Vijf angstaanjagende films buiten het griezelgenre die enger zijn dan menig horrortitel

Horrorfilms hebben allemaal één ding met elkaar gemeen: ze worden gemaakt om mensen de stuipen op het lijf te jagen. Er zijn echter ook films die deze eigenschap niet als primair doel hebben, maar waarbij dit een onvermijdelijk bijgevolg is. Hieronder vijf films buiten het horrorgenre, die wel als behoorlijk griezelig beschouwd kunnen worden. 

We Need to Talk about Kevin komt moeiteloos in mijn top vijf van beste films uit 2011. Is het niet alleen omdat de uiterst precaire onderwerpkeuze (massamoorden op middelbare scholen) tactisch wordt besproken door het vanuit het gezichtspunt van ''de moeder'' te nemen, dan is het wel omdat Tilda Swinton één van haar meest gelaagde rollen tot nog toe neerzet. De film heeft een uitmuntende balans gevonden tussen ''luchtigheid'' (het klinkt wrang maar er valt best nog wel te lachen) en de inktzwarte tragedie die zich op het scherm voltrekt. Maar het meest geniale is dat de film nooit pasklare en bevredigende antwoorden geeft om de zinloosheid van de moorden te vergoelijken; het blijft voor zowel zijn moeder als de kijker gissen naar waarom Kevin zo ver heeft kunnen gaan. - Donkerwoud

Uitstekende film over een gevangene die te werk wordt gesteld in een vernietigingskamp. Zeker geen doorsnee holocaust-drama. Op een indringende manier in beeld gebracht waarbij de camera constant op de huid van het hoofdpersonage blijft. Dit terwijl er zich op de achtergrond een genocide voltrekt (hiervan zie je vooral het hele praktische gebeuren). - scorsese

Uitstekende film, 'based on a true story', voorzien van een mooie en gelukkig niet opdringeringe boodschap. Franco is perfect gecast als de egocentrische flierefluiter die geconfronteerd wordt met zichzelf op het letterlijke en figuurlijke dieptepunt van zijn leven. Boyle's regie is wederom energiek en aanstekelijk; het camerawerk van zijn vaste cameraman Anthony Dodd Mantle inventief en zeer fraai. De levendige montage en de goed samengestelde soundtrack zorgen er tenslotte voor dat het beperkte gegeven in ieder geval niet resulteert in een beperkte film. Doet hier en daar denken aan het eveneens indrukwekkende Touching The Void. - james_cameron

Geweldige film waarin een koppel samen met een vriend een avond uitgaan in Parijs. Deze gewelddadige film heeft na 20 jaar nog niets aan impact verloren. Het camerawerk en de muziek maken dit een intense trip. De verkrachtings-scene zul je niet snel vergeten vanwege de duur, het onafgebroken shot en het sterke acteerwerk van Monica Bellucci in een ongetwijfeld fysiek zware rol. Ook de omgekeerde vertelstructuur is niet slechts een gimmick, maar heeft meerdere functies hier. - scorsese

Blijft heerlijk claustrofobisch filmpje, met minimale benodigdheden, nl houten kist, hoopje zand, wat servival stuff en ofcourse ne top acteur. Blijft echt vette film en kan Ryan Reynolds in deze rol ten zeerste waarderen. Oké het is het en der wat onrealistisch, maar ik verveelde me geen seconde met anderhalf uur nr iemand in een kist te kijken. De veelvuldige telefoontjes hebben elk hun sterkte, leute en soms tikkeltje irritatie. De hoop langzaam verliezen en de dood in de ogen kijken, moet zeer pijnlijke beleving zijn als je het mij vraagt, de aanloop nr en het eigenlijk sterven zelf op deze wijze. En dat wordt toch sterk tot bij de kijker gebracht. Blijft gewoon sterke film vr mij. - umbra