The Trip (2010)

Zeker een aanrader voor de filmfans onder ons. Neem alleen al de imitatie van Michael Caine (gemakkelijk te vinden via YouTube). Beide persoonlijkheden stelen de show (veelal van elkaar). Het is jammer dat het dramatische deel ondermaats is, maar vanwege de humor en de vele imitaties is dit een film die niet gemist mag worden.

Best heerlijk, een film als deze op zijn tijd. Een beetje zoals Coffee & Cigarettes een film waarin acteurs aangedikte versies van zichzelf spelen, elkaar proberen te overtreffen in van alles en nog wat en verder gewoon onzin uitkramen. Grootse cinema is het niet. Ik kwam een recensie tegen op Rotten Tomatoes die het perfect verwoorde: "Every so often, a film comes along that redefines the boundaries of cinema. And every so often there is a movie about two middle-age men driving around and having lunch." Maar relaxter en aangenamer dan dit wordt het niet. En nogmaals: dat is op zijn tijd gewoon heerlijk.

Wel opvallend is de rolverdeling. De twee acteurs mogen dan elkaar de grond in boren, het is duidelijk dat de film partij kiest voor Brydon. Als er een betekenis uit The Trip gefilterd kan worden is het dat Steve Coogan een narcistische, arrogante acteur met een mislukte carriére en een leeg bestaan is, terwijl Brydon eigenlijk gewoon sympatiek is en dolgelukkig is met zijn simpelere loopbaan. Je kunt hoogstens zeggen dat zijn drang om constant imitaties te doen soms vervelend wordt, maar dat staat in het niets ten opzichte van de negatieve afbeelding van Coogan. De film gebruikt natuurlijk overdrijving, maar het is de vraag of het masochistisch of sportief is voor Coogan om hier aan mee te werken.

Hoe dan ook, de film is constant leuk om te kijken, met als favoriete momenten de cover van The Winner Takes It All door Coogan en Brydon en het schijnbaar eindeloos varieren op het zinnetje "We ride at daybreak!" Alleen de Woody-Allenimitaties vond ik maar zwak, in tegenstelling tot met name Michael Caine.

4*

Leuk maar meer ook niet!

Het is een film die nooit echt verveeld maar op een paar momenten na ook niet boven het gemiddelde uitstijgt.

De mooiste scène ben ik met de the One Ring eens de uitvoering van het nummer de winner takes it all.

Ik zie deze film als een leuk tussendoortje die met een lekker glas wijn zonder al te hogen verwachtingen gekeken moet worden!

Best leuk inderdaad. Ik kan me eigenlijk goed voorstellen dat dit materiaal eigenlijk uit een tv-serie voortkomt, want als een film is het niet meteen wereldschokkend. Maar Rob Brydon en Steve Coogan zijn goede acteurs met bovendien een uitstekende wisselwerking en dat zorgt voor een meer dan prima film. En Winterbottom is dan een regisseur, die aan alles wel zijn persoonlijke tint en vakmanschap toe kan voegen en zo is dit de zoveelste film in zijn oeuvre, die de moeite waard is.

Ik kan niet zeggen dat ik bijzonder enthousiast word van imitaties, maar al met al is dit buiten de vermakelijke gespreksstof, toch ook een goede schets voor de personages, waarbij het omgaan met het 'ouder worden' centraal staat. Erg fijn om te volgen.

Haha nou mij kon het niet vaak genoeg herhaald worden, die imitaties.

Is dan ook een van de krachten van de film, de irritatie die van Coogan's gezicht afdruipt als Brydon wéér Pacino of Caine nadoet. Heerlijke dialogen ook, echt oprecht scherp en het klinkt allemaal erg natuurlijk en tenminste ad-rem wat de heren over en weer. Helpt ook dat de twee echt gemaakt zijn voor dit soort heerlijke praatsessies. Alleen al hoe ze creatief het eten affikken wat precies voor ze ligt.

Dit afgewisseld met inderdaad hele mooie landschappen maakt dit tot een bijzondere komedie. Het dramagedeelte is wat eenzijdig op Coogan gericht, en over het algemeen is het veel van hetzelfde, maar dat kan de pret niet drukken. Het einde werkt dan ook erg goed als contrast.

Ontzettend lollige film, de humor moet je wel liggen, maar de chemie tussen Coogan en Brydon is echt werelds. Zeldzaam goeie wisselwerking, vreselijke sterke dialogen, en dramatisch ook prima.

4*

Doldwaze dialogen.

Thema's als volwassenheid en zelfacceptatie storen niet, maar komen wel een beetje moralistisch om de hoek kijken in deze alternatieve en komische film. Coogan en Brydon mogen dan in eigen land helden zijn, hier valt vooral de wisselvalligheid van hun imitaties van beroemdheden op, met uitzondering van die van Michael Caine. Alsmede de goed werkende chemie die de twee mannen bezigen. De hieruit voortvloeiende humor veroorzaakt een aantal hilarische gesprekken.

De bekende acteurs, die in schilderachtige landschappen op uitnodiging van een Britse krant de voedselrecensent uithangen, hebben een reputatie in BBC-land waarvan men buiten het Verenigd Koninkrijk niet altijd het bestaan kent. Onterecht, want dat de twee kunnen acteren wordt hier volstrekt helder. Toch beginnen de doldwaze dialogen en imitaties na een klein uurtje wel een beetje te vermoeien. Het einde stelt zelfs regelrecht teleur.

Goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Best een leuke film hoor, op zich weinig diepgang maar wel veel mooie omgevingsbeelden en kleine scenes tussen door hoe ze de gerechten klaar maken.

Het is vermakelijk en vond het nergens echt vervelend, al viel me wel op dat ze iemand als Caine erg goed konden nadoen maar bij Allen wel een beetje door de mand vielen

Man in a box was trouwens wel erg knap gedaan, geen idee hoe hij dat stemmetje deed.

3*

Best geinig, maar niet veel meer dan dat. De typetjes die ze nadoen zijn goed gedaan, maar na een uur weet ik het wel, en beginnen de imitaties te vervelen en zelfs te irriteren. Prachtig om te zien hoe de maaltijden werden bereid. Het einde viel me tegen, ik had meer ontwikkeling in de personages verwacht. Het gevoel wat ik had was slechts: "Nou dat was het dan... doei, de film is afgelopen hoor, u kunt naar huis."

Aardige film waarin twee vrienden een trip maken om verschillende restaurants te recenseren. Mooie opnames van het Engelse platteland en ook de gerechten die voorbij komen zien er smaakvol uit. De dialogen zijn zeker amusant en ook de imitaties zijn uitstekend gedaan, maar het gaat maar door en hierdoor wordt het op een gegeven moment wel wat eentonig allemaal.

Leuke, grappige film vind ik dit.

Erg vermakelijk. De imitaties van de Niro, Pacino, Michael Caine (‘she was only 15 years old, only 15 years old”) Hugh Grant, Christoph Waltz etc. etc. deden ze erg goed!

Die irritaties naar elkaar toe, discussies en pocherijen vind ik heerlijk om te zien.

Prima film.

Herzien, in de originele zesdelige tv-versie, die met 180 minuten bijna twee keer zo lang is. In de afleveringen van steeds 30 minuten komt The Trip beter tot zijn recht dan in de bioscoopversie, die op den duur wat vermoeiend en eenzijdig is. De voortdurende stroom van droge britse humor en grappige imitaties gaat ook per aflevering soms wel wat irriteren, maar overwegend is dit een heerlijk onderkoelde serie over twee bevriende komieken (Steve Coogan en Rob Brydon spelen zichzelf) die in opdracht een zestal restaurants in het noorden van Engeland bezoeken. En het geserveerde eten ziet er heerlijk uit. Ben benieuwd naar het recente vervolg: The Trip To Italy.

Ik heb de filmversie gezien, en me enorm verkneukeld. Absoluut geen film die voor iedereen leuk is, want de film is eigenlijk praktisch plotloos en bestaat voor het grootste gedeelte uit dialogen tussen deze twee mannen. Maar wat kunnen ze het goed. Ze proberen elkaar de lief af te steken, waarbij ze voortdurend (het blijven acteurs) in typetjes vallen. Uiteraard is dit een overdreven, en ze spelen eigenlijk een soort gechargeerde versies van zichzelf. De dialogen en imitaties zijn soms echt geweldig.

De trailer van de tweede film zag ik toevallig laatst, die me ertoe leidde dit te gaan kijken. Dat zowel die als deze oorspronkelijk (mini)series waren die tot een film gemonteerd zijn, wist ik helemaal niet. Ik had er nooit van gehoord.

Maar ik kan me goed voorstellen dat als je Michael Caine niet goed kent, niet echt goed weet wie Sean Connery, Billy Connely, Martin Sheen en een keur aan andere oudgedienden zijn die voorbij komen, dat het dan een stuk minder leuk is, of zelfs vervelend. Geen aanrader voor wie niet van 'praatfilms' houdt dus.

Voor sommigen zal er geen doorkomen aan zijn met deze film, maar als je een beetje op dezelfde golflengte zit qua gespreksonderwerpen en humor dan is het wel erg vermakelijk. Al is het richting climax wel een beetje uitgewerkt misschien. Het voelt soms als docu aan; Coogan en Brydon spelen ook gewoon zichzelf. Het draait puur om de gesprekken en de imitaties, al komt Caine wel erg vaak voorbij.

Prachtige plaatjes, Coogans charisma, Brydons imitaties, een road movie met nòg minder verhaal dan gebruikelijk – is dat voldoende voor een boeiende film? Misschien alleen als je kunt lachen om deze twee (overigens zeer naturel akterende) mannen, anders zie je wellicht alleen maar twee ongrappige komieken die eigenlijk al in het begin van hun reis uit de bocht hadden moeten vliegen. Persoonlijk lustte ik er wel pap van, en dan ook nog Joy Division in de CD-speler! (Mooi trouwens hoe Co Jackso het op 22 juni 2011 formuleerde: "Beide persoonlijkheden stelen de show (veelal van elkaar).")

In deze realityparodie spelen Steve Coogan en Rob Brydon een uitvergrote versie van zichzelf. Tijdens deze culinaire trip door Noord-Engeland hebben ze zich duidelijk geamuseerd. Bij momenten zijn hun improvisaties echt grappig. Hoewel ze vierenveertig zijn, gedragen ze zich nog als twintigjarige acteerstudenten die geloven dat ze de nieuwe Al Pacino zullen worden. Hun wedstrijdje Michael Caine imiteren herleidt acteren tot het doen van stemmetjes, iets waar ze allebei successen mee gescoord hebben. Peter Sellers heeft ooit eens gezegd dat hij geen eigen persoonlijkheid meer heeft, maar nog slechts een verzameling typetjes is. Dat lijkt bij deze twee heren soms ook aan de hand, het meeste bij Rob Brydon. Het is wel verrassend dat hij dan toch een family man blijkt. Achter hun leukdoenerij gaat onzekerheid schuil, angst om uitgerangeerd te zijn, een is-dit-het-maargevoel. De ene moet voortdurend bewijzen dat hij nog net iets grappiger of getalenteerder is dan de andere. De kalkrotsen - al dan niet vergezeld van geologische toelichting - zorgen dat het visueel niet te eentonig wordt.

Deze eens geprobeerd, maar het was toch minder m'n ding. Een echt verhaal zat er niet in, maar saai werd het ook niet. De humor vond ik nu niet zo grappig. De 2 hoofdpersonages kende ik niet, maar werd er ook niet echt wild van.

Vond één kijkbeurt wel voldoende.

Leuk.

De chemie tussen Coogan en Brydon is solide, daar kan deze film dan ook goed op bouwen. De imitaties zijn irritant genoeg om mee te voelen me Coogan, Coogan is dan weer irritant genoeg om af en toe te kunnen cheeren voor Brydon. En zo wisselt de film lekker af.

Het drama vond ik wat minder geslaagd. Einde is een beetje te makkelijk, het haalt ook geregeld het tempo uit de film. Sowieso duurt het wel iets te lang, ik begrijp dat er ook een serie van 3 uur is maar dat lijkt me geen goed idee. Een kwartiertje eraf had het nog wat strakker kunnen maken.

De setting deed me verder niet veel, te mistroostig, maar het gebanter tussen de twee kon ik best waarderen. Niet meteen zin om de andere drie films te zoeken, maar dat komt er misschien ooit nog wel een keer van. Best aardig filmpje.

3.0*

Ik geloof dat dit de eerste keer is dat ik het echt serieus oneens ben met mezelf.

Misschien is het wel een soort film wat op een geschikt moment beter werkt dan, ehh, op een doordeweekse werkdag waarop je van de ene vergadering naar de andere rent - daar had ik ten tijde van mijn vorige mening nogal eens last van. Hoe dan ook, ik vind het nu best een leuke film, het geouwehoer van Brydon en Coogan is grotendeels best grappig en de setting van de trip als doorkijkluik naar hun leven is ook fraai gevonden. Wat je van Winterbottom verwachten zou ook.

En het wordt nog iets interessanter zelf als je er bij neemt dat de film de samenvatting is van wat origineel een serie in 6 of zo delen van een half uur elk was, en dat er dus enorm hard in gesnoeid is om deze modale speelduur te bereiken. Dat is beslist erg knap werk van Winterbottom, en het maakt me nieuwsgierig naar de hele serie. Helaas kan ik die kennelijk niet zomaar ergens vinden... De serie staat hier zelfs niet op de site.

En er zijn ondertussen vier seizoenen, en ook vier films. Laat ik die allemaal maar eens gaan kijken binnenkort.