This Must Be the Place (2011)

Wat een warboel weer. Sorrentino is echt de enige die dit zou kunnen maken. Schiet echt alle kanten uit. Sowieso is de combinatie van een verlopen jaren 80-ster met een de jacht op een officier uit Auschwitz al een opmerkelijk uitgangspunt, maar ook inhoudelijk en thematisch. Het gaat van Holocaustbeelden naar tafeltennis. De film vermaakt, blijft interessant, maar gaat niet onder de huid zitten, ondanks dat Sean Penn een erg goede rol neerzet.

Hoewel de film herkenbaar van Sorrentino is (veel oude mannen, opmerkelijke humor, lange cameraslides, die helaas vaak te snel afgekapt worden en een lange monoloog), blijft de visuele trukendoos veel meer gesloten. In tegenstelling tot zijn vorige films zijn de kleuren veel natuurlijker en wordt überhaupt niet zoveel met de belichting gespeeld, is hier niet of nauwelijks slow-motion gebruikt, is de aanwezige humor veel ingetogener en gericht op woordgrappen en is het surrealistische verdwenen. Naar mijn smaak is dat jammer.

Voor deze eerste Engelstalige film heeft Sorrentino echter geen toezeggingen gedaan aan zijn stijl. Helaas heeft die zich ontwikkeld naar iets dat veel te warrig en inconsequent is. Iets als Le Conseguenze dell'Amore zie ik hem in deze vorm niet meer maken. De film is voornamelijk erg aangenaam en ook fris en grappig, maar ook niet meer dan dat. En voor de mensen die dachten dat de betiteling in 'Il Divo' lelijk was, die moeten dit eens zien.

Aangename film met verfrissende humor, maar net iets te weird om me echt bij te keel te grijpen - hoewel de personages en het verhaal daar zeker voldoende potentieel toe hebben. Het scenario is ook erg chaotisch, met verhaallijnen die niet afgewerkt worden of waar ik de zin niet van kon inzien - bovendien vrees ik ook hier en daar een verborgen hint gemist te hebben die dingen duidelijker zou maken. Misschien gewoon nog maar eens gaan bekijken

Maffe, onsamenhangende film met een extreem bizarre rol van Sean Penn. Op een bepaalde manier is de boel soms best vermakelijk, maar het is nogal een rommeltje. Allerlei surrealistische, komische, pretentieuze en vooral vage verhaalelementen worden bij elkaar gegooid, in de hoop dat er iets interessants uitkomt. Helaas. De film is weliswaar vrij origineel en visueel aantrekkelijk (behalve die kop van Penn dan), maar inhoudelijk is het niet bepaald boeiend. Hoogdravende en malle toestanden voornamelijk.

Leuk!

Hoewel de film erg apart en uniek overkomt, deed hij me toch erg sterk denken aan Jarmusch's Broken Flowers. Eenzelfde mix van comedy en drama, ook eenzelfde opzet van film.

Penn mag dan zeggen dat hij z'n personage niet op Ozzy Osbourne gematched heeft, je kan tijdens het kijken maar moeilijk niet denken aan de rocklegende. Cheyenne is een soort van kruising tussen Osbourne en Edward Scissorhands.

Penn doet het verder goed, al is het niet zo'n moeilijke rol. Excentrieke personages zijn nu eenmaal meestal iets makkelijk om spelen. Leuke cast verder, met McDormand erg leuk als de vrouw van Cheyenne.

Visueel erg sterk, ook de soundtrack doet z'n werk, al vind ik de afzonderlijke tracks niet altijd even goed. Verder lekker absurd en vooral grappig. Sorrentino leeft weer!

4.0* en een uitgebreide review

Heerlijk filmpje weer. Sorrentino is een geweldenaar die iedere keer weer laat zien wat een geweldige cineast hij is. Visueel is This Must Be the Place vooral in de beginfase iets minder bijzonder maar het blijft een lust voor het oog om te zien hoe Sorrentino alledaagse zo wonderschoon in beeld weet te brengen.

Extra attractie is bovendien het acteerwerk. Penn is prima maar vooral een aantal bijrollen blijven bij. Als dan ook de soundtrack weer meer dan goed is blijft er maar weinig te klagen over. Hooguit dat de film wat fragmentarisch is en focus mist waardoor niet iedereen er mee overweg zal kunnen. Ik heb me er echter niet aan gestoord.

Een wondermooie film. Traag en aandachtig, echt prachtige beelden van mensen, steden en natuur, regelmatig verrassende filmtechnieken, geweldige songs en fantastische personages.

Niet te vergeten de rustige, bijzondere dialogen en de sfeer. Het desolate, de pijn en de depressie van de hoofdpersoon was voelbaar.

Deze film voelde voor mij aan als een poëtische overpeinzing en zoektocht, in de vorm van een vreemde roadtrip. De excentrieke hoofdpersoon ontmoet allerlei (minder of meer excentrieke) mensen onderweg. In dat opzicht deed de film mij enigszins aan Broken Flowers denken.

Ik vond deze film uitermate boeiend, ondanks een bepaalde traagheid.

Een heel aparte film, met een heel eigen stijl die herkenbaar die van Sorrentino is. Meestal heb ik het niet zo op films die echt een duidelijk stempel van een regisseur hebben - 'de nieuwe Allen' heeft bij mij meteen al een punt verloren. Maar voor deze meneer Sorrentino maak ik dan graag een uitzondering. Een belangrijk onderdeel daarvan is de heel bijzondere subtiele humor, en de tot in het perfecte uitgedachte beelden.

Dan ligt het voor de hand om te denken dat de beelden de hoofdrol krijgen, en het verhaal daaraan ondergeschikt blijft. Misschien terecht. Maar toch zijn er een paar scènes waarvan ik nu al, net na de eerste keer de film gezien te hebben, zeker weet dat ik ze over een paar jaar nog steeds in m'n hoofd heb. En niet om de beelden, maar om de zeggingskracht, en om de plaats in het verhaal.

Sean Penn is aan de ene kant bijna perfect bezig, aan de andere kant krast het slome braindead-gedoe als nagels over m'n ziel. Erg voor de hand liggend natuurlijk om er een kruising tussen Ozzy Osbourne en Robert Smith in te zien, maar wat mij ook te binnen schiet is de rol van Frances McDormand in Fargo - ook zo'n nagelkrassende boel. En absurd genoeg speelt Frances ook in deze film... en ook een heleboel andere acteurs die misschien niet helemaal het model zijn van een 'mainstream' acteur, of een bekend gezicht uit de filmhuiswereld. Wel knap van Sorrentino dat hij ze bij elkaar heeft weten te krijgen.

Waar het verhaal zeker de ruimte voor geeft is om er een mening over te vormen, om over na te denken. Vooral het einde, daar moet ik nog even over herkauwen voordat ik er echt uit ben wat ik daar nou eigenlijk van vind. Road movie is misschien niet het juiste genre - coming of age is misschien beter op z'n plaats.

Misschien wel de leukste film van het jaar tot nu toe.

Dit is weer zo'n film die op enkele vlakken perfect werkt. Met Cheyenne haal je een personage binnen wat balanceert op het randje van een enorme karikatuur. Misschien gaat ie er nog wel overheen ook. Desondanks werkt het personage wel, en goed ook. Daarnaast is de soundtrack echt geweldig, niet alleen geweldige nummers (Talking Heads, Will Oldham ), maar ook met name in de setting klopt het. Visueel is het ook bijzonder fraai, fris en frivool camerawerk wat we wel gewend zijn van Sorrentino. Maar bovenal is de film erg grappig. Een ontypisch soort onderkoelde subtiele humor.

Het verhaal is redelijk fragmentarisch, en lang is het onduidelijk welke kant de film eigenlijk op gaat, maar eigenlijk hou ik daar wel van. Het eerste stuk is daarmee een aaneenschakeling van opzichzelfstaande, vaak heerlijke, scenes (alleen al het eerste kwartier ). Eigenlijk kom ik dan bij het enige echte minpunt. In de fase dat Cheyenne daadwerkelijk op zoek gaat naar de kampbeul valt de film een beetje terug, Ik had eigenlijk de vrees dat de film daarna steeds verder zou inkakken, maar gelukkig herstelt de film zich vrij snel.

Erg memorabele film, raakt op de een of andere manier overal wel de goeie snaar. Voor nu een dikke 4*, maar verdient eigenlijk wel net wat meer.

Deze film moet het van mij vooral hebben van het schitterende camerawerk en uiteraard de schitterende soundtrack met oa die geweldige live uitvoering door David Byrne van This Must be the Place . Aan die stem van Cheyenne moest ik in het begin wel enorm wennen. Wel knap overigens van Sean Penn om zo'n personage neer te zetten. Lijkt mij een behoorlijke opgave. Met het verhaal had ik ook enigszins moeite maar dat werd toch ruimschoots goedgemaakt door de schitterende beelden die wij te zien kregen van oa het Amerikaanse landschap. Op visueel vlak is deze film echt een pareltje. Erg verrassend is dit niet want Sorrentino heeft met films zoals"Le Conseguenze..." en "Il Divo" al eerder zijn visitekaartjes afgegeven. Ook die films moesten het voor mij hebben van het fraaie camerawerk.

4,0*

Leuke verfrissende film, al mist het duidelijk iets om een echte topper te zijn.

Sean Penn speelt een aparte rol hier. Aan de ene kant acteert hij best sterk, maar aan de andere kant is zijn rol soms bijna een typetje i.p.v. een personage, al moet ik zeggen, dat dit in de tweede helft uiteindelijk wel verdwijnt. Ook een leuke rol nog van Frances McDormand als zijn vrouw.

De muziek is aangenaam en visueel vallen vooral de mooie beelden van Amerika op. Het blijft altijd mooi om die zoutvlakte weer te zien. Uiteindelijk is het stukje met die ex-nazi misschien nog wel het meest indrukwekkend. Ik gunde Penn zijn wraak. Mooi einde ook trouwens.

Leuk om weer een Sorrentino gezien te hebben. Il Divo viel destijds wat tegen, maar hiermee komt hij weer in de buurt van zijn beste werk.

3,5*

Deze film bevat waarschijnlijk één van de opvallendste hoofdpersonages. Een beetje een love it or hate it personage, maar mij kon hij wel overtuigen. Het verhaal zelf was niet slecht. Een roadmovie, al was het road-gedeelte eerder de tweede helft van de film.

De muziek vond 'k ook wel goed en passend bij de film. Verder zat de speelduur wel goed en voelde hij toch niet aan alsof hij bijna 2 uren duurde.

'k vond hem wel de moeite om eens gezien te hebben.

Een gewaagde en geslaagde rol van Sean Penn als verlopen rockster in een film die verder lastig te duiden is.

In het begin heb ik er zeker van genoten omdat het allemaal zo lekker apart en sfeervol is. Er zit een subtiel soort humor dat ik wel kan waarderen in de film, er zitten een paar briljante scenes in, het is mooi gefilmd en voorzien van een prima soundtrack.

Helaas wist de film mijn aandacht niet tot het einde vast te houden. De film wordt met name naar het einde toe erg traag, is nogal onsamenhangend en bevat net teveel scenes die alleen maar vreemd zijn zonder echt iets toe te voegen.

Zeker een kijkje waarde, maar wat mij betreft toch niet helemaal geslaagd.

Jeetje, wat wordt deze film ondergewaardeerd. Werkelijk prachtig, aandacht voor elk detail, mooi traag, schitterende soundtrack (optreden van Talking Heads, Genieten!), Sean Penn in een absolute glansrol, eveneens zeer sterke bijrollen, topper.

4*

Snap eigenlijk niet dat deze film wordt betiteld als een komedie want daar heeft deze weinig raakvlakken mee. Ik zitten inderdaad een aantal komische (glimlach) momenten in maar dit is toch meer een Drama / Roadmovie met best een aantal gevoelige momenten. Hoewel de film geregeld traag en saai was, wist de film me toch te boeien (zeker de laatste 30 minuten vond ik goed). Dat kwam vooral door het visuele en muzikale gedeelte maar ook door de cast. Sean Penn deed het best aardig als een soort Ozzy Osbourne achtige rockster. Degene die het ook leuk deed was Frances McDormand maar zij had maar een klein rolletje in het verhaal. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Aardige film over een voormalig rockster die naar New York afreist voor de begrafenis van zijn vader. De film begint zeker goed en leuk waarin het excentrieke hoofdpersonage wordt voorgesteld. Als deze echter aan zijn trip begint, verzandt het geheel in een wat minder boeiende road-movie. De film heeft verder bijzonder mooi camerawerk, een fijne soundtrack en een goeie rol van Sean Penn die hier wel erg veel op Robert Smith van The Cure lijkt.

Ik geloof Sean Penn totaal niet. Zijn slechte imitatie van Ozzy Osbourne haalt deze film enorm naar beneden. Eigenlijk onbegrijpelijk dat deze mislukte rol door zovelen wordt geprezen. De film is nochtans erg fantasievol in beeld gebracht door de prima regisseur Sorrentino en heeft een goede score. Al kent het scenario weer veel te veel onafgemaakte, zelfs overbodige verhaallijntjes.

Nee, niet mijn film.

Paulo Sorrentino die nu ook eens een Engelstalige film gaat proberen, en dat is zeker gelukt, en wat pent hij neer?: iets waar ik nooit genoeg van kan krijgen: een roadmovie.

Laten we eerst eens beginnen met Sean Penn, man man man, wat zet hij me hier toch een rol neer. Letterlijk en figuurlijk een typische voormalige jaren 80 rockster dat erg oogt als Robert Smith. Zijn personage is ook wel erg letterlijk: een rockster die alleen maar depressief is, kreunend en hopeloos zijn zinnen eruit kermt alsof hij echt nergens meer hoop in ziet. Dit lijkt me ook wel een sterke knipoog naar de daadwerkelijke sterren en de teksten uit de jaren 80 in de depressieve categorie zoals Ian Curtis, Robert Smith himself en muziek als Xui Xui. Eigenlijk werkte hij mij wel regelmatig op mijn lachspieren, maar dat zou hier en daar ook wel de bedoeling zijn geweest van de regisseur (dat overduidelijk ook een verwoed muziek liefhebber is) Sean Penn is dus Cheyenne, een depressieve voormalige rocker (zoals gezegd) levend in een buitenwijk van Dublin, die voor zijn omgeving maar opmerkelijk en raar blijft met zijn wilde zwarte haren, kledij en vooral lippenstift. Cheyenne kiest er maar zeker niet voor om er eens vlot uit te zien en trekt zich ook van alles iets aan. Hij moet uiteindelijk naar New York omdat zijn vader op sterven ligt. Daar verteld hij hem dat hij, in zijn jaren in een concentratiekamp, zich nog een beul kan herinneren, waarvan nu bekend is dat hij ergens in Amerika schuilt. Cheyenne laat zich daardoor helemaal inpakken, en zal en moet die ex-nazi vinden, maar of hij nou wraak zal nemen, dat weet hij nog niet. En zo trekt hij Amerika in om zo op zoek te gaan, waarbij we weer eens een lekkere sfeervolle roadmovie voorgeschoteld krijgen van een niet-Amerikaanse regisseur.

En zo komen we weer de oude bekende elementen tegen: Cheyenne trekt van plek naar plek om op zoek te gaan naar Lange, waarbij we regelmatig weer erg fijne kiekjes voorgeschoteld krijgen en waarbij Cheyenne eerst oog in oog komt te staan met enkele familieleden van Lange, om zo achter een spoor te komen. Die scene's met Lange's kleindochter vond ik wel het sterkste. Ook die zakenman had een erg fijne bijrol. Cheyenne's uitspraken blijven ook gewoon fantastisch: "I wanna kill people with impunity" Ook die scene waarbij Cheyenne daadwerkelijk oog in oog komt te staan met Lange was erg goed.

En aan het einde komen we er eigenlijk achter dat Cheyenne al die tijd maar op zoek was naar zichzelf.

Zoals gezegd een erg fraaie roadmovie en Sorrentino is heel erg van de muziek. Dat zag je maar aan de uitgebreide soundtracks in zijn vorige films en hierin besluit hij maar eens een soort copycat van Robert Smith te maken met een filmtitel vernoemd naar dat nummer van Talking Heads, en ohja... en Cheyenne ontmoet David Byrne himself

Erg fijne film.

4,0*

Een zeldzaam leuk gegeven; Sean Penn speelt een zwaar verveelde en vermoeide Robert Smith-cloon die niet heeft meegekregen dat je make-up ook kunt weghalen. Na het eerste half uur waarin het personage van Penn werd neergezet had ik eigenlijk niet meer zo'n zin in een nazi-hunt en dat heeft de regisseur goed begrepen. De film werkt meer als een zelfreflectie van het hoofdpersonage en is daar (ondanks het bizarre verhaal) zeer consistent in. De interesse voor Cheyenne is voldoende om de film te dragen en hij word ook fantastisch uitgewerkt. This Must Be the Place is gelijk een film geworden die tussen mijn favoriete road-movies thuishoort.

Het is een tijdje wennen aan het bizarre hoofdpersonage met het ongewoon gedrag, maar wanneer het even in je opkomt om af te haken gaat ge dan toch vaststellen dat de film meer inhoudt dan een verhaaltje van A tot Z, dat trouwens geen komedie.

Het is een spel van kleur en beeld, met heel knappe muziek, soms rake dialogen, expressieve close-ups, verrassende shots die als het ware een verhaaltje op zich uitmaken en uiteindelijk wordt het nog boeiend ook en blijft het beeld van onze Cheyenne nog heel lang op het netvlies hangen. Een buitenbeentje.

Een proficiat voor het schmink- en grimmagewerk.

Boeiend,traag,origineel.Ook de muziek en het camerawerk zijn uitstekend.Goede,aparte film.

Ook ik moest hier net als velen even inkomen, daarna heeft de film mij eigenlijk niet meer losgelaten. De kleine dingetjes die in de achtergrond gebeuren waren een leuke toevoeging.

Er zaten mooie shots in en deze film heeft in mijn ogen traagheid nodig om tot zijn recht te komen

Een goede film!

Dit zal ongetwijfeld de plaats zijn, maar wat hebben we er te zoeken? This Must Be the Place is zo'n film die me continu wist te boeien en die veel memorabele scènes op het scherm tovert, maar die me toch wat onbevredigd laat. Het is een plotgedreven film die zich erg oncomfortabel lijkt te voelen bij zijn verhaal. Nazi-jagen en gedeprimeerde rocksterren mixen niet zo gelukkig zo blijkt. Als portret van een oude, excentrieke rockster die totaal alle zin van zijn leven verloren lijkt te hebben is dit eigenlijk helemaal raak. Als film over de holocaust zoals die in deze tijd nog een rol in de wereld speelt, en over andere vormen van kwaad, is het nogal onovertuigend. Ik snap waar Sorrentino ongeveer heen wil gaan met deze combinatie, maar het werkt niet zo. Iets te bedacht misschien. En misschien iets te gladjes mooi gefilmd voor beide thema's.

Niettemin is dit grotendeels toch wel erg genietbaar. Penn is erg genietbaar in een zeer a-typische rol en de vele ontmoetingen die hij heeft zijn nagenoeg altijd interessant. Vaak geldt ook dat hoe minder belangrijk een scène voor het plot is hoe beter hij is, wat een beetje mijn gevoel bevestigd dat dit als karakterstudie van de hoofdpersoon een sterker resultaat had kunnen hebben. Zo'n scène als die met die tatoeagezetter in de bar is bijvoorbeeld prachtig geschreven en geacteerd. Daarbij is de mix tussen komedie en drama ook over de gehele linie heel goed uitgevoerd.

Sorrentino is een talent, maar misschien meer ambitieus dan hij kan waarmaken. Veel maakt het verder niet uit als het zo'n vermakelijk filmpje oplevert.

3,5*

Beste Kijkers,

Wat is hij toch goed en hoe heerlijk moet het zijn om zowat elke rol te kunnen spelen. Sean Penn............. wat een acteur.

In deze film denk je in het begin waar zit ik nu naar te kijken..........?? maar geef het even tijd en het sterke verhaal begint duidelijker en indringend te worden. Cheyenne blijkt een leven gehad te hebben waar je niet jaloers op hoeft te zijn. Sterk geacteerd en zeer de moeite waard om dit verhaal tot je te nemen. Ik geef het toch wel een 4.5

Dat was het weer voor deze keer !!

gegroet.

Zonde zeg.

Sorrentino is een cineast die visueel mij zoveel doet, het meest essentiele deel van cinema maar pijnlijk hoe hij toch elke keer zichzelf tegen lijkt te werken met het concept die hij bij een film behandeld. Ook hier is het naast de vorm de inhoud die weer enorm vloekt met zijn mooifilmerij. Om mee te beginnen, en hiermee kan ik heel kort zijn, Sorrentino gebruikt veel te veel narratief en dat past niet bij zijn visuele stijl die veel meer gebaat zijn bij een style over substance benadering.

Ook het hele personage Cheyenne staat natuurlijk tegen. Een Bill Kaulitz/Ozzy Osbourne kloon, die alleen maar wezenloos voor zich uit loopt te staren en irritant loopt te mompelen. Het is op veel vlakken gewoon hit and miss met Sorrentino, hij weet ook niet wat hij wil en doet maar wat, en zoveel mogelijk voegt ie toe in de hoop dat iets beklijfd. Ook de road movie elementen gebruikt ie hier even wisselvallig, soms erg leuk maar vaak helemaal niet. Ook het hele soulsearching van Cheyenne is verre van pakkend.

Sorrentino is weer wisselvallig, weet vooral qua inhoud weer tekort te schieten. Hij heeft wel leuke ideeën maar weet dat niet effectief uit te werken. Gelukkig is hij visueel een virtuoos en tovert ie genoeg op het scherm te toveren wat erg mooi is, jammer dat zijn protagonist een doorn in het oog is. Hele kleine voldoende, maar Sorrentino kan veel beter.

Sorrentino is bepaald geen groot verteller, dat blijkt weer in This must be the place. Het eerste uur had ik echt het gevoel naar een zeepbel te kijken, vol gelikte visuals en elke drie minuten een nieuwe poptrack (plus Arvo Pärt, zelden, wat zeg ik: nooit was zijn muziek zo misplaatst in een film). Het verhaal komt ondertussen helemaal niet van de grond omdat er te weinig verbinding is tussen de individuele scenes. Wat ook niet helpt is dat het personage Cheyenne niet geloofwaardig is; ik denk niet zozeer dat het probleem bij het acteren van Penn ligt maar de rol is te karikaturaal geschreven. Enigszins tot m'n verrassing keert het tij in de tweede helft van de film. Nog steeds zijn er veel losstaande scenes maar dit past nu in het roadmovie-concept en de queeste van Penn (een zoektocht die overigens zelf weer compleet ridicuul is, maar vooruit). Vooral de sequentie rond Rachel vond ik mooi. Wat de stijl van This must be the place betreft ben ik eerlijk gezegd niet erg onder de indruk; de mise-en-scene is erg verzorgd, cinematografisch vallen slechts de wat off-center gekadreerde shots op, maar echt stijlvast of authentiek oogt het allemaal niet. Kortom; een paar aardige scenes in een redelijke tweede helft van de film, wat niet kan voorkomen dat ik begin te vermoeden dat Sorrentino enigszins wordt overschat.

Why did you let that architect write "cuisine" on the kitchen wall? It's silly. I know what the kitchen is

Nog niet zo lang geleden zat er een fragment in een MovieMeter Contest waar The Talking Heads een nummer zingen. De titel van de film heb ik indertijd niet kunnen raden maar het fragment op zich bleef wel een tijdlang door mijn hoofd spoken. De film bleek uiteindelijk dezelfde titel als het nummer te dragen en ik had de film zowaar nog op mijn DVD to-see lijst liggen. Aangezien het volop lijkt alsof we weer een waterige kerst gaan krijgen, besloot ik binnen te blijven en This Must Be the Place eens op te zetten.

Het is een vreemde film, dat wordt al vrij snel duidelijk. Hoofdpersoon van dienst is Cheyenne die door het leven doolt als een soort van mix tussen Ozzy Osbourne en Alice Cooper met een vleugje Judas Priest. Dat laatste omdat de dood van de twee tieners gelijkenissen treft met het zelfmoordpact dat Raymond Belknap en James Vance maakten bij het luisteren van nummers van Rob Halford en co. Het eerste deel van de film is voor mij dan ook het sterkste. De scènes met Jane, Cheyenne's vrouw, en de gesprekken met Mary en Desmond stralen een zekere charme uit. Je voelt dat Cheyenne niet in deze wereld past maar het is aandoenlijk hoe hij toch een poging onderneemt. Ik wist bij het begin van de film voor de rest niets van de verhaallijn en fronste eerlijk gezegd dan ook de wenkbrauwen toen de oude rocker op een roadtrip vertrok om op zoek te gaan naar een Nazi-officier die jaren geleden zijn vader vernederde. Een origineel en intrigerend uitgangspunt, dat wel, maar het komt er niet altijd even goed uit.

Het blijft vreemd wat Sean Penn eigenlijk allemaal uit zijn mouw weet te schudden. Een ware kameleon maar ik heb nog geen enkele rol gehad waar ik zeg: dit is er knal op. Cheyenne is misschien wel zijn beste perfomance die ik me tot nu toe voor de geest kan halen maar ook hier blijft hij af en toe steken in dezelfde ticks en gewoontes waardoor hij op den duur wat vervelend wordt. Hij moet ook de film nagenoeg in zijn eentje dragen en daarvoor heeft het personage soms toch ietwat te weinig om handen. Wel een aantal sterke bijrollen trouwens en is het eeuwig zonde dat Frances McDormand niet wat meer in het geheel voorkomt want de wisselwerking met Penn is werkelijk geweldig.

Mjah, beetje een vreemde zit om te beoordelen. Sorrentino was een regisseur waar ik al langer eens kennis mee wou maken maar misschien komt hij in zijn Italiaans werk beter tot zijn recht. Penn is in ieder geval op dreef als de vreemde Cheyenne maar begint op den duur wat tegen te steken waardoor het verlangen is naar het einde en dat is nooit goed.

Kleine 3*

Wat was dat een lange zit.

het camerawerk is mooi, de karakters zijn goed,alleen is het verhaal zo traag, en de dialogen zo langdradig dat ik hem niet hoog kan beoordelen omdat er te weinig in gebeurt.

Een komedie kon ik er niet uit halen..

Gister maar weer eens een film van Sorrentino uit de kast gehaald. Bijzondere prent. Het uitgangspunt van 'This Must Be the Place' is natuurlijk bijzonder - een voormalige rockster die op zoek gaat naar de Nazi die het in Auswitsch op z'n vader gemunt had. Was daarom ook zeer benieuwd naar de samenwerking van deze Italiaanse regisseur met Sean Penn en co. De film barst echt van de kleine momentjes die je een grote glimlach bezorgen. De sterkste scene is echter het moment dat Cheyenne voor het eerst weer de gitaar pakt en samen met dat jochie aan de slag gaat op het nummer van Talking Heads. Toch ook wel een klein beetje emotioneel. Het fijne tempo + de mooi geschoten locaties maken het af. Erg mooi.

Mooie film, Sorrentino continues to impress.

Aparte film die aan de trage kant is, maar waarbij verveling gelukkig nergens intrede deed. Qua stijl iets gemilderd ten opzichte van een Conseguenze, nochtans valt de hand van Sorrentino wel duidelijk te ontdekken. Toch een regisseur die pertinent een stempel op zijn films weet te drukken, ondanks dat ik er tot nog toe slechts drie van hem gezien heb. Maar juist dat zegt al het nodige.

Wat wederom opvalt is de zwier waarmee de camera bedient wordt. Niet verwonderlijk, aangezien cinematograaf van dienst Bigazzi dat soort hoogstandjes wel vaker uit z'n mouw schud, maar ook hier geeft het de film veel cachet mee. De soundtrack zal ook zeker niet zomaar aan je voorbijgaan. Legio aan verschillende nummers wisselen elkaar af, zeer uiteenlopend, doch telkens passend en tekenend voor de sfeer. Het klopte gewoon, voor mijn gevoel.

Waar mijn euforie omtrent de film dan een heel klein beetje ophoud, is bij de protagonist zelf. Het vingertje valt niet volledig naar Penn te wijzen denk ik, eerder gewoon aan het personage in se. Erg extravagant neergezet, soms neigt het zelfs naar het potsierlijke, waardoor er van sympathie of meeleven slechts sporadisch sprake was. Had persoonlijk een wat minder karikaturaal hoofdpersonage geprefereerd.

Maar desondanks is deze erg in de smaak gevallen. Als geheel pakkend, met schwung vormgegeven, en hier en daar scenes die er nog dat beetje bovenuit steken. Ruime 3,5*, op naar de volgende Sorrentino.

Door de cinematografie toch wel een aardige film omdat het verhaal niet echt indruk weet te maken.

Het stemgeluid van Penn is nogal bijzonder en verder zitten er ook nog wel wat grappige dingetjes in de film. Heb nu alle films van Sorrentino gezien en vind dit toch wel de minste.