinden dat dat bedoeld is om het gevoel van desorientatie te versterken, maar net als het gehannes met de camera komt het bij mij echt niet aan. Vijfde, de "special effects" in de geweldscene's - je hoeft niet zo heel goed te kijken om te zien dat het hartstikke nep is. In een gewone film zou dat het moment voor een lachsalvo zijn - in deze film is het alleen maar volstrekt onnodig, amateuristisch gepruts. En als laatste dan nog, en wat mij betreft ook ten volle het bewijs dat het echt shockeren om het shockeren is wat deze film brengt, dat ze nog zwanger blijkt te zijn ook. Ik zat me halverwege de film af te vragen: Hoe kunnen ze het er nog dikker opleggen, hoe gaan ze het drama tot het laatste drupje uitwringen? En jawel hoor.

Klaar, af door de zijdeur.

Slik.

Eindelijk dan toch, een herziening. Precies 9 jaar geleden. Toen der tijd in een afgedankt filmhuisje of the like bekeken, maar het enige wat ik nog van die herinnering over heb is het gegeven dat ik ik in de pauze naar het toilet ben gegaan en er pas een uur later weer uit kwam. De oorzaak in het midden gelaten, had ik deze film zonder pardon een 0.5* gegeven.

Echter nu 9 jaar later kijk ik daar iets anders tegen aan. Vanaf de dwalende camera begin scene tot de hyperactieveflits eindscene 1 spektakelstuk van camerabewegingen. Vooral die scene met de ziekenwagen, absolutely marvellous!

Ik was natuurlijk al bekend met het een en ander, bijvoorbeeld de vertelstructuur, waar ik in eerste instantie eigenlijk mijn twijfels bijhad, aangezien ik dacht dat ik liever de tunnelscene op het einde wilde zien, voor een 'Antichrist effect', maar naarmate de huiskamerscene vorderde, realiseerde ik mij hou briljant het eigenlijk is. Deze vertelstructuur verdubbeld het uiteindelijke nare gevoel van de tunnelscene.

Uiteindelijk vind ik deze net iets beter dan Enter the Void, dit komt vooral doordat ik in eerste instantie beter kon meeleven met Alex en Marcus, maar ook omdat ik het camerwawerk iets vrijer vind.

Ik wil eigenlijk afsluiten met de naamvermeldingen van Belluci en Cassel, want mede door hun zeer overtuigende spel heb ik 95 minuten lang GEnoten.

Mr Noé heeft een voorliefde om clubs die een centrale rol spelen in zijn film klinkende namen te geven. The Void vind ik een mooi begrip, Rectum daarentegen is enigszins humoristisch, maar ook plat en wat puberaal. Dit vergelijk kun je tot op zekere hoogte doortrekken voor de complete films.

De confronterende en choquerende verkrachtingsscène schiet mijns inziens haar doel voorbij. Dit is choqueren om het choqueren, haast puberaal kijken tot hoe ver je kunt gaan.

Het bevreemdende camerawerk en geluid, de vertelwijze, allemaal interessant, maar ik heb met moeite de film uitgekeken. Mr Cassel speelt op overtuigende wijze een onsympathieke proleet en ook het overige acteerwerk is prima. Het probleem zit hem in de weerzinwekkendheid en het onrealistische -niet helemaal het juiste woord- van de gebeurtenissen.

Zo vindt de verkrachting plaats op een plek waar een dame met gezond verstand nooit alleen doorheen zou gaan, ook al wordt zo geadviseerd door een verslaafde prostituee. Met andere woorden, cinematografisch is een tunnel een mooie plek om een brute verkrachting te doen plaatsvinden, maar het is niet erg realistisch dat een schitterende vrouw in dergelijke kledij eventjes alleen door zo'n tunnel gaat.Helemaal niet als ze ziet dat iemand anders bedreigd wordt. Nu moet u niet denken dat ik zoiets heb van 'ze maakt het er zelf naar, hoewel deze spagaat in het denken toch de kop opsteekt. In Serieus, die Marcus zal zichzelf nooit vergeven dat hij haar alleen naar huis heeft laten gaan. In die zin is het knap dat Mr Noé de kijker haast dwingt om over dergelijke morele kwesties na te denken. Beethoven is fraai zo aan het einde.
Drie½ bruin sterretje, ik vind de film persoonlijk wat te wild van stijl en hier en daar inhoud

Wow.

Geweldige film. De vertelstructuur doet echt ongelooflijk veel voor het verhaal. Ik had verwacht dat ik het misschien ingewikkeld zou gaan vinden (hou niet zo van niet-chronologisch) maar elk blokje maakt meer duidelijk, en bij elk blokje wordt het ook weer een stukje rustiger en normaler. Elk blokje is een klein filmpje op zich, met een eigen sfeer. Echt heel goed gedaan. De film is op deze manier echt duizend keer beter dan dat het andersom verteld zou worden.

Voordat ik deze film keek heb ik Seul Contre Tous bekeken, die ik qua geweld en schokkendheid nogal vond tegenvallen, dus ik was benieuwd wat dit zou worden. Maar het eerste half uur is echt geweldig, ik heb nog nooit zoiets gezien. Die beelden uit de Rectum in combinatie met de geluiden en de muziek maken het echt een uniek stukje film.

Wel jammer dat ik nauwelijks Frans versta, dat is altijd wel een nadeel aan een film die niet Engels- of Nederlandstalig is, je mist toch een hoop van de oorspronkelijke bedoeling.

De eerste drie kwartier vond ik audiovisueel geweldig, wat betreft het gesproken deel vond ik het minder. Verstond er geen woord van, allemaal door elkaar, onduidelijk, vraag me zelfs af of de Fransen het zelf wel kunnen volgen. Maakt het allemaal nog chaotischer, wat eigenlijk overkill is gezien de filmwijze.

Tja, en dan de beroemde verkrachtingsscene. Er is al veel over gezegd. Ik vond het uiteraard schokkend, maar niet zo vreselijk schokkend als iedereen altijd zegt, omdat je toch weet dat het niet echt is. Wat dat betreft vond ik de klappen die ze erna kreeg erger om te zien. Wat ik interessanter vind is hoe de mannelijke acteur zo'n scene beleefd, dat is waar ik aan zat te denken. Subliem geacteerd door beiden, maar bij hem vind ik dat toch wel een beetje discutabel, dat hij zo'n rol zo realistisch neerzet.

Doordat het bij het eind begint mis je op het laatst een beetje een climax of een clue, zoals je gewend bent bij normale films, maar dat mag de pret eigenlijk niet drukken door al het visuele en letterlijke geweld dat je in het begin al over je heen krijgt. Snapte alleen niet de bedoeling achter die laatste scene met het grasveld en daarna dat strobocopische licht?

Maar al met al echt een geweldige film, puur door de beelden en de vertelstructuur al een 3,5, met het acteerwerk en de rest erbij opgeteld een 4,5, die na herziening misschien wel een 5 kan worden.

Wat ik overigens een geweldig gevonden en schrijnend subtiel momentje vond (mits het expres een verwijzing was), is als Alex verteld over de droom die ze heeft gehad, en dat Marcus dan vervolgens nietsvermoedend en speels zijn hand voor haar mond doet. Erg pijnlijke verwijzing naar wat later nog komen gaat.

Deze film beeldt gebeurtenissen uit die mij, elk scene op een ander manier, een gevoel gaven een ongewillige toeschouwer te zijn. Het leven van de afgebeelde randfiguren en de hoofdpersonen staan (gelukkig) ver af van mijn realiteit. Na een tijdje met gemengde gevoelens te hebben gezeten en de film nog een keer herbekeken, heb ik de punten toch verhoogd naar 3.5 ster, omdat dit een van de weinige films is die mij zo kotsmisselijk heeft kunnen achterlaten en dus kennelijk indruk heeft gemaakt.

Goeie film, maar er had meer ingezeten.

Vooral door dat irritante camerawerk in het begin. Die eerste 25 min zijn erg interessant gezien het verhaal, maar puur de manier waarop het in beeld gebracht is, irriteerde mij. De camera draaide zo veel mogelijk, dan eens schuif, dan eens ondersteboven. Ik dacht al een aspirientje te halen.
Godzijdank stopt dat koppijnopwekkende camerawerk na een halfuurtje. Dan gebeurt ook die verkrachting. Allemaal goed en wel, maar langer dan 3min moet dat niet duren. Zeker niet als er zinnen als: "Je kont wordt wijder! Bloed je?" tussen zitten. Walgelijk en shockeren om te shockeren.
Dan wordt de film rustiger en komen we eindelijk wat te weten over de personages. Soms zat er een onbenullig stukje in zoals het veel te lang doordrammen over het orgasme-gedoe.
Het einde is erg bevredigend (door de dubbelzinnigheid: Is dit nu nog vóór de verkrachting, of is dit weken/ maanden later en wrijft ze over haar buik omdat ze haar kind verloren heeft, -> tijd maakt alles kapot...)

Vincent Cassel acteert erg stevig, vooral als hij de driftkikker mag uithangen, maar Monica Bellucci is top. Eerst en vooral knap dat ze zo'n rol aandurft, en dan natuurlijk ook knap dat ze goed acteert. Toch wel één van de beste vrouwelijke acteerprestaties die ik gezien heb.

Irritant camerawerk in't begin, dan wordt het beter. Naar het einde wordt het tragischer, omdat je je dan ook kan plaatsen in de personages. Op die manier is het verhaal wel goed in mekaar gestoken. Toch had ik met de vertelstijl nogal het gevoel naar een 2e Memento te kijken.

Helaas niet meer dan een 3,5 wegens die irritante camera het eerste half uur.

Oh... mijn God... Wat een walgelijke film is dit... Na een deel van de[spoiler\ verkracht- en molesteerscene heb ik 'm onmiddellijk uitgezet. Ga hier niet eens over uitweiden. Vooral niet kijken! Bah, bah en nog eens bah.

Wow, erg onder de indruk.

Naar aanleiding van zijn hoge rang in de laddercompetitie en het lezen van een aantal recensies begon ik toch wel heel erg benieuwd te worden naar de film. Bij voorhand wist ik niet echt goed wat ik moest verwachten, een heftige film? Dat was in ieder geval zeker. Toch dacht ik dat de heftigheid meer te zoeken was in een Martyrs achtige vorm. Deze laatste heeft nou niet echt een geweldige indruk op me achter gelaten. Wat dit uiteindelijk bleek te zijn is op een fenomenale manier in beeld gebracht.

De tagline ''tijd maakt alles kapot'' is de basis van de film. Het wordt op een erg goede manier verfilmd. De boodschap wordt zo direct, treffend en schokkend als het maar kan overgebracht.

In het begin was ik meteen een beetje verward, je ziet vaak dat ze beginnen met een bepaalde gebeurtenis en daarna de rest van de film er naar toe werken. Hier werd evenals bij Memento bij het eind beginnen en bij het begin geëindigd. Bij memento was ik niet zo heel erg overtuigd van de toegevoegde waarde, bij deze film past het echter perfect bij het verhaal.

Het aantal heftige scènes in de film valt reuze mee, het is het gevoel dat de regisseur in de betreffende scènes weet te leggen. Alsof je zelf op dat moment er bij bent, je wil ingrijpen maar het kan niet, dat gevoel van frustratie wordt hier perfect verfilmd. Mijn laatste uitspraak zou ik misschien terug moeten nemen. Tijdens de verkrachtingsscène zie je ook een man op de achtergrond verschijnen die nadat hij even bleef staan weer gewoon door liep. Ik denk dat veel mensen in zulk soort situaties niet de dingen doen die ze denken te doen en dat uiteindelijk toch je individuele overlevingsinstinct het van je normen over neemt. Deze kleine gebeurtenis weet de scène net dat ene zetje mee te geven, laat het net boven de andere verkrachtingsscènes uitstijgen. Wederom een zeer succesvolle keus van Noé. Dan hadden we natuurlijk ook nog de scène met de brandblusser. De impact is hierbij vele male groter dan die van bij de saw films, en dat is knap.

De muziek was erg nadrukkelijk aanwezig. Ik stoorde me er totaal niet aan, het paste juist perfect bij de beklemmende sfeer die de film de hele tijd met zich mee droeg. Het gaf een beduidende meerwaarde aan het eerste deel in de film en sloot erg goed aan bij de roes waar de hoofdpersoon zich in bevind.

Dit is ook het geval met het camerawerk. De scèneovergangen zagen er bijzonder professioneel uit. De regisseur heeft echt moeite gedaan om je in het verhaal te houden, zo weinig mogelijk abrupte overgangen en cuts. Deze laatste was misschien wel aanwezig alleen het kwam erg soepel over. Dit is toch wel iets waar ik me erg aan kan irriteren in een film als Paranormal Activity waarbij ik er toch zeker 30 gezien heb door de hele film heen.

Acteerwerk is ook erg goed. Elke speler doet het goed alleen Cassel steekt er toch wel met kop en schouders bovenuit, werkelijk fenomenaal in beeld gebracht.

En toen kwam het einde, Een einde dat ik totaal niet zag aankomen, ik dacht dat er nog een heftige eindscène zou komen die de rest van de film zou ruïneren. Noé weet zich echter perfect in te houden. Het rustige einde maakt een ontzettend grote indruk, de boodschap ''tijd maakt alles kapot'' wordt hier pas echt duidelijk. Het totaalplaatje dat gevormd wordt kan gewoon niet beter. De scène in het park net nadat je je realiseerde dat het gewoon iedereen kan overkomen heeft een diepe indruk achtergelaten. Al die kinderen die daar vrolijk rond rennen alleen die zo met de kwade dingen van het leven geconfronteerd kunnen worden.

Dit was hem dan, ik heb nog verschrikkelijk veel te zien, te beginnen met de top250 maar misschien geef ik Noé toch even voorrang. Wat wordt de boodschap goed overgebracht, treffend, direct, heftig. Dit zal een film zijn die ik niet snel vergeet. De boodschap die deze over brengt al zeker niet want ook al is hij erg depressief, eerlijk gezegd zit er wel wat in.

5*

Irreversible is een film, waarbij het begin met terugwerkende kracht beter wordt.

Het begint in een donkere kamer met twee onfortuinlijke heren, die troost vinden bij elkaar. Waarbij er eentje direct met twee wijsheden aan komt zetten, die sterk in verbinding staan met de film: tijd maakt alles kapot en er bestaan geen misdaden, alleen daden.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik moest wennen aan de voortdurend tollende camera in de beginfase. Vooral achteraf gezien wordt hiermee de gejaagdheid van Marcus op functionele wijze geschetst, aangemoedigd door een bangelijke en perfect ondersteunende soundtrack (Rectum!). Het stuk met de brandblusser deed mijn maag net zo hard draaien als de camera. Wat een warrige beestenboel in die kelder van ranzigheid. Knap staaltje cinema.

Irreversible is een optelsom aan langdurige scènes, die kwalitatief een consequent niveau halen. De verkrachtingsscène is moeilijk aan te zien (hoe iemand voor tien minuten plezier een heel leven verkracht), ondanks de bloedmooie Bellucci. De explicitatie hierin zorgt voor het beoogde effect. Ook is het smullen geblazen op het feestje, met een weergaloze Cassel (again). Vervolgens het vrij genante stuk in de tram, waar Alex en Pierre ongegeneerd over seks reppen – de mensen om hen heen zogenaamd vergetende. Dan het verliefde stelletje in hun woning en de toebehorende capriolen. Intens en onvervalst.

De grootste kracht van de film zit hem in de verhaalstructuur, waarbij de hoofdrolspelers, helaas in averechtse volgorde, van de hel naar de hemel vliegen. Tijd maakt alles kapot.

Tja, en dan eindigen met Symphony N° 7 in a Major OP.92 van Ludwig van Beethoven. Daar lig je dan, terwijl de aarde vertrouwd met je mee draait, op het zachte gras, met spelende kinderen om je heen. En de lucht is blauw. Kan het nog mooier? De tijd staat stil.

4*

Verdo(e)md misschien is deze film één van de beste films die ik gezien heb...

Vandaag de film voor de tweede keer gezien want ik bleek na het lezen van de eerste commentaren, niet alles begrepen te hebben.. dus was ik benieuwd wat ik gemist had en dat bleek veel te zijn.. heel veel! Tijdens het bekijken van de dvd zat ik te bedenken hoe je deze film in de bioscoop ervaart: ik denk dat mijn verwarring nog groter zou zijn. Verder zat ik te bedenken: stel nou dat ik de enige man was in een filmzaal vol met vrouwen... want deze film moet een absolute nachtmerrie voor vrouwen zijn. Plaatsvervangende schaamte zou ik hebben...want deze film laat impliciet ook zien...zeker op het eind...hoe sex kan afdwalen van haar oorspronkelijke biologische functie en hoe lust in puur egoïsme kan ontaarden...want eigenlijk is dit, overwachts , een heel moralistische film.

"Tijd maakt alles kapot" is een ordinaire plattitude, die dan ook aan het begin (of eigenlijk het eind) door een incestpleger gezegd wordt en hij weet dat bepaalde (emotionele) daden onomkeerbaar zijn en je leven voorgoed tekenen...

Maar plattitudes bevatten waarheden waar we niet om heen kunnen. Intellectueel ingestelde mensen haten vaak doodgewone waarheden die meestal op een concrete werkelijkheid zijn gebasseerd. Maar alles wat we herhalen verwordt tot een cliché...niet de tijd maar de herhalende mens maakt veel kapot. 'Tijd' lijkt... een menselijk al te menselijke abstractie. Het herhaalt kijken naar deze film heeft dan ook een alleszeggend effect... zwijgzaamheid.

"Irréversible" laat de kern van hoe concreet het bestaan is. Wat in de werkelijkheid niet kan, het omkeren van gebeurtenissen, kan film wel verbeelden. En de (morele) consequenties daarvan laat deze film op ongekende wijze zien: zowel inhoudelijk (die fantastische dialogen! o.a.) als cinematografisch. Maar dan moet je wel de afschuw voorbij zijn en nuchter blijven kijken. Wat overblijft is zowel voor gevoel als verstand verbijsterend.

Beethoven op het eind....wat een geweldige keuze! Vergeet niet dat naast al het gruwelijke ook intens tedere momenten (Bellucci!) voorbij komen. Het wonderlijke is dan ook dat door de verbeelde omkering het realisme juist veel heftiger wordt...dat is de moraal van dit vreselijk geniaal verhaal.

(er zweeft, gezien de context van deze film, een zeer ongepast cliché door mijn hoofd die de spijker op de geile kop slaat: "praatjes vullen geen gaatjes"....)

Wat een topper. Het is inderdaad geen vrolijke film, maar wel een erg vermakelijke. Het eerste halfuur was wel even wennen met het beeld dat telkens rondjes draait. De film nodigt je in deze 30 min zeker uit om verder te kijken, en je wilt weten waarom Marcus zo boos is. Als je eenmal de oorzaak weet van de agressie, blijft de film nog steeds erg interessant, en krijg je de aardige en zachte kant te zien van Marcus. Het enige wat ik niet echt interessant vond was de metro-scene. Die was een beetje vermoeiend en duurde iets te lang, maar kwam wel erg authentiek over.

De film heeft een hele aparte sfeer. Mede door het aparte camera en kleuren gebruik heeft de film een interessante donkere sfeer.

De acteer prestaties waren ontzettend goed. Cassel was ongelooflijk goed. Vooral op de party was hij heel geloofwaardig als iemand die helemaal onder de drugs zit. Ook Belluci was erg goed. Ik heb veel respect voor haar door de bekende verkrachtings-scene. Lijkt mij niet makkelijk om zo'n zware scène uit te voeren. Maar ook in de rest van de film was zij erg goed.

Zeker een aanrader.
4.0*

Als iemand zo'n klappen krijgt van een brandblusser, ligt die volgens mij
niet met enkel een plakker op zen hoofd in de ambulance????

voor de rest vond ik het wel een goede film die me wel bijbleef!!

Pfoe.. wat een indrukwekkende film. De eerste 10 minuten van de film hebben mij kotsmisselijk gemaakt. Zowel het zwevende en tollende camerawerk als de muziek en de vertoonde beelden in de Rectum hebben hiervoor gezorgd. Ik had dan ook de neiging de film uit te drukken, maar ben achteraf toch blij dat ik dat niet gedaan heb. De manier van verhaalvertelling is erg interessant gezien het achterstevoren verloopt. Ik was steeds erg benieuwd wat de aanleiding was van de vorige scène. Ook de lange shots vond ik zeer indrukwekkend, dit moet een hel zijn geweest om op te nemen, maar het resultaat mag er zeker wezen. Het acteerwerk was bovendien solide, degene die er echt uitspringt is wat mij betreft wel Monica Bellucci. De verkrachtingscène moet haast één van de moeilijkste scènes ooit zijn om voor een vrouw te vertolken. Bellucci doet dit echter zeer knap, niets dan lof heb ik voor haar.

Helaas zijn er ook een aantal minpunten aan te wijzen. Zo stelt het verhaal natuurlijk niet zo heel veel voor. Als alles chronologisch was afgespeeld is het nou niet echt bijzonder te noemen. Verder vond ik de hoeveelheid geweld op sommige momenten nogal overdreven. Ik krijg het gevoel dat Noé een beetje probeerde te laten zien hoeveel ziekelijk geweld hij wel niet in een film durft te stoppen. Ook sommige dialogen sloegen nogal de plank mis (klaarkomen

3,5 *

Blijft ijzersterk.

Eén brok emotie deze film. Elke scene past perfect binnen het concept en het concept staat als een huis.

Visueel perfect uitgevoerd. Het manische begin, de warrige tussenscenes en de verstilde verkrachtingsscene. Ook de muziek van Bangalter is subliem en versterkt de beelden perfect. Elke scene is eigenlijk een hoogtepunt zonder zwakke momenten.

Cassel en Bellucci zijn ook al perfect, doen het erg natural wat het realisme alleen maar vergroot. Eigenlijk is dit Noé's meesterwerk, het is bijna jammer dat hij zichzelf nog overtroffen heeft met Enter The Void. Geen "leuke'" film maar wel eentje die je moet gezien hebben.

5.0* en een uitgebreide review

Fenomenale film.

Eigenlijk ben ik nog nooit zo meegesleurd in een film als in 'Irréversible'. Door het verhaal achterstevoren te vertellen slaagt Noé er prima in om met de gelukkige, onschuldige scenes aan het einde de kijker met een wrang gevoel achter te laten. Eén van de belangrijkste motieven van de film leek mij dan ook dat alle geluk uiteindelijk op één of andere verdwijnt/kapot gaat(ik neem aan dat het eindscherm met "Le temps détruit tout" hier ook op slaat.

Ik ben wel nieuwsgierig hoe het zou zijn als ik de film nog eens voor het eerst zou kunnen zien maar dan met de scènes in chronologische volgorde. Ik kan eigenlijk niet inschatten of dat de film nog sterker zou maken of het effect zou verzwakken. Nu heeft de gekozen vertelstructuur een aantal voordelen. Door eerst de wraak te tonen en dan pas de oorzaak, wordt de nadruk op het absurde van het concept wraak gelegd. Daarbij komt ook nog eens dat we zien dat e 'verkeerde' man het moest ontgelden Als de scènes chronologisch getoond zou worden zou ik waarschijnlijk veel meer hebben meegeleefd hebben met de 2 mannen en Marcus volledig gevolgd zijn in zijn zoektocht naar wraak. Daarnaast zorgt de vertelstructuur ook voor een paar ijzersterke momenten, bijvoorbeeld het stuk waarin Alex naar de tunnel loopt. Doordat we het resultaat al gezien hebben, is in dat hele stuk verschrikkelijk onheilspellend("Take the underpas, it's safer.". Dit effect wordt nog versterkt doordat de camera constant achter haar blijft en we haar gezicht eigenlijk pas zien als de verkrachter haar ziet.

Daarnaast ben ik erg onder de indruk van de manier waarop Noé de extreme scènes in beeld brengt. Deze film slaagt er bijzonder goed in om het geweld niet stoer te doen overkomen. Dit gebeurt door de camera net tot rust te brengen tijdens de heftigste scènes, met name de tunnelscène en de brandblusserscène(als de bourne trilogie zich aan het ene uiteinde van het spectrum bevindt in de manier van geweld in beeld brengen dan bevindt irréversible zich aan het andere uiteinde). Je wordt als het ware gedwongen om de brute realiteit onder ogen te zien.

Stilistisch is de film werkelijk prachtig. Mijn favoriete stuk is zonder twijfel de scène in Club Rectum. De combinatie van de onrustige camerabewegingen en het vervelende geluid geven de benauwende, beangstigende sfeer van die plaats echt erg goed weer. Merk ook op dat de mannen steeds dieper moeten afdalen in het gebouw om La Tenia te vinden. Daar zal vast wel symboliek achter zitten. Zeker als je ziet wat de twee brave mannen al allemaal hadden uitgestoken tot daar om wraak nemen.

5*

Tja Irréversible, wat kan ik erover zeggen?

Ik verwachtte heel veel van deze film, daar hij word betitelt als een van de schokkendste films ooit. En nu hij ingezonken is, kan ik alleen maar zeggen dat ik hem persoonlijk wel vond meevallen qua schokkendheid. Natuurlijk zijn de 2 scenes die je te zien krijgt ook echt enorm schokkend, de brandblusser scene en de verkrachting in de tunnel. Ik zat met name bij de verkrachting met een raar gevoel te kijken, erg schokkend en pakkend inderdaad.

Alleen daarna, tja, ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen. Het lijkt wel of de film wegglipt richting het einde. Het begint heftig en met veel bombarie en het lijkt steeds softer te worden. Mijn aandacht zakte een klein beetje weg tov het begin. Natuurlijk begrijp ik dat de maker dit bewust heeft gedaan en personages ook uitgelicht dienen te worden, alleen persoonlijk had ik liever de vaart erin gehouden.
Maar he, ik ben geen regisseur he;) En smaken verschillen.

De sfeer is wel erg goed neergezet, beklemmend, angstig en de personages spelen hun rollen erg goed. Met name de hoofdrolspeler greep mij erg aan. Het zette me aan het denken, wat zou ik in zo'n situatie doen?Wat ik ook zeer sterk vond waren de camerabeelden, apart "geschoten" soms, wat voor mijn gevoel ten goede kwam van de sfeer.

Al met al vond ik dit een film die voor mij persoonlijk zeker z'n sterke punten heeft, maar toch niet helemaal mijn verwachtingen heeft waargemaakt. Maar goed, dit heeft ook te maken met persoonlijke smaak en voorkeur.
Ik kan wel begrijpen dat mensen deze titel een 5 geven, echter voor mij blijft de teller steken op een 3,5. Voorlopig.

Irréversible is niets anders dan een irritant shockerende Franse versie van Memento. Dr zitten twee echt smerige scenes in, waarvan ik al half op de hoogte was. Tsja, dat was niet bepaald fraai om te zien, het had ook niet zo expliciet gehoeven van mij. Ook het misselijkmakende camerawerk zelf werkte nogal op mijn zenuwen, maar dat was blijkbaar het doel van regisseur Gaspar Noé. Je zou denken dat ik deze film inmiddels helemaal zat was. Mar na de beruchte verkrachtingsscene vond ik de film minder irritant worden en (ik had het niet verwacht) zelfs gewoon oke om te zien. De laatste shots waren ook wel geinig en leip.

Rauw, ruwe en choquerende cinema die je bij de keel grijpt en nooit meer loslaat. De vormgeving, het experimentele camerawerk, depressieve kleurgebruik en hoofdpijnverwekkende muziek sleurt je mee in een misselmakende überrealistische en compromisloze prent die je koude rillingen op je rug bezorgen. Om vervolgens in te zakken zonder aan kwaliteit in te boeten en de kijker doet uitblazen van wat een wel heel erg zware, doch uitstekende trip was.

Zelden heb ik zo verbouwereerd naar het openingshalfuur van een film zitten staren. Shocking. Maar eveneens een dijk van een scène, in een dijk van een film.

Het is ijzersterk hoe de film de dualiteit van de seksualiteit laat zien, iets waar eigenlijk constant vanuit verschillende perspectieven mee wordt gespeeld. Ze drijft mensen tot gelukzalige momenten van romantiek en intimiteit; een paar uur later slaat ze in een verbitterde en immorele vorm complete levens aan gort. Respectievelijk in de film een prachtige en lieflijke bedscène, en een macaber realistische verkrachtingsscène.

De cameravoering en gebruik van licht en muziek worden geniaal in het werk gesteld om de authenticiteit van de gruwelijke beelden te ondersteunen. Ook de omgekeerde vertelstructuur is een voltreffer. De visuele climax van de film mag dan al wel opgebruikt zijn in het begin, maar naarmate de achtergond en persoonlijkheden zich ontspinnen wordt je je als kijker heel goed bewust van de onmacht van de mens t.o.v. het toeval, ofwel de tijd — de tijd die alles verwoest.

Verdwaasd en met een wrang gevoel bleef ik achter na de aftiteling. En met veel zin om met een brandblusser wél de juiste kop aan gort te slaan.

Wat een kutfilm is dit zeg. Ten eerste stoorde ik me aan die vreselijke muziek die tijdens de opening werd gedraaid. Ten tweede vond ik de scene in de tunnel te lang duren wat me ook mateloos irriteerde. Tijdens die scene daarom ook afgezet. Om over het slechte filmwerk niet te beginnen. Lijkt wel alsof je in een achtbaan zit met dat geslinger. Gister nog Primal Fear gekeken, dát is pas een goede film. (Mede dankzij de acteerwerk van Norton dan)

Sterke maag? Bij stuiterende camerawerk in het begin kan uw maag gaan......

Ook is het begin heftig met eerst een extreem gewelddadige scene met vlak daarop ongeveer een 10 minuten durende verkrachtingsscène. In Cannes zorgde de film voor de nodige ophef, na de opening van de film met deze scenes verliet men massaal de zaal. Jammer, want de film zelf is prima. Het verhaal wordt net als in 'Memento' omgekeerd verteld wat desoriënterend kan werken. Verder is de film een JUWEEL!!!

Ben benieuwd hoe ik hem dit maal zal vinden. Het wordt de 2e maal dat ik deze film ga zien en de 1e keer was prima, wat ik mij herinner, behalve de scene met de verkrachting, dat kon korter, veel korter!

Het lijkt erop alsof je de reacties op de verkrachtingsscène (dit woord heb ik tussen spoilertags gezet, maar wie zou er nog aan deze film kunnen beginnen zonder van de aanwezigheid van die scène op de hoogte te zijn?) zou kunnen onderverdelen in enerzijds "Noé laat geweld zien zoals het ècht is, en dat rechtvaardigt de intensiteit en de lengte van de scène" en anderzijds "okee, we wéten wel hoe erg het is, en als we het nog niet wisten hebben we het na vijf minuten wel door, dus waarom het dan tot ondraaglijke lengte oprekken?" Ik twijfel geen seconde aan de integriteit van Noé (en Bellucci en Prestia), maar aan de andere kant zou ik ook niet precies kunnen zeggen wat die toegevoegde waarde is, behalve dan mensen zodanig schokken dat ze de bioscoop uitlopen (of de scène versneld doorspoelen, zoals ik) en dan schiet je misschien toch je doel voorbij. Misschien is Noé wat dat betreft de mening van Madonna toegedaan, die ooit zei: "Het maakt me niet uit of mensen mijn show goed of slecht vinden, als ze er maar niet onverschillig bij blijven." Ik ben er nog niet helemaal over uit.
        Overigens vond ik de scène met de brandblusser een stuk minder schokkend, gedeeltelijk omdat ik door gewenning toch een stuk minder gevoelig ben geworden voor filmgeweld, gedeeltelijk omdat het een tamelijk anoniem personage betrof in plaats van een bekend en/of sympathiek personage met wie je je identificeert, maar vooral ook omdat het op een gegeven moment wel duidelijk werd dat dat niet een ècht gezicht was dat daar in elkaar werd gemept, en op het moment dat ik me van special-effects bewust werd was ik ook meteen "uit" de scène. Ik geef toe, misschien niet goed te praten, maar zo werkt afstomping nu eenmaal. Als veel schokkender ervoer ik in feite de scène waarin in een flits Marcus' arm wordt gebroken.