This Must Be the Place (2011)

Een interessante mislukking. This must be the Place heeft een meanderende plot waarbij thema's als zelfmoord, schuld, de holocaust en een problematische vader-zoon relatie wat laconiek worden aangehaald, en die ik daardoor maar moeilijk serieus kon nemen. Een bevreemdende hoofdrol voor Penn die weliswaar een knappe acteerprestatie neerzet maar toch niet overtuigt als ouwe rocker. Ook een overbodige cameo voor David Byrne, al was zijn optreden dan wel weer aardig.

Gisteren deze film uit het keuzemenu van "on Demand" gepikt. Legde vrijwel onmiddellijk de link met Robert Smith, zanger van the Cure, vanwege Penn's uiterlijk. Met name het hoog-getoupeerde zwarte haar en de felrood gekleurde lippen deden mij direct aan Smith denken. Het zou mij niets verbazen, als deze als inspiratiebron heeft gediend qua styling van het uiterlijk van Cheyenne. Het beetje wazige gedrag en de bijna Parkinson-achtige motoriek (in het begin al komt de kijker er achter dat Cheyenne reuma heeft, of reumatoïde arthrose) deden mij ook aan Ozzy Osbourne denken.

Maar goed. Het verhaal. De film.

Kan er niet omheen: schitterend vormgegeven. Kleurrijk-letterlijk, maar ook vele kleurrijke types passeren de revue. Het verhaal wordt langzaam, bijna omzichtig opgebouwd; de hoofd-karakters worden gepresenteerd. Het uitgangspunt van het verhaal, waardoor hoofdpersoon Cheyenne "on the road" terecht komt, is vergezocht op zijn minst, bizar op zijn hoogst, maar op de een of andere manier wérkt het wel. Toch bleven bij mij, na het kijken, enkele hinderlijke minpuntjes hangen. Ik "begrijp" de slotscène gewoon niet. Ik schrijf "begrijp" tussen aanhalingstekens, omdat er ook nog een kans is dat er niets te begrijpen valt. Verder vind ik de tegenstrijdige emoties in de film wel heel erg tot het uiterste gaan. Zelfmoord, de holocaust, psychiatrische ziekte gaan hand in hand met vlijmscherpe humor, maatschappijkritiek en romantiek-terwijl de film óók een roadmovie is, én een zoektocht van het hoofdpersonage naar zichzelf, én wat de holocaust nog generaties lang, tot vandaag de dag, aan slachtoffers heeft gemaakt, én het inzicht in een moeizame vader-zoon relatie, én schuldgevoel en zo verder. Ik heb daar moeite mee. Er worden teveel universele thema's in één-te korte- film gepropt. Ook vind ik sommige scenes niet realistisch. Ik vermoed dat als je in de USA in een motelletje naast de eindeloze snelwegen terecht komt en er uit ziet als genoemde Robert Smith, je veel meer agressieve reacties mag verwachten; in de film kijkt men hooguit even vreemd op van Cheyenne's uiterlijk, maar verder roept hij geen agressieve reacties of felle nieuwsgierigheid op. Ingehouden acteerwerk van Sean Penn, soms iets té ingehouden, als je het mij vraagt. Prachtige rol Frances McDormand als Cheyennes schaamteloos positieve echtgenote. Ik denk dat ik deze film nog een tweede keer moet bekijken om mij er een echt duidelijke mening over te vormen. Ik heb er met veel genoegen naar gekeken tot aan het onbegrepen einde aan toe, maar zoals gezegd: een beetje too little, too much.

Qua cinematografie vind ik het een sterke film. Helder beeld en heldere kleuren, prachtige plaatjes. Het verhaal interesseerde mij echter matig. Komedie is over het algemeen niet helemaal mijn ding en het was voor mij niet pakkend genoeg. Het acteerwerk vind ik goed en ik vind Cheyenne een leuk personage. Hij deed mij aan Sam denken . Er zitten erg mooie uitspraken in de film die mij wel raakten. Een voldoende. 3*

Een bijzondere film over een voormalig rockster die op zoek gaat naar de nazibeul die zijn vader destijds zo vernederd had. De film heeft een aangenaam tempo, mooie beelden en een mooie sfeer ook. Ook het verhaal en de acteerprestaties zijn prima. De film deed me ook erg denken aan de films van Wim Wenders.

En ik ben dan ook vooral aangenaam verrast dat er ook in 2011 nog zulk soort films gemaakt worden. Al is het wel een uitstervend ras. Niet helemaal origineel dus, maar toch blij dat ik deze film gezien heb.

Sean Penn ziet eruit als Noel Fielding/Edward Scissorhands en klinkt als een mengeling van Andy Warhol en Truman Capote. Dat alleen maakt hem al behoorlijk ongeloofwaardig als voormalig rockster Cheyenne die met zijn echtgenote Jane [Frances McDormand] in Ierland woont en al 30 jaar geen contact met zijn familie heeft gehad, wanneer hij te horen krijgt dat zijn vader is overleden. Cheyenne besluit hem op te zoeken en ontdekt dat zijn vader geobsedeerd was door de jacht op een bewaker in Auschwitz die hem aldaar vernederde. Met behulp van doorgewinterde Nazi-jager Mordecai Midler [Judd Hirsch] probeert Cheyenne zijn vaders levensmissie alsnog te volbrengen. Waarom hij dat precies wil doen is één van de grote vraagtekens dat je kunt stellen bij deze egotrip met een zwalkend scenario dat onvoldoende gebruikt maakt de getalenteerde ondersteunende show. Penns slechtste rol sinds I Am Sam, wat helaas voor sommigen een aanbeveling schijnt te zijn. Het zij zo.

Ik zit voorbij de helft van het oeuvre van Sorrentino en ik kan al zeggen dat zijn werk niet echt mijn ding is. Niet slecht slecht, maar vaak nogal gewichtig, breiend en weinig zeggend. Stilistisch en cinematografisch top, maar inhoudelijk te weinig voor mij. È Stata la Mano di Dio (Film, 2021) is dan de grote uitzondering hierop al had dat vooral ook te maken met de Napolitaanse sfeer met Maradona op de achtergrond.

Van deze film met Sean Penn in de hoofdrol had ik wel een pak meer verwacht. Niet in het minst het personage van Sean Penn zelf, maar er lopen toch wat vreemde creaturen rond in de film. Awel ja, Edward Scissorhands dook ook steeds op in mijn gedachten. Ik zag het niet. Ik moest hem niet. Dan blijft er natuurlijk niet veel over van de magie van de film. Als er al sprake is van magie natuurlijk ...

Een film die een poging doet grappig of luchtig te zijn, maar zo kwam hij bij mij niet over. Eerder vervelend of zelfs enerverend. Ik kwam maar niet in het verhaal dat weinig voorstelde, maar ook weinig verklaringen meegaf waarom Cheyenne zus of zo handelde. Technisch wel verzorgd, dat wel. Zoals we in elke film gewoon zijn bij Sorrentino, maar veel verder dan dat kwam ik helaas niet.