The Trip (2010)

Als je die gasten van haar noch pluim kent, kan het wel eens heel vervelend uitpakken, ja. Ik begrijp overigens niet goed waarom hij überhaupt een cinemarelease gekregen heeft, hier in België.

Nogal eenzijdig maar wel vermakelijk filmpje, vooral leuk door de twee hoofdrolspelers. De eindeloze stroom van vage dialogen en imitaties van bekende akteurs zal voor menig kijker nogal vermoeiend zijn, maar ik kon er wel om lachen. Daarnaast valt er volop te genieten van het mooie engelse landschap. Al met al niet één van Winterbottom's betere films, meer een vermakelijk tussendoortje.

Wat giechelig (en flauw) geïmproviceerd reisverhaal, zonder plot, met een tweetal overdreven comedianten, die zichzelf lijken te spelen. En toch zijn de conversaties en redeneringen tussen het tweetal, die geen enkele match hebben, grappig. Het reiselement komt prettig over. Echter na verloop van tijd begint het te vervelen.

foutje denk ik?

Deze film versie was eigenlijk gemaakt voor de noord amerikaanse markt, omdat ze daar bijna geen Steve Coogan komedie series hadden gezien (zoals bij. die met Alan Partridge )

Knowing Me, Knowing You with Alan Partridge (TV Series 1994–1995) - IMDb

Hier in europa heb je de tv serie The Trip

AHAAAA inderdaad. Heb ze thuis . Op VHS

Zonder Alan Partridge, geen David Brent.

Zowel de semi-pseudo-docu als het onsympathieke personage.

Het is geen wedstrijd en ze zijn allebei leuk, maar geef mij toch maar Coogan.

Ik heb moeite moete doen om deze film uit te zien. Wat een ongelooflijke saaie en humorloze film.

Best een leuke film hoor, op zich weinig diepgang maar wel veel mooie omgevingsbeelden en kleine scenes tussen door hoe ze de gerechten klaar maken.

Het is vermakelijk en vond het nergens echt vervelend, al viel me wel op dat ze iemand als Caine erg goed konden nadoen maar bij Allen wel een beetje door de mand vielen

Man in a box was trouwens wel erg knap gedaan, geen idee hoe hij dat stemmetje deed.

3*

Vermakelijke film, die het vooral moet hebben van de mooie plaatjes van het Engelse platteland. Ik vond de grappen van de komieken niet altijd even geslaagd, maar heb me geen moment verveeld tijdens deze roadtrip. Het einde vond ik ook mooi in elkaar gezet.

Best geinig, maar niet veel meer dan dat. De typetjes die ze nadoen zijn goed gedaan, maar na een uur weet ik het wel, en beginnen de imitaties te vervelen en zelfs te irriteren. Prachtig om te zien hoe de maaltijden werden bereid. Het einde viel me tegen, ik had meer ontwikkeling in de personages verwacht. Het gevoel wat ik had was slechts: "Nou dat was het dan... doei, de film is afgelopen hoor, u kunt naar huis."

Ik moet zeggen dat ik er in het begin even in moest komen, omdat ik meer een actiefilm fan ben.
Maar langzamerhand begon ik de conversaties tussen Steve Coogan en Rob Brydon steeds meer te waarderen en werd het voor mij steeds grappiger.

Ik heb me bijvoorbeeld kapot gelachen toen Rob Brydon de impressie van Hugh Grant deed: “If you were a dog, then I should be very happy for you to, gosh, to curl up in my basket and chew my bone.“ En dan vervolgens “That sounds, eh, sorry…”

Ik kan de film zeker wel aanraden als je van droge humor houdt, mooie landschappen waardeert en het kunt waarderen als de regisseur een film bewust klein houdt.

Onverwacht toch leuker dan gedacht deze film. Het gaat eigenlijk nergens over en gaat ook nergens heen. Toch zitten er wel wat leuke momenten in de gesprekken waar ik om heb kunnen lachen. Ik geef 3 sterren

De imitaties van Michael Caine waren geniaal.

Aardige film waarin twee vrienden een trip maken om verschillende restaurants te recenseren. Mooie opnames van het Engelse platteland en ook de gerechten die voorbij komen zien er smaakvol uit. De dialogen zijn zeker amusant en ook de imitaties zijn uitstekend gedaan, maar het gaat maar door en hierdoor wordt het op een gegeven moment wel wat eentonig allemaal.

leuke film, niet alleen gekeken om te lachen maar ook vond ik de engelse omgeving en de gerechten zeer intressant. leuke film

Saai, eentonig, niet grappig, is mijn oordeel over deze film, na het bekijken van de film.

Op papier leek me dit een erg interessante film. De regisseur is Michael Winterbottom en verder is het een roadmovie in het mooie landschap van Noord-Engeland, waarbij twee vrienden een aantal goede restaurants gaan beoordelen. De plaatjes van de landschappen zijn inderdaad vaak erg mooi. De restaurants en de gerechten worden wat afgeraffeld. En wat overblijft is een enorme hoeveelheid gezwets van twee totaal oninteressante mannen die vooral erg zelfingenomen en irritant zijn. En daar moet je dan ruim anderhalf uur naar kijken. Het zal allemaal wel de bedoeling geweest zijn om bewust zo'n beeld te scheppen van deze twee acteurs (of misschien ziet Michael Winterbottom alle acteurs wel zo), maar aan mij was dit toch echt niet besteed. Vreselijk om uit te zitten. Maar wel een mooie plek om op vakantie te gaan. Ooit.....

Ik ben dankzij de film op de serie gestuit, en blij toe, want dit is echt komedie van de bovenste plank. De dynamiek tussen Coogan en Brydon is fantastisch, hun dialogen scherp en eloquent, en de imitaties bij tijden briljant. Hun gesprekken zitten boordevol referenties naar hedendaagse maar ook klassieke cultuur, en zijn daardoor soms wat obscuur, maar onderstrepen te allen tijde dat we hier te maken hebben met twee gasten die een enorm referentiekader hebben. Het gevolg is dat de platvloerse humor perfect wordt afgewisseld door grappen die intelligent en gesofisticeerd van aard zijn.

Alhoewel de nadruk ligt op het humoristische is er ook ruimte voor drama in de vorm van Coogan's midlife crisis en zijn tanende carrière en turbulente relatie, een extra dimensie die de serie zeer ten goede komt.

Daarnaast is er ook ruim aandacht voor het zintuiglijke in de vorm van de prachtig klaargemaakte gerechten en magnifieke landschapsfotografie.

Al met al een dijk van een film, alhoewel de serie natuurlijk nog beter is vanwege de langere speelduur en daaruit voortvloeiende verdieping en verbreding.

De film is prima gemaakt met een leuk verhaal en goed gespeeld maar toch kon het mij niet boeien op de een of andere manier. Normaal ben ik een liefhebber van Britse humor maar misschien dat ik meer van de oudere series zoals "wordt u al geholpen" e.d. houd en daar is dit niet helemaal mee te vergelijken.

Toch aardig om te zien en vandaar 3 1/2 sterren.

Leuke, grappige film vind ik dit.

Erg vermakelijk. De imitaties van de Niro, Pacino, Michael Caine (‘she was only 15 years old, only 15 years old”) Hugh Grant, Christoph Waltz etc. etc. deden ze erg goed!

Die irritaties naar elkaar toe, discussies en pocherijen vind ik heerlijk om te zien.

Prima film.

Weer eens bekeken, en mijn waardering verhoogd. Het blijft een vermakelijke film, sowieso wat betreft het samenspel tussen de acteurs, maar ook wat betreft de schitterende omgeving en landschappen.

Ik las dat er een tweede deel aan komt, dat zich afspeelt in Italië. Daar ben ik ook erg benieuwd naar.

Herzien, in de originele zesdelige tv-versie, die met 180 minuten bijna twee keer zo lang is. In de afleveringen van steeds 30 minuten komt The Trip beter tot zijn recht dan in de bioscoopversie, die op den duur wat vermoeiend en eenzijdig is. De voortdurende stroom van droge britse humor en grappige imitaties gaat ook per aflevering soms wel wat irriteren, maar overwegend is dit een heerlijk onderkoelde serie over twee bevriende komieken (Steve Coogan en Rob Brydon spelen zichzelf) die in opdracht een zestal restaurants in het noorden van Engeland bezoeken. En het geserveerde eten ziet er heerlijk uit. Ben benieuwd naar het recente vervolg: The Trip To Italy.

Ik heb de filmversie gezien, en me enorm verkneukeld. Absoluut geen film die voor iedereen leuk is, want de film is eigenlijk praktisch plotloos en bestaat voor het grootste gedeelte uit dialogen tussen deze twee mannen. Maar wat kunnen ze het goed. Ze proberen elkaar de lief af te steken, waarbij ze voortdurend (het blijven acteurs) in typetjes vallen. Uiteraard is dit een overdreven, en ze spelen eigenlijk een soort gechargeerde versies van zichzelf. De dialogen en imitaties zijn soms echt geweldig.

De trailer van de tweede film zag ik toevallig laatst, die me ertoe leidde dit te gaan kijken. Dat zowel die als deze oorspronkelijk (mini)series waren die tot een film gemonteerd zijn, wist ik helemaal niet. Ik had er nooit van gehoord.

Maar ik kan me goed voorstellen dat als je Michael Caine niet goed kent, niet echt goed weet wie Sean Connery, Billy Connely, Martin Sheen en een keur aan andere oudgedienden zijn die voorbij komen, dat het dan een stuk minder leuk is, of zelfs vervelend. Geen aanrader voor wie niet van 'praatfilms' houdt dus.

Grappige roadmovie met Coogan en Brydon als tegenpolen (serieus vs optimist) en allebei grijpen ze terug op humor om te overleven. Met prachtige beelden van het noorden van Engeland, nooit geweten dat het daar er zo mooi uit ziet, en uiteraard culinaire hoogstandjes (hoewel...).

Minpunten zijn een wat erg voorspelbaar verhaal en de vermoeidheid die kan ontstaan bij wéér een imitatie. Daar staat dan gelukkig genoeg tegenover, zeker de scène waarin ze elkaar met Michael Caine imitaties proberen af te troeven voor de gunsten van een dame is hilarisch, elkaar leren hoe ze een sonar-geluid kunnen imiteren, Abba liedjes zingen, etc.

Voor sommigen zal er geen doorkomen aan zijn met deze film, maar als je een beetje op dezelfde golflengte zit qua gespreksonderwerpen en humor dan is het wel erg vermakelijk. Al is het richting climax wel een beetje uitgewerkt misschien. Het voelt soms als docu aan; Coogan en Brydon spelen ook gewoon zichzelf. Het draait puur om de gesprekken en de imitaties, al komt Caine wel erg vaak voorbij.

Prachtige plaatjes, Coogans charisma, Brydons imitaties, een road movie met nòg minder verhaal dan gebruikelijk – is dat voldoende voor een boeiende film? Misschien alleen als je kunt lachen om deze twee (overigens zeer naturel akterende) mannen, anders zie je wellicht alleen maar twee ongrappige komieken die eigenlijk al in het begin van hun reis uit de bocht hadden moeten vliegen. Persoonlijk lustte ik er wel pap van, en dan ook nog Joy Division in de CD-speler! (Mooi trouwens hoe Co Jackso het op 22 juni 2011 formuleerde: "Beide persoonlijkheden stelen de show (veelal van elkaar).")

De twee vrienden zijn ook elkaars rivalen. Ze proberen elkaar te overtreffen, te ergeren en te kleineren. Dat de kijker op een gegeven moment denkt dat het nu wel genoeg geweest is, is een opzettelijk element van de film. Ze worden dus met opzet irritant, ook voor de kijker.

In deze realityparodie spelen Steve Coogan en Rob Brydon een uitvergrote versie van zichzelf. Tijdens deze culinaire trip door Noord-Engeland hebben ze zich duidelijk geamuseerd. Bij momenten zijn hun improvisaties echt grappig. Hoewel ze vierenveertig zijn, gedragen ze zich nog als twintigjarige acteerstudenten die geloven dat ze de nieuwe Al Pacino zullen worden. Hun wedstrijdje Michael Caine imiteren herleidt acteren tot het doen van stemmetjes, iets waar ze allebei successen mee gescoord hebben. Peter Sellers heeft ooit eens gezegd dat hij geen eigen persoonlijkheid meer heeft, maar nog slechts een verzameling typetjes is. Dat lijkt bij deze twee heren soms ook aan de hand, het meeste bij Rob Brydon. Het is wel verrassend dat hij dan toch een family man blijkt. Achter hun leukdoenerij gaat onzekerheid schuil, angst om uitgerangeerd te zijn, een is-dit-het-maargevoel. De ene moet voortdurend bewijzen dat hij nog net iets grappiger of getalenteerder is dan de andere. De kalkrotsen - al dan niet vergezeld van geologische toelichting - zorgen dat het visueel niet te eentonig wordt.

Deze eens geprobeerd, maar het was toch minder m'n ding. Een echt verhaal zat er niet in, maar saai werd het ook niet. De humor vond ik nu niet zo grappig. De 2 hoofdpersonages kende ik niet, maar werd er ook niet echt wild van.

Vond één kijkbeurt wel voldoende.

Ik heb het idee dat het niet kennen van Coogan en Brydon een flinke blokkade is om deze film te kunnen waarderen. Ik verveelde me niet zo snel als jij, maar vond het ook een saaie en irritante film. De eerste paar imitaties waren nog grappig, maar om nou bijna twee uur lang naar dit soort gesprekken te kijken, ging me echt te ver. De serie duurt zelfs een volle drie uur. Voordeel daarvan is wellicht dat je het in afleveringen kijkt, maar ik ben toch blij dat ik me daar niet aan gewaagd heb.

Leuk.

De chemie tussen Coogan en Brydon is solide, daar kan deze film dan ook goed op bouwen. De imitaties zijn irritant genoeg om mee te voelen me Coogan, Coogan is dan weer irritant genoeg om af en toe te kunnen cheeren voor Brydon. En zo wisselt de film lekker af.

Het drama vond ik wat minder geslaagd. Einde is een beetje te makkelijk, het haalt ook geregeld het tempo uit de film. Sowieso duurt het wel iets te lang, ik begrijp dat er ook een serie van 3 uur is maar dat lijkt me geen goed idee. Een kwartiertje eraf had het nog wat strakker kunnen maken.

De setting deed me verder niet veel, te mistroostig, maar het gebanter tussen de twee kon ik best waarderen. Niet meteen zin om de andere drie films te zoeken, maar dat komt er misschien ooit nog wel een keer van. Best aardig filmpje.

3.0*

Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik het echt serieus oneens ben met mezelf.

Misschien is het wel een soort film wat op een geschikt moment beter werkt dan, ehh, op een doordeweekse werkdag waarop je van de ene vergadering naar de andere rent - daar had ik ten tijde van mijn vorige mening nogal eens last van. Hoe dan ook, ik vind het nu best een leuke film, het geouwehoer van Brydon en Coogan is grotendeels best grappig en de setting van de trip als doorkijkluik naar hun leven is ook fraai gevonden. Wat je van Winterbottom verwachten zou ook.

En het wordt nog iets interessanter zelf als je er bij neemt dat de film de samenvatting is van wat origineel een serie in 6 of zo delen van een half uur elk was, en dat er dus enorm hard in gesnoeid is om deze modale speelduur te bereiken. Dat is beslist erg knap werk van Winterbottom, en het maakt me nieuwsgierig naar de hele serie. Helaas kan ik die kennelijk niet zomaar ergens vinden... De serie staat hier zelfs niet op de site.

En er zijn ondertussen vier seizoenen, en ook vier films. Laat ik die allemaal maar eens gaan kijken binnenkort.