This Must Be the Place (2011)

Not my cup of tea. Ik kwam er gewoon niet in. De film was zoooo traag, dat het voor mij nergens boeiend, humoristisch, mooi of spannend werd.

Ooohh wat een belachelijk laag gemiddelde zeg. Hoe kan dat? Dit is toch een prachtige film vol met bijzondere personages, mooie beelden, bizarre situaties en bovenal een geweldige soundtrack? Op uitspraken dat het personage zo "raar" is en 'ZZZZZZZ' , kan ik eigenlijk alleen maar dit antwoorden:

Jammer voor je, dat veel het niet met je eens zijn. Maar je zult het toch moeten accepteren. Deze fim is gewoon superduf.

Fantastische film met Sean Penn als provocerende oud-rocker.

Kijken!

Hier had ik echt meer van verwacht.

Film is traag en komt ook maar zelden binnen.

Alles vervliegt direct nadat het op het scherm geweest is.

Enige scene die ik me nadat ik 'm gisteravond op dvd gezien heb kan herinneren is de dialoog met David Byrne.

Dat is te weinig, maar net 3 sterren.

Snap eigenlijk niet dat deze film wordt betiteld als een komedie want daar heeft deze weinig raakvlakken mee. Ik zitten inderdaad een aantal komische (glimlach) momenten in maar dit is toch meer een Drama / Roadmovie met best een aantal gevoelige momenten. Hoewel de film geregeld traag en saai was, wist de film me toch te boeien (zeker de laatste 30 minuten vond ik goed). Dat kwam vooral door het visuele en muzikale gedeelte maar ook door de cast. Sean Penn deed het best aardig als een soort Ozzy Osbourne achtige rockster. Degene die het ook leuk deed was Frances McDormand maar zij had maar een klein rolletje in het verhaal. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Aardige film over een voormalig rockster die naar New York afreist voor de begrafenis van zijn vader. De film begint zeker goed en leuk waarin het excentrieke hoofdpersonage wordt voorgesteld. Als deze echter aan zijn trip begint, verzandt het geheel in een wat minder boeiende road-movie. De film heeft verder bijzonder mooi camerawerk, een fijne soundtrack en een goeie rol van Sean Penn die hier wel erg veel op Robert Smith van The Cure lijkt.

Ik geloof Sean Penn totaal niet. Zijn slechte imitatie van Ozzy Osbourne haalt deze film enorm naar beneden. Eigenlijk onbegrijpelijk dat deze mislukte rol door zovelen wordt geprezen. De film is nochtans erg fantasievol in beeld gebracht door de prima regisseur Sorrentino en heeft een goede score. Al kent het scenario weer veel te veel onafgemaakte, zelfs overbodige verhaallijntjes.

Nee, niet mijn film.

Oh komedie is mijn genre niet, kan geen beoordeling geven...

Waardeloos...

Prachtig! Robert Smith incarnated in an American Tale... mooi en ingehouden. Gestoord en twisted als de man is, is de film. Zo slecht is dit niet.

Paulo Sorrentino die nu ook eens een Engelstalige film gaat proberen, en dat is zeker gelukt, en wat pent hij neer?: iets waar ik nooit genoeg van kan krijgen: een roadmovie.

Laten we eerst eens beginnen met Sean Penn, man man man, wat zet hij me hier toch een rol neer. Letterlijk en figuurlijk een typische voormalige jaren 80 rockster dat erg oogt als Robert Smith. Zijn personage is ook wel erg letterlijk: een rockster die alleen maar depressief is, kreunend en hopeloos zijn zinnen eruit kermt alsof hij echt nergens meer hoop in ziet. Dit lijkt me ook wel een sterke knipoog naar de daadwerkelijke sterren en de teksten uit de jaren 80 in de depressieve categorie zoals Ian Curtis, Robert Smith himself en muziek als Xui Xui. Eigenlijk werkte hij mij wel regelmatig op mijn lachspieren, maar dat zou hier en daar ook wel de bedoeling zijn geweest van de regisseur (dat overduidelijk ook een verwoed muziek liefhebber is) Sean Penn is dus Cheyenne, een depressieve voormalige rocker (zoals gezegd) levend in een buitenwijk van Dublin, die voor zijn omgeving maar opmerkelijk en raar blijft met zijn wilde zwarte haren, kledij en vooral lippenstift. Cheyenne kiest er maar zeker niet voor om er eens vlot uit te zien en trekt zich ook van alles iets aan. Hij moet uiteindelijk naar New York omdat zijn vader op sterven ligt. Daar verteld hij hem dat hij, in zijn jaren in een concentratiekamp, zich nog een beul kan herinneren, waarvan nu bekend is dat hij ergens in Amerika schuilt. Cheyenne laat zich daardoor helemaal inpakken, en zal en moet die ex-nazi vinden, maar of hij nou wraak zal nemen, dat weet hij nog niet. En zo trekt hij Amerika in om zo op zoek te gaan, waarbij we weer eens een lekkere sfeervolle roadmovie voorgeschoteld krijgen van een niet-Amerikaanse regisseur.

En zo komen we weer de oude bekende elementen tegen: Cheyenne trekt van plek naar plek om op zoek te gaan naar Lange, waarbij we regelmatig weer erg fijne kiekjes voorgeschoteld krijgen en waarbij Cheyenne eerst oog in oog komt te staan met enkele familieleden van Lange, om zo achter een spoor te komen. Die scene's met Lange's kleindochter vond ik wel het sterkste. Ook die zakenman had een erg fijne bijrol. Cheyenne's uitspraken blijven ook gewoon fantastisch: "I wanna kill people with impunity" Ook die scene waarbij Cheyenne daadwerkelijk oog in oog komt te staan met Lange was erg goed.

En aan het einde komen we er eigenlijk achter dat Cheyenne al die tijd maar op zoek was naar zichzelf.

Zoals gezegd een erg fraaie roadmovie en Sorrentino is heel erg van de muziek. Dat zag je maar aan de uitgebreide soundtracks in zijn vorige films en hierin besluit hij maar eens een soort copycat van Robert Smith te maken met een filmtitel vernoemd naar dat nummer van Talking Heads, en ohja... en Cheyenne ontmoet David Byrne himself

Erg fijne film.

4,0*

Geweldig, bewust op mijn gemak alleen bekeken zonder gestoord te worden. Tijd voor genomen en geluid lekker hard, vond hem zeer onderhoudend.

Interessant affiche maar wel met een heel langzaam verloop. Niet geschikt voor de ongeduldige kijker. Sean Penn vertolkt een puike rol maar ik had er zelf hier en daar moeite mee dat zijn karakter zo ontzettend traag is. Zijn spraak, de manier waarop hij loopt, het irriteerde me een beetje. ik snap dat het onderdeel uitmaakt van het karakter dat een zwaar rockleven geleid heeft maar het slome is een tikkeltje ergerlijk. Als Penn zijn dialogen op fatsoenlijke snelheid mocht uitspreken was de film een halfuur korter geweest.

Het acteerwerk over het algemeen is werkelijk prachtig. Grappig om Frances McDormand weer een keer te zien. Herinner me haar nog van 'Fargo' die ik onlangs gezien heb. Nu uiteraard een paar jaartjes ouder maar ik zie wel degelijk een uitstekende ontwikkeling.

Ook geweldig het moment waar die 'batman' voorbij komt wandelen, in het holst van de nacht, en ze elkaar groeten.

Wat ik toch helaas wel echt een minpuntje vond is dat ik mijn aandacht er niet goed bij kon houden. Heb toch te vaak naar mijn iPhone gegrepen onder de film. Dit betreft voornamelijk de eerste helft.

De film bevat veel opmerkelijke momentjes die hem in mijn ogen echt sterk maken, en nog grappig ook nog. Neem als simpel voorbeeld een oude vent strak in pak die bij een tankstation in de middle of nowhere zomaar in Cheyenne's pick-up stapt op de passagiersstoel gaat zitten zonder ook maar een woord te zeggen waarop Cheyenne zegt: ''Do you need a ride?'' Vervolgens stapt diezelfde gast op een volslagen onzinnig manier uit en loopt de open vlakte in snel tempo op om zijn reis te vervolgen. Geweldig.

De muziek tussendoor fit goed bij de verschillende scenes. Ook is er mooi gebruik gemaakt van close-ups hier en daar.

De dialogen worden niet saai. Ze zijn erg interessant en er zit in vrijwel elk dialoog een boodschap. De langdradige punten zitten hem in de doorschakeling van scenes. Dit had korter gekund en wat strakker.

Mooi einde.

Geef hem een 4,0

Die scene met het optreden van David Byrne c.s.: erg sjiek gedaan. Ik houd nota bene niet eens van Talking Heads. Tot voor deze film dan.

De film als geheel, een ietwat ontkneuterde Wes Anderson? Dat gevoel kreeg ik vrijwel meteen. Ben dan ook een sucker voor zulk soort quirky, alternatief gedoe. Waarmee ik direct op het verhaal kom, dat, hoe tegenstrijdig, zo straight is als een plank. En ja, ik vind ook dat er genoeg minpunten te noemen zijn, met name mbt dat verhaal. Maar het zou wat, in tijden niet zo'n fijne film gezien.

afgezet, boeide niet

Een zeldzaam leuk gegeven; Sean Penn speelt een zwaar verveelde en vermoeide Robert Smith-cloon die niet heeft meegekregen dat je make-up ook kunt weghalen. Na het eerste half uur waarin het personage van Penn werd neergezet had ik eigenlijk niet meer zo'n zin in een nazi-hunt en dat heeft de regisseur goed begrepen. De film werkt meer als een zelfreflectie van het hoofdpersonage en is daar (ondanks het bizarre verhaal) zeer consistent in. De interesse voor Cheyenne is voldoende om de film te dragen en hij word ook fantastisch uitgewerkt. This Must Be the Place is gelijk een film geworden die tussen mijn favoriete road-movies thuishoort.

Het is een tijdje wennen aan het bizarre hoofdpersonage met het ongewoon gedrag, maar wanneer het even in je opkomt om af te haken gaat ge dan toch vaststellen dat de film meer inhoudt dan een verhaaltje van A tot Z, dat trouwens geen komedie.

Het is een spel van kleur en beeld, met heel knappe muziek, soms rake dialogen, expressieve close-ups, verrassende shots die als het ware een verhaaltje op zich uitmaken en uiteindelijk wordt het nog boeiend ook en blijft het beeld van onze Cheyenne nog heel lang op het netvlies hangen. Een buitenbeentje.

Een proficiat voor het schmink- en grimmagewerk.

Boeiend,traag,origineel.Ook de muziek en het camerawerk zijn uitstekend.Goede,aparte film.

Ook ik moest hier net als velen even inkomen, daarna heeft de film mij eigenlijk niet meer losgelaten. De kleine dingetjes die in de achtergrond gebeuren waren een leuke toevoeging.

Er zaten mooie shots in en deze film heeft in mijn ogen traagheid nodig om tot zijn recht te komen

Een goede film!

Wat een verrassing was deze film! Je kijkt film na film na film en je komt tot de ontdekking dat er ontzettend veel rommel gemaakt wordt, maar dan kom je ineens weer eens een pareltje tegen en dat was voor mij deze film. Prachtig gefilmd, prachtige muziek, maar vooral prachtig acteerwerk van Sean Penn. Ongelooflijk hoe hij dit personage neerzet, zeer zeker Oscar-waardig. Ik kan me voorstellen dat deze film niet ieders smaak is, maar dat is logisch. Het is een film die op een "ouderwetse" manier verteld wordt: langzaam en niet met flitsende beelden of veel actie. Maar als je eenmaal het verhaal en het karakter begrijpt grijpt deze film je bij de strot en laat je niet los tot het ontroerende einde. Machtige prachtige film! 4,5 *

Dit zal ongetwijfeld de plaats zijn, maar wat hebben we er te zoeken? This Must Be the Place is zo'n film die me continu wist te boeien en die veel memorabele scènes op het scherm tovert, maar die me toch wat onbevredigd laat. Het is een plotgedreven film die zich erg oncomfortabel lijkt te voelen bij zijn verhaal. Nazi-jagen en gedeprimeerde rocksterren mixen niet zo gelukkig zo blijkt. Als portret van een oude, excentrieke rockster die totaal alle zin van zijn leven verloren lijkt te hebben is dit eigenlijk helemaal raak. Als film over de holocaust zoals die in deze tijd nog een rol in de wereld speelt, en over andere vormen van kwaad, is het nogal onovertuigend. Ik snap waar Sorrentino ongeveer heen wil gaan met deze combinatie, maar het werkt niet zo. Iets te bedacht misschien. En misschien iets te gladjes mooi gefilmd voor beide thema's.

Niettemin is dit grotendeels toch wel erg genietbaar. Penn is erg genietbaar in een zeer a-typische rol en de vele ontmoetingen die hij heeft zijn nagenoeg altijd interessant. Vaak geldt ook dat hoe minder belangrijk een scène voor het plot is hoe beter hij is, wat een beetje mijn gevoel bevestigd dat dit als karakterstudie van de hoofdpersoon een sterker resultaat had kunnen hebben. Zo'n scène als die met die tatoeagezetter in de bar is bijvoorbeeld prachtig geschreven en geacteerd. Daarbij is de mix tussen komedie en drama ook over de gehele linie heel goed uitgevoerd.

Sorrentino is een talent, maar misschien meer ambitieus dan hij kan waarmaken. Veel maakt het verder niet uit als het zo'n vermakelijk filmpje oplevert.

3,5*

Beste Kijkers,

Wat is hij toch goed en hoe heerlijk moet het zijn om zowat elke rol te kunnen spelen. Sean Penn............. wat een acteur.

In deze film denk je in het begin waar zit ik nu naar te kijken..........?? maar geef het even tijd en het sterke verhaal begint duidelijker en indringend te worden. Cheyenne blijkt een leven gehad te hebben waar je niet jaloers op hoeft te zijn. Sterk geacteerd en zeer de moeite waard om dit verhaal tot je te nemen. Ik geef het toch wel een 4.5

Dat was het weer voor deze keer !!

gegroet.

Zonde zeg.

Sorrentino is een cineast die visueel mij zoveel doet, het meest essentiele deel van cinema maar pijnlijk hoe hij toch elke keer zichzelf tegen lijkt te werken met het concept die hij bij een film behandeld. Ook hier is het naast de vorm de inhoud die weer enorm vloekt met zijn mooifilmerij. Om mee te beginnen, en hiermee kan ik heel kort zijn, Sorrentino gebruikt veel te veel narratief en dat past niet bij zijn visuele stijl die veel meer gebaat zijn bij een style over substance benadering.

Ook het hele personage Cheyenne staat natuurlijk tegen. Een Bill Kaulitz/Ozzy Osbourne kloon, die alleen maar wezenloos voor zich uit loopt te staren en irritant loopt te mompelen. Het is op veel vlakken gewoon hit and miss met Sorrentino, hij weet ook niet wat hij wil en doet maar wat, en zoveel mogelijk voegt ie toe in de hoop dat iets beklijfd. Ook de road movie elementen gebruikt ie hier even wisselvallig, soms erg leuk maar vaak helemaal niet. Ook het hele soulsearching van Cheyenne is verre van pakkend.

Sorrentino is weer wisselvallig, weet vooral qua inhoud weer tekort te schieten. Hij heeft wel leuke ideeën maar weet dat niet effectief uit te werken. Gelukkig is hij visueel een virtuoos en tovert ie genoeg op het scherm te toveren wat erg mooi is, jammer dat zijn protagonist een doorn in het oog is. Hele kleine voldoende, maar Sorrentino kan veel beter.

Sorrentino is bepaald geen groot verteller, dat blijkt weer in This must be the place. Het eerste uur had ik echt het gevoel naar een zeepbel te kijken, vol gelikte visuals en elke drie minuten een nieuwe poptrack (plus Arvo Pärt, zelden, wat zeg ik: nooit was zijn muziek zo misplaatst in een film). Het verhaal komt ondertussen helemaal niet van de grond omdat er te weinig verbinding is tussen de individuele scenes. Wat ook niet helpt is dat het personage Cheyenne niet geloofwaardig is; ik denk niet zozeer dat het probleem bij het acteren van Penn ligt maar de rol is te karikaturaal geschreven. Enigszins tot m'n verrassing keert het tij in de tweede helft van de film. Nog steeds zijn er veel losstaande scenes maar dit past nu in het roadmovie-concept en de queeste van Penn (een zoektocht die overigens zelf weer compleet ridicuul is, maar vooruit). Vooral de sequentie rond Rachel vond ik mooi. Wat de stijl van This must be the place betreft ben ik eerlijk gezegd niet erg onder de indruk; de mise-en-scene is erg verzorgd, cinematografisch vallen slechts de wat off-center gekadreerde shots op, maar echt stijlvast of authentiek oogt het allemaal niet. Kortom; een paar aardige scenes in een redelijke tweede helft van de film, wat niet kan voorkomen dat ik begin te vermoeden dat Sorrentino enigszins wordt overschat.

Why did you let that architect write "cuisine" on the kitchen wall? It's silly. I know what the kitchen is

Nog niet zo lang geleden zat er een fragment in een MovieMeter Contest waar The Talking Heads een nummer zingen. De titel van de film heb ik indertijd niet kunnen raden maar het fragment op zich bleef wel een tijdlang door mijn hoofd spoken. De film bleek uiteindelijk dezelfde titel als het nummer te dragen en ik had de film zowaar nog op mijn DVD to-see lijst liggen. Aangezien het volop lijkt alsof we weer een waterige kerst gaan krijgen, besloot ik binnen te blijven en This Must Be the Place eens op te zetten.

Het is een vreemde film, dat wordt al vrij snel duidelijk. Hoofdpersoon van dienst is Cheyenne die door het leven doolt als een soort van mix tussen Ozzy Osbourne en Alice Cooper met een vleugje Judas Priest. Dat laatste omdat de dood van de twee tieners gelijkenissen treft met het zelfmoordpact dat Raymond Belknap en James Vance maakten bij het luisteren van nummers van Rob Halford en co. Het eerste deel van de film is voor mij dan ook het sterkste. De scènes met Jane, Cheyenne's vrouw, en de gesprekken met Mary en Desmond stralen een zekere charme uit. Je voelt dat Cheyenne niet in deze wereld past maar het is aandoenlijk hoe hij toch een poging onderneemt. Ik wist bij het begin van de film voor de rest niets van de verhaallijn en fronste eerlijk gezegd dan ook de wenkbrauwen toen de oude rocker op een roadtrip vertrok om op zoek te gaan naar een Nazi-officier die jaren geleden zijn vader vernederde. Een origineel en intrigerend uitgangspunt, dat wel, maar het komt er niet altijd even goed uit.

Het blijft vreemd wat Sean Penn eigenlijk allemaal uit zijn mouw weet te schudden. Een ware kameleon maar ik heb nog geen enkele rol gehad waar ik zeg: dit is er knal op. Cheyenne is misschien wel zijn beste perfomance die ik me tot nu toe voor de geest kan halen maar ook hier blijft hij af en toe steken in dezelfde ticks en gewoontes waardoor hij op den duur wat vervelend wordt. Hij moet ook de film nagenoeg in zijn eentje dragen en daarvoor heeft het personage soms toch ietwat te weinig om handen. Wel een aantal sterke bijrollen trouwens en is het eeuwig zonde dat Frances McDormand niet wat meer in het geheel voorkomt want de wisselwerking met Penn is werkelijk geweldig.

Mjah, beetje een vreemde zit om te beoordelen. Sorrentino was een regisseur waar ik al langer eens kennis mee wou maken maar misschien komt hij in zijn Italiaans werk beter tot zijn recht. Penn is in ieder geval op dreef als de vreemde Cheyenne maar begint op den duur wat tegen te steken waardoor het verlangen is naar het einde en dat is nooit goed.

Kleine 3*

Wat een tegenvaller zeg. Een beetje een trage film vind ik niet erg, maar deze was .........pffffff. Ik kwam er niet doorheen. En wat een treurige film ook. Kon geen glimlach opbrengen en dacht dat ik naar een nep-Ozzy zat te kijken.

Wat was dat een lange zit.

het camerawerk is mooi, de karakters zijn goed,alleen is het verhaal zo traag, en de dialogen zo langdradig dat ik hem niet hoog kan beoordelen omdat er te weinig in gebeurt.

Een komedie kon ik er niet uit halen..

Sean Penn, ik moest in het begin wel lachen en er even aan wennen. Hij spreekt de hele film lang alsof praten hem pijn doet en hij eigenlijk ook niet wil praten. Maar toch komt hij ermee weg, hij gaat op reis en ontmoet dan allerlei mensen onderweg die ook weer met hem praten. Dat Penn ook grappig kon zijn in films wist ik niet, hij heeft me verrast. Ik vind Frances McDormand ook altijd heel leuk, al heeft zij helaas een veel te kleine rol.

ongelooflijk prachtige film, echt waar...

geen perfecte film, want nogal wat halve verhaallijntjes en onduidelijkheden, maar goede filmmuziek (Byrne!), camerakunsten en acteerwerk: genoeg om over na te denken en nog eens te moeten zien