Thoroughbreds (2017)

Leuk!

Maar let niet al te veel op de quotes op de poster hierboven. Als de film iets mist om echt als meesterwerkje door het leven te gaan, dan is het wel een beetje extra scherpte en extra duisternis. Het is een goeie zwarte comedie, dat zeker, maar al bij al blijft het toch net iets te braaf.

Niet vanwege de personages, die combinatie is erg interessant. Een effectief gevoelloos personage en een nogal tuttig typetje met een duister kantje, die combinatie werkt erg goed. Vooral wanneer er in hetzelfde huis een vervelende stiefvader rondloopt, een figuur dat erg eenvoudig te haten valt.

Het vervolg laat zich makkelijk raden, zoveel wijkt de film ook niet van de verwachte lijn af. Daar had het dan nog net dat beetje meer mogen zijn. Maar de invulling is zeker wel naar behoren. Qua stilering leuk, beetje klassiek met wel met een opgefrist luchtje, lekker kurkdroog en gewoon erg strak uitgevoerd.

90 minuten vliegen zo voorbij, de aanduiding drama/thriller hierboven is van de gekke (maar die discussie ga ik liever niet aan met de crew) en Finley bombardeert zich als talent voor de toekomst. Maar dan mag het gaspedaal nog net iets meer ingedrukt worden wat mij betreft.

3.5*

“You've got a creepy friend.”
“I know.”

Uitstekend debuut van Cory Finley. Thoroughbreds heeft vanaf het begin een broeierige sfeer en onderhuidse spanning, waardoor je gelijk het leven van de emotieloze Amanda en de rijke maar met problemen kampende Lily wordt ingetrokken. Twee jonge vrouwen met te veel vrije tijd en te veel (in ieder geval Lily) geld. De film straalt leegheid uit, en het is knap en effectief regiewerk van Finley.

De casting is ook uitstekend, met vooral Olivia Cooke die ijzersterk is als de emotieloze Amanda. Er zit veel zwarte humor in de film, en dat komt vooral door Cooke. Taylor-Joy moet vooral in dit soort films blijven spelen, want ze is uitstekend in dit soort vreemde en eigenzinnige pareltjes. Leegheid, verveling, psychische problemen en een ‘creepy’ stiefvader, het is een giftige cocktail. Het einde is dan ook niet verassend, maar levert wel de beste scene op. De scene waarin je zes minuten lang naar een slapende Cooke zit te kijken (wat er voor de rest in het huis gebeurd zal ik niet verklappen), is briljant.

“It doesn’t mean I’m a bad person, It just means that I have to try harder than everyone else to be good.”

En proberen doet Amanda (Olivia Cooke; Me and Earl and the Dying Girl, Ready Player One en stel goede horror) Ze traint haarzelf te huilen (ze noemt dit The Technique) en oefent een neppe lach telkens wanneer ze langs een spiegel loopt. Daarom is deze sociopathische kille Amanda, een ideale kandidaat voor de van haar vervreemd geraakte maar rijke jeugdvriendin Lily. (Anya Taylor-Joy; The Witch, Split en Marrowbone)

Naast deze twee veel belovende en zeer goed spelende actrices creëert beginnend regisseur Cory Finley een prachtige unieke sfeer van vervreemding van de hogere klasse waarin moord zelfs wordt besproken als een existentiële werkelijkheid. Zou je me geloven als ik je vertelde dat dit een heel erg grappige film was? Toch leverde de film,voor mij in ieder geval, genoeg hilarische momenten op om soms flink te kunnen schaterlachen! Het spreekwoord zeg; 'Over de dode niets dan goed' maar Anton Yelchin (Green Room en de nieuwere Star Trek-films) speelde hier een zeer goede en leuke bij-rol als drugsdealer. Helaas is het door een tragische ongeluk, één van zijn laatste rollen geworden.

En als je als regisseur overtuigend kan eindigen met een zes-minuten lange scene van een slapende Olivia Cooke dan is dat zekere een pluspunt en is de film geslaagd!

Meh....uiteindelijk niet meer dan een matige film. Ondanks erg fijne vertolkingen van Yelchin, Cooke en Taylor-Joy. En de laatste twee behoren toch wel tot de meest smakelijke actrices van hun generatie, dus zeker geen straf om naar te kijken. Maar waar de film probeert slim en ingenieus te zijn valt het plat op de neus en flink door de mand. Het einde is daarom bijzonder teleurstellend. Het is alsof de scenarioschrijver een twist eraan wilde geven maar er eigenlijk geen zin meer in had. Gemakzuchtig afgeraffeld.

Ik denk dat wat hierboven is genoemd, dat het niet zo goed te duiden is, niet een kracht is maar een zwakte. De film lijkt soms net zo verveeld als de verwende meisjes en kan niet beslissen wat het wil zijn: zwarte komedie, cynisch commentaar op het society wereldje, drama, coming of age...het is vlees nog vis. Met mindere acteurs was het echt helemaal niks geweest. Probleem met het verhaal is verder dat de stiefvader eigenlijk maar 1 reden geeft om hem echt te haten: hij is een stiefvader. Toch wat karig.

De eerste helft van de film intrigeert het meest, omdat je geen peil kunt krijgen op Cooke en haar relatie met Taylor-Joy. Daarna zakt het toch wat in vanwege de onstandvastigheid van Taylor-Joy, die geen beslissing kan nemen.

Ik ben gek op lekker alternatieve tienerfilms ala Ghost World maar recente matige titels als Ladybird en deze Thoroughbreds wijzen mij er weer op hoe zeldzaam de goeien echt zijn. Jammer, jammer.

Inderdaad schromelijk overdreven, al is het zeker een sterk filmpje met een heerlijk duister randje. De twee hoofdrolspeelsters doen het fantastisch en vormen een uniek duo. Vooral de droge delivery van Cooke mag er wezen. Zoals hier al vaker gezegd had het uiteraard nog wel een tandje harder gekund allemaal, al steekt de film zoals hij nu is ook makkelijk boven het maaiveld uit.

Het lange shot van de offscreen moord was overigens het hoogtepunt. Heerlijk. Ruime 3,5*.

Inktzwarte komedie, stijlvol vormgegeven en heel goed gespeeld. De plot stelt niet zoveel voor en de film is bij vlagen behoorlijk traag, maar de recht-voor-zn-raap dialogen en het onderkoelde akteerwerk maken dit toch wel tot iets speciaals. Allerlaatste rol voor de veel te vroeg overleden Anton Yelchin, hier erg goed in een belangrijke bijrol.

Goeie film waarin twee tienermeisjes hun oude vriendschap herpakken. Behoorlijk traag, maar de twee hoofdpersonages (en vooral ook hun vriendschap) weten te intrigeren. Bovendien vullen Olivia Cooke en vooral Anya Taylor-Joy hun rollen prima in. De film heeft een vreemde sfeer en als regiedebuut zeker geslaagd te noemen. Helaas wel de laatste film van Anton Yelchin.

First it was borderline personality,then severe depression,

yesterday, she said it was antisocial with schizoid tendency.

She's basically just flipping to random pages of the DSM-5

and throwing medications at me.

But I have a perfectly healthy brain.

It just doesn't contain feelings.

Er zijn zo van die films die qua verhaal eigenlijk niet veel voorstellen en toch een bepaalde indruk weten na te laten. Zo ook “Thoroughbreds” waar twee tienermeisjes, elk met een specifiek persoonlijkheidsstoornis, een plan verzinnen om iemand te vermoorden. De twee hebben elkaar al in een eeuwigheid niet meer gezien. Een eeuwigheid waarin veel verandert is. De één groeide op in een vermogende familie terwijl de ander een verleden heeft gekend waarbij het vermoorden van haar eigen paard een voorname rol speelde. Maar ondanks de tegenstellingen, wordt de oude, verwaarloosde vriendschapsband terug hersteld. En voordat ze het weten zitten ze samen een moord te beramen. Raar maar waar. Ondanks dat het gaat over een moord, is het eigenlijk best een leuke en komische film. En dat vooral door de boeiende conversaties vol droge, nonchalante humor. Soms lijkt het alsof de beide jonge meisjes totaal ongevoelige personen zijn. Wat dan wel weer toepasselijk is voor één van hen.

De hoofdpersonages worden vertolkt door twee jeugdige actrices wiens eerdere performances ik wel kon appreciëren. Fysiek zien ze er allebei appetijtelijk uit. Alleen Anya Taylor-Joy, die de rol van Lily voor haar rekening neemt, heeft een meer uniek uiterlijk met die grote Bambi-ogen en vlezige lippen. Olivia Cooke daarentegen is meer het clichébeeld van het beeldschone buurmeisje die langzaamaan verandert is in een sensuele jongedame. Het type meisje dat je in ontelbare speelfilms al eens tegenkomt. Misschien daarom dat Anya Taylor-Joy eerder verschijnt in niet zo alledaagse films als “The VVitch”, “Morgan”, “Split” en “Marrowbone”. Stuk voor stuk films waar ik van genoten heb. Met uitzondering van “The Witch” waar ik toch redelijk ontgoocheld over was. Maar dat had dan niet met het acteren te maken maar eerder met het feit dat ik een horror verwachtte in plaats van een middeleeuws drama.

Olivia Cooke, die de rol van de apatische Amanda op zich nam, vond ik adembenemend en buitengewoon in de film “Me and Earl and the Dying Girl”. Een film die moeilijk te overtreffen valt. Ook al is haar acteerwerk in “The Signal” (in beperkte mate), “The Quiet Ones” en “Ready Player One” (ook al ligt daar de nadruk op het visuele) niet zo slecht, toch steekt de aangehaalde film er ver bovenuit. Alhoewel. Wat ze in “Thoroughbreds” laat zien, mag er gerust mee wedijveren. Dit was alweer genieten van begin tot einde. De manier waarop ze de persoonlijkheid van Amanda speelt is werkelijk magnifiek. En ook al is deze film bloedserieus bedoelt, zal haar houding ongewild voor komische situaties zorgen.

“Thoroughbreds” is zo’n type film dat moeilijk vast te pinnen is aan een welbepaalde genre. Ja, het is inderdaad een misdaadfilm over twee excentrieke meisjes die broeden op een duivels plan. En ja, ongewild is er ook die komische insteek door het gedrag van de twee dames en de manier waarop ze met elkaar omgaan. En dan heb ik het nog niet over de onverwachte ontknoping waardoor het nogal sinister overkomt. Maar als je er langer over nadenkt is het een logische uitkomst. “Thoroughbreds” is qua genre-aanduiding niet bepaald een makkelijke film. Het is een boeiende film waarbij de nadruk ligt op het karakteriële en psychologische van de protagonisten. Dat men er nog een intrigerende en ingenieuze wending aan heeft gegeven, maakt het alleen maar interessanter.

Hou je dus wel van een doordacht verhaal dat niet zomaar losweg in elkaar is geflanst, dan moet je zeker deze film een kans geven. En daarnaast kan je dan ook nog eens genieten van Anton Yelchin die spijtig genoeg om het leven kwam in een triest ongeval. Ik dacht dat “Green Room” de laatste film was waar ik hem in zag schitteren. Maar het is vooral het literaire steekspel dat zich afspeelt tussen de twee vrouwelijke hoofdpersonages dat op mij een indruk maakte. Het leek soms wel een Shakespeareaans toneelstuk waarbij men gebruik maakt van weloverwogen woorden in een subtiele dialoog. Ik had noot gedacht een conversatie op zich, me zo zou boeien. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

3.5*

Komedie? Funny? Heb ik iets gemist? Ik zie mezelf toch wel als iemand met gevoel voor humor maar in deze film heb ik het niet vaak kunnen ontdekken. Wellicht zat ik er met totaal de verkeerde blik naar te kijken, maar dan nog, nee. Het heeft wel een bepaald soort afstandelijk cynisch toontje waardoor het nooit echt een serieus drama wordt, maar toch niet op een echte komedie-manier wat mij betreft.

Wel een film die vormtechnisch van alles probeert, het meeste werkt ook wel. Opvallend camerawerk, geluiden, creepy interieurs, en het is daardoor op zich wel interessant om te zien maar het probeert ook wat meer te zijn dan het daadwerkelijk is.

Inhoudelijk vond ik het namelijk wat moeizaam. Ja de beide dames zijn reuzecreepy en gevoelloos en rijk en alles is hartstikke spannend en 'off', maar het was voor mij meer een soort stijloefening dan iets waar ik echt inhoudelijk door geboeid was. Het werkt een paar keer naar een situatie toe die dan nogal anticlimactisch eindigt. Het uiteindelijke einde is dan best heftig/apart maar doordat alles met zo'n apart toontje gebracht wordt kon ik er uiteindelijk niet zoveel mee, behalve dan het gebeurde ter kennisgeving aannemen.

Wel twee boeiende actrices om te zien, zeker Olivia Cooke.

3,25*

Deze film eens geprobeerd en vond hem niet mis. De film heeft niet het hoogste tempo, maar weet toch om de een of andere reden toch te boeien. Je vraagt je toch wel af hoe de film zal evolueren. Gelukkig is de speelduur ook niet te lang. De cast deed het ook heel goed.

De moeite om eens gezien te hebben.

Is het mogelijk dat een mens geen gevoelens heeft? Wanneer iemand zich niet verdrietig voelt op een begrafenis of niet vrolijk op een feestje, heeft die niet de sociaal wenselijke gevoelens, maar dat is nog iets anders dan helemaal geen emotie kennen. Amanda (Olivia Cooke) beweert dat wel van zichzelf en dat maakt van haar een boeiend personage. Ook Lily (Anya Taylor-Joy) heeft psychopathische trekjes, want ze kent weinig empathie. De twee kennen een soort folie à deux. De beste scènes zijn de dialogen waarin ze hun plannen smeden. Helaas zijn de nevenpersonages nogal vlak; vooral die huurmoordenaar is eendimensionaal.

De bewegende camera geeft een rondleiding door de riante villa en dito tuin. Alles is er overdreven groot, zodat Lily overkomt als een verwend nest met een gedragsstoornis. Symmetrie wordt gebruikt om aan te geven dat de twee een eenheid vormen, bijvoorbeeld wanneer ze aan weerszijden van de sofa zitten. Het is een psychologische thriller verteld uit het standpunt van de daders. De titel kan op het paard slaan of op de meiden zelf.

Een nare film over nare personages. De zelfingenomen protagonisten veinzen vriendschap, maar kunnen amper verhullen dat ze in wezen een bloedhekel aan elkaar hebben. Dat creëert een dermate kille, amorele sfeer dat mijn interesse van lieverlee begon weg te ebben. Ik heb het niet op figuren, die zo koud en afstandelijk zijn.

De film wordt vaak vergeleken met “Heathers” (1988). Dat vond ik destijds een matige film en eigenlijk geldt hetzelfde voor deze film.

Olivia Cooke is altijd wel de moeite waard. Anya Taylor-Joy ken ik eigenlijk niet. Ik heb niet het gevoel dat ik daar tot nu toe veel aan gemist heb.

Ja, uitstekend spel maakt nog geen goede film. De film wist me totaal niet te boeien door de wel zeer langzame aanpak en voorspelbare afloop. Gelukkig zorgen de twee jonge dames nog voor de nodige aandacht door hun spel. Voor mij geen verrassing want de meesten hier vinden Olivia Cooke prima ( wat ook zo is ), maar Anya Taylor-Joy is ook weer uitstekend op dreef net zoals in The VVitch, Split en Marrowbone die ik wel allemaal goed vond. 5/10

De film wordt gedragen door 2 jonge talenten. Olivia Cooke schitterde al eerder in de film Me and Earl and the Dying Girl en Anya Taylor-Joy was dat jaar te zien in The VVitch. Ze doen het vrij goed, al kunnen ze beiden beter. Helemaal overweldigen doen ze ook weer niet. Ze kunnen gelukkig terugvallen op een boeiend script en de humor werkt wel. Ik hou wel van dit soort films. Humor met een zwart randje.

Meh.

Aparte vormgeving, dat zeker, maar niet van een soort waar ik echt wat mee kan. Dacht van tevoren ook dat ik een andere film ging zien, maar blijkbaar zat ik verkeerd. Thoroughbreds is een kleine maar goed ontvangen film die de recentelijke jaren met zich hebben meegebracht en die nog een doorpakker voor Taylor-Joy betekende.

Het is in principe een mix van zwarte komedie, misdaad en wat thrillerelementen. De komedie is van redelijk absurde toon. Het leunt op de aparte persoonlijkheden van Taylor-Joy en Cooke. Beide dames acteren meer dan degelijk, maar ik vond de verschijningen zelf volstrekt oninteressant. Cooke speelt sowieso een nogal herhaald type dat dit soort films moeilijk kunnen gebruiken. Taylor-Joy begint ook zo maar vind uiteindelijk de draai wel.

De visuele invulling is bekwaam maar ook wat saai. Een goede, sterke sfeerzetting proefde ik niet. Veel decoratie en detail in het landhuis, maar niet goed genoeg gebruikt om er iets uit te krijgen. De film mist vooral focus die de kijker naar de film trekt. De twee types van de dames zijn namelijk niet sterk genoeg om de kijker geboeid te houden en het concept zelf ook niet.

Ziet er gelukkig wel bekwaam uit, maar ik kan er gewoon niet zo veel mee. Een beetje weird in de uitwerking, maar van dit soort humor krijg je me niet aan het lachen. Een redelijk verrassende finale brengt het cijfer naar een 2,0*, maar ik zal me erbij neer moeten leggen dat dit gewoon mijn film niet is. Heeft blijkbaar wel zijn publiek gevonden verder en dat is prima. Ik vind het zelf nog steeds een ietwat vreemde maar vooral droge boel.

Idle hands are the devil's tools

Wat een negativiteit hier toch. Ik heb me uitstekend vermaakt met deze film, waarin de onderkoelde, cynische en beide (op andere manieren) niet helemaal geestesgezonde jongedames Lily en Amanda eigenlijk uit verveling snode plannen beramen. En nee, het zijn allebei bepaald geen sympathieke figuren, maar ik vond ze ondanks (en misschien wel dankzij) hun doodse blikken best vermakelijk. Het scheelt natuurlijk ook dat met name Taylor-Joy maar ook Olivia Cooke en Anton Yelchin uitstekend in vorm zijn.

Ik hoorde eerder de vergelijking met Heathers, en dat zie ik wel een beetje - maar ik proefde ook wel een beetje Ginger Snaps (met de twee morbide en met een vergelijkbare cynische toon begaafde zusjes Ginger en Brigitte). Al is hier de vriendschap tussen Amanda en Lily eigenlijk non-existent en puur uit praktische overwegingen. Hoe dan ook, allebei films waar ik prima op ga, en het zal niet verbazen dat ook deze film met een prima plot en onderkoelde donkere humor me best kon vermaken. Weet je wat, ik rond 'm naar boven af.

Matige thriller - als je het al een thriller kan noemen - die me vooral heeft rechtgehouden door de immer bevallige Anya Taylor-Joy. Niet dat ze hier haar beste rol neerzette, maar haar verschijning is steeds opmerkelijk. Twee instabiele psychotische wijven die samen een plan bedenken om iemand te vermoorden. Het blijft eerst met wat stoerdoenerij, maar de woorden krijgen al gauw verder betekenis via daden.

Het waarom is wat onduidelijk. Niet dat de vader een geweldig persoon is, maar om hem daarom nou perse te vermoorden? Verveling, de kick, ... misschien ligt het eerder in dat hoekje te samen met de coctail van gestoordheid.

Een film zoals dertien in een dozijn. Niet goed goed, maar ook niet slecht. Misschien had het kat-en-muisspel, het snode plan, een wat betere uitwerking verdiend. Het leek allemaal net iets te makkelijk te gaan. Al bij al vermakelijk genoeg om er drie sterren aan kwijt te kunnen.