Third Person (2013)

James Franco, Liam Neeson, Adrien Brody, Maria Bello, Mila Kunis, Olivia Wilde, Casey Affleck, Kim Basinger..

En dat met Haggis aan het roer..?!! Haha, dit gaat er weer eentje worden hoor..

Een beetje in de lijn met zijn film Crash (2004) ? Niets mis mee want dat was een erg goede film!

Crash was behoorlijk sterk ja. Mocht het dat niveau halen..

Crash was prima te doen, maar verder maakt die Haggis maar weinig bijzondere filmpjes.

Crash is de enige die ik van hem gezien heb. Maar als ik naar de gemiddelde score kijk van zijn andere films dan ligt die toch behoorlijk hoog.

Ik vond het maar twee typisch simpele peoplepeasing dramafilmpjes. Weinig van bijgebleven.

Dat The Next Three Days het zo goed doet verbaast mij ook. Prima filmpje in mn herinnering, maar scoort wel heel hoog.

Crash was overhyped geneuzel. Dit ziet er ook al zo uit.

Japanse trailer (Youtube HD)

Nietszeggend plot, poster en trailer en een release die lang op zich laat wachten. Alle tekenen om een grote flop te worden...

Trailer weet niet echt te pakken nee, helaas..

Het filmfestival van Oostende krijgt de Belgische avant-première in aanwezigheid van niemand minder dan Adrien Brody. Dit gaat door op 19 september, de slotfilm van festival.

Een veelbelovend begin.

En dan komt de speelduur. Toch wel ietsje te lang om te blijven boeien bij wat eigenlijk toch wel een vrij dun en slap uitgewerkt gegeven blijkt te zijn. Wat dan duidelijk wordt doordat het richting einde ofwel warrig, ofwel metafysisch begint te worden. Daar kan ik soms een hoop van hebben, maar hier raak ik gewoon de weg kwijt.

Mooi gespeeld en mooi in beeld gebracht, met een paar erg mooie scenes - vooral in het begin, denk ik dan. Maar dat maakt geen film. Of toch in ieder geval niet deze. Wel leuk om Mila Kunis en Adrien Brody in dit soort rollen te zien - doen ze goed, en ik hoop dan op meer. Maar misschien in een wat minder stuurloze film.

Verschrikkelijk.

Een veelbelovend begin, dat moet ik toegeven! De gehele film zelf is een overdreven dramatische opstapeling van huilerige scenes. Jammer dat dit zo'n film is die eigenlijk wil zeggen 'dit is uit het leven gegrepen,' maar dat totaal niet is. Zo overdreven. Ik doel dan vooral op een aantal scenes zoals Mila Klunis die al die vazen kapot maakt met die irritante typische muziek eronder.

Volgens mij zit hier best een aardig verhaal in maar ik zag het niet. Ik geloofde de personages ook voor geen ene meter. Liam Neeson is een schrijver. Haha, ja hoor. White the colour of trust. White the colour of lies. Het lijk alsof hij daar drie dagen over heeft geschreven in de film.

White the colour of puke.

De Oscar winnende film -Crash- van regisseur Paul Haggis heeft duidelijke overeenkomsten met -Third Person-. Drie verhalen over de liefde, passie, vertrouwen en verraad vormen hier samen een film. Dit soort scripts, waarbij meerdere verhalen overkoepeld worden in een gezamenlijk hoofdverhaal is op zich al een kunst. Hierbij specifiek een uitwerking over een derde persoon die een liefdesrelatie kan onderbreken, waarbij vertrouwen een belangrijk begrip is. Liam Neeson speelt de auteur van zijn eigen verhaal en dat van de andere personages, waarbij ik hem graag zie. Deze rol die overgoten is van drama en melancholie is weer eens wat anders dan de actieheld die hij de laatste tijd vooral als rol op zich nam.

Deze oververzadigde puinzooi van ideeën resulteerde in een beroerd geschreven, clichématige, oersaaie en doodse episodefilm. Geen van de drie verhaallijnen (immigratiedrama, schrijverstragedie, familiestrijd) was echt gelukt en opmerkelijk was dat geen van de verhalen elementen bevatte van de andere, zodat een gezamenlijk beeld ontbrak (of ik heb het gewoonweg niet gezien).

Mja.

Third Person is niet slecht, maar voelt wat als een gemiste kans. De opzet is best goed, maar de overkoepeling laat wat te wensen over. De hoofdlijn is het enige plotje dat je doet beseffen naar een matige film te kijken, want de rest doet gewoon z'n werk.

Het komt ook een beetje door Liam Neeson dat ik het allemaal niet zo best vind. Na een film of 25 ben ik hem stilaan beu aan het worden. Zeker in dit genre komt hij niet tot z'n recht, dan zie ik hem liever een vliegtuigcrash overleven en met wolven vechten. In dit genre acteert hij te robuust, te onbeholpen.
Maar dat wordt wel goedgemaakt door de overige castleden, waarbij ik vooral Adrien Brody sterk vind acteren. Ook zijn tegenspeelster Moran Atias mag er wezen.

Ook één van de zaken waardoor ik de hele plot niet al te sterk vind is Paul Haggis. Die blinkt hier wel uit in het maken van een sentimentele mesthoop. Vooral Mila Kunis' verhaallijn lijdt daaronder, want Kunis zelf weet zich ondanks haar beperkt acteertalent staande te houden. Maar wanneer zij dan zo'n kamer vol bloemen overhoop haalt of door James Franco in slomo van haar kind weggesleurd wordt, werkt dat toch op de zenuwen. Zeker met zo'n jankerige soundtrack eronder.

Kleine 3

geen zak van begrepen

eens, als jij het al een rotzooi vind haha

Na het succesvolle Crash probeert regisseur Paul Haggis het nogmaals met een mozaïekfilm, maar met beduidend minder resultaat. De drie plotlijnen zijn niet slecht maar om nu te zeggen dat de personages en gebeurtenissen boeiend zijn... nee. Gelukkig is de cast prima en wordt één en ander best fraai uitgewerkt, zodat de film het aankijken uiteindelijk wel waard is. Maar dit is bepaald geen hoogvlieger.

Matige film met een aantal verhaallijnen en een aantal personages die met verlies om moeten gaan. De film is mooi in beeld gebracht en de verschillende verhalen zijn ook mooi door elkaar gemonteerd. Echter weet het niet te boeien en is de film ook veel te langdradig. De cast met flink wat bekende namen stelt echter zeker niet teleur.

Gelet op de personele bezetting een teleurstellend drama over een schrijver, die de schuldgevoelens over de dood van zijn zoontje van zich af wil schrijven en tijdens dat proces zijn romanfiguren fragmentarisch tot leven laat komen. Het acteerwerk kan alleszins door de beugel, maar de structuur van de film lijkt nergens naar. Een ambitieuze mislukking.

Ik vond het geen mislukking, maar op zich wel ok. Ik heb slechtere films gezien.

De cast doet het goed, maar had van deze film toch wel meer verwacht.

De 3 verschillende verhalen zijn elk op zich wat saai en vooral langdradig en omdat ze door elkaar lopen zorgen ze soms ook voor verwarring.

Heb van regisseur Paul Haggis al betere dingen gezien.

Een goed drama/romantiek film...

Goed (niet spannend) verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende acteurs Liam Neeson, Adrien Brody en James Franco...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Dit soort mozaïekfilms heeft altijd even tijd nodig om op gang te komen, de eerste 20 minuten weet je nog niet echt waar je naar kijkt. Maar deze film is na een uur nog steeds niet leuk, met name door alle ruzie-achtige interacties en kwade, lastige personages. Drama oke, maar je film iets aantrekkelijker presenteren had zeker gekund, het nodigt allemaal niet echt uit tot verder kijken.

Ook later blijft de film grimmig op een nauwelijks interessante manier. Vooral de verhaallijn van Liam Neeson en Olivia Wilde wil maar niet boeien, maar ook die van Adrien Brody is vooral heel vervelend. Je gaat wel vermoeden dat er iets van een dubbele laag inzit, zeker gezien wat niet-kloppende elementen (Mila Kunis die dan weer in Parijs, dan weer in New York zit?) en gezien het personage van Liam Neeson een schrijver is (wantrouw dat altijd), maar dat vond ik niet echt veel bijdragen aan the appeal. Alles mag dan misschien wel heel intelletueel in elkaar blijken te zitten de laatste 10 minuten, maar de film blijft de de twee uur daarvoor even saai en vervelend om te kijken.

Je hebt drie prachtige steden tot je beschikking ook en een prima cast, het is toch niet zo heel lastig om daar iets goeds van te maken zou je denken. Jammer van het potentieel en alle verhaaltechnische moeite.

2*

Lastig in te komen maar eenmaal bezig mooie vertelling. Kakt in t midden ff in maar eindigt bijzonder goed. Het totaal begrijpen zorgt wel voor verfijning.

Op het einde van de film blijkt deze toch wel een aardige thematiek hebben. Echter duurt deze film onnodig lang, is het nergens echt spannend, zijn de acteurs matig, hoewel het script de zwakste schakel is.

Onnodige verwarrend en moeilijk naar de kijker gebracht. De drie verhaallijnen weten niet echt te boeien en worden langdradig uitgerekt naar de climax die de aandachtige kijker na een tijdje wel in de gaten heeft. Het verhaal gaat dan ook over een schrijver die schuldgevoelens heeft over zijn overleden zoontje dat dus ook de rode draad vormt voor de andere fictie verhalen. Gelukkig weet de cast de interesse van de kijker nog voldoende vast te houden, maar het voelt allemaal langdradig en eentonig aan. Het verhaal van de schrijver vertolkt door Liam Neeson en zijn geliefde Anna ( Olivia Wilde ) brengt eigenlijk heel weinig, alleen als je wacht op een naakte Olivia Wilde die er zeker mag wezen. Het verhaal van Julia
( Mila Kunis ) en haar ex Rick ( James Franco ) is misschien nog wel het interessantste verhaal om te volgen. En dan heb je nog het verhaal van Adrien Brody, een zakenman die verliefd wordt op de mooie sexy Moran Atias. Niet echt verveeld, maar zeker geen film om een tweede keer ooit terug te zien. 6/10

Haggis worstelt om drie losstaande verhalen op effectieve wijze door elkaar te laten lopen. In New York worstelt een jonge moeder Julia [Mila Kunis] met haar advocaat [Maria Bello] om het recht af te dwingen om haar zoontje te zien, na een ernstige beschuldiging van haar ex-man [James Franco]. Schrijver Michael [Liam Neeson] bereidt in Parijs een nieuw boek voor en zet daar zijn affaire door Anna [Olivia Wilde], ook al weet zijn echtgenoot [Kim Basinger] daarvan. En in Rome heeft modehandelaar Scott net op illegale wijze de ontwerpen van enkele topmerken in handen gekregen, wanneer hij in een café Roma Monika [Moran Atias] ontmoet. Ze smeekt hem te helpen het losgeld voor haar door mensensmokkelaars vastgehouden dochtertje bijeen te krijgen. Gezien de indrukwekkende cast had dit misschien wel drie aardige romantische drama’s kunnen opleveren. Hoewel overgangen visueel slim in elkaar zitten, staan de verhaallijnen elkaar meer in de weg dan dat ze elkaar versterken.