Meningen

Intrigerend concept, een beetje Twilight Zone-achtig. De film is goed gemaakt en best spannend, met een geslaagd raar sfeertje. Tegen het einde iets teveel malle en overdreven toestanden waardoor enigzins afbreuk wordt gedaan aan de subtiele opbouw, maar al met al toch de moeite waard. Wel jammer dat Mikkelsen is nagesynchroniseerd. Zijn duits was blijkbaar niet al te best.

Maffe mengeling van kinderachte SF en bloederige exploitatie, met nogal wisselend resultaat. De film is goed gemaakt en degelijk gespeeld en ziet er, ondanks het lage budget, behoorlijk goed uit. De retro jaren '80 sfeer ligt er wel heel erg dik op, compleet met foute geföhnde harenrock op de soundtrack en natuurlijk met Michael Ironside in een belangrijke bijrol. Het is allemaal amper serieus te nemen uiteraard, mede door het overdreven extreme geweld, maar de film is best vermakelijk wanneer je in een nostalgische bui bent.

Goed omschreven hierboven: een rampenfilm in relationele sfeer. Een vader laat zijn gezin in de steek bij een ogenschijnlijk gevaarlijke lawine en kan, nadat is gebleken dat er niets aan de hand was, de redenen voor zijn gedrag maar niet toegeven aan zijn vrouw. Scherp geobserveerd en goed gespeeld, al zeurt het geheel iets te lang door en zakt de boel naar het einde toe flink in. Niettemin veel treffende en vooral pijnlijke scenes.

Duidelijk een minder Pixar, hoewel bij vlagen nog best oké. Het begin is erg overdreven en druk, op een verkeerde manier, met een vervelende introductie van de hoofdpersonen. Gaandeweg vindt de film de juiste toon en werkt het qua tempo ook beter, maar het verhaal is gewoonweg te dun om een hele film mee te kunnen vullen. Gelukkig maakt de spectaculaire finale dan nog wel één en ander goed. Visueel een beetje een ratjetoe: sommige aspecten van de film zien er heel mooi uit, andere juist heel lelijk. Dat zijn we niet gewend van Pixar.

Na tig vergelijkbare documentaires over het leven in de oceanen niet heel origineel meer, maar wel fraai gefotografeerd en mooi opgebouwd. De muziek is helaas vaak te nadrukkelijk aanwezig. Geen topper binnen het genre, maar onderhoudend genoeg.

Pas de vierde film van regisseur Erik Poppe sinds 1998; de beste man werkt niet bepaald snel. Zijn laatste twee films, Hawaii, Oslo en Troubled Water, vond ik erg goed, dus er was wel sprake van een bepaald verwachtingspatroon voor deze nieuwe film. En ja hoor, het is de onvermijdelijke tegenvaller geworden. Niet dat de film slecht is, absoluut niet, maar er schort wel het één en ander aan. De plot is niet bijster boeiend en de personages kennen niet genoeg (interessante) ontwikkeling, ondanks het sterke spel van vooral Juliette Binoche en dochter Lauryn Canny. Visueel zit alles degelijk maar wel wat anoniem in elkaar; dit had eigenlijk zo een film van bijvoorbeeld Susanne Bier kunnen zijn. Kortom, dit was het lange wachten niet helemaal waard. Hopelijk hoeven we nu niet weer zes jaar te wachten op Poppe's volgende film...

Deze bizarre, best zieke shit verwacht je toch niet direct van de regisseur van Clerks. De film is qua thematiek en uitwerking enigszins vergelijkbaar met The Human Centipede, om maar eens een meesterwerk van de slechte smaak te noemen. Zo maf als die film wordt het allemaal net niet, maar het scheelt niet veel. Het degelijke akteerwerk houdt de boel nog net op de rails, al gaat de totaal geschifte bijrol van Johnny Depp volledig over de top. Hij heeft blijkbaar de smaak te pakken, want inmiddels heeft de film een soort vervolg gekregen, Yoga Hosers, met een hoofdrol voor het personage van Depp. Kan niet veel worden, denk ik zo.

Scherp geobserveerde, grappige satire met als onderwerp het nogal deprimerende wereldje van de tv-pilot. Veel leuke verwijzingen naar populaire tv-series en films ("You've never seen Taxi Driver? Really?") en een script dat tegelijkertijd hilarisch en wrang is. Duchovny is perfect gecast als de schrijver die zijn materiaal steeds verder weg ziet glippen; Weaver is op dreef als leeghoofdige studiobaas. Al met al geen opzienbarende film- het onderwerp is wellicht iets te obscuur en kleinschalig om echt doel te treffen- maar aangenaam en onderhoudend genoeg.

Oppervlakkige film over New Yorkse rijkeluiskinderen die feesten, zuipen en drugs gebruiken. De hoofdrolspeler is een drugdealer die zelf niet gebruikt. Dat is het wel zo'n beetje. De abstracte, alleswetende voice-over van Kiefer Sutherland zorgt voor toelichting en de nodige moraal. De aantrekkelijke jonge cast zorgt er nog net voor dat alles onderhoudend blijft, maar dit soort zaken hebben we al eerder en beter gezien in vergelijkbare films als Less Than Zero en The Rules Of Attraction. Alhoewel, die films waren ook al niet al te best. Stijlvol in beeld gebracht, laat dat maar aan regisseur Schumacher over, maar hij is helaas vergeten de boel inhoudelijk interessant te maken.

Uitstekende documentaire over een aantal onbekende achtergrondzangeressen van wereldberoemde artiesten als Bruce Springsteen en Stevie Wonder. Wat een kwaliteit hebben die mensen in huis zeg, niet te geloven. Fijn dat zij nu door middel van deze documentaire eindelijk de erkenning krijgen die zij verdienen. Het blijkt maar weer eens dat de muziekwereld niet draait om talent maar om netwerken en kansen zien te benutten. De interviews en verhaallijnen zitten bijzonder knap in elkaar, ondersteund door een flinke portie prachtige muziek.

Begint erg sterk: coole aktiescenes, een oogverblindend gebruik van kleur en een indrukwekkend gevoel van diepte in en rondom de dichtbevolkte enclave Kowloon, ook bekend als The Walled City. Leuke personages ook. Na het eerste uur is het echter grotendeels gedaan met de pret en begint alles langzaam maar zeker over de top te gaan. En niet op een aangename manier. Vooral de aktiescenes hebben hier onder te lijden, tot het punt dat ze amper meer indruk maken. Jammer, want dit had heel wat potentie.

Sufste deel tot nu toe, en dat zegt wel iets, aangezien New Moon en Eclipse reeds beneden peil waren. Het verhaal richt zich nu uitsluitend op bruiloft en zwangerschap, resulterend in een soap opera-achtig geheel. Her en der een paar 'spannende' momenten met slechte special effects en dat is het dan. Op naar de volgende.

Slotstuk van de kitscherige romantische vampierensaga; wederom houdt het niet bepaald over. Gelukkig wel wat beter dan het voorgaande deel, dat compleet vastliep in onbenulligheden. Ditmaal hebben we in ieder geval nog een spectaculaire climax, die het laatste half uur draaglijk maakt. Afgezien daarvan een lange (hele lange) opbouw, met de gebruikelijke betekenisvolle blikken en pretentieuze prietpraat, ondersteund door stroperige muziek en gehuld in een gouden gloed. Michael Sheen is overigens wel weer top als de voornaamste bad guy.

...en de saga zeurt rustig door. De driehoeksverhouding begint inmiddels behoorlijk vervelend te worden, net als de irritant hoogdravende dialogen. Iets meer vaart en aktie dan in voorganger New Moon, maar ik had van regisseur Slade toch wel iets meer verwacht, zeker op visueel vlak. De film ziet er wederom nogal kitscherig uit, met lelijk production design en doorzichtige special effects. Qua verhaal stelt het ook ditmaal weer bar weinig voor. Hoe is het toch mogelijk dat een dergelijk dun plot uitgesmeerd kan worden over zoveel films? Dat kan uiteraard alleen in Hollywood...

Trage, statische sequel, vol hilarische betekenisvolle blikken en diepgaand bedoelde maar nogal pompeus overkomende dialogen. Het script neemt zichzelf veel te serieus, waardoor nog meer opvalt dat het feitelijk allemaal nergens over gaat. De lengte van de film doet een episch verhaal vermoeden, maar er gebeurt eigenlijk bar weinig. De kitscherige score benadrukt de misplaatste bombast alleen nog maar meer. Valt er dan helemaal niets te genieten? Ja hoor, het camerawerk is best mooi en Michael Sheen (in zijn tweede vampier-franchise) is leuk als nare oppervampier.

Herzien na ruim 15 jaar. Ik blijf dezelfde problemen met de film houden als destijds. Ondanks een reeks surrealistische en soms creepy momenten weet het verhaal niet echt te boeien. Veel scenes zijn zelfs wat aan de saaie kant. Camerawerk is in orde, maar qua montage laat de film veel te wensen over. Het geheel is vrij statisch en rommelig.

Fascinerende, hier en daar behoorlijk intense documentaire over de vernietigende tornado die op 22 mei 2011 door Joplin, Missouri raasde. Aan de hand van interviews met een groot aantal betrokkenen wordt een beeld van de noodlottige dag geschetst, afgewisseld met vaak onthutsend beeldmateriaal. De ene getuigenis is natuurlijk interessanter dan de andere, maar overwegend zijn de verhalen behoorlijk aangrijpend.

Zeer vermakelijke, spectaculaire reboot die precies de juiste toon weet te treffen. Met Daisy Edgar-Jones en Glen Powell beschikt de film over twee sympathieke, charismatische hoofdrolspelers die de kar moeiteloos weten te trekken. Het spektakel stelt ook zeker niet teleur. Lee Isaac Chung leek na het ingetogen Minari een vreemde keus als regisseur, maar al snel blijkt dat hij precies weet wat een dergelijke blockbuster als dit nodig heeft. Hij gaat met veel respect met het origineel van Jan De Bont om (let bijvoorbeeld op de grappige cameo van de zoon van Bill Paxton) en zorgt voortdurend voor een knappe balans tussen realisme en grootschalige special effects.

Nogal belachelijke en haast amateuristisch vormgegeven horrorthriller, met een vadsige Val Kilmer als tweederangs auteur die in een klein amerikaans stadje op een mysterie stuit dat hij wil gaan gebruiken als inspiratie voor zijn volgende boek. Rommelige en nietszeggende toestanden zijn het gevolg. Als klein pluspuntje kan ik het redelijk mooie digitale camerawerk aanvoeren, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd. Bepaalde aspecten van het script zijn werkelijk te bespottelijk voor woorden (de pratende geest van Edgar Allan Poe bijvoorbeeld) en de zogenaamd 'spannende' momenten zijn knullig uitgevoerd. Tel daarbij een maf gebruik van 3D (met in het beeld zwevende brilletjes om aan te geven wanneer de 3D zich gaat aandienen) en een waardeloos einde en je hebt de zoveelste nagel in de doodskist van regisseur Francis Ford Coppola. Waar is die man mee bezig?

Sfeervol, passend sober in beeld gebracht liefdesdrama. Phoenix is uitstekend in zijn vooralsnog laatste filmrol, als een enigzins wereldvreemde en labiele man die continu twijfelt tussen een veilig bestaan en een onzekere toekomst. Paltrow is ook prima, net als de hele supporting cast. Alle bijrollen zijn tot in de puntjes verzorgd. In het laatste half uur begint de film wat te slepen, maar door het sterke akteerwerk blijft de film de moeite waard. De derde film op rij van Phoenix met regisseur Gray- hopelijk volgt er in de toekomst een vierde.

Luchtig maar gelukkig niet flauw, dit mooi gemaakte en geweldig gespeelde verhaal gebaseerd op ware gebeurtenissen. Anthony Hopkins en Jonathan Pryce zijn beiden fenomenaal goed in de hoofdrollen. Boeiend en vaak erg grappig, met fraaie onderkoelde dialogen en veel leuke details. Het Vaticaan en alles daaromheen blijft toch interessante materie, dat blijkt maar weer.

Grimmig, somber drama met prachtige rollen van zowel Mullan als Colman. Geen makkelijk kijkvoer; de film is behoorlijk deprimerend en nogal verstikkend qua sfeer, maar regisseur Considine weet gelukkig af en toe een sprankje hoop toe te voegen aan de bijzonder naargeestige gebeurtenissen. Hij levert in ieder geval een indrukwekkend debuut af.