Meningen

Korte update van het reilen en zeilen op de unieke biologische boerderij van John en Molly Chester. Feitelijk meer herhaling dan daadwerkelijk nieuw materiaal, maar toch is ook dit vervolg innemend en charmant. De onweerstaanbare dieren en de sympathieke familie zorgen in ieder geval voor een aangenaam half uurtje.

Prima documentaire, volop fascinerend archiefmateriaal en passend droog ingesproken door Johnny Depp. Verfrissend om nu eens geen parade van pratende hoofden te zien. Het materiaal bewandelt grotendeels inmiddels platgetreden paden- de meeste zaken kwamen mij als niet-Doorsfan toch vrij bekend voor- maar het geheel is onderhoudend genoeg en het geschetste tijdsbeeld blijft interessant.

Meer dan ooit ademt dit de zo typerende Wes Anderson-sfeer uit, maar inhoudelijk is het helaas sporadisch flink doorbijten. Vooral bij het laatste deel, met Jeffrey Wright, had ik moeite de aandacht erbij te houden. Te drukke toestanden rondom een vergezocht, amper boeiend verhaaltje. Jammer, want het begin van de film is geweldig en visueel is het echt genieten. Wat een leuke vormgeving en wat een oog voor detail. De cast is even imposant als altijd, met veel bekende gezichten maar ook veel akteurs die hier hun debuut in de Anderson-verse maken. Al met al niet één van de betere films binnen zijn oeuvre, maar toch leuk genoeg voor een dikke voldoende.

Amateuristische bedoening, deze wazige verzameling korte filmpjes, losjes verbonden door een kansloze raamvertelling met Udo Kier als creepy mime-speler. Klinkende namen als Richard Stanley en Tom Savini op de regisseursstoel doen mooie dingen vermoeden, maar dit is een grote teleurstelling. Vrijwel alle filmpjes zijn bijzonder slap in elkaar gezet en leiden feitelijk nergens toe. Bizar is het zeker, maar vooral slecht.

Hier en daar een beetje traag, maar overwegend een bijzonder fraai vormgegeven, meeslepende dromerige bovennatuurlijke thriller. Qua sfeer en camerawerk is dit echt helemaal top; akteerwerk en plot mogen er ook zeker zijn. De veelbelovende Scandinavische regisseur Joachim Trier heeft zichzelf overtroffen.

Sympathieke feelgood-film met een geweldige rol voor de hoogbejaarde June Squibb. De film is hier en daar een beetje aan de flauwe kant, maar het hart zit duidelijk op de goede plaats en het script is verrassend subtiel en emotioneel raak uitgewerkt. Prachtige bijrol ook van Richard Roundtree, die ik nog niet eerder zo goed heb zien spelen.

Blijft een uitstekende film; mooi verhaal met interessante thematiek, prima actrices en prachtig camerawerk. Emotionele momenten worden kunstig afgewisseld door komische- let vooral op de geweldige bijrol van de altijd nog ondergewaardeerde Christopher McDonald als de man van Thelma. Absoluut een van de beste films van regisseur Scott.

Het bijzondere levensverhaal van wetenschapper Stephen Hawking leent zich natuurlijk prima voor film; het staat of valt alleen wel met de juiste keuze voor de hoofdrolspeler. Gelukkig heeft men in Eddie Redmayne de juiste akteur gevonden. Ongelooflijk wat die man hier neerzet. Niet alleen zijn uiterlijk is treffend, maar ook qua fysiek, mimiek en taalgebruik is hij volledig overtuigend. Tegenspeelster Felicity Jones is al even indrukwekkend als zijn vastberaden vrouw. Uiteindelijk is dit meer een relatiestudie dan een film puur over het leven en de wetenschappelijke prestaties van Hawking, maar dat maakt The Theory Of Everything niet minder boeiend of aangrijpend.

Prima einde-van-de-wereld film, die met weinig middelen toch het gewenste resultaat weet te boeken. De goed uitgewerkte personages helpen enorm, net als het eersteklas camerawerk en de sporadisch zeer doeltreffend ingezette score. Eigenlijk wordt direct vanaf het begin precies de juiste toon getroffen, tot en met het allerlaatste indrukwekkende shot. Bij vlagen grimmig en best naar, maar tegelijkertijd mooi en aangrijpend.

Meeslepende documentaire over de 1e wereldoorlog, fraai opgebouwd uit uniek archiefmateriaal en mooi ingesproken door een uitgebreide stemmencast. Wat dit echt doet uitsteken boven het maaiveld is het lange gedeelte halverwege de documentaire, waarbij het zwartwit archiefmateriaal haarscherp is hersteld en ingekleurd. Bij deze scenes verandert ook je manier van kijken en ga je direct meer op in de gebeurtenissen. Heel knap gedaan. Ook zonder deze geweldige gimmick is de documentaire de moeite waard, maar het extreem gedetailleerde restauratieproces maakt dit tot iets unieks.

Bizarre, vrij deprimerende film over een genadeloze dansmarathon, georganiseerd in Hollywood ten tijde van de grote depressie van de jaren '30. De film kan gezien worden als voorloper van onze huidige obsessie met reality-tv en veel verhaalelementen zijn nog steeds behoorlijk actueel. De prima cast slaat zich dapper door de ellende heen, maar door het ontbreken van wat voor lichtpuntje dan ook is de film uiteindelijk zo somber en uitzichtloos dat je amper meer kunt spreken van entertainment. Maar fascinerend zijn de gebeurtenissen zeer zeker.

Alleraardigste prequel, een aangename verrassing van regisseur Van Heijningen Jr. Natuurlijk is de film grotendeels een herhaling van zetten, maar toch is het allemaal best spannend en goed in elkaar gezet. De grotendeels noorse cast is daarnaast uitstekend, en de mooie Winstead in een hoofdrol is altijd leuk. De special effects zijn hier en daar iets te eentonig, vooral in de finale, maar de creaties zijn wel lekker bloederig en bizar. Nee, hier hoeven we ons als nederlanders absoluut niet voor te schamen.

Sfeervolle film noir over een vermeende moord in het naoorlogse Wenen. De plot is niet bijster interessant en de nerveuze muziek werkt sporadisch op de zenuwen, maar de cast is prima en qua sfeer en camerawerk valt er veel te genieten. Prachtig hoe alles in beeld is gebracht, met geniale belichting, waardoor de hele film een fraai spel tussen licht en donker is geworden.

Na het succesvolle Crash probeert regisseur Paul Haggis het nogmaals met een mozaïekfilm, maar met beduidend minder resultaat. De drie plotlijnen zijn niet slecht maar om nu te zeggen dat de personages en gebeurtenissen boeiend zijn... nee. Gelukkig is de cast prima en wordt één en ander best fraai uitgewerkt, zodat de film het aankijken uiteindelijk wel waard is. Maar dit is bepaald geen hoogvlieger.

Bijzonder goed gemaakte, meeslepende verfilming van de waargebeurde reddingsactie van een thais voetbalteam dat tijdens een onverwachte regenbui vast kwam te zitten in de Tham Luang grot. Ik kende de eersteklas documentaire The Rescue al, maar ook al weet je vooraf hoe één en ander afloopt, de gebeurtenissen zijn zo spannend in beeld gebracht dat je onwillekeurig toch weer op het puntje van je stoel zit. Viggo Mortensen en Colin Farrell zijn goed gecast als de engelse duikers die bij de reddingsactie betrokken raken. En Ron Howard is gewoonweg de perfecte regisseur voor dit soort films.

Vermakelijke sequel/ spinoff van Knocked Up, ditmaal gericht op de huwelijksproblemen van Paul Rudd en Leslie Mann. Veel te lang natuurlijk weer, dit is tenslotte een film van Judd Apatow, en lang niet alle grappen/ situaties werken, maar overwegend wordt wel doel geraakt. Heel wat beter dan Apatow's vorige film, Funny People, in ieder geval.

Herzien. Dit is en blijft de beste mockumentary ooit, met heerlijke personages, hilarisch foute muziek en geweldige grappen, die na 35 jaar nog steeds werken. De vrij subtiele aanpak zorgt er verder voor dat één en ander nergens te flauw of te overdreven wordt. Kortom, klassieker!

Wat een rommeltje. Leuke vondsten (zoals de akteurs die hun eigen imago op de hak nemen) en extreem flauwe toestanden lossen elkaar in hoog tempo af. Regisseurs Evan Goldberg en Seth Rogen lijken weinig vertrouwen in eigen kunnen te hebben, wat hun tactiek verklaart van 'throw everything up on screen and see what sticks'. Soms werkt dit, vaak niet. De verzamelde akteurs zijn best leuk maar de film gaat langzaam maar zeker ten onder aan het chaotische en lang niet altijd grappige script.

Familieperikelen bieden altijd een goede voedingsbodem voor drama en humor; in dit luchtige maar onderhoudende tragikomische niemendalletje is het niet anders. Oké, van een regisseur als Shawn Levy hoeven we geen diepgang te verwachten, maar de prima cast tilt het geheel met gemak boven de grijze middelmaat uit. Die paar scherpe randjes die aanwezig zijn in het script zijn ook aangenaam. Jason Bateman is prima in de hoofdrol en verder vallen vooral Jane Fonda en Adam Driver in positieve zin op.

Flinke tegenvaller, deze romantische aktiekomedie met een toch zeer degelijke cast. Helaas staat regisseur McG aan het roer van deze onderneming en ogen de drie hoofdrolspelers allen niet echt op hun gemak. Chemie ontbreekt en het script haast zich van de ene geforceerde en vergezochte gebeurtenis naar de andere. Het hoge tempo voorkomt verveling, maar dit is echt pure Hollywood middelmaat.

Maffe, onsamenhangende film met een extreem bizarre rol van Sean Penn. Op een bepaalde manier is de boel soms best vermakelijk, maar het is nogal een rommeltje. Allerlei surrealistische, komische, pretentieuze en vooral vage verhaalelementen worden bij elkaar gegooid, in de hoop dat er iets interessants uitkomt. Helaas. De film is weliswaar vrij origineel en visueel aantrekkelijk (behalve die kop van Penn dan), maar inhoudelijk is het niet bepaald boeiend. Hoogdravende en malle toestanden voornamelijk.

Meer stijl dan inhoud, dat beaamt regisseur Norman Jewison op het audiocommentaar, maar de stijl is wel zeer fraai. De plot is oké en Steve McQueen en Faye Dunaway zijn een genot om naar te kijken, maar is vooral het inventieve camerawerk, ondersteund door een zeer prominent aanwezige score, dat deze luchtige misdaadfilm memorabel maakt. De film bevat een aantal nog steeds zeer coole camerashots en het plagerige romantische sfeertje is tevens goed getroffen. De remake uit 1999 met Pierce Brosnan is ook de moeite waard, maar die is wel meer traditioneel en vooral conventioneel.

Beetje suffe bedoening helaas, met als enige lichtpuntje de sympathieke en onderkoelde rol van Hemsworth. Het script is vlak, het spektakel beneden peil en de decors nogal potsierlijk. Regisseur Branagh weet het geheel weliswaar vaart mee te geven, maar van spanningsopbouw of het enerverend in beeld brengen van aktie heeft hij helaas geen kaas gegeten.

De formule blijkt niet voor een tweede keer te werken voor regisseur Taika Waititi, ondanks de geïnspireerde casting van Christian Bale en Russell Crowe. Vooral Crowe is hilarisch als nichterige god Zeus. De plot is helaas tenenkrommend sentimenteel en de grappen en grollen erg geforceerd. Hier en daar een oprecht leuk moment, maar het is allemaal te dik aangezet. De kitscherige vormgeving en tweederangs special effects helpen ook niet bepaald mee. En hoe vaak moeten we Guns 'N Roses nog aanhoren op een soundtrack?

Leuk derde deel, met een verfrissende dosis humor en vooral zelfspot. Hier en daar wordt alles wel erg melig en de film duurt veel te lang, maar regisseur Waititi houdt de vaart er gelukkig goed in. Opmerkelijk ook dat hij echt zijn stempel op de film heeft kunnen drukken. De typisch nieuw-zeelandse elementen zijn vaak erg grappig. Qua plot en visueel spektakel niet heel bijzonder, maar onderhoudend is de film zeer zeker.

Ik vond de eerste film nogal saai en kitscherig, maar dit is een hele verbetering. Het tempo is flink opgeschroefd, de aktie en special effects zijn vertienvoudigd, het script is beter (en leuker) en de regie van Alan Taylor veel dynamischer dan die van Kenneth Branagh. Kortom, op alle fronten een superieur vervolg.

Inktzwarte komedie, stijlvol vormgegeven en heel goed gespeeld. De plot stelt niet zoveel voor en de film is bij vlagen behoorlijk traag, maar de recht-voor-zn-raap dialogen en het onderkoelde akteerwerk maken dit toch wel tot iets speciaals. Allerlaatste rol voor de veel te vroeg overleden Anton Yelchin, hier erg goed in een belangrijke bijrol.

Scenarioschrijver (en voormalig akteur) Taylor Sheridan begint inmiddels een aardig oeuvre op te bouwen als regisseur. Met de middelmatige martelporno van Vile schoot hij wat aarzelend uit de startblokken, maar met Wind River en het eerste seizoen van Yellowstone bewees hij over heel wat kwaliteit te beschikken. Deze spannende, vaak spectaculaire aktiethriller haalt dat niveau net niet, maar het is een meer dan verdienstelijke film geworden, vakkundig in elkaar gezet en voorzien van een prima cast. En leuk om Angelina Jolie weer eens in een aktiefilm bezig te zien.

Regisseur Martin McDonagh heeft zich gelukkig herpakt na het overdreven en geforceerde Seven Psychopaths. Dit is namelijk een prima film, flink beïnvloed door het werk van de gebroeders Coen, mooi gespeeld door de hele cast en voorzien van een degelijk plot, vol inktzwarte humor. Woody Harrelson en Sam Rockwell stelen de show, waardoor je haast zou vergeten hoe goed Frances McDormand hier is. Gelukkig blijft alles netjes in balans en vliegt de boel nergens uit de bocht, ondanks flink wat gewelddadige en bloederige scenes. Alles werkt toe naar een abrupt maar tegelijkertijd zeer toepasselijk einde.

Fascinerende documentaire over drie jongens die in het New York van 1980 per ongeluk ontdekken dat ze een identieke drieling zijn, gescheiden bij de geboorte. Het vrolijke begin maakt al snel plaats voor iets meer sinisters, wanneer blijkt dat er heel wat meer aan de hand is. Dit ongelooflijke en niet zelden tragische verhaal ontvouwt zich als een thriller, boordevol bizarre ontwikkelingen en onverwachte wendingen. Stranger than fiction, noem je zoiets.