Thoroughbreds (2017)

Film over twee vervelende saaie jonge meiden met een stoornis die bijna heel de film als een stelletje zombies voor zich uit zitten te staren ..en ze willen de stief vader dood maken omdat hij niet aardig is ...

Enigste belangrijke van wat de film "verteld" is : Trouw nooit van je leven met een vrouw die kinderen heeft .

Teleurstellende film omdat ik hier best hoge verwachtingen van had en de commentaren op de film erg misleidend zijn. Er wordt erg goed geacteerd maar het plot is niet interessant genoeg en het blijft allemaal duren met een zeer trage aanloop en dat is dodelijk voor een film als deze. Zeker niet slecht maar overtuigen kon hij allerminst.

Ja, uitstekend spel maakt nog geen goede film. De film wist me totaal niet te boeien door de wel zeer langzame aanpak en voorspelbare afloop. Gelukkig zorgen de twee jonge dames nog voor de nodige aandacht door hun spel. Voor mij geen verrassing want de meesten hier vinden Olivia Cooke prima ( wat ook zo is ), maar Anya Taylor-Joy is ook weer uitstekend op dreef net zoals in The VVitch, Split en Marrowbone die ik wel allemaal goed vond. 5/10

De film wordt gedragen door 2 jonge talenten. Olivia Cooke schitterde al eerder in de film Me and Earl and the Dying Girl en Anya Taylor-Joy was dat jaar te zien in The VVitch. Ze doen het vrij goed, al kunnen ze beiden beter. Helemaal overweldigen doen ze ook weer niet. Ze kunnen gelukkig terugvallen op een boeiend script en de humor werkt wel. Ik hou wel van dit soort films. Humor met een zwart randje.

Meh.

Aparte vormgeving, dat zeker, maar niet van een soort waar ik echt wat mee kan. Dacht van tevoren ook dat ik een andere film ging zien, maar blijkbaar zat ik verkeerd. Thoroughbreds is een kleine maar goed ontvangen film die de recentelijke jaren met zich hebben meegebracht en die nog een doorpakker voor Taylor-Joy betekende.

Het is in principe een mix van zwarte komedie, misdaad en wat thrillerelementen. De komedie is van redelijk absurde toon. Het leunt op de aparte persoonlijkheden van Taylor-Joy en Cooke. Beide dames acteren meer dan degelijk, maar ik vond de verschijningen zelf volstrekt oninteressant. Cooke speelt sowieso een nogal herhaald type dat dit soort films moeilijk kunnen gebruiken. Taylor-Joy begint ook zo maar vind uiteindelijk de draai wel.

De visuele invulling is bekwaam maar ook wat saai. Een goede, sterke sfeerzetting proefde ik niet. Veel decoratie en detail in het landhuis, maar niet goed genoeg gebruikt om er iets uit te krijgen. De film mist vooral focus die de kijker naar de film trekt. De twee types van de dames zijn namelijk niet sterk genoeg om de kijker geboeid te houden en het concept zelf ook niet.

Ziet er gelukkig wel bekwaam uit, maar ik kan er gewoon niet zo veel mee. Een beetje weird in de uitwerking, maar van dit soort humor krijg je me niet aan het lachen. Een redelijk verrassende finale brengt het cijfer naar een 2,0*, maar ik zal me erbij neer moeten leggen dat dit gewoon mijn film niet is. Heeft blijkbaar wel zijn publiek gevonden verder en dat is prima. Ik vind het zelf nog steeds een ietwat vreemde maar vooral droge boel.

Baggger met 3 'g's dus.

2 stomvervelende trutten die beter in een condoom gemikt hadden kunnen worden, beramen een moord op de stiefvader van de ene.

Waarom?

Nouja, het is niet zo'n leuke man, goeie reden toch?

Ik had nog op een verrassende wending gehoopt, de enige reden dat ik 1 1/2 uur quasi filosofisch geouwehoer van die 2 mutsen heb volgehouden maar zelfs dat zat er niet in.

Idle hands are the devil's tools

Wat een negativiteit hier toch. Ik heb me uitstekend vermaakt met deze film, waarin de onderkoelde, cynische en beide (op andere manieren) niet helemaal geestesgezonde jongedames Lily en Amanda eigenlijk uit verveling snode plannen beramen. En nee, het zijn allebei bepaald geen sympathieke figuren, maar ik vond ze ondanks (en misschien wel dankzij) hun doodse blikken best vermakelijk. Het scheelt natuurlijk ook dat met name Taylor-Joy maar ook Olivia Cooke en Anton Yelchin uitstekend in vorm zijn.

Ik hoorde eerder de vergelijking met Heathers, en dat zie ik wel een beetje - maar ik proefde ook wel een beetje Ginger Snaps (met de twee morbide en met een vergelijkbare cynische toon begaafde zusjes Ginger en Brigitte). Al is hier de vriendschap tussen Amanda en Lily eigenlijk non-existent en puur uit praktische overwegingen. Hoe dan ook, allebei films waar ik prima op ga, en het zal niet verbazen dat ook deze film met een prima plot en onderkoelde donkere humor me best kon vermaken. Weet je wat, ik rond 'm naar boven af.

Matige thriller - als je het al een thriller kan noemen - die me vooral heeft rechtgehouden door de immer bevallige Anya Taylor-Joy. Niet dat ze hier haar beste rol neerzette, maar haar verschijning is steeds opmerkelijk. Twee instabiele psychotische wijven die samen een plan bedenken om iemand te vermoorden. Het blijft eerst met wat stoerdoenerij, maar de woorden krijgen al gauw verder betekenis via daden.

Het waarom is wat onduidelijk. Niet dat de vader een geweldig persoon is, maar om hem daarom nou perse te vermoorden? Verveling, de kick, ... misschien ligt het eerder in dat hoekje te samen met de coctail van gestoordheid.

Een film zoals dertien in een dozijn. Niet goed goed, maar ook niet slecht. Misschien had het kat-en-muisspel, het snode plan, een wat betere uitwerking verdiend. Het leek allemaal net iets te makkelijk te gaan. Al bij al vermakelijk genoeg om er drie sterren aan kwijt te kunnen.

Visueel opvallend en mooi maar inhoudelijk wist de film me maar matig te trekken en vond ik dit ding ook wat vreemd. In feite geldt dat ook voor het visuele dat bevreemdend is, maar daar valt in ieder geval genoeg in te genieten. 2,0*.