This Must Be the Place (2011)

Gister maar weer eens een film van Sorrentino uit de kast gehaald. Bijzondere prent. Het uitgangspunt van 'This Must Be the Place' is natuurlijk bijzonder - een voormalige rockster die op zoek gaat naar de Nazi die het in Auswitsch op z'n vader gemunt had. Was daarom ook zeer benieuwd naar de samenwerking van deze Italiaanse regisseur met Sean Penn en co. De film barst echt van de kleine momentjes die je een grote glimlach bezorgen. De sterkste scene is echter het moment dat Cheyenne voor het eerst weer de gitaar pakt en samen met dat jochie aan de slag gaat op het nummer van Talking Heads. Toch ook wel een klein beetje emotioneel. Het fijne tempo + de mooi geschoten locaties maken het af. Erg mooi.

Mooie film, Sorrentino continues to impress.

Aparte film die aan de trage kant is, maar waarbij verveling gelukkig nergens intrede deed. Qua stijl iets gemilderd ten opzichte van een Conseguenze, nochtans valt de hand van Sorrentino wel duidelijk te ontdekken. Toch een regisseur die pertinent een stempel op zijn films weet te drukken, ondanks dat ik er tot nog toe slechts drie van hem gezien heb. Maar juist dat zegt al het nodige.

Wat wederom opvalt is de zwier waarmee de camera bedient wordt. Niet verwonderlijk, aangezien cinematograaf van dienst Bigazzi dat soort hoogstandjes wel vaker uit z'n mouw schud, maar ook hier geeft het de film veel cachet mee. De soundtrack zal ook zeker niet zomaar aan je voorbijgaan. Legio aan verschillende nummers wisselen elkaar af, zeer uiteenlopend, doch telkens passend en tekenend voor de sfeer. Het klopte gewoon, voor mijn gevoel.

Waar mijn euforie omtrent de film dan een heel klein beetje ophoud, is bij de protagonist zelf. Het vingertje valt niet volledig naar Penn te wijzen denk ik, eerder gewoon aan het personage in se. Erg extravagant neergezet, soms neigt het zelfs naar het potsierlijke, waardoor er van sympathie of meeleven slechts sporadisch sprake was. Had persoonlijk een wat minder karikaturaal hoofdpersonage geprefereerd.

Maar desondanks is deze erg in de smaak gevallen. Als geheel pakkend, met schwung vormgegeven, en hier en daar scenes die er nog dat beetje bovenuit steken. Ruime 3,5*, op naar de volgende Sorrentino.

Door de cinematografie toch wel een aardige film omdat het verhaal niet echt indruk weet te maken.

Het stemgeluid van Penn is nogal bijzonder en verder zitten er ook nog wel wat grappige dingetjes in de film. Heb nu alle films van Sorrentino gezien en vind dit toch wel de minste.

Als intellectueel en geoefend arthouse kijker (lol) kom ik er niet door heen.Gister de helft gezien.....wat een overaangedikte rol van Penn als Cheyenne.Maar goed, ik zal niet kinderachtig zijn en de rest uitkijken dadelijk. Ach nee, ik trek het niet...Het hele verhaal interesseert mij geen donder... "Hey, doe mij een Dirty Harry....!!!".

Zo zeg wat een heftig mooie film.. Geweldige rol van Penn, prachtige muziek en haast elk shot is een pareltje

Een interessante mislukking. This must be the Place heeft een meanderende plot waarbij thema's als zelfmoord, schuld, de holocaust en een problematische vader-zoon relatie wat laconiek worden aangehaald, en die ik daardoor maar moeilijk serieus kon nemen. Een bevreemdende hoofdrol voor Penn die weliswaar een knappe acteerprestatie neerzet maar toch niet overtuigt als ouwe rocker. Ook een overbodige cameo voor David Byrne, al was zijn optreden dan wel weer aardig.

Dit is geen film waar ik ooit 5* aan ga geven maar het is wel mijn nieuwe lievelingsfilm. Kort achter elkaar gekeken en twee keer enorm door vermaakt en geraakt vanwege de talloze onafgemaakte plotijnen (iets waar ik normaal nooit goed tegen kan) het bizarre spel van Penn (wat me normaal zou irriteren) en de kunstmatige mix van holocaust heritage drama met hippe road movie (WTF).

De film is doorlopend ambivalent in zijn boodschap, zeer komisch en ontzettend scherp. Het ritme en de opbouw van de film getuigen van een zeldzaam soort vakmanschap en visueel weet de film op de juiste momenten te imponeren.

Ik was al lang overtuigd van Sorrentino's talent, maar nu ga ik ook zorgen dat ik de paar titels die ik nog niet gezien heb, ook ga zien.

Gisteren deze film uit het keuzemenu van "on Demand" gepikt. Legde vrijwel onmiddellijk de link met Robert Smith, zanger van the Cure, vanwege Penn's uiterlijk. Met name het hoog-getoupeerde zwarte haar en de felrood gekleurde lippen deden mij direct aan Smith denken. Het zou mij niets verbazen, als deze als inspiratiebron heeft gediend qua styling van het uiterlijk van Cheyenne. Het beetje wazige gedrag en de bijna Parkinson-achtige motoriek (in het begin al komt de kijker er achter dat Cheyenne reuma heeft, of reumatoïde arthrose) deden mij ook aan Ozzy Osbourne denken.

Maar goed. Het verhaal. De film.

Kan er niet omheen: schitterend vormgegeven. Kleurrijk-letterlijk, maar ook vele kleurrijke types passeren de revue. Het verhaal wordt langzaam, bijna omzichtig opgebouwd; de hoofd-karakters worden gepresenteerd. Het uitgangspunt van het verhaal, waardoor hoofdpersoon Cheyenne "on the road" terecht komt, is vergezocht op zijn minst, bizar op zijn hoogst, maar op de een of andere manier wérkt het wel. Toch bleven bij mij, na het kijken, enkele hinderlijke minpuntjes hangen. Ik "begrijp" de slotscène gewoon niet. Ik schrijf "begrijp" tussen aanhalingstekens, omdat er ook nog een kans is dat er niets te begrijpen valt. Verder vind ik de tegenstrijdige emoties in de film wel heel erg tot het uiterste gaan. Zelfmoord, de holocaust, psychiatrische ziekte gaan hand in hand met vlijmscherpe humor, maatschappijkritiek en romantiek-terwijl de film óók een roadmovie is, én een zoektocht van het hoofdpersonage naar zichzelf, én wat de holocaust nog generaties lang, tot vandaag de dag, aan slachtoffers heeft gemaakt, én het inzicht in een moeizame vader-zoon relatie, én schuldgevoel en zo verder. Ik heb daar moeite mee. Er worden teveel universele thema's in één-te korte- film gepropt. Ook vind ik sommige scenes niet realistisch. Ik vermoed dat als je in de USA in een motelletje naast de eindeloze snelwegen terecht komt en er uit ziet als genoemde Robert Smith, je veel meer agressieve reacties mag verwachten; in de film kijkt men hooguit even vreemd op van Cheyenne's uiterlijk, maar verder roept hij geen agressieve reacties of felle nieuwsgierigheid op. Ingehouden acteerwerk van Sean Penn, soms iets té ingehouden, als je het mij vraagt. Prachtige rol Frances McDormand als Cheyennes schaamteloos positieve echtgenote. Ik denk dat ik deze film nog een tweede keer moet bekijken om mij er een echt duidelijke mening over te vormen. Ik heb er met veel genoegen naar gekeken tot aan het onbegrepen einde aan toe, maar zoals gezegd: een beetje too little, too much.

Ik dacht Sean Penn met geschimkt gezicht, lippenstift dat haar, dat wordt een flop! Maar, neen! Dat was een zeer komisch(zwarte komedie) met een menselijk goed verhaal. Penn gaat als ex-rockster opzoek naar de vroegere nazi die zijn vader heeft slecht behandeld. Onderweg ontmoet hij een hele reeks soorten van mensen. Waaronder enkele andere bekende koppen. Zalige film.

Qua cinematografie vind ik het een sterke film. Helder beeld en heldere kleuren, prachtige plaatjes. Het verhaal interesseerde mij echter matig. Komedie is over het algemeen niet helemaal mijn ding en het was voor mij niet pakkend genoeg. Het acteerwerk vind ik goed en ik vind Cheyenne een leuk personage. Hij deed mij aan Sam denken . Er zitten erg mooie uitspraken in de film die mij wel raakten. Een voldoende. 3*

Een bijzondere film over een voormalig rockster die op zoek gaat naar de nazibeul die zijn vader destijds zo vernederd had. De film heeft een aangenaam tempo, mooie beelden en een mooie sfeer ook. Ook het verhaal en de acteerprestaties zijn prima. De film deed me ook erg denken aan de films van Wim Wenders.

En ik ben dan ook vooral aangenaam verrast dat er ook in 2011 nog zulk soort films gemaakt worden. Al is het wel een uitstervend ras. Niet helemaal origineel dus, maar toch blij dat ik deze film gezien heb.

Sean Penn ziet eruit als Noel Fielding/Edward Scissorhands en klinkt als een mengeling van Andy Warhol en Truman Capote. Dat alleen maakt hem al behoorlijk ongeloofwaardig als voormalig rockster Cheyenne die met zijn echtgenote Jane [Frances McDormand] in Ierland woont en al 30 jaar geen contact met zijn familie heeft gehad, wanneer hij te horen krijgt dat zijn vader is overleden. Cheyenne besluit hem op te zoeken en ontdekt dat zijn vader geobsedeerd was door de jacht op een bewaker in Auschwitz die hem aldaar vernederde. Met behulp van doorgewinterde Nazi-jager Mordecai Midler [Judd Hirsch] probeert Cheyenne zijn vaders levensmissie alsnog te volbrengen. Waarom hij dat precies wil doen is één van de grote vraagtekens dat je kunt stellen bij deze egotrip met een zwalkend scenario dat onvoldoende gebruikt maakt de getalenteerde ondersteunende show. Penns slechtste rol sinds I Am Sam, wat helaas voor sommigen een aanbeveling schijnt te zijn. Het zij zo.

Goeie Sean Penn in een origineel opzet: het zit erin, maar het komt er niet uit.

Wat me bij momenten behoorlijk irriteerde, en de pret en charmes voor een deel wegnam, waren Penns echt veel te monotone stemklanken.

Uiteraard moet je iemand met een burnout niet als een vrolijke clown doen klinken, maar het lag er echt wel veel te dik op. Het soort van overacting dat je in dit specifieke geval ook underacting zou kunnen noemen.

Jammer, want verder een fijn verhaal in een fijne omgeving.

Zeer vermakelijke film. Wanneer ik een periode aan het somberen ben, (een fase die regelmatig in mijn leven terugkeert, maar nooit ernstig wordt) is het heerlijk om naar dit soort films te kijken. Een soort relativering van het leven, somberen met een knipoog. Sean Penn is zeldzaam geestig en Frances blijft natuurlijk een ster in dit soort rollen. Zoals Frances Mcdormand haar personage zei: "Soms haal je depressie en verveling door elkaar". Daar heeft ze volkomen gelijk in.

Kan voor mij in het rijtje Broken Flowers, Royal Tenenbaums, About Schmidt, Youth etc.

Ik zit voorbij de helft van het oeuvre van Sorrentino en ik kan al zeggen dat zijn werk niet echt mijn ding is. Niet slecht slecht, maar vaak nogal gewichtig, breiend en weinig zeggend. Stilistisch en cinematografisch top, maar inhoudelijk te weinig voor mij. È Stata la Mano di Dio (Film, 2021) is dan de grote uitzondering hierop al had dat vooral ook te maken met de Napolitaanse sfeer met Maradona op de achtergrond.

Van deze film met Sean Penn in de hoofdrol had ik wel een pak meer verwacht. Niet in het minst het personage van Sean Penn zelf, maar er lopen toch wat vreemde creaturen rond in de film. Awel ja, Edward Scissorhands dook ook steeds op in mijn gedachten. Ik zag het niet. Ik moest hem niet. Dan blijft er natuurlijk niet veel over van de magie van de film. Als er al sprake is van magie natuurlijk ...

Een film die een poging doet grappig of luchtig te zijn, maar zo kwam hij bij mij niet over. Eerder vervelend of zelfs enerverend. Ik kwam maar niet in het verhaal dat weinig voorstelde, maar ook weinig verklaringen meegaf waarom Cheyenne zus of zo handelde. Technisch wel verzorgd, dat wel. Zoals we in elke film gewoon zijn bij Sorrentino, maar veel verder dan dat kwam ik helaas niet.

Mijn irritatie voor de gespeelde apathische maniertjes van Sean Penn nam helaas de overhand en dat is niet meer goed gekomen. Ik vind derhalve dat mijn waardering van 2,5* nog zeer coulant is.

Ik ben fan can Sorrentino en Penn, maar had gek genoeg deze film nog niet op mijn netvlies.

Achteraf begrijp ik ook wel waarom. Het is allemaal niet zo goed. Penn speelt een soort depresieve kruising tussen Ozzy Osborne en Dame Edna, mMaar hij is helemaal niet leuk. Daardoor komt ook de rest van de droge humor niet erg uit de verf.

Jammer, want het had best een leuke roadmovie kunnen zijn.

2,5