Twin Peaks: Fire Walk with Me (1992)

Voor mij werkt die overdrijving met de grote tegenstelling tussen goed en kwaad juist goed.

Je ziet wel vaker in Lynch zijn werk (On the Air, Douggy in TPTR) het kolderieke erg aanzet, maar dat weer compenseert met een flinke dosis duisternis.

Met speciale agenda’s (van vrij metselarij) heeft dat volgens mij vrij weinig te maken. Privé liet hij zich volgens mij enkel uit over Transedente Meditatie. Die duistere wereld vol droombeelden zat er vanaf het begin van zijn kunstenaarsschap al in. Hij leeft gewoon met veel angsten en projecteert die in zijn kunst.

Alles wat hij toont zijn juist symbolen. Koffie staat voor goede energie, elektriciteit voor het kwaad. Er staat op youtube een fantastische analyse van 4,5 uur over Twin Peaks en hoe het zich pro film, kunst, verdieping (het goede) uit en tegen tv, vluchtigheid en oppervlakkigheid (het kwade) .

Nighttime is my time

David Lynch’s films draaien vaak om de vernietiging van onschuld door het kwaad, en Fire Walk with Me is daar ook weer een variant op.

De film opent met het kapotslaan van een tv—een symbolische bevrijding voor Lynch Het bredere 1:1,85 kader bevalt mij ook beter. Daarnaast is er veel meer aandacht besteeed aan de audio. Eigenlijk gaat alkes level up in deze prequel.

Bij mijn eerste kijkbeurt vond ik de toonverandering teleurstellend. Het duurde ook bijna een half uur voordat bekende personages opduiken. Maar bij herziening viel alles beter op zijn plek. Nu ik de film voor de zoveelste keer zag, behoort hij tot mijn favoriete films van Lynch. Het is een fantastisch en hartverscheurend portret van Laura, de verknipte homecoming queen.

5*

Een soort fatalistische coming of age film, op zijn Lynch natuurlijk. Het is misschien dat ik die kort geleden nog zag, maar ik zag thematische overlapping met Eraserhead. Twin Peaks zelf is meer dan 30 jaar geleden voor me.

Veel werk van Lynch gaat over angst. Over onschuld en schuld. En in dit geval deed het me denken aan een tekstje dat je weleens online tegenkomt: Iets als Don't Grow Up, It's a Trap.

Laura Palmer was kort ervoor een onschuldig meisje en haar lot is iets waaraan niet te ontsnappen is. Ze lijkt dat ook te weten. En daar zit hem voor mij de kern van deze film die veel minder in de serie ziet. De film is explicieter en fatalistischer en heeft meer verbindingen met andere films van Lynch en niet alleen met de serie. Fascinerend en de huidige waardering klopt meer met het niveau van de film dan de slechte ontvangst toen.

Wordt in oktober uitgebracht in 4k door de Criterion Collection