Meningen

Prima cast en regisseur, maar toch wil deze aktiefilm niet echt van de grond komen. Het is allemaal fraai in beeld gebracht en de plot is best spannend, maar het script is uiteindelijk te vlak om hier echt iets memorabels van te kunnen maken. Het is een beetje dertien-in-een-dozijn. Geproduceerd door Kathryn Bigelow, die oorspronkelijk de film zou regisseren.

Uit de jaren '80 weggelopen aktiewerkje, overdreven gewelddadig en voorzien van een keur aan hedendaagse martial arts-sterren. Een beetje als The Expendables en al net zo waardeloos. Maar, het moet gezegd worden, de film heeft een bijzonder hoog tempo en er gebeuren zoveel malle dingen dat je geen tijd hebt om je te vervelen. Mijn favoriete scene is die waarin een vrouwelijke slechterik met een granaatwerper van dichtbij tot pulp wordt gereduceerd. Yeah baby! Zo doe je dat.

Maffe maar tegelijkertijd charmante animatiefilm, vol surrealistische en droogkomische toestanden. Doet wel een beetje denken aan het vroege werk van regisseur Jean-Pierre Jeunet, en dan met name Delicatessen. De animatiestijl en het kleurgebruik zijn prachtig en de film is een feest voor het oog. De afwezigheid van dialogen stoort ook niet echt. De plot is niet bijster interessant en hier en daar is de film wellicht iets te vreemd, maar al met al is dit toch wel een vrij unieke kijkervaring.

In de jaren '80 vreemd genoeg gemist, terwijl ik de meeste Vestron-titels toch wel heb verslonden destijds. Wellicht kwam dit omdat de trailer van de film er in die tijd al erg crappy uitzag. De film heeft de tand des tijds in ieder geval bijzonder slecht doorstaan, dat kunnen we gerust stellen. Het ziet er allemaal bar slecht uit en het script is kansloos. Sporadisch komt de film kortstondig tot leven, met name wanneer dwerg Phil Fondacaro in zijn rol als professor Malcolm in beeld komt. Die scenes zijn opvallend oprecht. De rest van de film is slecht gemaakte rommel, flauw en tenenkrommend oubollig. Ik moest overigens wel lachen toen Michael Moriarty zich ging voorstellen aan zijn nieuwe buren: "My name is Harry Potter".

Tegenvaller helaas, deze noorse Godzilla-variant van de regisseur van The Wave en Tomb Raider. De special effects zijn bij vlagen indrukwekkend, maar plot en personages schieten flink tekort en de toon van de film is net iets te flauw om de aandacht er optimaal bij te kunnen houden. Het begin is redelijk, maar gaandeweg zakt de boel weg naar een bedenkelijk niveau.

Na het zien van de geweldige documentaire Best Worst Movie ben je het natuurlijk wel een beetje aan jezelf verplicht dit meesterwerk van de slechte smaak te bekijken. Want dat is het. De film is zo dramatisch slecht dat hij eigenlijk best onderhoudend is. Een beetje zoals de eerste Troll, waar deze film inhoudelijk overigens totaal niets mee te maken heeft, maar dan nog veel vreemder. Het is allemaal zo amateuristisch en mallotig in elkaar gezet dat je gefascineerd blijft kijken. Dat is dan wel weer knap. Bizarre shit!

Meer van hetzelfde: leuke special effects, flauw plot, suffe humor en vervelende personages. Hier en daar komt de film tot leven en herinnert regisseur Roar Uthaug ons eraan dat hij ooit een mooie toekomst voor zich had, maar overwegend schiet deze noorse Godzilla-variant hopeloos tekort.

Visueel inventieve noorse mockumentary naar het recept van The Blair Witch Project, met elementen van een film als Cloverfield. Zeker niet slecht gedaan, met zeer overtuigende special effects en veel sfeer. Het grillige en imposante noorse landschap leent zich in ieder geval perfect voor de locatie van het gebeuren. Het is jammer dat het script wat aan de eenzijdige kant is, met vooral halverwege weinig verrassingen en een gebrek aan momentum. Tegen het einde trekt alles gelukkig weer aan. Al met al toch wel een aangename verrassing, spannend en sporadisch droogkomisch.

Op blu-ray gezien, was mijn tweede kennismaking met de film. Ooit in de jaren '80 op video bekeken, toen vond ik het allemaal al gedateerd aandoen en matig in elkaar zitten. Dat vond ik nu weer, helaas. De structuur van de film is ongelukkig bedacht; direct in het begin zit je al in de wereld van de computer, met die malle outfits, abstracte decors en rare kleurtjes. Het zou wellicht beter gewerkt hebben wanneer je als kijker langzaam wordt geïntroduceerd in die wereld. Spannender ook waarschijnlijk. Het blijft natuurlijk een revolutionaire film, maar qua entertainment is het behelpen. Tegen het einde wordt alles ook erg langdradig. Op blu-ray ziet één en ander er nog wel oké uit, maar visueel is de film zelden indrukwekkend. Zoals het gezegde gaat: you can't polish a turd.

Visueel spectaculair maar inhoudelijk helaas erg vlak, met een suf plot en oninteressante personages. Vooral het personage Ares (Jared Leto) is volstrekt onduidelijk. Het moet een genadeloze moordmachine voorstellen maar er gaat werkelijk geen enkele dreiging van uit. De visuele effecten zijn eersteklas, de film is stijlvol vormgegeven en de soundtrack van Nine Inch Nails stampt lekker door, maar regisseur Joachim Rønning weet zijn stempel uiteindelijk niet op het materiaal te drukken.

De originele Tron vond ik op het moment van release al gedateerd aandoen; dit late vervolg ziet er visueel gelukkig heel wat indrukwekkender uit. Inhoudelijk blijft het helaas ook ditmaal behelpen. De verhaallijn is tegelijkertijd simplistisch en hopeloos complex, terwijl de personages niet meer dan karikaturen zijn. Maar goed, zoals gezegd is het visueel een lust voor het oog, en dankzij de eersteklas soundtrack van Daft Punk ook voor het oor. Qua decors en special effects wordt alles uit de kast gehaald om te imponeren. Het ziet er allemaal fantastisch uit. Jammer dat de jonge versie van Jeff Bridges (Clu) er nogal plastisch en statisch uitziet. Dat had absoluut beter gemoeten. Verder een adembenemend visueel schouwspel.

Jammer van het eerste uur, dat nogal onsamenhangend en aan de saaie kant is, want daarna wordt de film steeds beter. De voice over blijft de hele film storend, nog een belangrijk minpunt, maar qua grimmige sfeer en intensiteit is de film zeker de moeite waard. De lokatie blijft ook eindeloos fascinerend. Met een betere montage en meer structuur zou het geheel zeker beter geweest zijn, maar al met al is de film toch wel overtuigend. Naar, rauw en bij vlagen zeer spannend.

Geslaagd vervolg, wat mij betreft beter dan het origineel. Dit komt vooral door een beter uitgewerkte verhaalstructuur, een meer interessante (en grotere) opzet en een nog intensere sfeer. De regie van Padilha is ook wat meer zelfverzekerd, resulterend in een meeslepende, zeer gewelddadige film die beschikt over prima aktiescenes en een intelligent, complex script.

Interessante, zij het behoorlijk trage film over een androïde die een vader helpt om het verlies van zijn dochter te verwerken. Door bepaalde nogal intieme handelingen schuurt de film ongemakkelijk dicht tegen kinderporno aan, maar omdat we hier te maken hebben met een soort science fiction zullen we dat maar door de vingers zien. De tweede helft vond ik overigens een stuk interessanter dan de eerste. Het statische camerawerk en de afstandelijke aanpak van het geheel doet denken aan het werk van regisseur Michael Haneke, niet geheel toevallig ook afkomstig uit Oostenrijk.

Een nogal atypische Hitchcock-film, deze gemoedelijke zwarte komedie over een lijk dat maar blijft opduiken. De prima cast weet gelukkig wel raad met het maffe maar vreemd genoeg luchtige materiaal en de dialogen zijn sporadisch behoorlijk droogkomisch. Uiteindelijk heeft alles weinig om het lijf en is de plot te flauw om de volle lengte te blijven boeien, maar zoals alle Hitchcock-films heeft ook dit werkje zeker zijn kwaliteiten.

Aangenaam filmpje, maar wel wat aan de voorspelbare en oppervlakkige kant. Het onderwerp, honkbal, boeit mij absoluut niet, maar dat is gelukkig niet echt een belemmering. Het draait voornamelijk om de personages, en die zijn redelijk goed getroffen. Eastwood is zijn gewoonlijke norse zelf, dat trucje kennen we nu wel, maar Amy Adams als zijn dochter en Justin Timberlake als een collega zijn sympathiek. De plot draait ook grotendeels om hen, zodat de film uiteindelijk meer is dan een bloemlezing uit eerdere rollen van Clint.

Isaac Hayes is cool als de titelfiguur en de film heeft aardig wat visuele flair, maar het script is karig en in de aktiescenes laat men het flink afweten. Het funky milieu, vol foute pimps en players en voorzien van een lekker zwoele soundtrack (uiteraard verzorgt Hayes ook zijn eigen theme-song), maakt het één en ander goed, maar de film is uiteindelijk behoorlijk oubollig en flauw.

Vrij conventionele western van de gebroeders Coen. Qua plot ook enigzins voorspelbaar uitgewerkt, maar desondanks valt er veel te genieten. Jeff Bridges is geweldig in de hoofdrol en hij wordt ondersteund door een fijne cast. De droge humor en de hilarische dialogen zijn puur Coen, net als het prachtige camerawerk en de verzorgde production design. Ik hoopte soms wel op wat meer diepgang en originaliteit, maar verder valt er weinig te klagen. Sfeervol en voortdurend onderhoudend, dat zeer zeker.

Rommelige, slechts sporadisch boeiende film over de legendarische volksheld/ staatsvijand Ned Kelly, die het in het Australië van 1870 opnam tegen de britse bezetters. Het eerste uur, over de jonge jaren van Kelly, is de moeite waard, mede door levendige bijrollen van Russell Crowe en Charlie Hunnam, maar daarna komt de klad er behoorlijk in. Belangrijke personages komen en gaan, de plot begint te zwalken en de toon van de film wordt steeds onevenwichtiger. Naar het einde toe is er geen redden meer aan. Mooi camerawerk, dat wel.

Mooie film met een geweldige rol van Bryan Cranston, als 'blacklisted' scriptschrijver in het Hollywood van na de tweede wereldoorlog. Het tijdsbeeld is levendig getroffen en er zijn heel veel interessante details, zowel visueel als qua plot. Ondanks het grimmige onderwerp wordt de film gelukkig nergens te zwaar op de hand, mede geholpen door een prima supporting cast, waaronder een hilarische John Goodman. Sommige personages zijn op het karikaturale af (zoals Hedda Hopper, gespeeld door Helen Mirren), maar hoofdzakelijk is dit een treffende en zeer onderhoudende film over een inktzwarte bladzijde in de amerikaanse geschiedenis.

Aangrijpende, emotioneel raak getroffen film die gelukkig overwegend vrij subtiel is uitgewerkt. Met een dergelijk beladen onderwerp wordt de grens tussen drama en hysterie al gauw overschreden, maar hier blijft alles geloofwaardig, waardoor je betrokken blijft bij de gebeurtenissen. Dit is vooral te danken aan de eersteklas cast, met vooral Liberato en Owen zeer indrukwekkend, maar zeker ook aan regisseur Schwimmer. Zijn regie is zelfverzekerd, indringend en visueel aantrekkelijk. Een bij vlagen pijnlijke, maar altijd interessante en meeslepende film.

Karig horrorwerkje, bevolkt door vrij vervelende personages en voorzien van een vergezocht plot. Het heeft veel weg van de Final Destination-reeks, vooral qua spanningsopbouw, maar uiteindelijk pakt alles helaas nogal mat en ongeïnspireerd uit. Kijkt vlot weg, maar even vlot weer vergeten.

Leuke jeugdfilm annex roadmovie over twee 14-jarige buitenbeentjes die er met een gammele gestolen auto in de zomervakantie op uit gaan, bestemming onbekend. Het script is niet overal even bijzonder, maar de sympathieke hoofdpersonen en een aantal rake emotionele momenten tillen dit met gemak boven het maaiveld uit. Regisseur Fatih Akin zorgt daarnaast voor een aantal originele visuele en inhoudelijke details die de film ook interessant maken voor een wat ouder publiek.

Verrassend subtiel en emotioneel drama, dat nu eens niet op simpele wijze een ramp exploiteert maar intelligent en krachtig met het onderwerp omgaat. De ramp zelf is amper te zien maar is wel overtuigend in beeld gebracht. Zeer beklemmende openingsscene ook. De titel geeft al aan dat de film draait om de nasleep, zowel voor de personages als voor het land. Voortreffelijk geacteerd, vooral door Chiwetel Ejiofor, uitstekend geregisseerd, prachtig in beeld gebracht en voorzien van een sterke score.

Spectaculaire, boeiende documentaire over de omstreden jaarlijkse TT-race op het engelse Isle Of Man, waar de motoren door de dorpjes en het landschap scheuren, met veel ongelukken en doden tot gevolg. In de docu wordt vooral kanshebber Guy Martin gevolgd, een markante en charismatische durfal. Hier en daar behoorlijk spannend en visueel een lust voor het oog, voorzien van een bescheiden voice-over van Jared Leto.

Grappige, inventieve horrorkomedie, bloederig maar nergens echt ranzig. De slimme insteek van het geheel, met het op zijn kop zetten van allerlei horrorcliché's en verwachtingspatronen, pakt verrassend goed uit. Hier en daar wat aan de flauwe kant, maar de film maakt optimaal gebruik van de twee hoofdrolspelers, beiden erg leuk en sympathiek. Vaak hilarische dialogen, technisch degelijk in elkaar gezet en vlot verteld.

Surrealistisch drama met hier en daar wat komische elementen over een moeder en dochter die letterlijk en figuurlijk geconfronteerd worden met de dood. De post-apocalyptische elementen van het script komen niet helemaal uit de verf, maar de sterke cast en de eersteklas special effects zorgen al snel voor een fascinerende kijkervaring. De onvoorspelbare ontwikkeling van zowel plot als personages is daarnaast een groot pluspunt. De film deed me qua sfeer wel wat denken aan A Ghost Story van regisseur David Lowery.

Vermakelijk maar vrij doorzichtig komisch drama, met een weinig verrassend verhaalverloop. Charlize Theron is prima in de hoofdrol en haalt alles uit de kast, maar zij kan de film net niet dat beetje extra meegeven. Regisseur Jason Reitman, wiens eerste paar films toch uitstekend waren, kan dat helaas ook niet.

Intense, spannende en behoorlijk creepy horrorfilm in de lijn van The Blair Witch Project en aanverwante films. De schokkerige handheld cameravoering is inmiddels niet verrassend meer en ook het uitgangspunt zal geen originaliteitsprijs winnen, maar de uitvoering en de geschepte sfeer zijn dermate sterk dat dit niet echt een probleem is. Eenmaal in de tunnels aanbeland wordt de film een doeltreffende nachtmerrie-achtige kijkervaring.

Het verdient aanbeveling om hier de vijfdelige televisieversie van te bekijken, die twee uur langer is dan de bioscoopversie. Het is even wennen aan de personages en qua plot gebeurt er niet zo heel veel, maar gaandeweg ontpopt dit zich toch wel tot een hele sterke oorlogsserie, die zich kan meten met imposante voorgangers als Band Of Brothers en Unsere Mutter, Unsere Vater. Prachtig in beeld gebracht, met eersteklas aktiescenes en in de ingetogen momenten een mooie melancholische, dromerige sfeer. Maar hoofdzakelijk is dit een meeslepende, grimmige en rauwe kijkervaring.