Meningen

Vrij conventionele western van de gebroeders Coen. Qua plot ook enigzins voorspelbaar uitgewerkt, maar desondanks valt er veel te genieten. Jeff Bridges is geweldig in de hoofdrol en hij wordt ondersteund door een fijne cast. De droge humor en de hilarische dialogen zijn puur Coen, net als het prachtige camerawerk en de verzorgde production design. Ik hoopte soms wel op wat meer diepgang en originaliteit, maar verder valt er weinig te klagen. Sfeervol en voortdurend onderhoudend, dat zeer zeker.

Rommelige, slechts sporadisch boeiende film over de legendarische volksheld/ staatsvijand Ned Kelly, die het in het Australië van 1870 opnam tegen de britse bezetters. Het eerste uur, over de jonge jaren van Kelly, is de moeite waard, mede door levendige bijrollen van Russell Crowe en Charlie Hunnam, maar daarna komt de klad er behoorlijk in. Belangrijke personages komen en gaan, de plot begint te zwalken en de toon van de film wordt steeds onevenwichtiger. Naar het einde toe is er geen redden meer aan. Mooi camerawerk, dat wel.

Mooie film met een geweldige rol van Bryan Cranston, als 'blacklisted' scriptschrijver in het Hollywood van na de tweede wereldoorlog. Het tijdsbeeld is levendig getroffen en er zijn heel veel interessante details, zowel visueel als qua plot. Ondanks het grimmige onderwerp wordt de film gelukkig nergens te zwaar op de hand, mede geholpen door een prima supporting cast, waaronder een hilarische John Goodman. Sommige personages zijn op het karikaturale af (zoals Hedda Hopper, gespeeld door Helen Mirren), maar hoofdzakelijk is dit een treffende en zeer onderhoudende film over een inktzwarte bladzijde in de amerikaanse geschiedenis.

Aangrijpende, emotioneel raak getroffen film die gelukkig overwegend vrij subtiel is uitgewerkt. Met een dergelijk beladen onderwerp wordt de grens tussen drama en hysterie al gauw overschreden, maar hier blijft alles geloofwaardig, waardoor je betrokken blijft bij de gebeurtenissen. Dit is vooral te danken aan de eersteklas cast, met vooral Liberato en Owen zeer indrukwekkend, maar zeker ook aan regisseur Schwimmer. Zijn regie is zelfverzekerd, indringend en visueel aantrekkelijk. Een bij vlagen pijnlijke, maar altijd interessante en meeslepende film.

Karig horrorwerkje, bevolkt door vrij vervelende personages en voorzien van een vergezocht plot. Het heeft veel weg van de Final Destination-reeks, vooral qua spanningsopbouw, maar uiteindelijk pakt alles helaas nogal mat en ongeïnspireerd uit. Kijkt vlot weg, maar even vlot weer vergeten.

Leuke jeugdfilm annex roadmovie over twee 14-jarige buitenbeentjes die er met een gammele gestolen auto in de zomervakantie op uit gaan, bestemming onbekend. Het script is niet overal even bijzonder, maar de sympathieke hoofdpersonen en een aantal rake emotionele momenten tillen dit met gemak boven het maaiveld uit. Regisseur Fatih Akin zorgt daarnaast voor een aantal originele visuele en inhoudelijke details die de film ook interessant maken voor een wat ouder publiek.

Verrassend subtiel en emotioneel drama, dat nu eens niet op simpele wijze een ramp exploiteert maar intelligent en krachtig met het onderwerp omgaat. De ramp zelf is amper te zien maar is wel overtuigend in beeld gebracht. Zeer beklemmende openingsscene ook. De titel geeft al aan dat de film draait om de nasleep, zowel voor de personages als voor het land. Voortreffelijk geacteerd, vooral door Chiwetel Ejiofor, uitstekend geregisseerd, prachtig in beeld gebracht en voorzien van een sterke score.

Spectaculaire, boeiende documentaire over de omstreden jaarlijkse TT-race op het engelse Isle Of Man, waar de motoren door de dorpjes en het landschap scheuren, met veel ongelukken en doden tot gevolg. In de docu wordt vooral kanshebber Guy Martin gevolgd, een markante en charismatische durfal. Hier en daar behoorlijk spannend en visueel een lust voor het oog, voorzien van een bescheiden voice-over van Jared Leto.

Grappige, inventieve horrorkomedie, bloederig maar nergens echt ranzig. De slimme insteek van het geheel, met het op zijn kop zetten van allerlei horrorcliché's en verwachtingspatronen, pakt verrassend goed uit. Hier en daar wat aan de flauwe kant, maar de film maakt optimaal gebruik van de twee hoofdrolspelers, beiden erg leuk en sympathiek. Vaak hilarische dialogen, technisch degelijk in elkaar gezet en vlot verteld.

Surrealistisch drama met hier en daar wat komische elementen over een moeder en dochter die letterlijk en figuurlijk geconfronteerd worden met de dood. De post-apocalyptische elementen van het script komen niet helemaal uit de verf, maar de sterke cast en de eersteklas special effects zorgen al snel voor een fascinerende kijkervaring. De onvoorspelbare ontwikkeling van zowel plot als personages is daarnaast een groot pluspunt. De film deed me qua sfeer wel wat denken aan A Ghost Story van regisseur David Lowery.

Vermakelijk maar vrij doorzichtig komisch drama, met een weinig verrassend verhaalverloop. Charlize Theron is prima in de hoofdrol en haalt alles uit de kast, maar zij kan de film net niet dat beetje extra meegeven. Regisseur Jason Reitman, wiens eerste paar films toch uitstekend waren, kan dat helaas ook niet.

De film neemt sporadisch iets teveel hooi op de vork en de toon schiet soms een beetje ongemakkelijk heen en weer tussen komedie en drama, maar in essentie is dit een charmant portret van een getalenteerde maar getormenteerde pianostemmer (Leo Woodall) met een aanleg voor het kraken van kluizen. Woodall is perfect gecast in de hoofdrol en regisseur Daniel Roher maakt er op visueel en muzikaal vlak een feestje van. De supporting cast is ook niet misselijk.

Intense, spannende en behoorlijk creepy horrorfilm in de lijn van The Blair Witch Project en aanverwante films. De schokkerige handheld cameravoering is inmiddels niet verrassend meer en ook het uitgangspunt zal geen originaliteitsprijs winnen, maar de uitvoering en de geschepte sfeer zijn dermate sterk dat dit niet echt een probleem is. Eenmaal in de tunnels aanbeland wordt de film een doeltreffende nachtmerrie-achtige kijkervaring.

Het verdient aanbeveling om hier de vijfdelige televisieversie van te bekijken, die twee uur langer is dan de bioscoopversie. Het is even wennen aan de personages en qua plot gebeurt er niet zo heel veel, maar gaandeweg ontpopt dit zich toch wel tot een hele sterke oorlogsserie, die zich kan meten met imposante voorgangers als Band Of Brothers en Unsere Mutter, Unsere Vater. Prachtig in beeld gebracht, met eersteklas aktiescenes en in de ingetogen momenten een mooie melancholische, dromerige sfeer. Maar hoofdzakelijk is dit een meeslepende, grimmige en rauwe kijkervaring.

Intrigerend concept, een beetje Twilight Zone-achtig. De film is goed gemaakt en best spannend, met een geslaagd raar sfeertje. Tegen het einde iets teveel malle en overdreven toestanden waardoor enigzins afbreuk wordt gedaan aan de subtiele opbouw, maar al met al toch de moeite waard. Wel jammer dat Mikkelsen is nagesynchroniseerd. Zijn duits was blijkbaar niet al te best.

Maffe mengeling van kinderachte SF en bloederige exploitatie, met nogal wisselend resultaat. De film is goed gemaakt en degelijk gespeeld en ziet er, ondanks het lage budget, behoorlijk goed uit. De retro jaren '80 sfeer ligt er wel heel erg dik op, compleet met foute geföhnde harenrock op de soundtrack en natuurlijk met Michael Ironside in een belangrijke bijrol. Het is allemaal amper serieus te nemen uiteraard, mede door het overdreven extreme geweld, maar de film is best vermakelijk wanneer je in een nostalgische bui bent.

Goed omschreven hierboven: een rampenfilm in relationele sfeer. Een vader laat zijn gezin in de steek bij een ogenschijnlijk gevaarlijke lawine en kan, nadat is gebleken dat er niets aan de hand was, de redenen voor zijn gedrag maar niet toegeven aan zijn vrouw. Scherp geobserveerd en goed gespeeld, al zeurt het geheel iets te lang door en zakt de boel naar het einde toe flink in. Niettemin veel treffende en vooral pijnlijke scenes.

Duidelijk een minder Pixar, hoewel bij vlagen nog best oké. Het begin is erg overdreven en druk, op een verkeerde manier, met een vervelende introductie van de hoofdpersonen. Gaandeweg vindt de film de juiste toon en werkt het qua tempo ook beter, maar het verhaal is gewoonweg te dun om een hele film mee te kunnen vullen. Gelukkig maakt de spectaculaire finale dan nog wel één en ander goed. Visueel een beetje een ratjetoe: sommige aspecten van de film zien er heel mooi uit, andere juist heel lelijk. Dat zijn we niet gewend van Pixar.

De zoveelste verfilming van het spookverhaal The Turn Of The Screw van schrijver Henry James, en helaas niet zo'n beste. De locatie is mysterieus genoeg, de cast kan ermee door en er zijn een aantal creepy momenten, maar gaandeweg gaat de film uit als een nachtkaars en het onbestendige einde gaat echt nergens over.

Na tig vergelijkbare documentaires over het leven in de oceanen niet heel origineel meer, maar wel fraai gefotografeerd en mooi opgebouwd. De muziek is helaas vaak te nadrukkelijk aanwezig. Geen topper binnen het genre, maar onderhoudend genoeg.

Pas de vierde film van regisseur Erik Poppe sinds 1998; de beste man werkt niet bepaald snel. Zijn laatste twee films, Hawaii, Oslo en Troubled Water, vond ik erg goed, dus er was wel sprake van een bepaald verwachtingspatroon voor deze nieuwe film. En ja hoor, het is de onvermijdelijke tegenvaller geworden. Niet dat de film slecht is, absoluut niet, maar er schort wel het één en ander aan. De plot is niet bijster boeiend en de personages kennen niet genoeg (interessante) ontwikkeling, ondanks het sterke spel van vooral Juliette Binoche en dochter Lauryn Canny. Visueel zit alles degelijk maar wel wat anoniem in elkaar; dit had eigenlijk zo een film van bijvoorbeeld Susanne Bier kunnen zijn. Kortom, dit was het lange wachten niet helemaal waard. Hopelijk hoeven we nu niet weer zes jaar te wachten op Poppe's volgende film...

Deze bizarre, best zieke shit verwacht je toch niet direct van de regisseur van Clerks. De film is qua thematiek en uitwerking enigszins vergelijkbaar met The Human Centipede, om maar eens een meesterwerk van de slechte smaak te noemen. Zo maf als die film wordt het allemaal net niet, maar het scheelt niet veel. Het degelijke akteerwerk houdt de boel nog net op de rails, al gaat de totaal geschifte bijrol van Johnny Depp volledig over de top. Hij heeft blijkbaar de smaak te pakken, want inmiddels heeft de film een soort vervolg gekregen, Yoga Hosers, met een hoofdrol voor het personage van Depp. Kan niet veel worden, denk ik zo.

Scherp geobserveerde, grappige satire met als onderwerp het nogal deprimerende wereldje van de tv-pilot. Veel leuke verwijzingen naar populaire tv-series en films ("You've never seen Taxi Driver? Really?") en een script dat tegelijkertijd hilarisch en wrang is. Duchovny is perfect gecast als de schrijver die zijn materiaal steeds verder weg ziet glippen; Weaver is op dreef als leeghoofdige studiobaas. Al met al geen opzienbarende film- het onderwerp is wellicht iets te obscuur en kleinschalig om echt doel te treffen- maar aangenaam en onderhoudend genoeg.

Oppervlakkige film over New Yorkse rijkeluiskinderen die feesten, zuipen en drugs gebruiken. De hoofdrolspeler is een drugdealer die zelf niet gebruikt. Dat is het wel zo'n beetje. De abstracte, alleswetende voice-over van Kiefer Sutherland zorgt voor toelichting en de nodige moraal. De aantrekkelijke jonge cast zorgt er nog net voor dat alles onderhoudend blijft, maar dit soort zaken hebben we al eerder en beter gezien in vergelijkbare films als Less Than Zero en The Rules Of Attraction. Alhoewel, die films waren ook al niet al te best. Stijlvol in beeld gebracht, laat dat maar aan regisseur Schumacher over, maar hij is helaas vergeten de boel inhoudelijk interessant te maken.

Uitstekende documentaire over een aantal onbekende achtergrondzangeressen van wereldberoemde artiesten als Bruce Springsteen en Stevie Wonder. Wat een kwaliteit hebben die mensen in huis zeg, niet te geloven. Fijn dat zij nu door middel van deze documentaire eindelijk de erkenning krijgen die zij verdienen. Het blijkt maar weer eens dat de muziekwereld niet draait om talent maar om netwerken en kansen zien te benutten. De interviews en verhaallijnen zitten bijzonder knap in elkaar, ondersteund door een flinke portie prachtige muziek.

Begint erg sterk: coole aktiescenes, een oogverblindend gebruik van kleur en een indrukwekkend gevoel van diepte in en rondom de dichtbevolkte enclave Kowloon, ook bekend als The Walled City. Leuke personages ook. Na het eerste uur is het echter grotendeels gedaan met de pret en begint alles langzaam maar zeker over de top te gaan. En niet op een aangename manier. Vooral de aktiescenes hebben hier onder te lijden, tot het punt dat ze amper meer indruk maken. Jammer, want dit had heel wat potentie.

Sufste deel tot nu toe, en dat zegt wel iets, aangezien New Moon en Eclipse reeds beneden peil waren. Het verhaal richt zich nu uitsluitend op bruiloft en zwangerschap, resulterend in een soap opera-achtig geheel. Her en der een paar 'spannende' momenten met slechte special effects en dat is het dan. Op naar de volgende.

Slotstuk van de kitscherige romantische vampierensaga; wederom houdt het niet bepaald over. Gelukkig wel wat beter dan het voorgaande deel, dat compleet vastliep in onbenulligheden. Ditmaal hebben we in ieder geval nog een spectaculaire climax, die het laatste half uur draaglijk maakt. Afgezien daarvan een lange (hele lange) opbouw, met de gebruikelijke betekenisvolle blikken en pretentieuze prietpraat, ondersteund door stroperige muziek en gehuld in een gouden gloed. Michael Sheen is overigens wel weer top als de voornaamste bad guy.

...en de saga zeurt rustig door. De driehoeksverhouding begint inmiddels behoorlijk vervelend te worden, net als de irritant hoogdravende dialogen. Iets meer vaart en aktie dan in voorganger New Moon, maar ik had van regisseur Slade toch wel iets meer verwacht, zeker op visueel vlak. De film ziet er wederom nogal kitscherig uit, met lelijk production design en doorzichtige special effects. Qua verhaal stelt het ook ditmaal weer bar weinig voor. Hoe is het toch mogelijk dat een dergelijk dun plot uitgesmeerd kan worden over zoveel films? Dat kan uiteraard alleen in Hollywood...

Trage, statische sequel, vol hilarische betekenisvolle blikken en diepgaand bedoelde maar nogal pompeus overkomende dialogen. Het script neemt zichzelf veel te serieus, waardoor nog meer opvalt dat het feitelijk allemaal nergens over gaat. De lengte van de film doet een episch verhaal vermoeden, maar er gebeurt eigenlijk bar weinig. De kitscherige score benadrukt de misplaatste bombast alleen nog maar meer. Valt er dan helemaal niets te genieten? Ja hoor, het camerawerk is best mooi en Michael Sheen (in zijn tweede vampier-franchise) is leuk als nare oppervampier.